III SA/Wa 3897/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dorota Dziedzic – Chojnacka, sędzia WSA Włodzimierz Gurba, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi B. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. (zwany dalej "NUS") 26 listopada 2010r., działając na podstawie art. 96 ust. 6 i 8 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 5 kwietnia 2004r. Nr 54, poz. 535 ze zm., zwana dalej: "u.p.t.u."), wykreślił B. S. (zwany dalej: "Skarżącym") z ewidencji podatników podatku od towarów i usług (zwany dalej: "VAT"). NUS w uzasadnieniu wniosku o wykreślenie wskazał, że Skarżący ma otwarty od 1 września 2006r. obowiązek podatkowy w VAT, a w systemie POLTAX odnotowano, że ostatnią deklarację VAT-7 złożył za maj 2009r. i nie odbierał korespondencji w sprawie brakujących deklaracji VAT-7. 2. Skarżący, pismem z 7 czerwca 2017r., złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania "od decyzji" o wykreśleniu podatnika z rejestru czynnych podatników VAT, dokonanego na podstawie art. 96 ust. 6 i 8 u.p.t.u., wskazując, że od 1 września 2006r. jest wpisany do CEIDG jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą i w tej zarejestrował się jako czynny podatnik VAT. Skarżący powziął 31 maja 2017r. wiadomość, że nie figuruje w rejestrze podatnika VAT, więc 5 czerwca 2017r., udał się do NUS, gdzie otrzymał wniosek Działu VAT z 26 listopada 2010r. skierowany do Samodzielnego Referatu Rejestracji o wykreśleniu z ewidencji podatników VAT, na podstawie art. 96 ust. 6 i 8 u.p.t.u. Skarżący do 31 maja 2017r. nie dysponował informacją o wykreśleniu go z rejestru czynnych podatników VAT i nie podjął "środków odwoławczych" ani nie złożył wniosku o ponowną rejestrację. Zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym na dzień wykreślenia - 26 listopada 2010r. NUS miał możliwość wykreślenia podatnika VAT z rejestru VAT, z urzędu, bez konieczności zawiadamiania go o tym, jeżeli w wyniku podjętych czynności sprawdzających okaże się, że podatnik nie istnieje lub mimo podjętych udokumentowanych prób nie ma możliwości skontaktowania się z nim albo jego pełnomocnikiem (art. 96 ust. 9 u.p.t.u.). W sprawie przesłanki te nie wystąpiły, a rozstrzygnięcie o wykreśleniu podatnika z rejestru VAT na podstawie art. 96 ust. 6 i 8 u.p.t.u., jako rozstrzygające o prawach i obowiązkach podatnika winno mieć formę decyzji, wobec czego koniecznym było jej doręczenie. Skarżący przywołał wyrok NSA z 17 lutego 2017r. sygn. akt I GSK 270/15, wskazując że brak wiedzy o wydaniu aktu administracyjnego (podjęcia czynności) stanowi brak winy w uchybieniu terminowi. 3. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (zwany dalej: "DIAS") postanowieniem z [...] sierpnia 2017r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania "od decyzji" NUS o wykreśleniu Skarżącego z rejestru czynnych podatników VAT. W podstawie prawnej wskazano art. 165a § 1 i art. 216 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017r. poz. 201 ze zm., zwana dalej: "O.p."). W uzasadnieniu DIAS stwierdził, że z akt wynika, że NUS 30 listopada 2010r. działając na podstawie art. 96 ust. 6 i 8 u.p.t.u., wykreślił Skarżącego z rejestru czynnych podatników VAT w drodze czynności materialno-technicznej. Brak wydania przez NUS decyzji, od której Skarżącemu przysługuje odwołanie, stanowi przesłankę negatywną do wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. 4. Skarżący w zażaleniu z 11 sierpnia 2017r. wniósł o uchylenie ww. postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, gdyż naruszono: art. 163, art. 207 § 1 w związku z art. 121 O.p. - przez przyjęcie, że wykreślenie podatnika z rejestru podatników VAT nie miało formy decyzji, i w związku z tym organ nie jest obowiązany do wydania rozstrzygnięcia w zakresie przywrócenia terminu, gdy brak decyzji uwidocznionej w treści dokumentu nie stanowi o tym, że decyzji nie wydano. 5. DIAS, postanowieniem z [...] września 2017r., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 O.p., utrzymał w mocy ww. postanowienie z 2 sierpnia 2017r., wyjaśniając, że NUS nie zakończył sprawy wykreślenia podatnika z rejestru VAT – nie wydał decyzji. Zgodnie z art. 220 O.p. odwołanie przysługuje tylko od decyzji. Odwołanie jest niedopuszczalne, gdy decyzja albo nie weszła do obrotu prawnego albo gdy czynność organu podatkowego nie jest decyzją, lecz stanowi czynność materialno-techniczną. Skarżącego wykreślono z rejestru podatników VAT, na podstawie pisma wewnętrznego z 26 listopada 2010r., a pismo to nie nosi cechy decyzji z art. 210 O.p. Nie zawiera cech aktu administracyjnego, stanowiących o uznaniu, że jest to decyzja administracyjna skierowana do strony prowadzonego postępowania. NUS postępowanie zakończył w drodze czynności materialno- technicznej. 6. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 października 2017r. wniósł o uchylenie w. postanowienie DIAS z [...] września 2017r. i zasądzenie kosztów postępowania, z uwagi na naruszenie: a) art. 163 O.p., art. 207 § 1 w związku z art. 120 O.p., art. 121 § 1 O.p. - przez przyjęcie, iż wykreślenie podatnika z rejestru podatników VAT nie miało formy decyzji, więc organ nie był zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia w zakresie przywrócenia terminu, gdy decyzja o wykreśleniu z ww. rejestru miała charakter decyzji administracyjnej i Skarżącemu powinny przysługiwać środki odwoławcze; b) art. 121 § 1 i art. 122 O.p. w zw. 127 O.p. - przez naruszenie zasady dwuinstancyjności, gdyż DIAS wydając postanowienie z 28 września 2017r. nie dokonał dwukrotnej analizy sprawy i ograniczył się do powtórzenia argumentacji zawartej w postanowieniu z 2 sierpnia 2017r. Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł, że wykreślenie podatnika z rejestru VAT na podstawie art. 96 ust. 8 u.p.t.u. ingeruje w sferę uprawnień podatnika i powinno mieć formę decyzji, co potwierdza orzecznictwie sadów administracyjnych i bogaty dorobek doktryny. Organu wykreślając podatnika z rejestru VAT rozstrzyga o jego prawach i obowiązkach, w tym o jego statusie w VAT, co niesie ze sobą daleko idące skutki prawne. Orzeczenie rozstrzygające sprawę co do jej istoty, ingeruje w sferę uprawnień, więc powinno zostać dokonane w formie decyzji (wyrok NSA z 8 czerwca 2016r. sygn. I FSK 293/15, A. Bartosiewicz, Komentarz do art. 96 u.p.t.u. wyd. IX). Analogiczne poglądy wyrażano też w wyrokach: WSA w Krakowie z 19 sierpnia 2009r. sygn. I SA/Kr 610/09; NSA z 8 czerwca 2016r. sygn. akt I FSK 293/15, wskazując, że nie jest dopuszczalne wykreślenie z rejestru podatników VAT w formie zawiadomienia, gdy do takiego wykreślenia dochodzi z urzędu, wówczas konieczne jest wydanie decyzji. W podobnym tonie wypowiedział się WSA w Krakowie w wyroku z 23 marca 2011r. sygn. akt I SA/Kr 1954/10, NSA w wyroku z 16 maja 2014 r. sygn. I FSK 977/13. Błędny był więc pogląd DIAS, że wykreślenie podatnika z rejestru może przyjąć formę czynności materialno-technicznej, bo zakresem czynności sprawdzających mogą być objęte jedynie działania zmierzające do określenia czy dany podatnik nie wywiązuje się z ustawowych obowiązków sprawozdawczych, a w przypadku stwierdzenia takiej okoliczności organ winien wszcząć postępowanie podatkowe mające na celu wykreślenie podatnika z rejestru, zakończone wydaniem decyzji administracyjnej. Przez decyzje w ujęciu materialnym w doktrynie rozumie się "oparte na przepisach prawa administracyjnego władcze, jednostronne oświadczenie woli organu administracji publicznej, określające sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata w indywidualnie oznaczonej sprawie" (J. Lang. J. Slużewski. M. Wierzbowski. A. Wiktorowska, Polskie prawo administracyjne, Warszawa 1995). NUS wydał więc rozstrzygnięcie o wykreśleniu Skarżącego z rejestru czynnych podatników VAT noszące cechy decyzji administracyjnej. NSA w wyroku z 16 czerwca 2006r. sygn. akt I FSK 373/08 orzekł, że gdy "uchybienie terminowi do złożenia środka zaskarżenia jest wynikiem braku wiedzy strony co do faktu wydania aktu administracyjnego, od którego przysługuje ten środek, dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi, od którego liczy się 7 dniowy termin, w którym należy wnieść podanie o przywrócenie terminu w rozumieniu art. 162 § 2 O.p., musi być określony w sposób bezsporny, co do faktu powzięcia przez stronę informacji o wydaniu tego aktu i uchybieniu terminowi do jego zaskarżenia", a przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Wystarczy, że przesłanka ta zostanie uprawdopodobniona (wyrok WSA w Gliwicach z 1 lutego 2012r. sygn. akt III SA/GI 972/11). Skoro Skarżący 5 czerwca 2017r. uzyskał od NUS informację o wykreśleniu z rejestru podatników VAT, a 7 czerwca 2017r. wniósł z zachowaniem terminu wskazanego w przepisach prawa, odwołanie z wnioskiem o przywrócenie terminu, należało przywrócić termin, bo spełniono wszystkie ustawowe przesłanki. 7. DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasową argumentację. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. 2. Sąd na wstępie wskazuje, że złożoną w sprawie skargę rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a"). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 pkt 2 i 4a P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, a także zaskarżalne postanowienia wydawane w ramach postępowania o udzielenie interpretacji podatkowej. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). 3. Sąd, rozpoznając sprawę we wskazanym wyżej zakresie, stwierdza, że nie zaszły przesłanki wskazane w ww. przepisach. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia, jak również przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. 4. W rozpoznawanej sporna jest prawidłowość zasadności odmowy przez organ podatkowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji NUS o wykreśleniu Skarżącego z rejestru czynnych podatników VAT. Sąd stwierdza, że DIAS w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przyjął, że brak wydania i doręczenia Skarżącemu decyzji w sprawie, od której Skarżącemu przysługiwałoby odwołanie, stanowi przesłankę negatywną do wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, stosownie do treści art. 165a § 1 P.p.s.a. Skoro bowiem w sprawie wykreślenia Skarżącego z rejestru podatników VAT nie doszło do wydania decyzji, ale Skarżącego wykreślono z rejestru podatników VAT w drodze czynności materialno-technicznej, należało przyjąć, że niemożliwe jest wniesienie odwołania od decyzji, której nie wydano i nie doręczono Skarżącemu. Konsekwencją takiego stanowiska było też prawidłowe przyjęcie przez DIAS w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że w takim przypadku nie jest możliwe przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji, której nie wydano i nie doręczono. Zdaniem Sądu stanowisko to jest prawidłowe. To, że zdaniem Skarżącego w takiej sprawie należało, zgodnie z art. 96 ust. 6 i 8 u.p.t.u., jak również, z uwagi na poglądy prezentowane w orzecznictwie i doktrynie, taką decyzję wydać, nie oznacza, że DIAS wyrażając ww. stanowisko o braku podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania popełnił błąd. W aktach rozpoznawanej sprawy nie ma bowiem władczego aktu administracyjnego, w którym podano by datę jego wydania, organ, który był właściwy do jej wydania, jak również wskazano by że rozstrzygnięto o wykreśleniu Skarżącego z rejestru podatników VAT oraz, w którym pouczono by Skarżącego o przysługujących mu środkach odwoławczych. Tym niemniej nawet, gdyby hipotetycznie założyć – mając na względzie pogląd Skarżącego - że doszło do wydania ww. decyzji w sposób dorozumiany – [...] listopada 2010r., a Skarżący dowiedział się o wydaniu ww. władczego aktu, najwcześniej 31 maja 2017r. (mniej korzystne stanowisko), albo najpóźniej 5 czerwca 2017r., to złożenie przez Skarżącego odwołania 7 czerwca 2017r. oznaczałoby, że Skarżący nie uchybił terminowi do wniesienia odwołania od tej decyzji. Konsekwencją takiego stanowiska byłoby również wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, bo nie doszłoby do uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Warto bowiem wyjaśnić, że w podstawie prawnej postanowienia DIAS z [...] sierpnia 2017r., które zostało utrzymane w mocy przez DIAS w zaskarżonym postanowieniu, wskazano art. 165a § 1 O.p. Przepis ten stanowi, że jeżeli żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Celem wprowadzenia art. 165a § 1 O.p. było odróżnienie postępowania wstępnego polegającego na wszczęciu lub odmowie wszczęcia postępowania od postępowania właściwego, kończącego się wydaniem decyzji podatkowej, co do istoty sprawy. Tym samym organ podatkowy wydając postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania nie prowadzi postępowania podatkowego i nie rozstrzyga sprawy, co do jej istoty. Postanowienie wydane na mocy przepisu art. 165a § 1 O.p. ma charakter wyłącznie proceduralny. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie aktem merytorycznym (por. wyrok WSA w Warszawie z 28 września 2016r. sygn. akt VII SA/Wa 87/16, dostępny na www.nsa.gov.pl). Przepis art. 165a § 1 O.p. ma ponadto zastosowanie wyłącznie do postępowań wszczynanych na wniosek. Jest on podyktowany ekonomiką postępowania. Wszczęcie postępowania podatkowego jest uzależnione więc od przeprowadzenia przez organ podatkowy wstępnej oceny, co do możliwości prowadzenia postępowania – w rozpoznawanej sprawie dotyczącej przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Na podstawie art. 165a O.p. oraz art. 165 § 3 O.p. można wskazać, że postępowanie wszczynane na wniosek toczy się w dwóch fazach. Stosownie do treści art. 165 § 3 O.p., z dniem doręczenia organowi podatkowemu żądania strony następuje wszczęcie postępowania, jednak jest to faza postępowania wstępnego, w którym organ podatkowy bada, czy podanie pochodzi od osoby posiadającej legitymację procesową oraz czy nie zachodzą "inne przyczyny" uniemożliwiające wszczęcie postępowania podatkowego. Ustawodawca posłużył się w przepisie art. 165a § 1 O.p. sformułowaniem "z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". W orzecznictwie przyjmowano, że zwrot "nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa, bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny (por. wyrok WSA w Warszawie z 7 marca 2007r. sygn. akt III SA/Wa 2207/06, dostępny na www.nsa.gov.pl). Czym innym jest jednak brak przepisu stanowiącego materialnoprawną podstawę do wydania decyzji, a czym innym jest zaistnienie negatywnej przesłanki określonej w przepisie prawa materialnego, która uniemożliwia uwzględnienie żądania. W literaturze wskazuje się ponadto (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2008, Wrocław 2016, s. 879), że przyczyny, które powodują, że postępowanie nie może być wszczęte, mogą dotyczyć: - braku w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego (dotyczy to sytuacji, gdy żądanie sformułowane jest na podstawie ustaw podatkowych, ale nie może być przedmiotem postępowania podatkowego), - sytuacji, gdy w danej sprawie toczy się postępowanie podatkowe, - gdy w sprawie zapadła już decyzja. Treść art. 165a § 1 O.p., co do przesłanki uzasadniającej odmowę wszczęcia postępowania w postaci "z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte", uprawnia do wniosku, że jest ona nieprecyzyjna i bardzo ogólna, co może prowadzić do pewnych problemów z ustaleniem zakresu znaczeniowego tejże przesłanki. Z przepisu art. 165a § 1 O.p. wynika jednak powinność organu podatkowego do ustalenia czy z wniosku strony możliwe jest merytoryczne procedowanie, czy też nie. Użycie przez ustawodawcę sformułowania: "nie może być wszczęte", akcentującego na termin "wszczęcie" - wskazuje, że określona w art. 165a § 1 O.p. przyczyna przedmiotowa powinna być znana już w chwili złożenia wniosku (żądania). W orzecznictwie i doktrynie prawa podatkowego przyjmuje się ponadto, że odmowa wszczęcia postępowania w momencie złożenia wniosku, w rozumieniu art. 165a § 1 O.p., musi być oczywista, aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na taką właśnie oczywistą przyczynę, uzasadniającą odmowę wszczęcia postępowania, powołał się DIAS, wydając zarówno zaskarżone, jak i poprzedzające je postanowienie. Wszczęcie postępowania w zakresie przywrócenia terminu, którego nie uchybiono było, w świetle akt sprawy, oczywiście niemożliwe. Tym samym zasadna była odmowa wszczęcia postępowania, na mocy art. 165a § 1 O.p. w związku z art. 162 O.p. Tym samym w sytuacji, gdy organ odwoławczy, do którego wpłynął wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania stwierdził, że nie doszło do wydania decyzji i w związku z tym wniosek o przywrócenie terminu nie mógł być procedowany, miał możliwość skorzystania z art. 165a § 1 O.p. Sąd zauważa ponadto, że nawet, gdyby hipotetycznie założyć, że możliwe jest uznanie za prawidłowe koncepcji prezentowanej przez Skarżącego, że decyzję o wykreślenie Skarżącego z rejestru podatników VAT jednak wydano - na co nie wskazują akta administracyjne sprawy - i tak nie doszłoby do wydania innego rozstrzygnięcia niż odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skoro bowiem Skarżący wskazuje, że o władczym akcie organu – dowiedział się 5 czerwca 2017r., a odwołanie złożył 7 czerwca 2017r. – o czym świadczy pieczątka na kopercie, w które znajdowało się odwołanie, należałoby uznać, że Skarżący nie uchybił terminowi do wniesienia odwołania i nie było podstaw do procedowania w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Także w takim hipotetycznym przypadku odmowa wszczęcia postępowania w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania byłaby jedynym rozstrzygnięciem przewidzianym przez przepisy prawa. Przywrócenie terminu jest instytucją procesową mającą na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej przez stronę lub uczestników postępowania. Tym samym z instytucji tej nie można korzystać, gdy termin na dokonanie czynności procesowej (np. na wniesienie odwołania) nie został, także hipotetycznie, uchybiony. Zgodnie z art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić go na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W myśl art. 162 § 2 O.p. podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Zdaniem Sądu, DIAS powołując się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na przesłanki uniemożliwiające wszczęcie postępowania przyjął, że nie można przywrócić terminu, który nie upłynął. Sąd stanowisko to podziela i uznaje, że w ten sposób DIAS wykazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że zaszła przesłanka formalna uniemożliwiająca rozpatrzenia żądania Skarżącego i w związku z tym zasadna była odmowa wszczęcia postępowania w sprawie. Brak uchybienia terminu oznacza niedopuszczalność postępowania prowadzonego w zakresie jego przywrócenia. 5. Sąd w tym stanie rzeczy, wobec faktu, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, nie dopatrując się wskazanych w skardze naruszeń, a także innych uchybień, które należało wziąć pod rozwagę z urzędu, a które mogłyby dawać podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.