III SA/Wa 2405/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Cezary Kosterna,, sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant referent stażysta Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2013 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych, po wznowieniu postępowania oddala skargę 1. Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2012 r., po rozpatrzeniu odwołania K. R. (dalej: "skarżący"), Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IS") utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] stycznia 2012 r. Przedmiotem tych decyzji była odmowa uchylenia, po wznowieniu postępowania z inicjatywy skarżącego, ostatecznej decyzji Dyrektora IS z [...] marca 2009 r., uchylającej w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] listopada 2008 r. oraz określającej skarżącemu zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. (11.235,10 zł według stawki 10% od przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości). 2. Uzasadniając rozstrzygnięcie Dyrektor IS przestawił przebieg postępowania w sprawie i wyjaśnił, że ostateczna decyzja wymiarowa (reformatoryjna) Dyrektora IS z [...] marca 2009 r., której wzruszenia domaga się skarżący, poddana była kontroli sądów administracyjnych. Wyrokiem z 23 października 2009 r. (III SA/Wa 767/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. R.. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 sierpnia 2011 r. (II FSK 78/10) oddalił zaś skargę kasacyjną K. R. od powyższego wyroku Sądu pierwszej instancji. W decyzji ostatecznej, której wzruszenia domaga się skarżący, a także w powyższych wyrokach sądów administracyjnych, znalazły się rozważania dotyczące opłaty z tytułu użytkowania wieczystego kwocie 13.950 zł, której uwzględnienia domagał się skarżący w ramach art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej: " u.p.d.o.f."). We wniosku o wznowienie postępowania podatkowego z[...] listopada 2011 r. skarżący wskazał jako podstawę prawną przepisy art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.; dalej: "Op"). Wyraził pogląd, że WSA w Warszawie orzekał na podstawie niekompletnej dokumentacji podatkowej. Nie mógł zatem odnieść się do tych wydatków, o których istnieniu nie wiedział (opłata za użytkowanie wieczyste). Dlatego skarżący w ramach postępowania nadzwyczajnego wystąpił o zaliczenie wydatków za użytkowanie wieczyste do wydatków na remont i rozbudowę domu. Dyrektor IS wznowił postępowanie w sprawie zakończonej swoją decyzją ostateczną z [...] marca 2009 r., a następnie odmówił jej uchylenia. Uznał, że skarżący nie wykazał, iż decyzja ta została wydana na podstawie fałszywych dowodów. Dowód poniesienia opłaty za wieczyste użytkowanie nie jest zaś nowym dowodem w sprawie. Był bowiem poddany analizie w toku postępowania zakończonego ostateczną decyzją Sygn. akt III SA/Wa 2405/12 wymiarową, której wzruszenia domaga się skarżący. Okoliczność poniesienia wydatku tytułem opłaty za wieczyste użytkowanie w kwocie 13.950 zł była również poddana analizie Dyrektora IS w ramach postępowania odwoławczego zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji wymiarowej z [...] marca 2009 r. Dyrektor IS zauważył nadto, że jest związany wyrokami sądowymi wydanymi w sprawie wymiarowej, zgodnie z art. 170 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."). Dodał, że o konieczności stosowania tego przepisu wypowiedział się NSA w wyroku z 10 sierpnia 2011 r. (II FSK 78/10), oddalając skargę kasacyjną K. R. od wyroku WSA w Warszawie z 23 października 2009 r. (III SA/Wa 767/09) oddalającego skargę K. R. na decyzję wymiarową Dyrektora IS z [...] marca 2009 r., której wzruszenia w trybie nadzwyczajnym domaga się skarżący. W odwołaniu od decyzji Dyrektora IS z [...] stycznia 2012 r. odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej tego organu z [...] marca 2009 r., skarżący zauważył, że błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności. Jego zdaniem zarówno Dyrektor IS, jak i sądy administracyjne, orzekając w sprawie dotyczącej wymiaru zobowiązania podatkowego za 2001 r. nie dysponowały kluczowym dokumentem. Powołał się na przepisy art. 240 § 1 pkt 2 i pkt 5 Op. Utrzymując w mocy swoją decyzję z [...] stycznia 2012 r. zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] marca 2012 r. Dyrektor IS stwierdził, że skarżący nie uzasadnił swojego stanowiska dotyczącego wydania decyzji z [...] marca 2009 r. na podstawie sfałszowanych dowodów lub w wyniku przestępstwa. Nie wykazał, że wystąpiły z tym związane podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej z [...] marca 2009 r. Powtórzył nadto, że dowód uiszczenia kwoty 13.950 zł tytułem opłaty za wieczyste użytkowanie, nie stanowi przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Op. Był bowiem znany organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji ostatecznej, której wzruszenia domaga się skarżący. Zarzuty odwołania uznał za chybione, gdyż [...] marca 2009 r. akta podatkowe były kompletne. Podtrzymał także swoją argumentację związaną z art. 170 u.p.p.s.a. 2.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący. Pismem z 5 kwietnia 2012 r. wniósł zatem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego. Występując o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, autor skargi postawił zarzuty naruszenia przepisów art. 240 Op oraz art. 9 Kodeksu postępowania cywilnego. Uzasadniając skargę powołał się na art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) Op, art. 231 i 271 Sygn. akt III SA/Wa 2405/12 Kodeksu karnego, art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 120, 123, 127, 193 § 4, 200, 201 § 2, 210, 217, 240 § 1 pkt 2, pkt 4 i 5 oraz § 2, a także art. 247, 248 oraz 249 Op. Wskazał także na korzystny dla siebie wyrok WSA w Warszawie z 5 marca 2008 r. (III SA/Wa 2149/07). Po przedstawieniu okoliczności faktycznych towarzyszących wydaniu ostatecznej decyzji wymiarowej z [...] marca 2009 r. i przebiegu postępowania w niniejszej sprawie, skarżący przedstawił swoje uwagi dotyczące sposobu organizacji pracy przez pracowników organów podatkowych, którym zarzucił posługiwanie się kłamstwem. Podniósł, że uchybienia towarzyszące gromadzeniu materiału dowodowego w sprawie wymiarowej, potwierdzają wystąpienie przesłanki przewidzianej w art. 240 § 1 Op. Wyraził swoje przypuszczenia dotyczące sposobu kompletowania akt podatkowych i związanych z tym możliwości. Podniósł, że organ podatkowy uniemożliwił skarżącemu "zrozumienie pełnego mechanizmu fałszerstwa". Zdaniem skarżącego, wielokrotnie przedstawiał on "oczywiste dowody wskazujące na popełnienie przestępstwa przez urzędników organów skarbowych w trakcie dotyczących go decyzji podatkowych i że spełnione są przesłanki, o których mówi par. 2 artykułu 240 Ordynacji podatkowej" (zob. s. 5 - 8 skargi). Przedstawił swoje rozważania dotyczące zasadności uwzględnienia w ramach zwolnienia podatkowego poniesionej opłaty za wieczyste użytkowanie, bez której nie byłoby możliwe przeprowadzenie remontu (rozbudowy) budynku mieszkalnego, a także związane z "oczywistą omyłką" bezpodstawnie sprostowaną w toku postępowania podatkowego, gdyż omyłka ta nie była oczywista (s. 10 - 17 skargi). Zdaniem skarżącego, wiążący w sprawie prawomocny wyrok "został uzyskany dzięki przestępstwu". Dlatego istnieją w jego ocenie wątpliwości, czy wyrok ten jest rzeczywiście wiążący (zob. s. 18 skargi). Przedstawił także swoje rozważania dotyczące posługiwania się kłamstwem (zob. s. 19 skargi). Podsumowując swoją argumentację za błędny uznał argument, że Dyrektor IS "nie może wszcząć postępowania w trybie art. 240 Op", gdyż podejmując decyzję [...] marca 2009 r. wiedział o brakującym dokumencie, ale nie mógł uwzględnić żądania skarżącego, gdyż "uprawomocniła się decyzja sądu", od której skarżący "nie złożył odwołania". Zdaniem skarżącego, argumentacja ta byłaby trafna, gdyby zawinił on zaniedbaniem. Za bezsporny uznał fakt, że 29 października 2007 r. skarżący i Dyrektor IS wiedzieli o zdekompletowaniu dokumentacji. Zastosowanie znajdują zatem przepisy art. 240 Op. Skoro "opłata za uzyskanie prawa użytkowania wieczystego została poniesiona również w związku z remontem i rozbudową", to powinna zostać uznana. W ocenie skarżącego, "odmowa ponownego przeprowadzenia postępowania w trybie art. 249 jest działaniem, o którym wspomina art. 231 Kk" (zob. s. 20 skargi). Sygn. akt III SA/Wa 2405/12 2.2. Odpowiadając na skargę, Dyrektor IS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Zarzuty skargi uznał za chybione. Zauważył nadto, że skarżący nawet na etapie skargi nie wskazał dowodu, który został jakoby sfałszowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 u.p.p.s.a. 2. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania podatkowego zakończonego zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] marca 2012 r. lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. 3. Kontroli Sądu poddana została decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji organu odwoławczego. Postępowanie to unormowane zostało w Rozdziale 17 Działu IV Ordynacji podatkowej. Instytucja wznowienia postępowania podatkowego stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji podatkowej. Zasada ta służy z jednej strony ochronie praw nabytych podatników, a z drugiej strony zabezpiecza organy państwa przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Służy zatem przede wszystkim ochronie ogólnego porządku prawnego. Zasada trwałości decyzji ostatecznej została wyrażona w art. 128 Op. Z przepisu tego wynika, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w powołanej ustawie oraz ustawach podatkowych. Sygn. akt III SA/Wa 2405/12 3.4. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi wyliczonymi w art. 240 Op (por. B. Gruszczyński [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006, s. 481, 688 - 689). Wykładni przepisów regulujących instytucję wznowienia postępowania, jako wyjątku od zasady trwałości decyzji ostatecznych, dokonywać należy w sposób ścisły. 4.1. Decyzja wymiarowa (reformatoryjna) Dyrektora IS z [...] marca 2009 r., której wzruszenia w trybie nadzwyczajnym domaga się skarżący, jest nie tylko ostateczna, ale i prawomocna. Poddana została bowiem kontroli sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 października 2009 r. (III SA/Wa 767/09) oddalił skargę K. R., zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 sierpnia 2011 r. (II FSK 78/10; wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www,cbois.nsa.qov.dL dalej: "CBOSA') oddalił skargę kasacyjną K. R. od wyroku Sądu pierwszej instancji. Decyzja ta korzysta zatem ze szczególnej ochrony prawnej. Dodać warto, że oddalając skargę kasacyjną NSA zauważył, że w świetle art. 153 i art. 170 u.p.p.s.a., w związku z oceną prawną wyrażoną przez WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z 5 marca 2008 r. (III SA/Wa 2149/07; CBOSA), wpływu na wynik sprawy wymiarowej nie mają wydatki poniesione na nabycie własności nieruchomości i prawa wieczystego użytkowania nieruchomości. Tą oceną prawną był związany zarówno Dyrektor IS wydający zaskarżoną decyzję, jak i Sąd oddalający skargę w niniejszej sprawie. Istotnego wpływu na wynik sprawy wymiarowej zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora IS z [...] marca 2009 r., której wzruszenia w trybie nadzwyczajnym domaga się skarżący, nie mają dowody potwierdzające poniesienie opłaty za wieczyste użytkowanie (13.950 zł). Stąd wniosek, że istotnego wpływu na wynik sprawy wymiarowej nie wywiera konsekwentnie wskazywany przez skarżącego dowód, jakoby dotychczas pomijany przez organy podatkowe i sądy administracyjne. Czyli nawet gdyby przyjąć, że dowód wskazywany przez skarżącego nie był znany Dyrektorowi IS [...] marca 2009 r. (zdaniem Sądu był znany, o czym mowa niżej), to i tak brak byłoby podstaw do wzruszenia ostatecznej decyzji wymiarowej Dyrektora IS w ramach postępowania wznowionego na wniosek skarżącego. Dowód potwierdzający poniesienie opłaty w kwocie 13.950 zł za wieczyste użytkowanie nie ma bowiem istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy. Sygn. akt III SA/Wa 2405/12 2. Ustawodawca nie zamieścił katalogu dowodów, których fałsz uzasadnia uruchomienie trybu wznowienia postępowania. Oznacza to, że każdy istotny dowód, będący podstawą ustaleń w decyzji ostatecznej, może być podważony. Dowodem istotnym jest dowód, który miał wpływ na wynik sprawy. Oczywiście samo twierdzenie strony żądającej wznowienia postępowania, że dany dowód był fałszywy, nie uzasadnia ponowienia postępowania dowodowego. Zasadą bowiem jest, że fałsz dowodu powinien być stwierdzony orzeczeniem właściwego sądu. Od zasady tej istnieje jednak wyjątek. Jeżeli bowiem sfałszowanie dowodu jest oczywiste, tj. "rzuca się w oczy", postępowanie podatkowe może zostać wznowione także wówczas, gdy na skutek upływu czasu nie może być wszczęte postępowanie przed właściwym sądem w celu stwierdzenia sfałszowania dowodu. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw do wniosku, że spełnione zostały przesłanki z art. 240 § 1 pkt 1 lub (i) pkt 2 Op. 3. O zaistnieniu przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Op można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery następujące warunki; a) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub pojawiły się nowe dowody; b) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; c) dowody te lub okoliczności nie były znane organowi, który wydał decyzję; d) istniały w dniu wydania decyzji. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy przy tym rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (por. wyrok NSA z 23 maja 2003 r., III SA 2484/01, Lex nr 146074). W rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione warunki, o których mowa w pkt a) - c). Z tej przyczyny uznać należy, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Op. 4. Zdaniem Sądu, zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja odpowiadają prawu. Skarżący nie wykazał bowiem, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe lub (i) decyzja Dyrektora IS z [...] marca 2009 r. została wydana w wyniku przestępstwa. Skarżący nie wskazał bowiem dowodu, który jakoby okazał się fałszywy. Nie przedstawił stosownego orzeczenia sądowego, potwierdzającego wystąpienie choćby jednej z przesłanek przewidzianych w art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 2 Op. Wskazywane przez skarżącego okoliczności dotyczące sposobu prowadzenia przez organy podatkowe postępowania wymiarowego nie dają Sygn. akt III SA/Wa 2405/12 zdaniem Sądu podstaw do wniosku, że wystąpiła przesłanka umożliwiająca uchylenie w całości lub w części ostatecznej oraz prawomocnej decyzji Dyrektora IS z [...] marca 2009 r. Skarżący nie wykazał nadto, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Czyli brak jest podstaw do wniosku, że wystąpiła przesłanka przewidziana w art. 240 § 1 pkt 5 Op. Dowód potwierdzający poniesienie opłaty za wieczyste użytkowanie był bowiem znany Dyrektorowi IS w dniu wydania decyzji dotychczasowej, tj. [...] marca 2009 r. Potwierdzał nadto znaną Dyrektorowi IS [...] marca 2009 r. okoliczność faktyczną (poniesienie opłaty za wieczyste użytkowanie), która to okoliczność nie jest nadto istotna dla sprawy wymiarowej zakończonej decyzją Dyrektora IS z [...] marca 2009 r. Wynika to wprost z uzasadnienia tejże ostatecznej decyzji, a także z uzasadnienia wyroków sądów administracyjnych oddalających skargę oraz skargę kasacyjną skarżącego, wymienionych w pkt 4.1. uzasadnienia niniejszego wyroku. Skoro podstawowa okoliczność (dowód) wskazywany przez skarżącego w toku postępowania wznowionego nie ma wpływu na wynik sprawy wymiarowej zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora IS z [...] marca 2009 r,, to uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zasadnie Dyrektor IS przyjął bowiem, że zgodnie z art. 243 § 1 pkt 2 należało odmówić skarżącemu uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, gdyż nie wystąpiły przesłanki określone w art. 240 § 1 Op. Skarżący brał nadto udział w postępowaniu wymiarowym. Nie wystąpiła zatem przesłanka, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 4 Op, wskazana przez skarżącego na etapie postępowania sądowego. 5. W związku z powyższym, zarzuty skargi Sąd uznał za oczywiście chybione lub chybione. W sprawie nie znajdowały bowiem zastosowania przepisy Kodeksu karnego, Kodeksu postępowania cywilnego lub (i) Kodeksu postępowania administracyjnego. Dyrektor IS nie naruszył powołanych w skardze przepisów art. 120, 123, 127, 193 § 4, 200, 201 § 2, 210, 217, 240 § 1 pkt 2, pkt 4 i 5 oraz § 2, a także art. 247, 248 oraz 249 Op. Nie naruszył również art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) u.p.d.o.f. Wbrew argumentacji skarżącego, postępowanie zainicjowane jego wnioskiem zostało w niniejszej sprawie wznowione postanowieniem z 28 grudnia 2011 r. Tyle tylko, że nie wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 243 § 1 pkt 2 Op, na co trafnie zwrócił uwagę Dyrektor IS, o czym mowa wyżej. Wskazywane przez skarżącego okoliczności nie pozwalają na wniosek, że wystąpiły przesłanki przewidziane w przepisach art. 240 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 i § 3 Op. Zdaniem Sądu brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw do wnisku, że sfałszowanie nieokreślonego bliżej przez skarżącego dowodu można Sygn. akt III SA/Wa 2405/12 uznać za oczywiste. Brak jest nadto jakichkolwiek podstaw do wniosku, że decyzja Dyrektora IS z [...] marca 2009 r. została wydana w wyniku oczywiście popełnionego przestępstwa. W tej sytuacji, dla wykazania, że spełniona została przesłanka z art. 240 § 1 pkt 1 i 2 Op, konieczne było przedstawienie przez skarżącego stosownego orzeczenia sądowego, na które skarżący jednak się nawet nie powołał i którego nie przedstawił. Skoro sfałszowanie dowodu nie jest oczywiste, to dla spełnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 1 w związku z § 2 i § 3 Op, konieczne jest przedstawienie przez podatnika stosownego orzeczenia sądowego stwierdzającego sfałszowanie dowodu mającego istotny wpływ na ustalenie stanu faktycznego, a przez to na rozstrzygnięcie sprawy a także oddalający skargę kasacyjną od tego orzeczenia wyrok NSA z 22 czerwca 2011 r,, II FSK 254/10; CBOSA). W niniejszej sprawie nie wystąpiła także przesłanka przewidziana w art. 240 § 1 pkt 5 Op, o czym mowa wyżej (wskazywany dowód przez skarżącego nie był istotny i nie był dowodem nowoodkrytym, nie dotyczył okoliczności istotnych dla sprawy, nieznanych organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej, której wzruszenia domaga się skarżący). Za chybione i spóźnione należy także uznać zarzuty skargi dotyczące wystąpienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 4 Op. Skarżący brał bowiem udział w postępowaniu wymiarowym i nie występował o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora IS z [...] marca 2009 r. na podstawie ostatnio powołanego przepisu. Dyrektor IS w sposób kompleksowy uzasadnił zaskarżoną decyzję i nie naruszył przepisów postępowania podatkowego przy jej wydawaniu. W świetle wyroku NSA z 10 sierpnia 2011 r. (II FSK 78/10), zarzuty skargi oraz związana z nimi argumentacja, nie mogły odnieść pożądanego przez skarżącego efektu. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.