III SA/Wa 2124/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, , po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] maja 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011 r. Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył 21 października 2014 r. do Sadu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w trybie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "ppsa". W jego uzasadnieniu wskazał, że znaczna wartość zobowiązania wynikającego z decyzji powoduje, iż w toku toczącej się już obecnie egzekucji stopniowemu zajęciu ulegają wszelkie środki finansowe znajdujące się na rachunkach bankowych Skarżącego, przeznaczone na prowadzenie bieżącej działalności gospodarczej. Istnieje duże prawdopodobieństwo, graniczące z pewnością, że podobnie jak w przypadku innych podmiotów znajdujących się w sytuacji analogicznej do Skarżącego zajęte zostaną również urządzenia, pojazdy i materiały niezbędne dla świadczenia usług tj. dla utrzymania przez Niego źródła egzystencji. Podkreślił, że prowadzona już obecnie egzekucja ze środków finansowych oraz ruchomości wchodzących w skład przedsiębiorstwa Skarżącego spowoduje całkowity paraliż prowadzonej działalności. Wskazał, że powyżej wskazany brak wystarczających środków finansowych oraz brak fizycznej możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na skutek zajęcia wszelkich środków finansowych spowodują znaczną szkodę majątkową jak również trudne do odwrócenia konsekwencje w postaci utraty przez Skarżącego pozycji na rynku i faktycznego z niego wykluczenia. Ponadto Skarżący podkreślił, że w sprawach analogicznych do sytuacji Podatnika Sądy administracyjne wydają orzeczenia uchylające decyzje ustalające wysokość podatku według stawki 23% tj. zgodne ze stanowiskiem Skarżącego wyrażonym w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać trzeba, że zgodnie z brzmieniem art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Taka sytuacja zaistniała w kontrolowanej sprawie, bowiem wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, jakkolwiek oparty o błędną podstawę prawną, wpłynął bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po przekazaniu akt sprawy przez organ. Wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie został uzasadniony i uprawdopodobniony z punktu widzenia przesłanek wymienionych w ww. przepisie. Skorzystanie z możliwości złożenia wniosku o wstrzymanie wiąże się z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ppsa, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że ww. przepisie chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało zasadniczo miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 20 lutego 2012 r., II FZ 38/12; z 26 marca 2009 r., I FZ 53/09; zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wolters Kluwer, 2011, s. 228). Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się natomiast takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10). Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowego wniosku stwierdzić należy, że Skarżący nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje dla niego trudne do odwrócenia skutki. Podniósł co prawda, że w toku toczącej się już obecnie egzekucji stopniowemu zajęciu ulegają wszelkie środki finansowe znajdujące się na rachunkach bankowych Skarżącego, przeznaczone na prowadzenie bieżącej działalności gospodarczej. Może to spowodować całkowity paraliż prowadzonej działalności. Stwierdzenie to nie zostało jednak poparte żadnymi uzasadniającymi je argumentami. Sąd podkreśla, że kwestia wysokości zobowiązania co również było podnoszone we wniosku, nie może być sama w sobie przesłanką do wstrzymania zaskarżonego aktu. Wyegzekwowanie należności pieniężnej z samej swej istoty nie może być uznane za okoliczność powodującą trudne do odwrócenia skutki. W przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji wyegzekwowana należność zostanie bowiem zwrócona Skarżącemu. Jednocześnie podkreślić należy, że oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie może oceniać zasadności skargi. Wskazać zatem należy, że w kontrolowanej sprawie Skarżący, będąc zobowiązaną do zapłaty podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011 r., nie wykazał, w jaki sposób egzekucja wynikającego z zaskarżonej decyzji zobowiązania spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Pojęcie "znaczna szkoda" nie może być natomiast utożsamione z naturalną, oczywistą konsekwencją wykonania decyzji kreującej obowiązek uiszczenia określonej kwoty pieniędzy, jaką jest brak tych pieniędzy po stronie Skarżącego. Skarżący zdaje się bowiem utrzymywać, że znaczna szkoda w rozumieniu przedmiotowego przepisu wynika z tego, iż uiszczenie wysokiej kwoty podatku spowoduje ubytek takiej kwoty w aktywach majątku Skarżącego, co automatycznie doprowadzi do utraty płynności finansowej i braku środków na egzystencję i prowadzenie działalności. Skarżący nie przedstawił jednakże, żadnych dokumentów, które stanowiłyby uprawdopodobnienie i potwierdzenie jego twierdzeń w tym zakresie. Tymczasem - skoro kwota ta pozostaje możliwa do wyegzekwowania z majątku Skarżącej - i tak będzie ona dochodzona w razie ewentualnego oddalenia skargi, choć w terminie późniejszym, niż w razie jej wyegzekwowania już na obecnym etapie postępowania. Stan tak rozumianej "znacznej szkody" jest więc nieuchronny, o ile skarga uznana będzie za niezasadną. Nie można więc a limine zrównać takich konsekwencji wykonania decyzji przed rozpoznaniem skargi przez Sąd z pojęciem "znaczna szkoda", skoro tak rozumiana znaczna szkoda i tak, w sposób zdeterminowany przez obowiązujące przepisy prawa, zaistnieje w razie oddalenia skargi. W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 ppsa, postanowił, jak w sentencji.