III SA/Wa 3028/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. sprawy ze skargi P."[...]" S.A. z siedzibą w P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. "[...]" S.A. z siedzibą w P. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] uznał stanowisko Przedsiębiorstwa [...] S.A. siedzibą w P. (dalej: "Skarżąca") przedstawione we wniosku z dnia 29 maja 2013 r. o udzielenie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów, za nieprawidłowe. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Skarżąca swoją działalność prowadzi w różnych miejscach kraju oraz na terenie Niemiec, gdzie zlokalizowane są bazy obsługujące transport rurociągowy. Dla zapewnienia sprawnego funkcjonowania przedsiębiorstwa konieczne jest posiadanie floty samochodowej, umożliwiającej dotarcie do różnych lokalizacji posiadanego majątku. Spółka posiada własną flotę samochodową oraz wynajmuje kilka samochodów osobowych od wyspecjalizowanej w tym zakresie firmy. W ramach zawartej umowy długoterminowego wynajmu Spółka ponosi następujące opłaty: 1. czynsz za wynajem płatny miesięcznie, 2. dodatkowa opłatę w przypadku przekroczenia ustalonego w umowie limitu kilometrów, 3. opłatę serwisową płatną w okresach miesięcznych jako określony ryczałt. Ponadto, Skarżąca jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z używaniem pojazdów, tj. kosztów zakupu paliwa, płynów do spryskiwaczy, kosztów naprawy tych elementów, które nie zostały uwzględnione w racie czynszu, wymiany lub odtworzenia kluczyków, sterowników, dokumentów ubezpieczeniowych i innych kosztów które powstały wskutek winy użytkownika pojazdu. W związku z wyżej opisanym stanem faktycznym zadano następujące pytanie: Czy w świetle, art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy z dnia 12 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm.) - dalej: "u.p.d.o.p." wydatki z tytułu: ustalonego czynszu, opłaty za przekroczenie ustalonego w umowie limitu kilometrów, opłaty serwisowej, wynikające z umowy najmu, stanowią w całości koszty używania samochodów osobowych niestanowiących składników majątku podatnika, które bez względu na ilość przejechanych kilometrów w danym miesiącu, wynikającą z prowadzonej ewidencji podatnik ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów czy tylko w części nieprzekraczającej kwoty wyliczonej jako iloczyn liczby kilometrów faktycznego przebiegu tych pojazdów oraz stawki za jeden kilometr przebiegu? Zdaniem Skarżącej z brzmienia przepisu zawartego w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. wynika, że do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się wydatków, z zastrzeżeniem pkt. 30, z tytułu kosztów używania, dla potrzeb działalności gospodarczej, samochodów osobowych niestanowiących składników majątku podatnika - w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla celów podatnika oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra; podatnik jest obowiązany prowadzić ewidencję przebiegu pojazdu. Zgodnie z powołanym przepisem wydatki związane z używaniem samochodów osobowych niestanowiących składników majątkowych podatnika mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów tylko w ramach limitu wynikającego z tzw. kilometrówki. W ocenie Skarżącej, limitowane są jednak tylko wydatki związane z użytkowaniem, czyli eksploatacją samochodów osobowych, np. koszty paliwa lub części samochodowych oraz podatek VAT nie podlegający odliczeniu od nabywanych paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu wykorzystywanych do napędu wynajętych samochodów osobowych, o których mowa w art. 86a ust. 1 ustawy o VAT. Limitem nie są jednak objęte wydatki z tytułu najmu samochodów, w tym również podatek VAT, którego Skarżąca nie miała prawa odliczyć w związku z art. 86a ust. 8 ustawy o VAT. Stanowisko Skarżącej znajduje potwierdzenie m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 2030/10 oraz z 17 października 2012 r., sygn. akt II FSK 467/11. Minister Finansów w zaskarżonej interpretacji z dnia [...] sierpnia 2013 r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. Na wstępie uzasadnienia organ interpretacyjny przytoczył treść art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. Następnie uznał, że wskazany koszt czynszu, stanowiący wynagrodzenie za prawo do korzystania z samochodu stanowi odrębną kategorię od kosztów eksploatacji samochodu. Zdaniem organu interpretacyjnego jeżeli uprawnienie do korzystania z rzeczy wynika z umowy najmu lub dzierżawy, to wydatki związane z realizacją tej umowy są wydatkami z tytułu kosztów "używania" tej rzeczy. Minister Finansów stwierdził, że koszty "używania" obejmują wynagrodzenie za korzystanie z tej rzeczy, a także koszty eksploatacyjne oraz inne z tym związane. Wszystkie te wydatki powinny być ujęte w ewidencji przebiegu pojazdu i ujęte w kosztach jedynie do wysokości tzw. "kilometrówki". W ocenie Ministra Finansów, mając na uwadze powyższe wydatki, które ponosi Skarżąca z tytułu wynajmu samochodów osobowych tj.: czynsz za wynajem, dodatkowa oplata w przypadku przekroczenia ustalonego w umowie limitu kilometrów oraz opłata serwisowa, pozostają w związku z uzyskaniem przychodów wobec czego mieszczą się zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. w pojęciu kosztów uzyskania przychodów. Organ zakwestionował jednak możliwość zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w pełnej wysokości. Zdaniem Ministra Finansów, wydatki te powinny być ograniczone limitem przewidzianym w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. Odnosząc się natomiast do przedstawionej przez Skarżącą wykładni pojęcia "koszty używania" zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. potwierdził, iż opłaty czynszowe nie stanowią kosztów o charakterze eksploatacyjnym. Nie zgodził się natomiast z twierdzeniem, iż "koszty używania" samochodu osobowego oznaczają wyłącznie koszty eksploatacji. "Koszt używania" nie jest pojęciem tożsamym z "kosztem eksploatacyjnym". Przywołując tezy wyroku NSA z 25 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1890/08 podkreślił, że "koszt używania" cudzej rzeczy obejmują wynagrodzenie za korzystanie z tej rzeczy, koszty eksploatacyjne oraz inne z tym związane. Koszty używania rzeczy są pojęciem szerszym niż koszty eksploatacyjne. Do wydatków z tytułu używania samochodu osobowego niestanowiących własności podatnika zalicza się zatem wszystkie sumy wydane w związku z posługiwaniem się rzeczą, korzystaniem z rzeczy - a więc również czynsz z tytułu najmu rzeczy. Wynagrodzenie za korzystanie z cudzej rzeczy jest kosztem jej używania. Minister Finansów stwierdził, że przedstawione we wniosku stanowisko Skarżącej w tym zakresie jest nieprawidłowe. Powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, że do wydatków objętych limitem określonym w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. zalicza się wydatki ponoszone z tytułu używania dla potrzeb działalności gospodarczej samochodu nie stanowiącego własności podatnika, w tym także czynsz, ubezpieczenie, paliwo, części zamienne itp. Podsumowując stwierdził, iż nie ma podstaw, aby opłaty za korzystanie z samochodów osobowych niestanowiących własności podatnika - czynsz najmu, dodatkowa opłata w przypadku przekroczenia ustalonego w umowie limitu kilometrów, opłata serwisowa - nie były objęte limitem przewidzianym w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. Odnosząc się do powoływanych przez Skarżącą orzeczeń sądowych, skonstatował, iż w ostatnich latach zostały wydane orzeczenia zarówno zgodne ze stanowiskiem jak i przeciwne do tego stanowiska, co sprowadza się do braku ukształtowanej linii orzeczniczej w tym zakresie. Pismem z dnia 3 września 2013 r. Skarżąca wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiadając na wezwanie organ podatkowy pismem z dnia 7 października 2013 r. stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa podatkowego materialnego, tj. art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. przez przyjęcie, że wydatki w postaci: czynszu najmu samochodu, dodatkowej opłaty w przypadku przekroczenia ustalonego w umowie limitu kilometrów, oraz opłaty serwisowej płatnej w okresach miesięcznych jako określony ryczałt, stanowią koszty używania samochodu osobowego, w ramach limitu określonego w art. 16 ust. 1 pkt 51 tej ustawy oraz art. 14h w związku z art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów i działanie niezgodne z prawem. Argumentacja przedstawiona w skardze w kwestii zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. jest tożsama ze stanowiskiem Skarżącej oraz jego uzasadnieniem dotychczas przez nią prezentowanym. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, Skarżąca wskazała natomiast, że organ interpretacyjny w przedmiotowej interpretacji dokonał wybiórczej analizy argumentów przedstawionych przez Spółkę. W konsekwencji rozstrzygnięcie Ministra Finansów jest, w ocenie Skarżącej, rażąco niepoprawne pod względem prawnym i merytorycznym. Ponadto, w skardze podniesiono, iż zgodnie z art. 14h Ordynacji podatkowej, w postępowaniu o wydanie indywidualnej interpretacji stosuje się odpowiednio m.in. przepis art. 120 podatkowej. Przepis ten stanowi, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa (zasada legalności i praworządności). Zdaniem Skarżącej, stanowisko Ministra Finansów narusza, poprzez błędną wykładnię prawo, a więc stanowi obrazę art. 120 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów zawartych w złożonej skardze w zakresie naruszenia przepisów art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. poprzez uznanie, że wydatki w postaci czynszu najmu samochodu stanowią koszty używania samochodu osobowego w ramach limitu określonego w art. 16 ust. 1 pkt. 51 u.p.d.o.p. - organ podatkowy uwzględniając argumentacje Skarżącej oraz interpretację ogólną Ministra Finansów z dnia 8 listopada 2013 r., nr DD2/033/55/MWJ/13/RD-111005 podzielił stanowisko Skarżącej w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w pełnej wysokości na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. czynszu najmu samochodów osobowych wynajmowanych od wyspecjalizowanej w tym zakresie firmy. W odpowiedzi na skargę wskazano, iż przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ) - określanej dalej jako "p.p.s.a." w trybie art. 54 § 3 pozwalają organom w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Jednakże, zdaniem Ministra Finansów, w przedmiotowej sprawie powyższy przepis nie może mieć zastosowania, gdyż jednocześnie organ podatkowy podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w interpretacji indywidualnej z dnia [...] sierpnia 2013 r. w zakresie tej części pytania które dotyczy zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów podatkowych na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. opłaty za przekroczenie ustalonego w umowie limitu kilometrów oraz opłaty serwisowej wynikających z umowy najmu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić. Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów wydatków na wynajem samochodów osobowych wykorzystywanych do działalności gospodarczej. Sąd akceptuje stanowisko organu interpretacyjnego, zawarte w odpowiedzi na skargę, w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w pełnej wysokości na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. czynszu najmu samochodów osobowych wynajmowanych od wyspecjalizowanej w tym zakresie firmy. Czynsz najmu samochodu jest kosztem ponoszonym w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów nie mieści się w kategorii wydatków, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. i zgodnie ze stanowiskiem strony skarżącej może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów na zasadach określonych w art. 15 ust. 1 tej ustawy. Niemniej jednak na etapie wydawania interpretacji organ interpretacyjny jednoznacznie stwierdził, że nie ma podstaw, aby opłaty za korzystanie z samochodów osobowych niestanowiących własności podatnika - czynsz najmu, dodatkowa opłata w przypadku przekroczenia ustalonego w umowie limitu kilometrów, oplata serwisowa - nie były objęte limitem przewidzianym w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. Minister Finansów nie ocenił argumentacji przedstawionej przez Skarżącą na poparcie jej stanowiska odrębnie w zakresie czynszu za wynajem samochodów osobowych, a odrębnie w zakresie dodatkowej opłaty w przypadku przekroczenia ustalonego w umowie limitu kilometrów oraz opłaty serwisowej płatnej w okresach miesięcznych jako określony ryczałt. W zaskarżonej interpretacji Minister Finansów za nieprawidłowe uznał stanowisko Skarżącej w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów. Wynika z tego, że w ocenie organu interpretacyjnego stanowisko Skarżącej w żadnej części nie było prawidłowe. Jak już wskazano powyżej, dopiero w odpowiedzi na skargę został wyrażony pogląd uznający stanowisko Skarżącej w części za prawidłowe (w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na czynsz za wynajem samochodów w pełnej wysokości na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.), a w pozostałym zakresie za nieprawidłowe. Zdaniem Sądu, jednak nie czyni to zaskarżonej interpretacji prawidłową. Przedmiotem oceny sądu w tej sprawie nie jest końcowe stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, lecz sama interpretacja, z uwzględnieniem stanowiska zawartego w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Skoro, zdaniem Ministra Finansów, stanowisko Skarżącej było prawidłowe w części, a mianowicie, w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w pełnej wysokości na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. czynszu najmu samochodów osobowych wynajmowanych od wyspecjalizowanej w tym zakresie firmy - taką jego ocenę powinien był wyrazić w interpretacji, określając przy tym precyzyjnie, w jakiej części (co do jakiej kwestii) stanowisko to uznał za prawidłowe, a w jakiej ocenił je jako nieprawidłowe. Niezmienia oceny Sądu fakt, iż w odpowiedzi na skargę zaznaczono, że "ponownie stwierdza, że Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki z tytułu opłaty za przekroczenie ustalonego w umowie limitu kilometrów oraz opłaty serwisowej, wynikające z umowy najmu - pod warunkiem prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu - jednakże wyłącznie w granicach wynikającego z niej limitu. Wobec powyższego, brak jest podstaw do zaliczenia przedmiotowych kosztów do kosztów podatkowych Spółki na zasadach ogólnych" Interpretacja indywidualna może wywierać skutki w sferze rzeczywistych uprawnień materialnoprawnych wnioskodawcy, a zatem wyrażona w niej ocena stanowiska wnioskodawcy nie może budzić wątpliwości co do swojego znaczenia i zakresu. Reguły prawidłowej interpretacji znaleźć można w art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. W myśl tych przepisów, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej), a w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, także wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej). Uzupełnienie tych reguł stanowi nawiązanie do zasady z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, z której wynika, że obowiązkiem organu podatkowego wydającego interpretację jest próba przekonania (wyjaśnienia), dlaczego nie podzielił on stanowiska przedstawionego we wniosku i na czym oparł odmienną wykładnię przepisów prawa aniżeli prezentowana przez podatnika (płatnika). Wymóg ten potwierdza również treść art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej zdanie 1, gdzie jest mowa o tym, że wyrażając własne stanowisko w sprawie organ podatkowy ma obowiązek odnieść się do stanowiska wnioskodawcy. Sąd zauważa, iż strona skarżąca na etapie wydania zaskarżonej interpretacji przepisów prawa podatkowego, wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz wniesienia skargi na niniejszą interpretację nie miała możliwości zapoznania się z argumentacją organu podatkowego zaprezentowaną dopiero w odpowiedzi na skargę, a dotyczącą zarówno nie objęcia limitem przewidzianym w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. czynszu najmu samochodów, jak i zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu opłaty za przekroczenie ustalonego w umowie limitu kilometrów oraz opłaty serwisowej, wynikające z umowy najmu - pod warunkiem prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu - jednakże wyłącznie w granicach wynikającego z niej limitu. Sąd dokonując kontroli interpretacji indywidualnej również musi mieć możliwość zapoznania się z rozumowaniem, którego interpretacja ta jest rezultatem. Dopiero przedstawienie tego rozumowania umożliwiłoby Sądowi kontrolę jego poprawności i w efekcie stwierdzenie merytorycznej prawidłowości lub wadliwości stanowiska wyrażonego w zaskarżonej interpretacji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1216/09 (dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wyraził pogląd, że organ interpretacyjny powinien uzasadnić stawianą tezę przy użyciu argumentacji prawnej, w sposób, który pozwalałby wnioskodawcy (a także sądowi administracyjnemu kontrolującemu zasadność skargi) poznać przyczyny, dlaczego argumentacja zawarta we wniosku została uznana za nieprawidłową. Zdaniem Sądu unormowanie przyjęte w art. 14c Ordynacji podatkowej nakazuje uznać, że wszelkie aspekty istotne z punktu widzenia zagadnienia będącego przedmiotem interpretacji muszą być rozważone przez organ na etapie udzielania interpretacji. Ponownie należy podkreślić, iż to interpretacja powinna zatem zawierać szczegółową argumentację organu i to ona podlega ocenie Sądu. Zaskarżona interpretacja wymogom tym nie odpowiada i nie została ona zweryfikowana wskutek wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W świetle art. 14c Ordynacji podatkowej interpretacja jest nieprawidłowa, jeżeli którykolwiek ze składających się na nią elementów jest wadliwy, tj. zawiera informacje oparte na treści przepisu, który nie ma zastosowania w przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym, czy też wyraża stanowisko będące wynikiem błędnej interpretacji przepisów prawa, a w końcu, gdy dotyczy niewłaściwe odczytanego stanu faktycznego lub stanowiska wnioskodawcy. Oznacza to, że jeżeli stanowisko organu lub jego uzasadnienie prawne - jako elementy interpretacji - okażą się być wadliwe, organ obowiązany jest w stosowanym zakresie zmienić swoją interpretację. Nie jest natomiast wystarczające samo wskazanie w odpowiedzi na skargę, że określony błąd w interpretacji został popełniony, z powołaniem się na interpretację ogólną Ministra Finansów z dnia 8 listopada 2013 r., nr DD2/033/55/MWJ/13/RD-111005. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu, całkowicie błędne jest przekonanie organu interpretacyjnego, zawarte w odpowiedzi na skargę, iż nie działał w sposób naruszający przepisy postępowania, tj. art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacja podatkowa i działał na podstawie przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona interpretacja narusza przepisy prawa procesowego, co powoduje jej uchylenie. Z tego powodu Sąd odstąpił od analizy merytorycznej udzielonej interpretacji. Sąd bowiem nie jest uprawniony do zastępowania organu administracji publicznej i do orzekania merytorycznego. Sąd nie udziela interpretacji, a zatem nie może, z pominięciem interpretacji dokonanej przez Ministra Finansów, ocenić prawidłowości stanowiska wnioskodawcy. Kontroli Sądu nie jest bowiem poddawane stanowisko wnioskodawcy, a interpretacja indywidualna wydana przez Ministra Finansów (art. 1 p.p.s.a.). Sąd bada, czy zaskarżona interpretacja została udzielona zgodnie z przepisami prawa i z uwzględnieniem okoliczności faktycznych wskazanych przez wnioskodawcę na etapie jej wydawania. Tylko poprzez ocenę prawidłowości interpretacji i w zakresie, w jakim jej udzielono, Sąd może wypowiedzieć się również co do merytorycznego zagadnienia przedstawionego we wniosku o interpretację. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdził, że zaskarżona interpretacja wydana została z naruszeniem art. 14 c § 1 i § 2 O.p., przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Ponownie rozpatrując wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej Minister Finansów uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270). Zakres, w jakim uchylona interpretacja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 ww. ustawy, rozstrzygnięcie o kosztach wydano na podstawie jej art. 200.