III SA/Wa 2889/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Radosław Teresiak, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi R. J. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] 12 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. (zwany dalej: "NUS") prowadził postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku zobowiązanych małżonków B. J. i R. J. (zwani dalej "Skarżącymi") na podstawie tytułu wykonawczego z [...] grudnia 2009r. nr [...]. 2. NUS zawiadomieniem z [...] grudnia 2009r. zajął prawo majątkowe stanowiącego świadczenie z ubezpieczenia społecznego Skarżącej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych w G. (zwany dalej: "ZUS"). Zawiadomienie o zajęciu doręczono Skarżącej [...] stycznia 2010r., a ZUS [...] grudnia 2009r. Kopię ww. zawiadomienia doręczono Skarżącemu [...] grudnia 2009r. ZUS poinformował, że Skarżący nie figuruje w Ewidencji Emerytalno-Rentowej ZUS i zawiadomił NUS o wprowadzeniu od lutego 2010r. potrącenia ze świadczeń Skarżącej. 3. Dyrektor Izby Skarbowej w G. (zwany dalej: "DIS") postanowieniem z [...] marca 2010r. oddalił, jako nieuzasadnioną, skargę Skarżącej z [...] stycznia 2010r. na ww. czynność egzekucyjną NUS dokonaną ww. zawiadomieniem. 4. Skarżący wnieśli zażalenie na ww. postanowienie do Ministra Finansów (zwany dalej: "Ministrem"), który dwoma postanowieniami z [...] listopada 2010r. skierowanymi do Skarżącej i Skarżącego utrzymał w mocy ww. postanowienie DIS. 5. NUS w toku postępowania egzekucyjnego, pismem z [...] kwietnia 2009r. zawiadomił dłużnika zajętej wierzytelności o aktualnej kwocie zaległości podlegającej realizacji. 6. ZUS pismem z [...] kwietnia 2013r. poinformował Skarżących o wznowieniu realizacji zajęcia dokonanego zawiadomieniem z [...] grudnia 2009r. od maja 2013r. 7. Skarżący pismem z [...] kwietnia 2013r. złożył skargę na czynność egzekucyjną - zajęcie wierzytelności zawiadomieniem o zmianie wysokości zajęcia. Skarżący wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi. 8. DIS postanowieniem z [...] czerwca 2013r., działając na podstawie art. 61a § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267, zwana dalej: "k.p.a."), odmówił wszczęcia postępowania na ww. wniosek Skarżącego. 9. Skarżący w zażaleniu z [...] lipca 2013r. wniósł o uchylenie ww. postanowienia NUS i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i podniósł, że NUS postanowieniem z [...] maja 2013r. umorzył postępowania egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Wszelkie więc środki egzekucyjne zastosowane po wydaniu ww. postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego są sprzeczne z prawem. 10. Minister postanowieniem z [...] stycznia 2015r. utrzymał w mocy ww. postanowienie DIS, podtrzymując jego podstawę faktyczną i prawną (art. 61a § 1 k.p.a. i art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz.U. z 2014r., poz. 1619, zwana dalej "u.p.e.a."). Minister stwierdził, że Skarżący zaskarżył czynność zaktualizowania zawiadomienia z [...] grudnia 2009r., którym dokonano zajęcia prawa majątkowego, stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego i z ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności – ZUS, czyli czynność techniczną polegającą na skierowaniu do dłużnika zajętej wierzytelności pisma informującego o zmianie wysokości zaległości. Czynności techniczne nie podlegają zaskarżeniu w trybie art. 54 u.p.e.a. 11. Skarżący w skardze na ww. postanowienie Ministra zarzucił naruszenie: - art. 61a § 1 k.p.a. w związku z art. 18 i art. 54 § 1, 3, 5 u.p.e.a. - przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie wszczęcia postępowania w sprawie ze skarg na czynności egzekucyjne, gdy nie istnieje odrębna sprawa ze skargi na czynności egzekucyjne, do rozstrzygnięcia której, w oparciu o art. 18 u.p.e.a., stosuje się przepisy ogólnej procedury administracyjnej dotyczące wszczęcia postępowania (art. 61 k.p.a.) i odmowy jego wszczęcia (art. 61a k.p.a.); - art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 61a § 1 k.p.a. w związku z art. 18 i art. 54 § 1, 3-5 u.p.e.a. - przez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uzasadnieniu przyczyn odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ze skarg na czynności egzekucyjne, gdy skargi na czynności egzekucyjne powinny być rozpatrzone merytorycznie - uwzględnione bądź oddalone, gdyż nie istnieje odrębna sprawa ze skargi na czynności egzekucyjne, do rozstrzygnięcia której, na mocy art. 18 u.p.e.a., stosuje się przepisy ogólnej procedury administracyjnej dotyczące wszczęcia postępowania (art. 61 k.p.a.) i odmowy jego wszczęcia (art. 61a k.p.a.). W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że w jego ocenie zaskarżone zostało nowe zajęcie świadczeń z ZUS i w konsekwencji nie było przeszkód do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez DIS. 12. Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. 13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 lutego 2016r. sygn. akt III SA/Wa 939/15 uchylił zaskarżone postanowienie Ministra z [...] stycznia 2015r. oraz poprzedzające je postanowienie DIS z [...] czerwca 2013r. 14. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 lipca 2018r. sygn. akt II FSK 2054/16 uchylił ww. wyrok WSA w Warszawie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wbrew temu co przyjął Sąd pierwszej instancji, istotą sprawy była skarga na czynności egzekucyjne, w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.e.a. Ta okoliczność wynika z akt administracyjnych. Skarga na czynności egzekucyjne stanowiła treść żądania, jakie zainicjowało czynności organu egzekucyjnego zakończone odmową wszczęcia postępowania, tak w pierwszej jak i drugiej instancji, oraz pisma strony skarżącej. Treść zażalenia i skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie pozostawiały, co do tego wątpliwości. Treść żądania strony skarżącej była istotna dla zastosowania art. 61a § 1 k.p.a., gdyż to art. 54 u.p.e.a. stanowił podstawę do uznania odmowy wszczęcia postępowania. Co więcej, ten ostatni przepis został wyraźnie przywołany w zaskarżonym postanowieniu i do niego odnosiły się zarzuty formułowane na tym etapie przez stronę skarżącą. Tymczasem zgodnie z art. 35 u.p.e.a., wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje tego postępowania. Organ egzekucyjny może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub niektóre czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zarzutu (§ 1), organ nadzoru w uzasadnionych przypadkach może wstrzymać czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zażalenia (§ 2). Zatem przepis ten dotyczył innej kwestii prawnej niż skarga na czynności egzekucyjne, uregulowana w art. 54 u.p.e.a. Dlatego też, kontrolując zaskarżone postanowienie pod kątem jego zgodności z art. 35 § 2 u.p.e.a. zamiast według art. 54 u.p.e.a., Sąd pierwszej instancji nie wywiązał się z obowiązku kontroli zaskarżonego postanowienia i kierując się tymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny jako uzasadnione (mające usprawiedliwione podstawy) zakwalifikował wysunięte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a.") w związku z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., gdyż błędnym było przyjęcie, że art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. nie mógł stanowić podstawy rozstrzygnięcia Ministra. Takie naruszenie prawa niewątpliwie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Niemniej na tym etapie nie można ocenić postulowanego przez kasatora, naruszenia art. 151 P.p.s.a., ponieważ niniejsze orzeczenie nie kończy sprawy sądowo administracyjnej, ale jedynie otwiera drogę do ponownego jej rozpoznania. Za zasadne uznano zarzuty naruszenia art. 133, 134 i 141 § 4 P.p.s.a., gdyż kontrolując zaskarżone postanowienie jako wydane na podstawie art. 35 § 2 u.p.e.a., który w sprawie nie miał zastosowania, zamiast wydanego na podstawie art. 54 u.p.e.a., Sąd pierwszej instancji nie działał w granicach sprawy. Jednocześnie takie rozstrzygnięcie nie znajduje podstawy w aktach sprawy, a uzasadnienie wyroku nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest wydanie orzeczenia "na podstawie akt sprawy" i "wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia". Tak rozumiana powinność obejmuje pełne i dostatecznie wnikliwe odniesienie się do rozpatrywanego stanu faktycznego i prawnego z uwzględnieniem racji podniesionych przez stronę skarżącą. Jakkolwiek nie ma jednej, obiektywnej miary wypełniania owego obowiązku, pewne jest, że do jego naruszenia dochodzi wówczas, gdy w pisemnym uzasadnieniu zapadłego orzeczenia, okoliczności, twierdzenia i argumenty istotne dla przeprowadzonej oceny prawnej zostały pominięte albo rozważone tylko w części (wyrok NSA z 6 sierpnia 2013r., II FSK 2431/11, por. też R. Hauser, W Wierzbowski, op. cit., s. 567). Trudno przy tym nie zauważyć, że w samym uzasadnieniu faktycznym wyroku posłużono się stwierdzeniem, iż "Skarżąca pismami z dnia 23 kwietnia 2013r. i 30 kwietnia 2013r. złożyła skargę na czynność organu egzekucyjnego w postaci skierowania do dłużnika zajętej wierzytelności zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia. Skarżąca wniosła również o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi. Analogicznie postąpił Skarżący pismem z dnia 30 kwietnia 2013r." DIS "działając na podstawie art. 61 a § 1 (...), postanowił odmówić wszczęcia postępowania na wniosek Skarżącej z dnia [...] i [...] kwietnia 2013 r. (...) w sprawie skargi na czynności egzekucyjne i wydał w tym zakresie postanowienie z dnia [...] czerwca 2013r." – s. 1 uzasadnienia wyroku; by w części uzasadnienia prawnego, bez dalszego wyjaśnienia, przyjąć, że "przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra (...), w którym utrzymał on w mocy postanowienie (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skarg na czynności egzekucyjne."(s. 5 uzasadnienia). Zdaniem NSA zasadnymi też okazały się zarzuty odwołujące się do naruszenia art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 P.p.s.a. Skoro w zaskarżonym wyroku nie odniesiono się do zaskarżonego postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne, to Sąd pierwszej instancji nie wywiązał się z obowiązku dokonania kontroli zgodności z prawem działań administracji publicznej poprzez rozpoznanie skargi, ponieważ wydając zaskarżony wyrok, nie ocenił działania organu pod kątem zgodności z prawem postanowienia określonego w skardze. Naczelny Sąd Administracyjny, w ww. względów, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. NSA wskazał też, że ponownie rozpoznając sprawę, obowiązkiem Sądu pierwszej instancji będzie ocena postanowienia, które załatwiało skargę na czynności egzekucyjne. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Z art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia ww. przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Sąd stwierdza również, że zgodnie z art. 190 P.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. 3. Sąd, badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia Ministra. 4. Istota sporu w sprawie dotyczyła możliwości zaskarżenia w trybie skargi na czynność egzekucyjną, unormowanej w art. 54 u.p.e.a., zawiadomienia o aktualizacji (zmianie) wysokości kwoty zaległości, dotyczącej prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z ubezpieczenia społecznego Skarżącej w ZUS. Zdaniem Skarżącego pismo, w którym poinformowano o wznowieniu od maja 2013r. realizacji zajęcia dokonanego zawiadomieniem z [...] grudnia 2009r. nie jest tylko czynnością techniczną, lecz stanowi nowe zajęcie świadczeń w ZUS. Zdaniem natomiast Ministra pismo informujące o zmianie wysokości kwoty zaległości stanowi czynność techniczną i nie podlega zaskarżeniu, dlatego zasadne było zastosowanie w sprawie z art. 61a § 1 k.p.a. w związku z art. 18 i art. 54 § 1, 3-5 u.p.e.a. 5. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko Ministra zawarte w zaskarżonym postanowieniu, podkreślając jednocześnie, że identyczne stanowisko w tym zakresie wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z 9 lutego 2016r. sygn. akt III SA/Wa 936/15 (dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), orzekając o oddaleniu skargi w identycznym stanie faktycznym i prawnym do rozpoznawanej sprawy; z tym, że skargę w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 936/15 złożyła Skarżąca, a nie Skarżący. Pierwszą kwestią wymagającą wyjaśnienia jest charakter prawny aktualizacji (zmiany) wysokości kwoty zaległości. Należy podkreślić, że w toku postępowania egzekucyjnego organ podejmuje szereg działań zmierzających w pośredni lub bezpośredni sposób do zrealizowania celu postępowania, jakim jest zaspokojenie wierzyciela. Nie wszystkie jednak działania podejmowane przez organ stanowią czynności egzekucyjne (wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego), o których mowa w art. 1a pkt 2 w związku z pkt 12 u.p.e.a. W literaturze wskazuje się, że pod pojęciem czynności egzekucyjnych kryją się zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Od czynności egzekucyjnych o charakterze faktycznym należy odróżnić ogół czynności postępowania egzekucyjnego, dokonywanych nie tylko przez organ egzekucyjny i niemających charakteru wykonawczego (R. Hauser, Z. Leoński (w:) R. Hauser, A. Skoczylas (red.), Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2014, s. 21). Nie są czynnościami egzekucyjnymi takie działania organu egzekucyjnego, które nie wiążą się ze stosowaniem przymusu egzekucyjnego, lub które wyłączają albo oddalają w czasie możliwość zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, tj. zajęcie zabezpieczające, doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, postanowienie w sprawie zawieszenia lub umorzenia postępowania egzekucyjnego, wyłączenie rzeczy bądź praw majątkowych spod egzekucji, pobór opłaty komorniczej, czy też zaliczenie nadpłaty podatku na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych (por. wyrok WSA w Krakowie z 26 października 2017r. sygn. akt I SA/Kr 905/17 – dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W podobny sposób należy ocenić zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 grudnia 2011r. sygn. akt II FSK 1784/10, którego stanowisko orzekający w przedmiotowej sprawie Sąd w pełni podziela, zdecydowanie wykluczył aktualizację zajęcia z kręgu czynności egzekucyjnych (dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu tego wyroku wskazał, że czynnościami egzekucyjnymi są wyłącznie czynności faktyczne, dla których ważności u.p.e.a. przewidziała określony rygor i formę ich dokonania. Informacyjny charakter tego zawiadomienia, jak również brak odrębnego trybu postępowania uregulowanego w u.p.e.a. wskazuje, że nie można zaliczać go do czynności o charakterze wykonawczym, ani też uznać za działanie organu egzekucyjnego zmierzające do zrealizowania środka egzekucyjnego, jakim jest egzekucja z rachunku bankowego. Dodatkowy argument na poparcie powyższego poglądu można znaleźć w art. 64 § 1 u.p.e.a., który - regulując wysokość opłat od czynności egzekucyjnych dokonywanych przy egzekucji należności pieniężnych - nie wymienia zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia. Zaliczenie zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia do kategorii czynności egzekucyjnych powodowałoby, że każde działanie organu egzekucyjnego, polegające na wykonaniu jakiejś czynności materialno-technicznej o charakterze informacyjnym, podlegałoby zaskarżeniu w trybie art. 54 u.p.e.a. przez złożenie skargi na czynności egzekucyjne. Nie ma natomiast żadnych uzasadnionych podstaw, aby skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżania, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z 26 lutego 2013r. sygn. akt III SA/Wa 2488/12, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie właściwą czynność egzekucyjną stanowiło zajęcie prawa do świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego, na którą to czynność przysługiwały środki zaskarżenia, natomiast zawiadomienie o aktualizacji wysokości zajęcia stanowiło – wbrew stanowisku Skarżącego – wyłącznie techniczną czynność o charakterze informacyjnym, która nie podlega zaskarżeniu w trybie skargi na czynności egzekucyjne. Analogiczne stanowisko w tym zakresie wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z 9 lutego 2016r. sygn. akt III SA/Wa 936/15 (dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), orzekając o oddaleniu skargi w identycznym stanie faktycznym i prawnym do rozpoznawanej sprawy, z tym, że skargę w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 936/15 złożyła Skarżąca, a nie Skarżący. Wbrew zatem stanowisku Skarżącego, aktualizację zawiadomienia o zajęciu wierzytelności, należało uznać, tak, jak uczynił Minister w zaskarżonym postanowieniu, za czynność materialno-techniczną, a nie za czynność w rozumieniu art. 54 u.p.e.a. W żadnym z przepisów u.p.e.a. oraz k.p.a. nie przewidziano środka zaskarżenia dla tego rodzaju czynności materialno-technicznej. Prawidłowe było więc wydanie w sprawie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność egzekucyjną, stosownie do art. 61a § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Od czynności materialno-technicznej w postaci aktualizacji zawiadomienia o zajęciu wierzytelności, co wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowym, wyżej powołanym, nie przysługuje skarga na czynności egzekucyjne. Minister w sposób należyty, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, zastosował w zaskarżonym postanowieniu ww. przepisy, mając przy tym na względzie właściwą wykładnię art. 54 § 1, 3-5 u.p.e.a. oraz stosując właściwie przepisy ogólnej procedury administracyjnej dotyczące wszczęcia postępowania (art. 61 k.p.a.) i odmowy jego wszczęcia (art. 61a k.p.a.). Tym samym nie można przyjąć, że Minister błędnie uzasadnił w zaskarżonym postanowieniu przyczyny odmowy wszczęcia postępowania w sprawie, w której nie dokonano czynności egzekucyjnej, a jedynie czynność materialno-techniczną. Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, nie było więc przesłanek do merytorycznego rozpatrzenia skargi na czynność egzekucyjną, bo prawidłowo Minister uznał, że nie dokonano czynności w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.e.a. Nie ma przy tym racji Skarżąca twierdząc, że pismo informujące o zmianie wysokości zaległości dotyczącej zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z ubezpieczenia społecznego Skarżącej w ZUS - kształtuje na nowo prawa i obowiązki męża Skarżącej – w rozpoznawanej sprawie Skarżącego. W piśmie informującym o zmianie wysokości zaległości dotyczącej zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z ubezpieczenia społecznego w ZUS nie określa się kwoty podlegającej egzekucji. Zajęcie świadczy jedynie o zastosowaniu określonego środka egzekucyjnego z art. 1a pkt 12 u.p.e.a. w związku z prowadzeniem egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela. Wystawienie tytułu wykonawczego jest konsekwencją niewykonania przez zobowiązanego obowiązku, zaś wysokość tego obowiązku może być kwestionowana przy wykorzystaniu innego środka zaskarżenia, przykładowo zarzutów wnoszonych na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. 6. Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługiwały ponadto pozostałe zarzuty skargi, a przede wszystkim zarzut naruszenia art. 124 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 61a § 1 k.p.a. w związku z art. 18 i art. 54 § 1, 3-5 u.p.e.a. Zaskarżone postanowienie, wbrew twierdzeniom wyrażonym w skardze zawierało konieczne elementy, o jakich mowa w art. 124 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. i w związku z art. 61a § 1 k.p.a. Minister oznaczy bowiem w nim zarówno organu administracji publicznej, datę wydania postanowienia, oznaczył także stronę, powołał podstawę prawną, jak również zawarł rozstrzygnięcie, pouczeni, w jakim trybie i terminie należy wnieść na ww. postanowienie skargą do sądu administracyjnego. Postanowienie zaskarżone zawierało też podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Minister prawidłowo sformułował także uzasadnienie faktyczne i prawne. Wszystkie ww. okoliczności potwierdzają, że Minister wydając zaskarżone postanowienie miał na względzie również obowiązujące przepisy ogólnej procedury administracyjnej dotyczące wszczęcia postępowania (art. 61 k.p.a.) i odmowy jego wszczęcia (art. 61a k.p.a.) i w sposób należyty zastosował je do okoliczności rozpoznawanej sprawy. 7. Sąd, biorąc pod uwagę powyższe na podstawie art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 190 P.p.s.a., oddalił skargę jako nieuzasadnioną.