III SA/Wa 2274/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Marek Krawczak, sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. C. (poprzednie nazwisko T.) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz M. C. (poprzednie nazwisko T.) kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. C. (poprzednie nazwisko T., dalej zwana "Skarżącą") wnioskiem przesłanym pocztą elektroniczną w dniu 14 marca 2011 r. zwróciła się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.(dalej zwany "NUS") o rozłożenie na przystępne raty lub przedłużenie terminu zapłaty zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości dokonanej w dniu 3 października 2008 r. Następnie pismem przesłanym pocztą elektroniczną w dniu 19 sierpnia 2011 r. sprecyzowała, iż wnosi o odroczenie terminu zapłaty zaległości do momentu podjęcia przez sad decyzji w sprawie podziału majątku wspólnego z byłym mężem M. T. NUS postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. pozostawił wniosek Skarżącej bez rozpatrzenia z uwagi na nieuzupełnienie go poprzez podanie daty, do której Skarżąca wnosi o odroczenie zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia w dniu 3 października 2008 r. nieruchomości, a także sprecyzowanie kwoty odsetek za zwłokę, stanowiących przedmiot wniosku o umorzenie. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej zwany "DIS") postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącej z dnia 10 stycznia 2012 r. uchylił postanowienie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie NUS po przeprowadzeniu postępowania dowodowo-wyjaśniającego decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nie wyraził zgody na odroczenie do dnia 30 listopada 2013 r. zapłaty zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 19.635 zł z tytułu przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości w dniu 3 października 2008 r. oraz odmówił umorzenia odsetek za zwłokę w kwocie 5.166 zł od wymienionej wyżej zaległości podatkowej. Powyższa decyzja została doręczona Skarżącej listem poleconym (za zwrotnym potwierdzeniem odbioru) w dniu 18 grudnia 2012 r. Skarżąca od powyższej decyzji, pismem z dnia 24 grudnia 2012 r. nadanym w tej samie dacie przesyłką poleconą za pośrednictwem operatora w Australii, wniosła odwołanie, które do Urzędu Skarbowego wpłynęło w dniu 7 stycznia 2013 r. DIS postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji NUS z dnia [...] listopada 2012 r. W uzasadnieniu podniósł, że decyzja NUS z dnia [...] listopada 2012 r. zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i trybie odwoławczym, wskazanym w art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej zwana: O.p."), z którego wynika, iż odwołanie wnosi się za pośrednictwem organu podatkowego pierwszej instancji w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. DIS zaznaczył, że w niniejszej sprawie, 14-dniowy termin do wniesienia odwołania, upłynął w dniu 2 stycznia 2013 r., gdyż odwołanie Skarżącej z dnia 24 grudnia 2012 r., które wpłynęło do Urzędu Skarbowego w dniu 7 stycznia 2013 r., zostało nadane w dniu 24 grudnia 2012 r. przesyłką poleconą za pośrednictwem operatora w Australii. Organ odwoławczy jednocześnie zwrócił uwagę, że w wyniku przeprowadzonego dodatkowego postępowania wyjaśniającego ustalono, iż przesyłka polecona o nr [...] zawierająca odwołanie Skarżącej została zarejestrowana na terenie polskiego operatora pocztowego ([...] W.) w dniu 5 stycznia 2013 r. W związku z powyższym DIS stoi na stanowisku, że Skarżąca przekroczyła ustawowy termin warunkujący skuteczność odwołania, z uwagi na fakt, iż zgodnie z art. 12 § 6 pkt 2 O.p. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529) albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Skarżąca niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem w dniu 31 lipca 2013 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej oraz pismem z dnia 1 sierpnia 2013 r. nadanym w dniu 17 sierpnia 2013 r. w polskiej placówce pocztowej złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu zwróciła uwagę, że zaskarżone postanowienie DIS z dnia [...] kwietnia 2013 r. dotarło do Niej za pośrednictwem polskiego operatora pocztowego po 97 dniach od daty nadania, tj. w dniu 29 lipca 2013 r. Jednocześnie wskazała, że pierwotnie swoją prośbę o odroczenie zapłaty podatku, z uwagi na sytuację życiową (czyli odległość od Polski i sprawą w sądzie z byłym mężem o podział majątku) wystosowała do Urzędu Skarbowego prawie 2 lata temu drogą e-mailową. Zaznaczyła, że mimo jej próśb i uzasadnień zażądano od niej przesyłania korespondencji do Urzędu drogą pocztową, gdyż jedynie wtedy prośba będzie rozpatrywana. Skarżąca podniosła, iż nie została pouczona o konieczności nadawania przesyłek do Urzędu za pośrednictwem polskiego operatora pocztowego za granicą, albo składania pism w polskim urzędzie konsularnym do którego ma 1000 km. Wskazała ponadto, że nigdy też organ nie zakwestionował roli australijskiego operatora pocztowego. Jej zdaniem przez 2 lata Urząd Skarbowy respektował australijski urząd pocztowy w T., gdzie nadawane były wszystkie jej listy do urzędu skarbowego w Polsce, urząd respektował pieczątki i datowniki tegoż operatora pocztowego. Skarżąca ponadto stoi na stanowisku, że jeżeli przez 2 lata Urząd Skarbowy respektował i wymagał od niej porozumiewania się drogą pocztową, respektował terminy nadania i otrzymywania korespondencji w urzędzie pocztowym w T., to oczywistym jest fakt, że nadając odwołanie w dniu 24 grudnia 2012 r. - czyli na 8 dni przed upływem 14 dniowego terminu, i w świetle dotychczasowego działania Urzędu skarbowego, zachowała termin do wniesienia odwołania. Końcowo wskazując na swoje czyste chęci do współpracy w załatwianiu sprawy, wniosła o uznanie przez Sąd daty nadania odwołania u australijskiego operatora pocztowego w T. tj. daty 24 grudnia 2013 r. jako daty zachowującej przysługujący jej termin. W odpowiedzi na skargę DIS podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie niewskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Według oceny Sądu skargę należało uwzględnić, poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia, wobec naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2013r. w sprawie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2012 r. wydanej w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 19.635zł z tytułu przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości oraz odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od tejże zaległości. Zaskarżona decyzja została doręczona Skarżącej w dniu 18 grudnia 2012 r. Tym samym termin do wniesienia odwołania od decyzji upływał w dniu 2 stycznia 2013 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Skarżąca odwołanie z dnia 24 grudnia 2012r. nadała w tym samym dniu przesyłką poleconą za pośrednictwem operatora w Australii, które wpłynęło do Urzędu Skarbowego w dniu 7 stycznia 2013r. Jednocześnie z wdrożonego przez organ podatkowy dodatkowego postępowania wyjaśniającego wynika również, iż przesyłka polecona o nr [...] zawierająca odwołanie Skarżącej została zarejestrowana na terenie operatora pocztowego ([...] W.) w dniu 5 stycznia 2013r. Tym samym – w ocenie organów podatkowych – Strona przekroczyła ustawowy termin warunkujący skuteczność odwołania, gdyż zgodnie z art. 12§6 pkt 2 O.p. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Z takim stanowiskiem nie zgadza się Skarżąca uznając, że skoro po doręczeniu jej decyzji w dniu 18 grudnia 20102r. przez australijski urząd pocztowy w T. już w dniu 24 grudnia 2012r. (a więc na 8 dni przed ustawowym terminem) wysłała przedmiotowe odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przypisanym, zgodnie z zawartym pouczeniem na tejże decyzji, 14 dniowym terminie, to tym samym zachowała termin do wniesienia odwołania. Sąd, analizując dotychczasowy przebieg postępowania, a w szczególności kontekst obiegu całej korespondencji między stronami w zestawieniu z zawartością pouczenia o trybie odwoławczym od spornej decyzji z dnia [...] listopada 2012r. uznał, iż zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie. Poza sporem jest, że zgodnie z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. Z kolei zgodnie z art. 12 § 6 pkt 2 O.p. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Rację więc ma Dyrektor Izby Skarbowej w W., że z brzmienia tego przepisu należy wnosić, że data nadania pisma w zagranicznym urzędzie pocztowym nie ma żadnego znaczenia dla oceny, czy zachowany został termin do złożenia tego pisma (por. wyrok NSA z 27 listopada 1997 r., sygn. akt I SA/Po 1273/96), co oczywiście nie oznacza, że pismo nie może być nadane przez stronę w zagranicznym urzędzie pocztowym. Jednakże wówczas, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 kwietnia 2012r. (sygn. akt II FSK 2084/10) za datę wniesienia pisma nadanego w zagranicznym urzędzie pocztowym uważa się datę przekazania przesyłki przez ten urząd - polskiemu urzędowi pocztowemu (por. także: postanowienie Sądu Najwyższego z 10 lutego 1975 r., sygn. akt II CZ 13/75 publ. OSPiKA 1975 r. nr 10, poz. 216; postanowienie Sądu Najwyższego z 12 maja 1978 r., sygn. akt IV CR 130/78 publ. OSPiKA 1979 r., nr 4, poz. 76; orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 23 listopada 1999 r., sygn. akt I ACa 247/99; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1101/07 ). Stanowisko takie prezentowane jest również w doktrynie (patrz. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, wyd. II; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2006, s. 219; H. Knysiak-Molczyk (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, s. 330). W tym miejscu Sąd zwraca jednak uwagę, że aby Strona mogła wywiązać się z tego obowiązku, powinna być w sposób prawidłowy pouczona o trybie i zasadach wnoszenia środków odwoławczych, zaś postępowanie w tym zakresie winno odpowiadać regułom przewidzianym w art. 121 O.p., a więc być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i respektować zasadę informowania uczestników postępowania o przysługujących im uprawnieniach. W ocenie Sądu, przyznać należy rację Skarżącej, że z całokształtu materiału dowodowego, w tym zwłaszcza sposobu prowadzenia między stronami korespondencji wynika, że miała prawo oczekiwać, iż wysłane przez nią do organu odwoławczego przed upływem 14 dni od daty doręczenia poprzez australijskiego operatora pismo-odwołanie z dnia 24 grudnia 2012r. wywoła skutki prawne i zostanie rozpoznane przez organ odwoławczy. Skarżąca dostosowała się bowiem do pouczenia zawartego w decyzji z dnia [...] listopada 2012r. i – zgodnie z pkt. 1 tegoż pouczenia – wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W. za pośrednictwem organu I instancji, tj. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. Co wymaga szczególnego podkreślenia z punktu widzenia wskazanej zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych, Skarżąca – podobnie jak w przypadku wcześniejszej korespondencji z Naczelnikiem [...] Urzędu skarbowego w W. i to zarówno w przypadku pism, których była adresatem z tego organu, jak i nadawcą pism do tego organu – postępowała w ten sam sposób tj. wysyłała korespondencję poprzez zagraniczny urząd pocztowy a jej pisma były każdorazowo traktowane przez wskazany organ jako terminowe. W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, brak pouczenia Strony, że termin do wniesienia odwołania od spornej decyzji uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy – Prawo pocztowe albo złożone w polskim urzędzie konsularnym, stanowi naruszenie przepisów postępowania i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro bowiem Skarżąca w sposób czynny brała udział w sprawie (o czym świadczy choćby treść znajdujących się w aktach sprawy jej pism), każdorazowo wywiązywała się z obowiązków nakładanych przez organ w związku z prowadzonym postępowaniem podatkowym, a w szczególności, organ I instancji nigdy (do momentu złożenia odwołania od decyzji) nie zakwestionował trybu obiegu korespondencji oraz uchybienia terminowi do określonych czynności, to przyjąć należy, że w przypadku prawidłowego pouczenia o zachowaniu terminu do wniesienia odwołania poprzez jego złożenie w polskim urzędzie konsularnym czy też nadanie w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego przez prawo pocztowe – jak stanowi powołany wcześniej przepis art. 12 § 6 pkt 2 O.p., Skarżąca w pełni wywiązałaby się z tegoż obowiązku. Jednocześnie Sąd podziela pogląd organu zawarty w odpowiedzi na skargę, że – co do zasady – postępowanie dotyczące stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania w rozumieniu art. 228 § 1 pkt) 2 O.p. ogranicza się do zbadania przez organ formalnej kwestii tj. czy w istocie strona naruszyła termin do złożenia w przypisanym ustawowo terminie dany środek odwoławczy. O ocenie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania decyduje więc to, czy według stanu na moment podjęcia postanowienia ziściły się przesłanki do jego wydania na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. W świetle bowiem powołanego przepisu "organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania". A zatem "sednem" sprawy, w której organ odwoławczy stwierdza uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest ustalenie, w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie decyzji oraz ustalenie kiedy zostało wniesione odwołanie od tej decyzji (odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie – art. 223 § 2 pkt 1 O.p.). To te determinanty są kluczowe z punktu widzenia zdiagnozowania stanu dochowania lub niedochowania 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania od decyzji podatkowej. Powyższe wynika z faktu, że uchybienie terminu jest stanem obiektywnym (por. wyrok NSA z 8 sierpnia 2012r., sygn. akt I FSK 1443/11; zob. tak też wyroki NSA: z 6 czerwca 2003 r., sygn. akt SA/Bk 271/03 i tam powołane oraz z 26 czerwca 2008r., sygn. akt II FSK 563/07, LEX nr 485300, z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 9/09, LEX nr 597944 i z dnia 8 lipca 2010r., sygn. akt II FSK 372/09, LEX nr 786866). Mimo tak zakreślonej kognicji badania legalności postanowień stwierdzających uchybienie terminu do wniesienia odwołania podkreślić jednak należy, że sądowa kontrola obejmuje również kwestie czy, a jeśli tak, to w jaki sposób, organy administracji nie uchybiły w taki sposób obowiązującym przepisom, że miały one wpływ na niekorzystne skutki dla podatnika. Oceny takiej, w ocenie Sądu, należy dokonywać także poprzez pryzmat art. 214 O.p., zgodnie z którym nie może szkodzić stronie błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo brak takiego pouczenia lub pouczenie "niepełne" lub wprowadzające w błąd. Przepis ten statuuje bowiem zasadę, że wszelkie wady w zakresie braku lub nieprawidłowego pouczenia o środkach odwoławczych nie mogą z woli ustawodawcy szkodzić stronie. W ocenie Sądu, skoro w realiach rozpoznawanej sprawy nie poinformowano w sposób prawidłowy Skarżącą o dyspozycji art. 12 § 6 pkt) 2 O.p., utrzymując – jak to już wskazano wcześniej – podatniczkę w przekonaniu, że dotychczasowy tryb doręczania korespondencji i zachowania terminów pism procesowych jest prawidłowy (por. dla przykładu wniosek Skarżącej z dnia 15 sierpnia 2011r. – k. 39 akt adm.), to tym samym Strona nie może ponosić negatywnych skutków uznania przez organ, że akurat w odniesieniu do odwołania z dnia 24 grudnia 2014r. Podatniczka uchybiła terminowi, gdyż dla zachowania terminu liczy się dzień rejestracji przesyłki zawierającej odwołanie Skarżącej "na terenie polskiego operatora". Reasumując powyższe rozważania, w realiach sprawy, w ocenie Sądu, doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania, o których mowa w art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 12 § 6 pkt) 2 O.p. i art. 214 O.p., które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji także naruszenia art. 228§ 1pkt) 2 O.p. Odnosząc się do podniesionego na rozprawie przez pełnomocnika Skarżącej zarzutu, iż organy podatkowe naruszyły także przepis art. 145 § 2 O.p. poprzez pominięcie w postępowaniu podatkowym ustanowionego w sprawie pełnomocnika Skarżącej, w tym zwłaszcza doręczenia pełnomocnikowi spornej decyzji z dnia [...] listopada 2012r. Sąd zauważa, że stosowne pełnomocnictwo do akt sprawy, mimo że pochodzi z dnia 8 sierpnia 2011r., zostało złożone dopiero do akt przedmiotowego postępowania podatkowego w dniu 11 lutego 2013r., a więc po wydaniu i wysłaniu spornej decyzji (por. k.57 akt adm.). Kwestia ta wymaga jednak dodatkowych ustaleń, przy ponownym postępowaniu w sprawie, gdyż jednocześnie w aktach sprawy istnieje pismo adw. K. S. z dnia 17 stycznia 2013r., z którego treści w istocie można wywieść, iż została ustanowiona w sprawie spornego postępowania odwoławczego w sprawie podatkowej pełnomocnikiem Skarżącej (por. k. 56 akt adm.). W światle powyższego należałoby przyjąć, że co najmniej od 11 lutego 2013r., a więc wpłynięcia do Dyrektora Izby Skarbowej w W. pisma pełnomocnika z dnia 4 lutego 2013r., w sprawie Skarżącej został ustanowiony pełnomocnik i tym samym pisma adresowane dla strony należy dokonywać w trybie art. 145 § 2 O.p. W konsekwencji uznać należy, że zaskarżone postanowienie z dnia [...] kwietnia 2013r. należało doręczyć pełnomocnikowi Skarżącej, skoro pełnomocnictwo to nie zostało przez organ zakwestionowane. Sprawa ta wymaga jednak odrębnego rozważenia i oceny przez organ odwoławczy w ponownym postępowaniu. Rozpoznając ponownie sprawę organ obowiązany jest uwzględnić wyżej wyrażone stanowisko Sądu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.