III SA/Wa 3049/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba (sprawozdawca), sędzia WSA Monika Świercz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 października 2018 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty z dnia 15 października 2014 r. na poczet zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2013 r., styczeń 2014 r. oraz odsetek za zwłokę oddala skargę Pismem z 18 września 2016 r. M.B. (zwana dalej: "Skarżącą" lub "Stroną") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie zaliczenia wpłaty z 15 października 2014 r. na poczet zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2013 r. oraz styczeń 2014 r. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. 1.1. Postanowieniem z [...] października 2014 r. wydanym na podstawie art. 62 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613, dalej jako: "O.p.") Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. powiadomił Skarżącą o zaliczeniu wpłaty z 15 października 2014 r. w kwocie 1.074,80 zł, po potrąceniu kosztów upomnienia w wysokości 23,20 zł, na poczet zaległości w podatku od towarów i usług. 1.2. Pismem z 3 grudnia 2014 r. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia z powodu braku zaległości podatkowych. 1.3. Postanowieniem z [...] lutego 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił zaskarżone postanowienie w całości oraz orzekł o zaliczeniu wpłaty z 15 października 2014 r. w kwocie 1.074,80 zł, po potrąceniu kosztów upomnienia w wysokości 23,20 zł, na poczet zaległości w podatku od towarów i usług. 1.4. Na ww. postanowienie organu drugiej instancji Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 1.5. Wyrokiem z 8 marca 2016 r, sygn. akt III SA/Wa 1144/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, że w postanowieniu organu pierwszej instancji nie wskazano kwoty zaległości w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2013 r. oraz styczeń 2014 r., obciążającej Skarżącą w dniu zarachowania wpłaty, jednak kwoty są do ustalenia na podstawie akt sprawy. Jasne jest więc, że Skarżąca posiadała zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za wskazane okresy, a skoro istniała zaległość w podatku od towarów i usług, to organ miał obowiązek rozliczyć ją stosownie do treści art. 62 § 1 O.p. Sąd uznał, iż organ drugiej instancji zasadnie zaliczył kwotę należności za ww. okresy na poczet zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r., zgodnie ze wskazaniem Skarżącej. Jednocześnie jednak uznał, że zaskarżone postanowienie należało uchylić bowiem wpłacona przez Stronę kwota została zaliczona nie tylko na zaległość podatkową, ale również na koszty upomnienia wynoszące 23,20 zł, co jest niedopuszczalne ze względu na treść art. 55 § 2 O.p. Z przepisu tego wynika bowiem, że wpłacone przez podatnika kwoty należy rozliczać na istniejące zaległości podatkowe i należne odsetki, a koszty upomnienia zdaniem Sądu w nie mogą być uznane, ani za zaległość podatkową, ani za odsetki od tej zaległości. Koszty upomnień podlegają natomiast ściągnięciu w trybie określonym dla kosztów egzekucyjnych, a stosownie zaś do art. 64c § 5 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm), egzekucja kosztów egzekucyjnych następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 1.6. W wykonaniu ww. wyroku Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. uchylił postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z [...] października 2014 r. w całości i zaliczył, zgodnie z art. 51 §1, art. 53 § 1 i § 3 i art. 62 § 1 i § 4 O.p. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r., oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie naliczania odsetek za zwlokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach, z wpłaty z 15 października 2014 r. w kwocie 1.074,80 zł kwotę 1.065,00 zł na należności: - za styczeń 2014 r. • kwotę 546,00 zł na należność główną, • kwotę 34,00 zł na odsetki za zwłokę naliczone za okres od 26 lutego 2014 r. do 15 października 2014 r.; - za listopad 2013 r. • kwotę 129,00 zł na należność główną, • kwotę 10,00 zł na odsetki za zwłokę naliczone za okres od 28 grudnia 2013 r. do 15 października 2014 r.; - za grudzień 2013 r. • kwotę 323,00 zł na należność główną, • kwotę 23,00 zł na odsetki za zwłokę naliczone za okres od 28 stycznia 2014 r. do 15 października 2014 r. Odsetki naliczono natomiast według następujących stawek • 10,00% za okres od 28 grudnia 2013 r. do 08 października 2014 r. (obwieszczenie Ministra Finansów z 09 lipca 2013 r. w sprawie stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych oraz obniżonej stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych - M.P. z 2013 r. poz. 596), • 8% za okres od 09 października 2014 r. do 15 października 2014 r. (obwieszczenie Ministra Finansów z 09 lipca 2013 r. w sprawie stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych oraz obniżonej stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych - M.P. z 2014 r. poz. 905). 2.1. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca sformułowała żądanie uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: • naruszenie prawa materialnego poprzez zawyżenie odsetek oraz naliczanie opłat od wezwań od zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług w wysokości 1.074,80 zł, • naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie rozpoznania pisemnych wniosków, w których Skarżąca wskazywała rozliczenie konkretnych nadpłat z niedopłatami, • zaniechanie zaliczenia na poczet podatku od towarów i usług pobranej w postępowaniu egzekucyjnym kwoty 43,52 zł, • pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, • uchybienie już w tej sprawie wydanym trzem wyrokom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi strona wskazała na złożenie w 2014 r. wniosków o zaliczenie nadpłaty oraz wpłat w podatku od towarów i usług z niedopłatami w tym podatku zgodnie z zasadami zawartymi w Ordynacji podatkowej, tj. w pierwszej kolejności na zaległości najwcześniejsze i podniosła, że wnioski te nie zostały rozpoznane. Strona podniosła również zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego, wskazując, że 10 września 2014 r. w wyniku prowadzonego postępowania egzekucyjnego została pobrana z rachunku bankowego kwota 43,52 zł, lecz nigdy nie została ona ani zaliczona na poczet podatku od towarów i usług, ani nie została zwrócona. Ponadto Skarżąca wskazała, że żadne z wydanych do tej pory przez organ podatkowy postanowień dotyczących rozliczenia nadpłat z niedopłatami w podatku od towarów i usług za rok 2013 i 2014 nie ma mocy prawnej, a postanowienia te stanowią ciąg błędnie dokonywanych przez organ podatkowy rozliczeń nadpłat z niedopłatami. Powyższe spowodowało, zdaniem Strony, zawyżenie odsetek ze względu na zaniechanie przez organ podatkowy stosowania zasady zaliczania nadpłat na poczet najwcześniejszych zaległości, a konsekwencji zmuszenie do zapłacenia kwoty 1.074,80 zł. Ponadto Strona podniosła, że zaskarżone postanowienie uchybia prawomocnym wyrokom sądowym o sygnaturach akt III SA/Wa 3940/14, III SA/Wa 4009/14 oraz III SA/Wa 1144/14. 2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 3. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej zwanej "P.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. 4. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia, czy ponownie rozpatrując sprawę organ zaliczył wpłatę Skarżącej z dnia 15 października 2014 r. na koszty upomnienia. 5. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wpłata została zaliczona na zaległości podatkową wraz z odsetkami za zwłokę, bez kosztów upomnienia. 6.1. Wyjaśnienie ram prawnych niniejszego wyroku należy rozpocząć do wskazania, że stosownie do art. 170 P.p.s.a., istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie – także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu. W wyroku z dnia 25 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2322/11 (wyroki sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwanej też CBOSA, pod adresem "orzeczenia.nsa.gov.pl") Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, jeżeli w konkretnym postępowaniu uczestniczą te same podmioty i znajdują w niej zastosowanie te same przepisy prawa co w sprawie wcześniej zakończonej prawomocnym wyrokiem. Na pełną aprobatę zasługuje też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Wr 751/09 (CBOSA), w którym wyrażono pogląd, że skoro związanie wynikające z art. 170 P.p.s.a. odnosi się do kolejnych postępowań, to tym bardziej dotyczy sprawy, w której zapadł prawomocny wyrok. 6.2. Jak wyjaśnia wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt II FSK 2523/12 (CBOSA): "Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną, o której mowa w tym przepisie rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznawania sprawy. (...) Oznacza to, że podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu i w kolejnych postępowaniach w których się pojawia nie może być ona, co do zasady, ponownie badana (por.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1596/12 i z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt I FSK 62/12 (CBOSA), a także: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 5 wydanie. Warszawa 2013, str.467-469 i 522 – 524 oraz W. Trybka: Istota oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania sądu administracyjnego, Przegląd Prawa Publicznego, nr 2/2014). (...) Wyrażenie przez sąd w prawomocnym wyroku uchylającym kwestionowaną decyzję oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania determinuje, zatem zakres sądowej kontroli legalności decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organy podatkowe". 7.1. Sąd orzekający w niniejszej sprawie zauważa, że wydany w niniejszej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1144/15 jest prawomocny. Dla uporządkowania istoty sporu należy więc przypomnieć kluczowe fragmenty treści tego orzeczenia: - "Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie zaliczenia, po potrąceniu kosztów upomnienia, wpłaty dokonanej przez Skarżącą 15 października 2014 r. na zaległość w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2013 r. oraz styczeń 2014 r.", - "Tylko zatem prawidłowość rozstrzygnięcia w zakresie dokonanego zaliczenia mogła być przedmiotem oceny Sądu. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika związanie Sądu granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Granice sprawy wyznacza natomiast przedmiot zaskarżonego aktu. Dlatego też w rozpoznanej sprawie nie mogły być skuteczne argumenty i zarzuty Skarżącej zmierzające do podważenia prawidłowości wszczęcia i prowadzenia wobec niej postępowania egzekucyjnego oraz postępowania wszczętego jej wnioskami o odroczenie terminu płatności zobowiązań podatkowych.", - "Rację miał organ II instancji, że skoro Skarżąca w dniu 15 października 2014 r. wpłaciła tytułem podatku od towarów i usług za 2014 r. kwotę 1.074,80 zł, to wskazała, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Skoro tak, organ I instancji nie mógł zaliczyć tej wpłaty na poczet zobowiązań o najwcześniejszym terminie płatności, bowiem podatnik wskazał, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Dlatego też wpłatę należało zaliczyć w pierwszej kolejności na zaległość za styczeń 2014 r., co też organ II instancji słusznie uczynił.", - "Mimo prawidłowości rozstrzygnięcia organu podatkowego w tej części, zaskarżone postanowienie należało uchylić. Jak to bowiem trafnie zarzucono w skardze, wpłacona przez Skarżącą kwota została bowiem zaliczona nie tylko na zaległość podatkową, ale również na koszty upomnienia (23,20 zł). Zdaniem Sądu, działanie takie jest niedopuszczalne w świetle art. 55 § 2 O.p., który jednoznacznie stanowi, że wpłacone przez podatnika kwoty rozliczać należy na istniejące zaległości podatkowe i należne odsetki.", - "W ponownie prowadzonym postępowaniu należy dokonać raz jeszcze weryfikacji postanowienia organu I instancji z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny prawnej, sprowadzającej się do zaliczenia całej wpłaconej przez Skarżącą kwoty na zaległość w podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r. oraz listopad i grudzień 2013 r., istniejącą w dacie dokonania tej wpłaty." 7.2. Przenosząc na grunt rozpatrywanej sprawy poglądy co do wykładni art. 153 i 170 P.p.s.a., które Sąd podziela i przyjmuje za własne trzeba stwierdzić, po pierwsze, że Sąd w wskazanym prawomocnym wyroku wyznaczył granice niniejszej sprawy. W tych granicach nie mieści się więc kwestia pobrania kwoty 43,52 zł w toku postępowania egzekucyjnego. Sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie może rozszerzyć granic tej sprawy wyznaczonych prawomocnym wyrokiem. Ewentualne środki zaskarżenia Skarżąca powinna wnosić w związku z postępowaniem egzekucyjnym. Przedmiotem postępowania w sprawie zaliczenia wpłaty nie jest ocena, czy i jakie kwoty zostały pobrane w toku postępowania egzekucyjnego oraz w jaki sposób organ egzekucyjnym tymi kwotami zadysponował. Po drugie, Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1144/15 poddał analizie kwestię prawidłowości zaliczenia wpłaty z dnia 15 października 2014 r. Co do zasady ocena sposobu zaliczenia wpłaty została przez Sąd uznana za prawidłową. Po trzecie, jedyną kwestią zaliczenia wpłaty, która została zanegowana przez Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1144/15 była kwestia uprzedniego potrącenia, a więc przed zaliczeniem wpłaty na poszczególne zaległości, kosztów upomnienia w wysokości 23,20 zł. Sąd stwierdził brak podstaw prawnych do takiego potrącenia i wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę organ zaliczy całą wpłacaną kwotę na poczet zaległości istniejących w dniu dokonania wpłaty. Wpłata winna zostać też zaliczona na poczet odsetek za zwłokę (istniejących z mocy prawa) należnych do zaległości. 7.3. Mając na względzie powyższe, jedyną kwestią którą Sąd orzekający w tej sprawie ponownie może badać jest kwestia tego, czy organ prawidłowo wywiązał się z zaleceń Sądu co do niezaliczania wpłaty na poczet kosztów upomnienia. 8. 1. Przepis art. 62 § 1 O.p. stanowi, że jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Zgodnie zaś z art. 62 § 4 O.p., w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że postanowienie to jest aktem formalnym, który nie przesądza o istnieniu zaległości podatkowej, a jedynie informującym o sposobie zaliczenia wpłaty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2014 r. sygn. akt II FSK 2483/12). Nie kreuje ono nowego stanu faktycznego i prawnego, a jedynie potwierdza wykonanie czynności o charakterze rachunkowo–technicznym. Omawiane postanowienie ma zatem istotne znaczenie gwarancyjne. Natomiast samo zaliczenie wpłaty na zaległość podatkową następuje z chwilą jej dokonania, a nie z chwilą doręczenia podatnikowi postanowienia w przedmiocie zaliczenia. Istotnym jest, aby z postanowienia o zaliczeniu wpłaty podatnika wynikało, że posiada on zaległość podatkową, którą należy uiścić, w jakim zobowiązaniu podatkowym i za jaki okres zaległość ta powstała, jak została obliczona oraz jak obliczono odsetki, jeżeli powstały w kwocie podlegającej uwzględnieniu. 8.2. Sąd stwierdza, że zarzuty skargi są niezasadne. Stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony. Sąd nie dopatruje się błędu w zakresie obliczenia odsetek za zwłokę. Zaskarżone postanowienie prawidłowo zalicza wpłatę na poczet zaległości podatkowych ujawnionych deklaracjami podatkowymi wraz z ich korektami wraz z należnymi odsetkami. Zaskarżone postanowienia nie zawiera zaliczenia wpłaty na poczet kosztów upomnienia. 9. Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie są znane z urzędu inne wyroki tutejszego Sądu dotyczące: - zaliczenia wpłaty z 12 maja 2014 r. na poczet zaległości w podatku VAT za listopad 2013 r. - prawomocnym wyrokiem z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3940/14 uchylono postanowienie zaliczające z tego powodu, że wpłatę zaliczono też na poczet kosztów upomnienia, - zaliczenia wpłaty z dnia 10 czerwca 2014 r. na poczet zaległości w podatku za grudzień 2013 r. - prawomocnym wyrokiem z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 4009/14 uchylono postanowienie zaliczające z tego powodu, że ustalając wysokość zaległości pominięto korektę deklaracji z złożoną 10 czerwca 2014 r., - zaliczenia nadpłaty w podatku VAT za czerwiec 2014 r. na poczet zaległości w podatku VAT za listopad 2013 r. - wyrokiem z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1142/15 oddalono skargę, - zaliczenia nadpłaty w podatku VAT za lipiec 2014 r. na poczet zaległości w podatku VAT za listopad 2013 r. - wyrokiem z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1143/15 oddalono skargę. Podkreślić jednak należy, że przytoczone wyroki dotyczą zaliczenia innych wpłat lub nadpłat niż wpłata z dnia 15 października 2014 r. Przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest tylko sprawa zaliczenia wpłaty z dnia 15 października 2014 r., a nie całokształt wygasania zaległości w podatku VAT za listopad i grudzień 2013 r. oraz styczeń 2014 r., w tym sprawa prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Ustalony stan faktyczny sprawy zaliczenia wpłaty z dnia 15 października 2014 r. wskazuje, że wydając zaskarżone postanowienie organ uwzględnił wskazania płynące z wcześniejszych wyroków uchylających. 10.1. Sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniu naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatruje się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znajduje też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości lub w części. 10.2. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało skargę oddalić.