III SA/Wa 3136/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2014 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz S. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. kwotę 8 217 zł (słownie: osiem tysięcy dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z akt administracyjnych wynika, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego w S. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej (dalej jako: "Skarżąca", "Spółka") w zakresie rzetelności deklarowania podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa, a także innych należności pieniężnych budżetu państwa lub państwowych funduszy celowych za lata 2006-2009, decyzją z dnia [...] marca 2013r. określił Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006r. w kwocie 543 024 zł oraz odsetki za zwłokę od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące 2006r., tj. za luty 1344 zł, marzec 3891 zł; kwiecień 1042 zł; maj 2541 zł; czerwiec 1556 zł; lipiec 1778 zł; sierpień 2076 zł; wrzesień 3230 zł; październik 2805 zł; listopad i grudzień 4456 zł. W 2006r. Skarżąca posiadała koncesję na urządzanie gier na automatach o niskie wygrane, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.). Spółka w zeznaniu podatkowym CIT 8 za 2006 r. zadeklarowała przychody z tytułu urządzania gier na automatach, w lokalach użytkowych, wynajętych na terenie kraju. W kapitale zakładowym Spółki udziały posiadała G. Sp. z o.o., która również posiadała zezwolenie na urządzanie gier na automatach do gier o niskie wygrane. Pomiędzy tymi Spółkami występowały także powiązania osobowe, m. in. S. M. był zatrudniony jako manager w obu Spółkach, a M. D., udziałowiec Skarżącej był jednocześnie Dyrektorem Oddziału Spółki G. w J.. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zeznań świadków, przeprowadzonych postępowań kontrolnych u kontrahentów oraz dowodów znajdującym się w aktach śledztwa [...] prowadzonego przez Prokuraturę Apelacyjną w B. uznał, że faktury VAT wystawione przez Spółkę E. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na rzecz Skarżącej od stycznia 2006r. do sierpnia 2009r., tytułem świadczenia usług serwisowych i konserwacyjno- naprawczych na podstawie zawartej umowy z dnia 2 stycznia 2006r., nie dokumentują rzeczywistego świadczenia przedmiotowych usług. W 2006r. kwota faktur VAT wynosiła 2 318 861,67 zł. W świetle ustalonego stanu faktycznego oraz na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm., dalej jako "u.p.d.o.p.") organ I instancji zakwestionował kwotę 2 318 861,67 zł jako koszty uzyskania przychodów Skarżącej. W ocenie organu od 2 września 2009 r. w/w proceder fikcyjnych faktur przejęła powołana wyłącznie w tym celu A. Sp. z o.o. z siedzibą w K., która zawarła umowy serwisowe z większością tych samych podwykonawców co E.. Pełnomocnik Syndyka masy upadłości Skarżącej złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i o umorzenie postępowania w sprawie. Ponadto wniósł o zmianę postanowień Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2013r. i z dnia [...] marca 2013r. w sprawie odmowy przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez Skarżącą oraz przeprowadzenie wnioskowanych dowodów, w tym dowodu z przesłuchania świadków- operatorów urządzeń na okoliczność uszkodzeń, wad i usterek oraz napraw dokonywanych w automatach. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 70 § 6 ust. 1 Ordynacji podatkowej, art.121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 187, art. 188, art. 190 § 1 i § 2 , art. 191 , art. 199 a § 3 Ordynacji podatkowej, art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2011r. Nr 41, poz. 214 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] października 2013r., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B.. W uzasadnieniu wskazał, iż w przedmiotowej sprawie bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2006r. jak również odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2006r. został zawieszony z uwagi na postępowanie wszczęte przez Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w B. postanowieniem z dnia [...] listopada 2008r. o wszczęciu śledztwa, którym objęte są czyny karne skarbowe, w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa skarbowego, polegającego na niewykazywaniu zobowiązań podatkowych, m.in. przez Skarżącą za lata 2006-2009, w sprawie działania zorganizowanych grup przestępczych zajmujących się urządzaniem i prowadzeniem gier na automatach o niskie wygrane bez stosownego zezwolenia, a następnie przerwany postanowieniem Sądu Rejonowego w W. Sąd Gospodarczy [...] dla spraw upadłościowych i naprawczych z dnia [...] września 2011 r., sygn. akt [...] ogłaszające upadłość Skarżącej z możliwością zawarcia układu z wierzycielami. Organ na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy stwierdził, że faktury sprzedaży wystawione przez Spółkę E. na rzecz S. Sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistego świadczenia usług serwisowych i konserwacyjno-naprawczych na automatach do gier i na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów Skarżącej. Z dokonanych w sprawie ustaleń wynikało, że spółka E. w 2006r. zlecała usługi serwisowania automatów dla Skarżącej następującym podmiotom: K. D. M.; V. Sp. z o.o.; M. sp. z o.o.; P. T. P.; S. I. C.; Z wystawionych w latach 2006-2009 przez D. M. (Prezes Zarządu Skarżącej od 1 stycznia 2006r. do 14 września 2007r.) rachunków i faktur VAT oraz dołączonych do nich załączników, nie wynika zakres świadczonych usług, ani czy były one faktycznie świadczone. D. M. w dniu 18 listopada 2010 r. zeznał, iż usługi świadczył na terenie województwa m., natomiast w dniu 1 marca 2012 r. wyjaśnił, że dwukrotnie w tym celu był również na D. S. i P.. Natomiast z załączników do faktur wynika, że przedmiotowe usługi świadczone miały być wielokrotnie na terenie wskazanych województw. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej materiał zebrany w tej sprawie potwierdza stanowisko organu I instancji, że rzekomy podwykonawca usług serwisowych K. D. M. w 2006 r. nie prowadził faktycznej działalności gospodarczej, wystawiała jedynie fikcyjne faktury na sprzedaż usług, których nie świadczył na rzecz E.. W zakresie V. Sp. z o.o. ustalono, iż firma ta nie była zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług w Urzędzie Skarbowym [...], pomimo tego składała deklaracje VAT-7 za miesiące od grudnia 2006 r. do stycznia 2009 r. Została zarejestrowana jako czynny podatnik VAT od dnia 01 lutego 2009 r. ale z uwagi na brak kontaktu z nią na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług została wykreślona z rejestru. Firma w 2006 r. wystawiła dla E. faktury na kwotę brutto ogółem 35 000 zł (w 2007 r. 1 037 519,02 zł, w 2008 r. 999 678,80 zł). Z zeznań M. P. członka jednoosobowego zarządu ww. spółki w latach 2006-2008, rzekomego podwykonawcy usług serwisowych wynika, że nie posiada on żadnej wiedzy ani w zakresie świadczonych usług serwisowych, ani ich rodzaju, wycen, miejsca świadczenia, podmiotów i osób usługi te świadczących, sporządzanej dokumentacji, w tym potwierdzającej ich wykonanie, pomimo wystawienia faktur sprzedaży na kwotę ponad 2 mln zł. Zdaniem organu odwoławczego w/w dowody potwierdzają, że V. w 2006r. nie prowadziła faktycznej działalności gospodarczej i wystawiała fikcyjne faktury na sprzedaż usług, których nie świadczyła. W zakresie M. Sp. z o.o. ustalono, że w dniu 2 stycznia 2006 r. Spółka M. podpisała umowę ze Spółką E.. Z treści przedmiotowej umowy oraz aneksu z dnia 5 kwietnia 2006 r. wynika, iż części zamienne niezbędne do przeprowadzania generalnych remontów urządzeń dostarczy zamawiający, koszt wymiany pozostałych części będzie ponosił wykonawca. Wynagrodzenie za świadczone usługi uzależnione będzie od czasochłonności, odległości, pory dziennej/nocnej oraz stopnia skomplikowania problemów technicznych. W umowie tej nie wpisana została kwota maksymalnego wynagrodzenia za serwis jednego automatu miesięcznie. W 2006r. firma wystawiła dla E. faktury na kwotę brutto ogółem 1 508 710,00 zł (w 2007r. - 6 774 071,00 zł., w 2008r. - 9 421 949,02 zł. w 2009 r. - 6 715 233,01 zł). Spółka M. zawierała szereg kolejnych umów o współpracę w zakresie serwisowania automatów z podmiotami zlokalizowanymi na terenie całego kraju. Wysokość wynagrodzenia w poszczególnych umowach określona została na podstawie szczegółowych elementów kalkulacyjnych. Natomiast jak wynika z umowy zawartej w dniu 19 października 2007 r. pomiędzy M. Sp. z o.o. a O. Sp. z o.o. wynagrodzenie Spółki O. określone zostało w formie ryczałtowej na kwotę 50.000 zł netto miesięcznie, bez względu na ilość faktycznie wykonanych czynności. S. E. - Prezes Zarządu Spółki M.. a jednocześnie Kierownik Oddziału Skarżącej w B. - w dniu 21 września 2012 r. zeznał, że dane niezbędne do wyliczania wynagrodzeń poszczególnym serwisantom w zakresie przychodów z poszczególnych automatów uzyskiwane były z działu księgowości Skarżącej. Spółka M. posiadała stały wgląd w przychody Skarżącej. Nie posiada żadnej dokumentacji wykonanych napraw. Wynagrodzenie poszczególnych podwykonawców Spółki M. obliczane były przy pomocy specjalnego programu kalkulacyjnego, który uwzględniał sposób wynagradzania ryczałtowego Spółki M. przez E.. Wynagrodzenie Spółki M. wynikało pośrednio z zapisów umowy zawartej z E. uzależniających jego wysokość od czasochłonności, odległości, pory dziennej/nocnej, stopnia skomplikowania technicznego. Koszty zakupu części zamiennych ponosiła wyłącznie Spółka M., A. E. nie pamięta jednak zasad ich wydawania podwykonawcom. W zakresie P. T. P. ustalono, faktury sprzedaży usług serwisowych wystawione przez T. P. na rzecz E. nie potwierdzają faktycznie wykonanych czynności. Wynika to z braku jakichkolwiek dokumentów, czy wycen związanych ze świadczonymi usługami oraz z wyjaśnień i zeznań składanych przez T. P.. Za niewiarygodne organy uznały wykazywanie w załącznikach do faktur wystawianych w kolejno następujących po sobie miesiącach napraw poszczególnych automatów, podczas gdy z zeznań właściciela lokalu gdzie urządzenie pracowało wynika, że nie było awarii, usterek, serwisu i konserwacji urządzeń (świadek Z. M.). Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej materiał dowodowy potwierdza, że P. rzekomo podwykonawca usług serwisowych w 2006r., nie prowadziła faktycznej działalności gospodarczej, a zawarcie umowy o serwis ze Spółką E., miało na celu stworzenie pozorów rzetelności wystawianych faktur za sprzedaż kwestionowanych usług serwisowych. W zakresie C. S. I. ustalono, że zebrane dowody, w tym sprzeczne zeznania I. S., zeznania D. S. w konfrontacji z zeznaniami właścicieli lokali, potwierdzają, że C. rzekomy podwykonawca usług serwisowych w 2006r. nie prowadził faktycznej działalności gospodarczej, a zawarcie umowy o serwis ze Spółką E. miało na celu stworzenie pozorów rzetelności wystawianych faktur za sprzedaż kwestionowanych usług serwisowych. Dyrektor Izby Skarbowej oceniając materiał dowodowy w tym protokoły przesłuchania świadków i podejrzanych zauważył, że w umowach z podwykonawcami nie określono obszaru działania serwisanta, tj. nie zamieszczono wykazu lokali, w których funkcjonują automaty do gier, co jest podstawowym warunkiem każdej tego typu umowy. To podmiot zlecający usługę wskazuje świadczącemu usługę miejsce jej świadczenia, a nie odwrotnie. W przedmiotowej sprawie o miejscu i zakresie usługi serwisowej wbrew logice i doświadczeniu życiowemu decydowali świadczący usługę. Spółka zlecająca usługi serwisowania nie weryfikowała nawet wykazów serwisowanych automatów, stanowiących załączniki do faktur. Część podwykonawców nawet nie załączała do faktur wykazów serwisowanych automatów. Ponadto w umowach z podwykonawcami ustalono, że części zamienne i materiały do serwisu zapewniają oni we własnym zakresie. Ponadto w umowach z podwykonawcami ustalono, że części zamienne i materiały do serwisu zapewniają oni we własnym zakresie. W umowach określono również maksymalne wynagrodzenie brutto przysługujące wykonawcy, miesięcznie za serwis jednego automatu na kwotę w granicach od 900 do 1500 zł. Natomiast koszt takich samych usług wykonanych na bezpośrednie zlecenie Skarżącej przez innych wykonawców wynosił od 150 do 300 zł. Koszt serwisu jednego automatu, wynikający z faktur wystawionych przez podwykonawców, w skali roku przewyższał wartość automatu do gier. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż faktury VAT wystawione przez E. dla S. tytułem: "za serwis i konserwację automatów wg umowy" nie dokumentują żadnej faktycznej sprzedaży (świadczenia) usług. Przedmiotowe faktury VAT stwierdzają czynności, które nie zostały wykonane. Działalność Spółki E. polegała wyłącznie na przyjmowaniu oraz wystawianiu faktur od podwykonawców dla S. za usługi serwisowe, które nie potwierdzały faktycznych zdarzeń gospodarczych. Zawierane przez E. umowy z podwykonawcami miały na celu jedynie stworzenie pozorów rzetelności otrzymywanych faktur zakupów oraz wystawianych na rzecz Skarżącej faktur sprzedaży. Spółka E. wystawiała faktury sprzedaży od stycznia 2006 r. do sierpnia 2009r. włącznie. Od września 2009 r. w/w proceder przejęła powołana wyłącznie w tym celu A. Sp. z o.o. z siedzibą w K., która zawarła umowy serwisowe z tymi samymi "podwykonawcami" co E.. W ocenie Organu zeznanie Z. K., Prezes Zarządu Spółki A. potwierdza, że działalność Spółki A. była także fikcją, a zgromadzone i ujęte w księgach podatkowych przez Skarżącą od 2009r. faktury zakupu i sprzedaży także nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał m.in. na zeznania świadka S. M., który wyjaśnił okoliczności funkcjonowania Skarżącej i firm serwisowych na przykładzie relacji z M. Sp. z o.o. (Zeznanie S. M. potwierdza stanowisko organów, co do nierzetelności faktur wystawionych przez Spółkę M., a następnie Spółkę E.). Podobnie Organ ocenił zeznania złożone przed Prokuratorem przez wspólników spółki cywilnej l. z M., tj. A. L., K. W. i T. P., którzy przyznali się, że wystawiali faktury za serwis, które nic odpowiadały rzeczywistości i potwierdzają nierzetelność faktur wystawionych dla Skarżącej za serwis automatów. Zeznania obciążające Stronę w przedmiotowej sprawie złożył również Z. K. Prezes Zarządu A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. ( jak wynika z jego zeznań także Prezes G. w latach późniejszych), która wystawiała faktury dla S. tytułem serwisu automatów w drugim półroczu 2009 r. Ponadto fakt nierzetelności wystawionych faktur potwierdzają przesłuchani w charakterze świadków właściciele lokali w ramach śledztwa o sygn. [...] prowadzonego przez Prokuraturę Apelacyjną w B., w których funkcjonowały automaty do gier. W większości zeznali oni, że nie znają i nie widzieli w swoich lokalach osób, które rzekomo wystawiły faktury za serwis automatów do gier znajdujących się w ich lokalach. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. zeznania te są ze sobą spójne, przedstawiają w sposób jasny i niebudzący wątpliwości sposób działania E. i jej podwykonawców. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej Spółka E. pełniła jedynie rolę pośrednika w dokumentacji usług serwisowych zleconych jej przez Spółkę S.. Organ zauważył, że Spółka S. zlecała również naprawy uszkodzonych automatów bezpośrednio firmom specjalistycznym, co ustalono w oparciu o dokumentację księgową Spółki oraz sama nabywała części zamienne i przekazywała je swoim pracownikom nadzorującym pracę automatów, którzy następnie usuwali zdarzające się usterki. Z zeznań świadków wynika, że użytkowane przez Spółkę automaty, jak każde urządzenia techniczne ulegały awariom, ale skala napraw była zdecydowanie niższa niż wynikałoby to z faktur jakie zostały wystawione przez Spółkę E.. W świetle powyższego nie zgodził się z zarzutem o braku ustalenia przez organ I instancji rzeczywistego zakresu napraw, a tym samym braku ustalenia stanu faktycznego sprawy. W ocenie Organu materiał dowodowy w sprawie potwierdził, że tylko wydatki z tytułu serwisu automatów, poniesione bez pośrednictwa Spółki E., stanowią koszty uzyskania przychodów Skarżącej w 2006r. Zebrany materiał dowodowy wyklucza także zarzuty Skarżącej w zakresie naruszenia art. 121 §1 i art. 122, art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez poczynienie ustaleń przez organ I instancji o wybiórczy materiał dowodowy, bazowaniu wyłącznie na protokołach z zeznań świadków bądź wyjaśnieniach podejrzanych pochodzących z innych postępowań. Organ odwoławczy nie zgodził się również z zarzutem Strony w zakresie wykorzystania przez organ I instancji części materiału pochodzącego z postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Apelacyjną w B., która została (według informacji posiadanych przez syndyka) częściowo utajniona. Do akt niniejszej sprawy włączono materiał dowodowy z postępowania o sygn. [...] prowadzonego przez Prokuraturę Apelacyjną w B., co również jest zgodne z dyspozycją ustawodawcy, wyrażoną w art. 180 i 181 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały przesłanki obligujące organ do uwzględnienia wniosków dowodowych złożonych przez Skarżącą w piśmie z dnia 25 marca 2013r. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że dowody przeprowadzone bezpośrednio przez organ w postępowaniu podatkowym mają tę samą moc dowodową, jak dowody pośrednie zgromadzone w innych postępowaniach i podlegają swobodnej ocenie organu. Zeznania świadków włączone przez organ do akt postępowania stanowią dowody konsekwentnie wskazujące na mechanizm wystawiania faktur nie odzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, z którymi Skarżąca miała możliwość się zapoznać, co też uczyniła. Oparcie się przez organ podatkowy między innymi na dowodach pozyskanych w innych postępowaniach, tj. postępowaniu podatkowym nie dowodzi o naruszeniu zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, z uwagi na fakt, że Strona nie brała udziału w przeprowadzaniu tych dowodów. Ponowny wniosek Skarżącej o powołanie biegłych rzeczoznawców, dla oceny funkcjonowania automatów, w celu ustalenia stopnia ich wadliwości także nie może być pozytywnie rozpatrzony, bowiem okoliczności funkcjonowania automatów, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, stwierdzone są wystarczająco innymi dowodami. Skarżąca nie zgadzając się z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego i kosztów opłaty skarbowej od złożonego dokumentu pełnomocnictwa. Zaskarżonej decyzji, Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów: art. 123 §1 oraz art. 190 § 1 i §2 Ordynacji podatkowej, polegające na niezapewnieniu jej czynnego udziału w sprawie poprzez nie powiadomienie jej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji oraz oparcie większości ustaleń na zeznaniach świadków oraz wyjaśnieniach podejrzanych przesłuchiwanych w innych postępowaniach, w których to czynnościach Skarżąca nie brała udziału, ani o których nie była zawiadomiona oraz przez istotne ograniczenie prawa Skarżącej do obrony wskutek nieprzeprowadzenia dowodów służących wykazaniu twierdzeń Skarżącej, w sytuacji odmiennych ustaleń organu; art. 121 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej przez dokonanie ustaleń w oparciu o wybiórczy materiał dowodowy, pochodzący niemal w całości z innych postępowań, odmowę przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącą dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy oraz istotne ograniczenie czynnego udziału Skarżącej w sprawie; art. 122 oraz 187 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia sprawy przejawiające się w braku przeprowadzenia samodzielnych czynności dowodowych, bazowaniu wyłącznie na protokołach z zeznań świadków bądź wyjaśnieniach podejrzanych pochodzących z innych postępowań; art. 188 Ordynacji podatkowej polegające na odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych Skarżącej zmierzających do wykazania zakresu i rodzaju usterek automatów oraz zakresu świadczonych usług serwisowych zgodnie z twierdzeniami Skarżącej, a więc okoliczności istotnych dla sprawy, które nie zostały stwierdzone innymi dowodami; art. 191 Ordynacji podatkowej przez dokonanie dowolnej oceny dowodów, opartej na wadliwie zgromadzonym i niepełnym materiale dowodowym, nadto z naruszeniem zasad logiki, co skutkowało zakwestionowaniem wszystkich faktur wystawionych na rzecz Skarżącej przez spółki E.; art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej przez niewystąpienie do sądu z powództwem o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego, z którym związane są skutki podatkowe, pomimo kwestionowania wykonywania umowy łączącej Skarżącą ze spółką E.; art. 70 § 6 ust. 1 Ordynacji podatkowej przez uznanie, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia przez wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, pomimo braku poinformowania strony o jego wszczęciu przed upływem terminu przedawnienia. W ocenie Skarżącej do zawieszenia biegu przedawnienia nie doszło ani dnia [...] listopada 2008 roku, a więc z dniem wszczęcia postępowania przez Prokuraturę Apelacyjną w B., ani dnia 17 kwietnia 2012 roku - w dniu zapoznania się Pana T. L. z materiałem dowodowym. Samo wszczęcie postępowania przez prokuratora nie stanowiło zawiadomienia o postępowaniu, podobnie jak i zapoznanie się z aktami sprawy przez T. L. w kwietniu 2012 roku. Wynika to z wykładni art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej dokonanej przez TK, w której wyraźnie wskazał on na konieczność poinformowania podatnika, oraz z braku umocowania T. L. do działania w imieniu Skarżącej. W ocenie Skarżącej nie chodzi bowiem o to czy podatnik miał wiedzę o wszczęciu postępowania karnego, ale o to czy został o tym w sposób nie budzący wątpliwości poinformowany. W ocenie Skarżącej z aktami sprawy nie zapoznał się nikt uprawniony do reprezentowania spółki z uwagi na okoliczność, iż K. L., pomimo braku formalnego wykreślenia z KRS, nie był członkiem zarządu tejże spółki z uwagi na wygaśnięcie jego mandatu dnia 20 kwietnia 2009 roku. Powołany prze Organ fragment postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z [...] sierpnia 2011 nie świadczy o prawidłowości stanowiska organu skarbowego, bowiem konstatacja Sądu dotyczyła braku zasadności ustanowienia kuratora sądowego. Skarżąca podniosła, że w tamtym okresie spółka znajdowała się w stanie upadłości układowej i miała ustanowionego nadzorcę sądowego, którym nie był T. L.. Zdaniem Skarżącej zaskarżona decyzja została wydana w warunkach istotnego ograniczenia prawa Skarżącej do czynnego udziału w sprawie, w oparciu o dowody przeprowadzone w innych postępowaniach. Podstawą rozstrzygnięcia były głównie protokoły z zeznań świadków i podejrzanych, które zostały włączone do postępowania kontrolnego dotyczącego Skarżącej z innych postępowań, do których to postępowań dokumenty te zostały z kolei dołączone z jeszcze innych postępowań. Organy nie skonfrontowały zeznań podejrzanych z zeznaniami innych świadków, ponieważ (poza jednym wyjątkiem D. M.) żadnego dowodu ze świadków nie przeprowadziły. Według wiedzy syndyka spółka S. nie została zawiadomiona o terminie i miejscu przeprowadzenia w/w dowodu, co stanowi naruszenie art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto w opinii Skarżącej organ niesłusznie oparł się na zeznaniach właścicieli lokali, którzy nie mogli dysponować wiedzą pozwalającą na ocenę rodzaju i zakresu prac serwisowych wykonanych przez serwisantów. W postępowaniu zakwestionowano faktury wystawione przez spółkę E. przy jednoczesnym stwierdzeniu, że naprawy były wykonywane, tyle że w mniejszym zakresie, czyli nieuprawnione było uznanie, że wszystkie faktury wystawione przez w/w spółki były fikcyjne. Nie można wreszcie automatycznie obciążać spółki S. ewentualnymi nieprawidłowościami leżącymi po stronie E.. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał również na ustalenie stopnia wadliwości poszczególnych automatów, lecz wymagał wiadomości specjalnych. Organ niezasadnie oddalił wnioski dowodowe Skarżącej, skoro okoliczności istotne dla sprawy w postaci zakresu wykonanych usług serwisowych i konserwacyjnych, nie zostały wystarczająco wyjaśnione i są sporne. Skarżąca podtrzymała także zarzut, że skoro organy zakwestionowały istnienie umowy zawartej między spółką S., a E. w takiej sytuacji stosownie do zapisu art. 199 a § 1 Ordynacji podatkowej powinny wystąpić z powództwem do sądu powszechnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z 14 maja 2014r. Skarżąca wskazała, iż organy wbrew zasadom logiki zakwestionowały wszystkie faktury wystawione przez E. oraz A. podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że automaty były naprawiane, zatem przynajmniej część faktur potwierdzała rzeczywiste usługi. Skarżąca nadmieniła też, że jej zdaniem organy nie ustaliły stanu faktycznego sprawy w sposób prawidłowy tj. w jakim zakresie naprawy zostały rzeczywiście wykonane. Skarżąca podkreśliła, że organy całkowicie zignorowały znajdujące się w materiale dowodowym informacje o modułach GSM, które rejestrowały awarie automatów i zawiadamiały automatycznie o konieczności dokonania napraw. Skarżąca wyjaśniła, że organy o tym fakcie były poinformowane już w zastrzeżeniach do protokołu kontroli. W piśmie procesowym z 28 maja 2014r. Skarżąca wskazała, że przedkłada otrzymane z Centralnego Biura Śledczego dokumenty potwierdzające świadczenie na rzecz S. Sp. z o.o. przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe V. Sp. z o.o. w 2006r. usług VAC i wniosła o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów na okoliczność korzystania przez S. Sp. z o.o. z programu VAC System w 2006r. Dyrektor Izby Skarbowej w piśmie z dnia 28 maja 2014 r. podkreślił, że Skarżąca nie wnosiła w postępowaniu odwoławczym o włączenie dokumentów księgowych dotyczących systemu monitoringu automatów, w szczególności faktury nabycia modułów VAC wyposażonych w karty GSM. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że organy nie kwestionowały faktu wykonywania usług serwisowych. Kwestionowane jest tylko wykonanie takich usług przez E.. Ponadto część osób wykonujących usługi dla Spółki była jej pracownikami jak również prowadziła działalność gospodarczą w tym samym zakresie. Badanie więc kart GSM nie dałoby jednoznacznej odpowiedzi, kto i w jakiej roli wykonał prace serwisowe.. W piśmie procesowym z 16 czerwca 2014r. Skarżąca ponownie podniosła okoliczność wyposażenia automatów w moduły GSM, które rejestrowały awarie automatów i zawiadamiały automatycznie o konieczności dokonania napraw. Ponadto powołała się na umowę z dnia 1 grudnia 2005 r. pomiędzy Skarżącą a V. sp. z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ), zwanej dalej w skrócie ,,p.p.s.a.’’, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w art. 247 ustawy Ordynacja podatkowa (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie należy stwierdzić, że zasługuje ona na uwzględnienie jednakże nie wszystkie jej zarzuty znalazły uznanie Sądu. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu dotyczącego przedawnienia zobowiązania podatkowego, bowiem ewentualne stwierdzenie przedawnienia zobowiązania podatkowego determinuje dalszy zakres postępowania podatkowego. Przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, jest przepisem prawa materialnego. Zaistnienie przesłanek w nim określonych wywołuje daleko idące skutki procesowe w postaci obligatoryjnego umorzenia postępowania podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonej decyzji wskazał, że w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006r. oraz odsetek za zwłokę od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące 2006r., ze względu na zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz przerwę biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 3 Ordynacji podatkowej. Prokuratura Apelacyjna w B. postanowieniem z dnia [...] listopada 2008r. wszczęła śledztwo obejmujące przestępstwa skarbowe polegające na niewykazywaniu zobowiązań podatkowych przez Skarżącą za lata 2006-2009. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej postanowieniem z dnia [...] października 2011r. doręczonym Skarżącej, włączył wzmiankowane postanowienie Prokuratury Apelacyjnej w B. do akt niniejszej sprawy. Sąd Rejonowy dla [...] w Warszawie Sąd Gospodarczy [...] dla spraw upadłościowych i naprawczych postanowieniem z dnia [...] września 2011r. ogłosił upadłość Spółki z możliwością zawarcia układu z wierzycielami. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt II FPS 5/09 stwierdził, że "Na podstawie przepisów art. 70 § 1 w związku z art. 53 § 3 i art. 53a oraz art. 21 § 4, a także art. 3 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), w stanie prawnym obowiązującym w 2004 roku, odsetki od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych zapłaconych w zaniżonej wysokości oraz odsetki od zaliczek niewniesionych w terminie przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek zapłaty zaliczek.". Cytowana uchwała dotyczy zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, co jednak z uwagi na podobny jak w podatku dochodowym od osób prawnych zaliczkowy pobór podatku, pozostaje bez znaczenia dla oceny przedmiotowego zagadnienia. Zgodnie ze stanowiskiem zawartym w powyższej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego zobowiązania podatkowe z tytułu odsetek za zwłokę od zaliczek w podatku dochodowym od osób prawnych za poszczególne miesiące 2006 r. przedawniłyby się z końcem 2011 r., pod warunkiem, że nie miały miejsca jakiejkolwiek okoliczności wpływające na bieg terminu przedawnienia. Natomiast stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, z uwzględnieniem warunku o którym wyżej mowa, zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006r. przedawniłoby się z końcem 2012r. Z uwagi, iż decyzje organów podatkowych obu instancji zostały wydane w 2013r. niezbędnym staje się w ocenie Sądu ustalenie czy okoliczności wpływające na bieg terminu przedawnienia wystąpiły w sprawie. Zasadnicze znaczenie w tym zakresie ma zdaniem Sądu okoliczność ogłoszenia upadłości Spółki z możliwością zawarcia układu z wierzycielami -postanowieniem Sądu Rejonowego w W. Sądu Gospodarczego z dnia [...] września 2011r. Zgodnie z art. 70 § 3 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o ukończeniu postępowania upadłościowego. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszym składzie powyższy przepis określając, iż przesłanką przerywającą bieg terminu przedawnienia jest ogłoszenie upadłości, w sposób wyraźny i oczywisty nie ogranicza tej przesłanki wyłącznie do upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego lecz obejmuje również upadłość z możliwością zawarcia układu. Należy mieć bowiem na uwadze, że ustawa z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 1112 ze zm.) określa, iż ogłoszenie upadłości dotyczy dwóch wymienionych wyżej sposobów prowadzenia postępowania upadłościowego. Dla przykładu wskazać należy, iż Tytuł III Części I tej ustawy "Skutki ogłoszenia upadłości" dotyczy zarówno postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku upadłego jak też upadłości z możliwością zawarcia układu. A zatem zdaniem Sądu ogłoszenie w dniu 20 września 2011r. upadłości Skarżącej z możliwością zawarcia układu z wierzycielami przerwało bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych zarówno z tytułu odsetek za zwłokę od zaliczek w podatku dochodowym od osób prawnych za poszczególne miesiące 2006r. jak i w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006r. Natomiast z uwagi na okoliczność, iż postępowanie upadłościowe jest w stosunku do Skarżącej nadal prowadzone, wydanie zaskarżonej decyzji nie nastąpiło po upływie okresu przedawnienia. Następną kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest to, czy organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powyżej wskazanych kompetencji Sądu należy stwierdzić, że narusza ona przepisy prawa procesowego i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co z kolei skutkować musi jej uchyleniem. Punktem wyjścia dla rozważań podjętych w niniejszej sprawie jest art. 122 Ordynacji podatkowej, zgodnie z jego treścią w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Powoływana norma wskazuje, że inicjatorem i gospodarzem prowadzonego postępowania jest organ podatkowy, który z urzędu obowiązany jest przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2008 r. sygn. akt I FSK 200/07; SIP LEX nr 462893). Rozwinięciem omawianej zasady są przepisy odnoszące się do postępowania dowodowego, istotny zaś dla niniejszej sprawy będzie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z tej zaś normy wynikają dla organu podatkowego dwie istotne powinności, po pierwsze zebranie materiału dowodowego niezbędnego dla podjęcia rozstrzygnięcia, po drugie jego wnikliwe rozpatrzenie. Są to przepisy stanowiące o istocie postępowania, a ich naruszenie skutkuje wadliwością podjętych rozstrzygnięć. Powtarzając za ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa sądowoadministracyjnego stwierdzić należy, że organ podatkowy narusza prawo nie tylko w przypadku wadliwej oceny prawnej stanu faktycznego, wadliwego zastosowania prawa, ale i w równym stopniu wtedy, gdy prawidłowo zastosuje prawo do wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Niezgodne z prawdą ustalenie stanu faktycznego prowadzi do naruszenia prawa w sposób mogący nieć istotny wpływ na wynik sprawy. Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego jest nie tylko ustalenie faktów zgodnie z rzeczywistością, ale również prawidłowa ocena prawna wszystkich prawotwórczych w danej sprawie faktów. Dokonując tych czynności organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z jego brzmieniem organ, podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przy czym ocena powyższa zakłada, że organ podatkowy nie jest krępowany kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję, by w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności. Organ podatkowy winien m.in. kierować się prawidłami logiki; zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego; traktowania zebranych dowodów, jako zjawisk obiektywnych; oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.06.2000 r. I SA/Po 1342/99). Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zawyżenia kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2006 o kwotę 2 318 861,67 zł., wynikającą z faktur wystawionych przez E. sp. z o.o., z tytułu sprzedaży usług serwisowych i konserwacyjno-naprawczych. W ocenie organów faktury te nie dokumentują rzeczywistego świadczenia usług. Zdaniem Sądu, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego wątpliwości organów, co do rzeczywistego wykonania przedmiotowych usług należało uznać za uzasadnione. W Spółce poza umową i fakturami brak było innych dokumentów potwierdzających wykonanie usług zleconych E.. W związku z powyższym organ pierwszej instancji w celu wyjaśnienia stanu faktycznego wszczął w w/w podmiocie postępowanie kontrolne. Organ pierwszej instancji włączył do niniejszego postępowania materiał dowodowy z tego postępowania, w tym protokoły przesłuchania świadków i podejrzanych. Odwołując się do zeznań świadków – właścicieli lokali, w których znajdowały się automaty, organy dowodziły, że automaty ulegały awariom, ale ich skala była mniejsza, niż wynikało to z faktur wystawionych przez podwykonawców. Poza tym z zeznań tych wynikało, że awarie usuwali pracownicy Skarżącej, czego dowodem są m.in. polecenia wyjazdów służbowych. Spółka zlecała również naprawy uszkodzonych automatów firmom specjalistycznym, co ustalono w oparciu o dokumentacje księgową. Bez wątpienia zebrany w sprawie materiał dowodowy mógł budzić uzasadnione wątpliwości co do rzeczywistego wykonania spornych usług. Jednakże zeznania właścicieli lokali, na które powoływały się organy nie są tak jednoznaczne, jak to przedstawiono w zaskarżonej decyzji. Świadek K. W. zeznał, że automaty ulegały awariom bardzo często, nawet kilka razy w tygodniu. Nadto znaczna część świadków jak D. Z., L. Z. nie pamięta kto i z jakiej firmy dokonywał napraw i serwisu automatów. Świadek S. Z. zeznał, że do napraw i serwisu przyjeżdżała firma z K.. Osoby, które przyjeżdżały do napraw zmieniały się. W sumie było to ok. 10 osób. Z kolei świadek K. W. nie był w stanie wyjaśnić, czy mężczyźni, którzy dokonywali napraw i serwisu automatów byli pracownikami firmy, której własnością były automaty , czy też jakiejś innej firmy. W rozpatrywanej sprawie należy postawić organom podatkowym zarzut, że nie zgromadziły wszystkich istotnych dla sprawy dowodów. Trafnie Skarżąca zarzuca, że organy całkowicie zignorowały okoliczność posiadania przez automaty modułów GSM, które miały rejestrować awarie automatów i zawiadamiać automatycznie o konieczności dokonania napraw. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika organu zawartym w piśmie procesowym z dnia 28 maja 2014r. nie była to okoliczność nowa, podniesiona dopiero na etapie postępowania przed sądem. Okoliczność zainstalowania modułów GSM na automatach wynikała ze zgromadzonego materiału dowodowego, którym dysponowały organy. Wskazywał na to S. M. w przekazanych organowi zastrzeżeniach do protokołu kontroli, a także świadkowie E. J. i T. J., których zeznania pochodzące z postępowania kontrolnego prowadzonego wobec D. M. zastały włączone do materiału dowodowego postępowania kontrolnego w stosunku do A. sp. z o.o .,a ten ostatni materiał włączony został do niniejszego postępowania postanowieniem Dyrektora UKS z dnia [...] grudnia 2012r. Wskazać także należy, że obowiązek kontroli i napraw/serwisu modułów GSM wynikał z umów zawartych między Skarżącą a spółkami E. oraz A., oraz z umów, jakie E. zawierała ze swoimi podwykonawcami. Zdaniem Sądu pominięcie okoliczności istnienia modułów GSM w ramach systemu VAC stanowi istotną wadę postępowania. Wprawdzie – jak trafnie zauważa pełnomocnik organu - Skarżąca nie wnosiła w toku postępowania podatkowego o włączenie do materiału dowodowego dokumentów księgowych dotyczących systemu monitoringu automatów. Niemniej to na organie podatkowym ciąży obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W ocenie Sądu zbadanie danych z systemu monitoringu pozwoli na ustalenie skali awaryjności automatów oraz rodzaju i liczby dokonanych w nich napraw. Jak wyjaśniał pełnomocnik Skarżącej w piśmie z dnia 14 maja 2014r. modem GSM rejestrował nie tylko każdą awarię automatu, ale także każde jego otwarcie przez operatorów lub serwisantów. Skoro tak, to wbrew twierdzeniom pełnomocnika organu, badanie kart GSM może przyczynić się do ustalenia kto i w jakiej roli (pracownika Skarżącej, czy podwykonawcy E. albo A.) wykonywał prace serwisowe. Zestawienie danych z systemu monitoringu, w tym dat zgłaszanych awarii i otwarcia automatu w celu ich naprawy z dowodami w postaci poleceń wyjazdów służbowych pracowników Spółki pozwoli ustalić, czy daty tych wyjazdów "koresponowały" z datami zgłaszanych awarii, a tym samym, czy awarie te mogły być usuwane przez pracowników Skarżącej. Skarżąca wnosiła także o ponowne przesłuchanie właścicieli lokali w których znajdowały się automaty, osób nadzorujących automaty oraz podejrzanych A. L. i Z. K., których zeznania złożone w innych postępowaniach stanowiły podstawę dokonanych przez organy ustaleń. Odnosząc się do powyższego Sąd wskazuje, że oparcie materiału dowodowego sprawy na dowodach w postaci dokumentów (zeznaniach świadków) zgromadzonych w innych postępowaniach, w tym w postępowaniu karnym nie narusza art. 190 Ordynacji podatkowej. Odstępstwo od zasady bezpośredniości postępowania dowodowego wprowadza art. 181 Ordynacji podatkowej dopuszczając, aby w postępowaniu podatkowym były wykorzystane materiały i dowody zgromadzone w innych postępowaniach, w tym także w postępowaniu karnym lub innym postępowaniu kontrolnym. W konsekwencji stwierdzić należy, że nie istnieje nakaz prawny, aby w toku postępowania podatkowego koniecznym było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w takich postępowaniach. W ocenie Sądu żądanie en block przeprowadzenia ponownie dowodów z przesłuchania wszystkich osób, których zeznania i wyjaśnienia złożone w innych postępowaniach zostały włączone do materiału dowodowego niniejszej sprawy, dla zrealizowania zasady czynnego udziału strony musi być poparte wskazaniem konkretnych uchybień, czy nieścisłości, bądź wadliwości tych przesłuchań lub ewentualnie powstaniem w toku postępowania podatkowego wątpliwości, co do przydatności albo rzetelności takiego dowodu. Skarżąca takich zastrzeżeń, czy uchybień, które w sposób wystarczający uzasadniałyby ponowienie wszystkich tych dowodów w postępowaniu podatkowym nie zgłaszała, natomiast okoliczność, że włączeniu do postępowania podatkowego podlegają protokoły z zeznaniami osób przesłuchanych w innych postępowaniach sama przez się nie może stanowić o wadliwości tak zgromadzonego materiału dowodowego. Taka wykładnia naruszałaby bowiem powołany art. 181 Ordynacji podatkowej. Sąd jako niezasadny ocenił także zarzut nie powiadomienia Strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Jak bowiem wynika z akt sprawy Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013r., wydanym na podstawie art. 216 w zw. z art. 200 §1 O.p. wyznaczył Stronie 7- dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Postanowienie to zostało doręczone Stronie w dniu 2 lipca 2013r. Ponownie rozpatrując sprawę Dyrektor Izby Skarbowej uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną i uzupełni materiał dowodowy o dokumentację dotyczącą systemu monitoringu automatów, w tym dane o awariach automatów zgromadzonych na serwerach spółki V.. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zakres, w jakim uchylona decyzja nie podlega wykonaniu określono zgodnie z art. 152 p.p.s.a. Na wniosek Skarżącej Sąd zasądził na jej rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. w kwocie równej uiszczonemu wpisowi, opłacie skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztom zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 31, poz. 153).