III SA/Wa 2346/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, , po rozpoznaniu w dniu 28 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – R. S. 21 sierpnia 2013 r. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. W uzasadnieniu podniósł, że w grudniu 2011 r., dokonano zajęcia ponad 100.000 złotych na rachunku bankowym R. S.. Skarżący nie jest osobą zamożną, zajęcie ww. kwoty sparaliżowało dalsze prowadzenie przez niego działalności gospodarczej. Rok później wydano decyzję w "I instancji", a kolejne pół roku później decyzję w "II instancji". Organ drugiej instancji nie zadał sobie trudu wyjaśnienia wielokrotnego przedłużanie terminów wydania decyzji w odniesieniu do terminów ustawowych. Skarżący podkreślił, że decyzje wydane przez organy obu instancji są oczywiście wadliwe, co potwierdza pobieżna choćby lektura zaskarżonej decyzji. Pomijając merytoryczną wadliwość założeń organów, nawet gdyby zobowiązanie podatkowe istniało, to uległo ono przedawnieniu. W ocenie podatnika istnieje wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji, co samo w sobie stanowić może przesłankę wstrzymania jej wykonania. Dodatkowo brak wstrzymania wykonania decyzji powodowałby dalsze pokrzywdzenie podatnika, poprzez nieuprawnione zajęcie i ewentualną egzekucję jego - zajętych od ponad półtora roku - środków pieniężnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie został uzasadniony z punktu widzenia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "p.p.s.a." . W myśl tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie Skarżący podniósł, że decyzje wydane przez organy obu instancji są oczywiście wadliwe. Istnieje także wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji. Brak wstrzymania wykonania decyzji i dokonana egzekucja powodowałby dalsze pokrzywdzenie Skarżącego. Tymczasem ewentualna wadliwość zaskarżonej decyzji nie może być okolicznością przemawiającą za zasadnością wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Niezgodność decyzji z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. W rezultacie rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny badać zasadności bądź też nie, wniesionej skargi, czego zdaje się spodziewać Skarżąca. Stanowiłoby to swoisty "przedsąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty (por. postanowienie NSA z 16 listopada 2010 r., I FZ 432/10). Stąd też argumentacja Skarżącej dotycząca zasadności skargi nie może uzasadniać wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jak to już wskazano wyżej podstawowymi przesłankami takiego wstrzymania jest – w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że w przepisie tym chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało zasadniczo miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 20 lutego 2012 r., II FZ 38/12; z 26 marca 2009 r., I FZ 53/09; zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wolters Kluwer, 2011, s. 228). Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się natomiast takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10). Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowego wniosku stwierdzić należy, że Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niego trudne do odwrócenia skutki. Z przedstawionych przez Skarżącego argumentów nie wynika aby wykonanie zaskarżonej decyzji powodowałoby trudne do odwrócenia skutki, które mogłyby mieć wpływ na jego życie lub zdrowie. Nie przedstawił też, żadnej dokumentacji, która wskazywałaby na możliwość poniesienia ewentualnej znacznej szkody. Skarżący w sposób ogólny powołał się na swoją sytuację finansową, co nie pozwalało na stwierdzenie, iż zachodzi postawa do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji