III SA/Wa 3125/15

Dnia 21 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa, po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi D. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] [...] w przedmiocie orzeczenia o zabezpieczeniu na majątku podatnika przybliżonej kwoty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] D.N. (dalej zwana "Skarżącą"), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] września 2015r. w przedmiocie orzeczenia o zabezpieczeniu na majątku podatnika przybliżonej kwoty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Skarżąca wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W jej ocenie dokonane przedmiotowe zabezpieczenie narusza przepisy postępowania, nadto powoduje nadmierną uciążliwość niewspółmierną do skali potencjalnych należności podatkowych będących przedmiotem zabezpieczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 P.p.s.a chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (tak NSA w postanowieniach z dnia: 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04; 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04 i z 9 marca 2005r., II OZ 52/05). Zaznaczyć jednak należy, że spełnienie przesłanek powoływanego przepisu P.p.s.a. wymaga stwierdzenia wysokiego prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody lub tez trudnych do odwrócenia skutków. Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. W orzecznictwie podkreśla się ponadto, że strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09 i z 18 marca 2010 r., II FSK 502/09). NSA w postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 stwierdził zaś, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie, gdyż sąd powinien mieć o nich wiedzę i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą. Analogiczne stanowisko prezentuje NSA w postanowieniach z 18 marca 2010 r., II FSK 502/09 i z dnia 11 maja 2011 r. I FZ 88/11. Sąd poglądy te w pełni podziela oraz uznaje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez Skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Bez wskazania konkretnych danych obrazujących aktualną na dzień złożenia wniosku sytuację strony skarżącej nie jest możliwe dokonanie przez Sąd oceny, czy zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania spornej decyzji. Skoro Skarżąca nie wykazała, dlaczego wykonanie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji – polegających na zabezpieczeniu na jej majątku przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, miałoby spowodować powstanie znacznej szkody lub też trudnych do odwrócenia skutków, nie można uznać, że jej wniosek jest uzasadniony. Lakoniczne uzasadnienie wniosku wskazuje, że dokonane zabezpieczenie narusza przepisy postępowania, nie stanowi podstawy do wstrzymania wykonania ww. decyzji. Natomiast możliwość spowodowania nadmiernej uciążliwości do skali potencjalnych należności podatkowych będących przedmiotem zabezpieczenia nie zostało w żaden sposób uprawdopodobnione okolicznościami faktycznymi. Skarżąca nie dokonała też wyliczenia, w jaki sposób wykonanie zaskarżonych decyzji (polegające na zabezpieczeniu przyszłych zobowiązań) jej zaszkodzi. Tym samym uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji jest niewystarczające dla jego pozytywnego załatwienia. Końcowo podkreślić należy, że Skarżąca domaga się wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie orzeczenia o zabezpieczeniu na jej majątku przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Decyzja ta nie rozstrzyga o wysokości zobowiązania podatkowego, ani nie podlega przymusowej egzekucji. Skutkiem jej wydania jest jedynie dokonanie zabezpieczenia na jej majątku, które nie może prowadzić do przymusowego wykonania obowiązku (zob. art. 1a pkt 19 u.e.a.). Jak wynika z odpowiedzi na skargę, zabezpieczenie na majątku Skarżącej zostało już dokonane. Mając na uwadze fakt, że wstrzymanie wykonania decyzji wywiera skutki jedynie na przyszłość, ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w żadnym zakresie nie zmieniłoby sytuacji faktycznej i prawnej Skarżącej, bowiem dokonane już czynności zabezpieczające pozostałyby w mocy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.