III SA/Wa 2753/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec, sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (sprawozdawca), Protokolant referent Katarzyna Makowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. oddala skargę K. S. (dalej: "Strona" lub "Skarżący") w dniu [...] kwietnia 2011 r. złożył zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36L za 2010 r. W zeznaniu wykazał: przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości [...] zł, koszty uzyskania przychodów w wysokości [...] zł, dochód w wysokości 0,00 zł, stratę w wysokości [...] zł, podstawę obliczenia podatku w wysokości 0,00 zł, podatek należny w wysokości 0,00 zł, sumę zaliczek wpłaconych przez podatnika w wysokości 0,00 zł, nadpłatę w wysokości 0,00 zł. Jednocześnie w załączniku do zeznania PIT/B wykazał: udział podatnika w przychodach spółki w wysokości 33,33%, przychód spółki w wysokości [...] zł, przychód spółki przypadający na podatnika w wysokości [...] zł, koszty uzyskania przychodu spółki w wysokości [...] zł, koszty uzyskania przychodu spółki przypadające na podatnika w wysokości [...] zł, stratę spółki w wysokości [...] zł, stratę spółki przypadającą na podatnika w wysokości [...] zł, łączne przychody z działalności gospodarczej w wysokości [...] zł, łączne koszty uzyskania przychodu z działalności gospodarczej w wysokości [...] zł, łączny dochód z działalności gospodarczej w wysokości 0,00 zł, łączną stratę z działalności gospodarczej w wysokości [...] zł. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. w celu zbadania rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. przez Skarżącego wszczął w stosunku do niego postępowanie kontrolne. W toku postępowania Dyrektor UKS ustalił, że spółka I. [...] B., K., S. Spółka Jawna, której wspólnikiem w okresie od 24 sierpnia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. był Skarżący, dokonała zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 754.096,90 zł, uznając za koszty kwoty wynikające z faktur wystawionych przez ,,I. [...]" sp. z o.o., które nie potwierdzają rzeczywiście dokonanych transakcji. Dokonując tych ustaleń organ wykorzystał m.in. dokumentację księgową ww. spółki, uwierzytelnione kserokopie zakwestionowanych faktur, protokół przesłuchania Skarżącego w charakterze świadka oraz protokoły przesłuchania w charakterze podejrzanych pozostałych wspólników ww. spółki R. B. i J. K.. Z zeznań K. S. składanych w dniu 17 grudnia 2014 r. w C. [...] Zarząd w L. wynika, że w ogóle nie pamięta firmy ,,I. [...]" sp. z o.o., która była wystawcą kwestionowanych faktur, nie zna żadnych okoliczności w jakich nawiązano współpracę pomiędzy spółkami ,,I. [...]" a I. [...]. Drugi ze wspólników R. B. w czasie przesłuchania w Prokuraturze Okręgowej w L. w dniu 13 marca 2015 r. zeznał, że żaden towar wyszczególniony na fakturach wystawianych przez ,,I. [...]" na rzecz I. [...] w rzeczywistości nigdy nie dojechał, faktury były wystawiane tylko i wyłącznie w celu uniknięcia zapłaty części podatku dochodowego. Dokonując analizy zebranego materiału dowodowego w sprawie, organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że faktury wystawione przez ,,I. [...]" sp. z o.o. na rzecz spółki I. [...] nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i nie mogą być dowodem poniesienia kosztów uzyskania przychodów. W związku z powyższym spółka I. [...] B., K., S. Spółka Jawna zawyżyła koszty uzyskania przychodu na łączną kwotę 754.096,90 zł. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 33.695 zł. Decyzja organu pierwszej instancji została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2016 r. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że spornym zagadnieniem w sprawie było to, czy Skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodu od prowadzonej działalności gospodarczej w spółce I. [...] B., K., S. Sp. Jawna, czy też nie. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu kontroli skarbowej, który zakwestionował faktury wystawione na rzecz spółki I. [...] przez spółkę ,,I. [...]" sp. z o.o. na łączną kwotę netto 754.096,90 zł. Jak wynika z całokształtu zebranego materiału dowodowego faktury te były tzw. ,,pustymi fakturami", tzn. nie odzwierciedlały rzeczywistych operacji gospodarczych. Jak wynika z wyjaśnień wspólników spółki I. [...], nie potrafią oni wskazać jakichkolwiek szczegółów dotyczących współpracy ze spółką ,,I. [...]". Przykładowo nie znają jej adresu, pracowników, nie pamiętają aby nawiązywali współpracę, nie utrzymywali z nią żadnych kontaktów. W trakcie przesłuchania w Prokuraturze Okręgowej w L., po okazaniu zakwestionowanych faktur, jeden ze wspólników zeznał że faktury te otrzymali od osoby o nazwisku P., który zaproponował że może dostarczyć tzw. ,,koszty na budowę". Schemat działalności był następujący: w razie konieczności kontaktowano się z P., który przyjeżdżał na budowę albo do biura i ustalano szczegóły. Jeden ze wspólników, J. K. podawał kwotę i towary, które miały znaleźć się na fakturze. P. dostarczał kwotę netto wartości faktury, natomiast wspólnicy R. B. i J. K. na konto wyszczególnione w fakturze przelewali kwotę brutto. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W., zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że wskazane faktury nie mogą stanowić dowodu poniesionych kosztów, gdyż nie zostały one faktycznie poniesione przez podatnika. Celem pozorowanych transakcji dokumentowanych zakwestionowanymi fakturami było sztuczne generowanie kosztów dla spółki I. [...], tak aby zmniejszyć należny podatek dochodowy. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. została wydana prawidłowo, zarówno w zakresie zebrania materiału dowodowego, jak i jego oceny. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. nie doszło do naruszenia zakwestionowanych w odwołaniu przepisów art. 121, art. 122, art. 187 Ordynacji podatkowej. W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie w całości, stwierdzenie niemożności jej wykonania i zwrócenie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ drugiej instancji, ewentualnie o umorzenie postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 121, 122, 187 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i dokonanie jego interpretacji na niekorzyść podatnika. W uzasadnieniu skargi podniósł, że argumentacja organów podatkowych, jakoby zakwestionowane faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych operacji gospodarczych, nie znajduje uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. W ocenie skarżącego argumentacja organów podatkowych opiera się na materiale zebranym w postępowaniu karnym, a nie podatkowym. Organy podatkowe nie prześledziły rzeczywistej drogi towarów wyszczególnionych na zakwestionowanych fakturach, oparły się na zeznaniach wspólników, które mogą być niewiarygodne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko. Ponadto wskazał, że organ odwoławczy nie powołał się w zaskarżonej decyzji na faktury wystawione przez ,,D. [...] " sp. z o.o. , tak jak wskazuje Skarżący, ale na faktury wystawione przez spółkę ,,I. [...]" sp. z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga była niezasadna. Kontroli Sądu poddano decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016 r. określającą Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. Podstawą materialnoprawną tej decyzji uczyniono przepis art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Jak podkreśla się w orzecznictwie, skoro w powołanym przepisie mowa jest o kosztach poniesionych, chodzi tu zatem o wydatki, które mają charakter rzeczywisty, a ponadto niezbędne jest istnienie ich związku z przychodami. W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera prawidłowe udokumentowanie ponoszonych kosztów, umożliwia to bowiem ustalenie, czy spełnione zostały ustawowe przesłanki pozwalające uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy podatkowej. Obowiązek ten spoczywa na podatniku, to on bowiem dokonuje określonych wydatków i zaliczając je do kosztów uzyskania przychodów, pomniejsza podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym. To podatnik ma więc obowiązek wykazać, że koszt został poniesiony, jak również, że został on poniesiony w celu uzyskania przychodów. Jeżeli podatnik prowadzący działalność gospodarczą dokonuje w jej ramach określonych płatności, to powinny być one ekwiwalentem za dostarczone mu towary lub usługi, te bowiem bezpośrednio odsprzedane lub wykorzystane do wytworzenia innych towarów lub usług przynoszą mu następnie przychód. Tylko w takim ujęciu można rozważać istnienie związku pomiędzy kosztem, a przychodem, czyli poniesieniem kosztów w celu uzyskania przychodów (wyrok NSA z dnia 19 maja 2017 r., II FSK 229/16, CBOSA). W orzecznictwie ugruntowany jest już pogląd, że dla uznania wydatków za element kosztów uzyskania przychodów konieczne jest zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego, polegającego na zakupie określonej usługi czy towaru u konkretnego kontrahenta i za konkretną cenę, a także odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł od kogokolwiek nabyć usługę, by wydatek z tym związany mógł stanowić koszt uzyskania przychodu. Faktura, która nie odzwierciedla rzeczywistości gospodarczej nie jest dokumentem, który pozwala zweryfikować związek wydatku z przychodem podatnika. Podatnik ma obowiązek wykazania, że poniósł określone wydatki, które traktuje w kategorii kosztu, a to z kolei oznacza, że spoczywa na nim obowiązek udokumentowania ich poniesienia w sposób zgodny z prawem i niebudzący wątpliwości. (por. np. wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2004 r., o sygn. akt FSK 958/04, z dnia 19 grudnia 2007 r., o sygn. akt II FSK 1438/06, z dnia 14 marca 2008 r., o sygn. akt II FSK 1755/06, z dnia 30 stycznia 2009 r., o sygn. akt II FSK 1405/07, z dnia 20 lipca 2010 r., o sygn. akt II FSK 418/09, z dnia 7 czerwca 2011 r., o sygn. akt II FSK 462/11, CBOSA)., CBOSA). W rozpoznanej sprawie przedmiot sporu stanowiła kwestia dopuszczalności zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu z prowadzonej przez Skarżącego w 2010 r. działalności gospodarczej wydatków w łącznej kwocie 754.096,90 zł, udokumentowanych fakturami VAT, wystawionymi przez I.[...] sp. z o.o. (na materiały budowlane i pomocnicze). Zdaniem organów podatkowych, faktury powyższe nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy wskazanymi w nich podmiotami, a więc wynikające z nich wydatki nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Konkluzja taka i poprzedzające ją ustalenia zostały zakwestionowane przez Skarżącego, która zarzucał organom podatkowym uchybienia przepisom prawa procesowego (art. 121, 122 i 187 O.p.) poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego. Zdaniem Skarżącego, "C.[...]" mógł mieć interes w zeznawaniu nieprawdy w celu uzyskania nadzwyczajnego złagodzenia kary za fałszowanie faktur i udział w grupie przestępczej. Poza tym organy powinny ustalić, skąd Skarżący wziął materiały do realizacji swoich inwestycji. Zgodnie z art. 120 O.p., organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa (zasada praworządności). Stosownie do wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. zasady zaufania, postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Ramy postępowania dowodowego wyznacza zasada prawdy obiektywnej, ujęta w art. 122 O.p., zgodnie z którym, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W rozdziale 11 działu IV O.p. ujęto szczegółowe przepisy o dowodach. I tak, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Katalog środków dowodowych jest otwarty, zgodnie bowiem z art. 181 O.p., dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Księgi podatkowe stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów, pod warunkiem, że prowadzone są rzetelnie i w sposób niewadliwy (art. 193 § 1 O.p.). Księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty (§ 2). Za niewadliwe uważa się księgi podatkowe prowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z odrębnych przepisów (§ 3). Organ podatkowy nie może uznać za dowód w rozumieniu przepisu § 1 ksiąg podatkowych, które są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy (§ 4), chyba że prowadzone są w sposób wadliwy, ale wady nie mają istotnego znaczenia dla sprawy (§ 5). Jeżeli organ podatkowy stwierdzi, że księgi podatkowe są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy, to w protokole badania ksiąg określa, za jaki okres i w jakiej części nie uznaje ksiąg za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów (§ 6). Odpis protokołu należy doręczyć stronie (§ 7), która w terminie 14 dni od dnia doręczenia protokołu może wnieść zastrzeżenia do zawartych w nim ustaleń, przedstawiając jednocześnie dowody, które umożliwią organowi podatkowemu prawidłowe określenie podstawy opodatkowania (§ 8). Wyrazem zasady prawdy obiektywnej jest przewidziany w art. 187 § 1 O.p. obowiązek organu podatkowego zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Z przepisu tego wynika zasada bezpośredniości tego postępowania ("organ podatkowy obowiązany jest zebrać"), co oznacza, że postępowanie dowodowe powinien przeprowadzić organ orzekający w sprawie. Odstępstwo od tej zasady przewidziano w art. 181 O.p., który dopuszcza możliwość skorzystania z innych dokumentów zgromadzonych w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej oraz materiałów zgromadzonych w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Potwierdza to orzecznictwo sądowe, w którym podkreśla się, że "przepis art. 181 o.p. wprowadza odstępstwo od reguły bezpośredniego prowadzenia postępowania dowodowego przez organ podatkowy i w istotny sposób ogranicza zasadę bezpośredniości. Dopuszcza, aby w postępowaniu podatkowym były wykorzystane dowody i materiały zgromadzone w innych postępowaniach i w konsekwencji powoduje, że nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego koniecznym było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w takim innym postępowaniu. W konsekwencji korzystanie z tak uzyskanych zeznań samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym ani też nie może naruszać jakichkolwiek innych przepisów o.p." (wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., II FSK 294/10, CBOSA). Z art. 187 § 1 O.p. wynika też zasada oficjalności postępowania dowodowego, co oznacza, że to do organu należy określenie, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego. Na zakres prowadzonych dowodów ma jednak wpływ również strona, zgodnie bowiem z art. 188 O.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Wymaga to jednak stosownej inicjatywy dowodowej strony, która dla skuteczności swoich twierdzeń nie powinna ograniczać się do zwykłej tylko polemiki z ustaleniami organu. Z art. 191 O.p. wynika z kolei zasada swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z powołanym przepisem, Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona., przy czym okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 192 O.p.). Zasada swobodnej oceny jest zachowana, gdy ocena została dokonana przy uwzględnieniu następujących reguł: 1) oparcia się na materiale dowodowym zebranym przez organ orzekający: 2) podstawą oceny musi być całokształt tego materiału; 3) ocena znaczenia i wartości dowodów musi dotyczyć toczącej się sprawy. Podstawą swobodnej oceny powinna być wiedza organu, zasady doświadczenia życiowego oraz reguły logiki. Zdaniem Sądu, wynikające z powołanych przepisów reguły dowodzenia zostały przez organy podatkowe zachowane. Zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. (postanowienie o wszczęciu postępowania kontrolnego z dnia [...] lipca 2015 r.). Postępowanie kontrolne ustawodawca utożsamia z postępowaniem podatkowym, o którym mowa w dziale IV O.p. (art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej, tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., nr 41, poz. 214 ze zm., dalej: "u.k.s."). W zakresie nieuregulowanym w u.k.s. do postępowania kontrolnego stosuje się odpowiednio przepisy O.p. (art. 31 ust. 1 u.k.s.). Do akt postępowania kontrolnego włączono m.in. dowody z prowadzonego wobec wspólników Skarżącego postępowania karnego (protokoły przesłuchań), w tym protokół z przesłuchania samego Skarżącego jako świadka. Na tej podstawie organy poczyniły ustalenia co do stanu faktycznego w sprawie, co – jak już wyżej zaznaczono – było dopuszczalne w świetle art. 181 O.p. Z dowodów tych wynika dokładnie to, co ustaliły organy podatkowe, a mianowicie że faktury wystawione przez I. [...] były puste. Skarżący nie potrafił nic powiedzieć o współpracy z tą spółką (nie pamiętał, by nawiązywał z nią współpracę, nie kontaktował się z nią, nie wie, gdzie się mieści siedziba, nigdy tam nie był, nie zna pracowników ani nie pamięta żadnych transakcji). Podobne zeznania złożył R. B., natomiast J. K. w postępowaniu karnym zeznał, że tak naprawdę, to faktury otrzymali od osoby o nazwisku P., który w ten sposób załatwiał im "koszty". W razie potrzeby wystarczyło do niego zadzwonić, on przyjeżdżał do biura lub na budowę , K. podawał mu asortyment i kwotę, jaka ma się znaleźć na fakturze. P. zapewnił przy tym, że firmy, które wystawiają faktury działają legalnie i płacą podatki. Potwierdził to R. B., który zeznał, że faktury były wystawiane wyłącznie w celu uniknięcia zapłaty części podatku dochodowego. Dostarczał je P., który dawał kwotę netto, a wspólnicy wysyłali przelewem kwotę brutto. W tym kontekście nie budzi najmniejszych wątpliwości Sądu trafność wniosku organów podatkowych o uznaniu za udowodnioną okoliczności fikcyjności faktur VAT wystawionych przez spółkę I. [...], jako sformułowanego zgodnie z regułami swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). W świetle tych ustaleń podniesione w skardze zarzuty należało uznać za bezzasadne. W zaskarżonej decyzji nie ma mowy o "C.[...]", a pomyłka wynika zapewne z kopiowania skargi wnoszonej przez Skarżącego w innej, choć związanej z pustymi fakturami sprawie. Natomiast stwierdzenie, że to organy powinny samodzielnie ustalać, skąd Skarżący wziął materiały na inwestycje, jest pozbawiony podstaw. Wbrew temu co zarzucono w skardze, w świetle stwierdzonych w postępowaniu okoliczności organy nie miały obowiązku poszukiwać dalszych dowodów, w tym zmierzających do podważenia poczynionych przez nie ustaleń. Strona miała prawo inicjatywy dowodowej, ale z niej nie skorzystała, nie może więc zarzucać organom naruszenia przepisów o dowodach. Oceny tej nie zmienia fakt, że organy wykorzystały dowody zgromadzone w innych postępowaniach, było to bowiem uprawnione z uwagi na ograniczony w postępowaniu podatkowym charakter zasady bezpośredniości postępowania dowodowego (art. 187 § 1 w związku z art. 181 O.p.). Poczynione przez organy podatkowe ustalenia faktyczne były spójne i logiczne, wolne od luk i sprzeczności, przeprowadzone dowody prowadziły do tożsamych wniosków, dlatego nie było podstaw do rozstrzygania wątpliwości na korzyść Skarżącego, bo wątpliwości nie było. Zarzut naruszenia art. 121 § 1 O.p. także więc jest bezzasadny. Reasumując, organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawidłowo zastosowały do niego prawo materialne w postaci art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., zasadnie przyjmując, że Skarżący zawyżyła koszty uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w 2010 r. uwzględniając w zeznaniu rocznym wydatki wynikające z wymienionych na wstępie faktur VAT, co uzasadniało określenie prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego za ten rok podatkowy (art. 21 § 3 O.p.). W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).