III SA/Wa 563/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Radosław Teresiak, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Łukasz Kłosiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej w części dotyczącej podatku od towarów i usług za okresy od grudnia 2004 r. do grudnia 2006 r. oddala skargę Pismem z dnia 24 sierpnia 2012 r. R. P. złożył wniosek o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie określenia wnioskodawcy zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia 2004 r. do grudnia 2006 r. Na wydaną w dniu [...] grudnia 2010 r. decyzję Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 615/11, postanowił o jej odrzuceniu. Od powyższego - orzeczenia Strona wniosła skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 2088/11. R. P. we wniosku jako podstawę wznowienia postępowania powołał art. 240 § 1 pkt 8 w związku z art. 241 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) dalej "O.p." i wskazał, iż decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r. została wydana w oparciu o art. 70 § 6 pkt 1 O.p., którego niezgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej orzekł Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie w sprawie na podstawie art. 243 § 1 O.p. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] organ ten odmówił uchylenia w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Podatnik pismem wniósł odwołanie i decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], organ odwoławczy utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie. Na powyższą decyzję pełnomocnik Strony wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2782/13, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. i stwierdził, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości. W uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia Sąd odnosząc się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego za okres od stycznia 2004 r. do grudnia 2006 r., ocenił zastosowanie w sprawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w kontekście stanowiska organu, że w dniu 11 grudnia 2009 r. pełnomocnik Strony zapoznał się z aktami postępowania, w których znajdowało się m.in. postanowienie z dnia [...] listopada 2009 r. o wszczęciu śledztwa wobec Podatnika z uwagi na uchylanie się od opodatkowania. Sąd stwierdził, że udokumentowane protokołem z dnia 11 grudnia 2009 r. zapoznanie pełnomocnika z aktami sprawy nie może być uznane za formalne zakomunikowanie Stronie, że prowadzone jest śledztwo w sprawie uchylania się od opodatkowania w zakresie podatku od towarów i usług i podatku dochodowego. Zapoznanie się z aktami sprawy jest tylko prawem, a nie obowiązkiem podatnika, zaś konstruowanie domniemania, że zapoznając się z aktami sprawy pełnomocnik (a tym samym i Podatnik) zapoznał się ze wspomnianym postanowieniem, nie ma żadnych podstaw prawnych, ani faktycznych. Ponadto Sąd wskazał, że na rozprawie w dniu 28 marca 2014 r. Podatnik oświadczył do protokołu, iż ówczesny pełnomocnik, po zapoznaniu się z aktami sprawy, nie poinformował go o wszczęciu postępowania karnego skarbowego. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że w sprawie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2004 r., którego termin przedawnienia upływał w dniu 31 grudnia 2009 r. Na skutek skargi kasacyjnej od ww. wyroku złożonej przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. oraz Podatnika Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt I FSK 1525/14, oddalił skargi kasacyjne. Mając na uwadze powyższe wyroki Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] - uchylił decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2010 r. w części dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2004 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie oraz - odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. w pozostałej części. Od powyższej decyzji Strona reprezentowana przez pełnomocnika wniosła odwołanie. Strona zaskarżyła decyzję w części dotyczącej rozstrzygnięcia wskazanego "w myślniku drugim postanowienia", tj. odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy od grudnia 2004 r. do grudnia 2006 r. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuca naruszenie art. 245 § 1 pkt 3 lit. b w związku z art. 245 § 2 O.p., poprzez ich niezastosowanie. Ponadto strona zarzuciła, że organ podatkowy wydał decyzję uchylającą decyzję pierwotną w części dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2004 r. umarzając w tym zakresie postępowanie w sprawie, natomiast nie wypowiedział się w uzasadnieniu do decyzji, co do pozostałego zobowiązania podatkowego. Po rozpatrzeniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i rozważeniu argumentów zawartych w odwołaniu Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ w pierwszej kolejności wskazał, że w związku z zakresem odwołania, postępowaniem odwoławczym objęta została jedynie sprawa odmowy uchylenia ostatecznej decyzji wydanej w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2004 r. do grudnia 2006 r. Wyłączone tym samym zostało orzekanie przez organ odwoławczy w zakresie nieobjętym odwołaniem. Zwrócił też uwagę, że postępowanie wznowione jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonych ramach. Przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 240 § 1 O.p. Poza tym podkreślił, że rozpatrywana sprawa w zakresie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r., była już przedmiotem dwukrotnej analizy sądowoadministracyjnej. Dyrektor Izby Skarbowej w W. jest związany, zarówno oceną prawną, jak i wskazaniami, co do dalszego postępowania zawartymi w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2782/13, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt I FSK 1525/14. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r., były zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia 2004 r. do grudnia 2006 r. Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za okres od stycznia do listopada 2004 r. upływał z dniem 31 grudnia 2009 r. Z postanowienia Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2009 r., wynika, że z tą datą wszczęto śledztwo w sprawie uchylania się od opodatkowania w zakresie podatku od towarów i usług należnego za poszczególne okresy rozliczeniowe w latach 2004 - 2006, co wypełniało znamiona przestępstwa na podstawie art. 54 § 1 kks. Warunkiem skuteczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego jest powiadomienie podatnika przez organ podatkowy o tym, że jego zobowiązanie podatkowe nie ulegnie przedawnieniu w okresie wynikającym z art. 70 § 1 O.p. Badając przesłankę wynikającą z art. 240 § 1 pkt 8 O.p., na podstawie której Strona wniosła o wznowienie postępowania, Dyrektor Izby Skarbowej w W. kierując się orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadłym w niniejszej sprawie oraz faktem, że z materiału dowodowego nie wynika, aby Strona została przed dniem 31 grudnia 2009 r. poinformowana lub też mogła dowiedzieć się o toczącym się postępowaniu karnym skarbowym w inny sposób, wydając zaskarżoną decyzję zasadnie stwierdził, iż ww. przesłanka odnosi się jedynie do miesięcy od stycznia do listopada 2004 r., których termin przedawnienia upływał z dniem 31 grudnia 2009 r. i na podstawie art. 70 § 1 O.p. wystąpiło wygaśnięcie możliwości orzekania przez organy podatkowe w zakresie określenia wysokości kwoty zobowiązania podatkowego za ten okres i w tym zakresie uchylił decyzję ostateczną z dnia [...] grudnia 2010 r. w części i umorzył w tym zakresie postępowanie. Okolicznością wymagającą rozstrzygnięcia pozostała decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r. w zakresie zobowiązania za pozostały okres, tj. od grudnia 2004 r. do grudnia 2006 r., który to kwestionowała strona. Organ wskazał, że w sprawie zostały wydane decyzje wymiarowe w dniu [...] maja 2010 r. oraz w dniu [...] grudnia 2010 r. - doręczona w dniu [...] grudnia 2010 r. Zatem w przypadku pozostałych okresów rozliczeniowych decyzja została doręczona przed upływem terminu ich przedawnienia. W ocenie organu odwoławczego, skoro termin przedawnienia nie upłynął w dacie wydania decyzji ostatecznej, to z oczywistych względów powoływanie się na wyrok TK dotyczący zawieszenia biegu terminu przedawnienia jest bezpodstawne. Po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie zatem wydał decyzję, w której uchylił decyzję dotychczasową w części dotyczącej zobowiązania podatkowego za okres od stycznia do listopada 2004 r., bowiem stwierdził istnienie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 8 O.p. i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie. W zakresie zobowiązania za ww. okres doszło bowiem do przedawnienia zobowiązania, którego termin przedawnienia upływał w dniu 31 grudnia 2009 r. Natomiast odnośnie zobowiązań za okres od grudnia 2004 r. do grudnia 2006 r. zasadnie odmówiono uchylenia decyzji dotychczasowej. W ocenie organu odwoławczego wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. (P 30/11) jako przesłanka wznowienia postępowania za pozostały okres rozliczeniowy (od grudnia 2004 r. do grudnia 2006 r.) nie daje podstawy do wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. Trybunał Konstytucyjny w omawianym wyroku uznał za niezgodny z Konstytucją RP art. 70 § 6 pkt 1 O.p., w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowa, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p. Należy wyjaśnić, że wydając decyzję po upływie terminu przedawnienia organy obowiązane są wykazać, że postępowanie nie jest bezprzedmiotowe. Taki wniosek wynika z art. 208 § 1 O.p. Uzasadnienie dotyczące biegu terminu przedawnienia w wydanej decyzji było zatem konieczne z uwagi na to, że obejmowała ona swoim zakresem także okresy wcześniejsze niż grudzień 2004 r. Organ odwoławczy stwierdził, że nie zaistniała w niniejszej sprawie przesłanka z art. 240 § 1 pkt 8 O.p. do pozostałej części zobowiązania określonego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Decyzja ta w części dotyczącej zobowiązania za okres od grudnia 2004 r. do grudnia 2006 r. nie została bowiem wydana na podstawie przepisu prawnego, o którego niezgodności z Konstytucją RP orzekłby Trybunał Konstytucyjny. W ocenie organu odwoławczego wbrew twierdzeniom Strony zawartym w odwołaniu w sprawie nie ma zastosowania art. 245 § 1 pkt 3 lit. b O.p, a zasadnie zastosowano w sprawie art. 245 § 1 pkt 2 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. Organ dodał, że przywołany w odwołaniu przepis znajduje zastosowanie, gdy występuje przesłanka wznowienia. Rozstrzygnięcie merytoryczne nie jest już natomiast możliwe z uwagi na upływ terminu przedawnienia. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podniósł, że Dyrektor Izby Skarbowej wypowiedział się w uzasadnieniu decyzji, co do pozostałego zobowiązania za okres od grudnia 2004 r. do grudnia 2006 r., stwierdził mianowicie, że ,, Zawieszenie biegu terminu przedawnienia nie miało zatem w sprawie istotnego znaczenia dla zobowiązań dotyczących okresu od grudnia 2004 r. do grudnia 2006 r. albowiem termin przedawnienia tych zobowiązań upływał z końcem 2010 r. Skoro nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego za okres od grudnia 2004 r. do grudnia 2006 r., objętego decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2010 r., to badanie przesłanki wymienionej w art. 240 § 1 pkt 8 O.p., w kontekście ww. okresu jest bezzasadne ". R. P. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie powyższej decyzji, w zasadzie powołał się na okoliczności podniesione już w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych dokonywał analizy instytucji przedawnienia na gruncie prawnym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację powołaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2017 r., poz. 2188) oraz na mocy art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) dalej "p.p.s.a." sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim bądź do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c) p.p.s.a. Badając zaskarżoną decyzję z uwzględnieniem powyższych reguł, sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Punktem wyjścia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt I FSK 1525/14, który oddalił skargi kasacyjne od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2014 r. r., sygn. akt II SA/Wa 189/14 wydanego w niniejszej sprawie. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję, nie mógł dokonać jej oceny z pominięciem oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania, zawartych w powyższych wyrokach. Sąd obowiązany jest uwzględnić powyższą okoliczność w niniejszej sprawie z uwagi na treść art. 153 i art. 170 p.p.s.a., bowiem zgodnie z tym ostatnim przepisem, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie natomiast z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa materialnego i procesowego. Z powyższego przepisu wynika wprost, że ilekroć dana sprawa jest przedmiotem rozpoznania przez sąd lub organ, jest on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy. Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że orzekając ponownie, organy zastosowały się, zarówno do oceny prawnej i wytycznych zawartych w uzasadnieniach wyroków. Organ rozpoznając sprawę ponownie zasadnie uchylił decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2010 r., w części dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2004 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie oraz odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. w pozostałej części. Badając przesłankę wynikającą z art. 240 § 1 pkt 8 O.p., na podstawie której Strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania, Dyrektor Izby Skarbowej w W. kierując się orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadłym w niniejszej sprawie, aby Strona została przed dniem 31 grudnia 2009 r. poinformowana o toczącym się postępowaniu karnym skarbowym, wydając zaskarżoną decyzję zasadnie stwierdził, iż ww. przesłanka odnosi się jedynie do miesięcy od stycznia do listopada 2004 r., których termin przedawnienia upływał z dniem 31 grudnia 2009 r. i na podstawie art. 70 § 1 O.p. wystąpiło wygaśnięcie możliwości orzekania przez organy podatkowe w zakresie określenia wysokości kwoty zobowiązania podatkowego za wskazany okres. Poza tym – w ocenie Sądu - organ odnosząc się do pozostałych, kwestionowanych przez stronę okresów od grudnia 2004 r. do grudnia 2006 r., słusznie zwrócił uwagę, że w sprawie zostały wydane w 2010 r. decyzje wymiarowe, które doręczono stronie przed upływem terminu przedawnienia za te okresy, dlatego też w stosunku do tych okresów rozliczeniowych, wobec nie stwierdzenia przesłanek wznowieniowych organ miał prawo odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. art. 245 § 1 pkt 2 O.p. Jak wynika bowiem z akt sprawy w przypadku pozostałych spornych okresów rozliczeniowych decyzja organu odwoławczego została doręczona przed upływem terminu ich przedawnienia, tj. przed 31 grudnia 2010 r. Skoro termin przedawnienia nie upłynął w dacie wydania decyzji ostatecznej, to – jak słusznie zwrócił uwagę organ - powoływanie się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego zawieszenia biegu terminu przedawnienia jest bezpodstawne, a w związku z tym w przedmiotowej sprawie wykazano, że przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 8 O.p., ma zastosowanie, ale jedynie odnośnie zobowiązania za okres od stycznia do listopada 2004 r. Zwrócił na to uwagę również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 stycznia 2016 r. wydanym w niniejszej sprawie, który odnosząc się do zarzutów dotyczących oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2014 r. w zakresie braku odniesienia się do kwestii możliwości zastosowania w sprawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. wobec zobowiązań podatkowych za pozostałe okresy rozliczeniowe objęte rozstrzygnięciem zaskarżonej decyzji, uznał je za niezasadne. Wyjaśnił, że poza sporem w sprawie pozostawała okoliczność, że zaskarżona decyzja swoim przedmiotem obejmowała zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2004 r. do grudnia 2006 r. Decyzje wymiarowe wydane zostały w dniu [...] maja 2010 r (decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B.) oraz [...] grudnia 2010 r. (decyzja odwoławcza). Zawieszenie biegu terminu przedawnienia nie miało więc w sprawie istotnego znaczenia dla zobowiązań dotyczących grudnia 2004 r. do grudnia 2006 r. albowiem termin przedawnienia tych zobowiązań upływał z końcem 2010 r. Sąd II instancji zwrócił uwagę, że Sąd I instancji, jakkolwiek zaakceptował to ustalenie, nie wyeksponował go w swoich rozważaniach. Zatem wobec powyższych wywodów - wbrew twierdzeniu skarżącego - w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 245 § 1 pkt 3 lit. b w związku z art. 245 § 2 O.p., a organy podatkowe prawidłowo odmówiły wszczęcia postępowania na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 O.p., ponieważ nie zachodziła żadna pozytywna przesłanka wznowieniowa. Zgodnie bowiem z tym przepisem organ podatkowy odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. Trzeba również podkreślić, że w niniejszej sprawie postępowanie podatkowe prowadzone było w trybie nadzwyczajnym (wznowieniowym), określonym w przepisach Działu IV, rozdziału 17 Ordynacji podatkowej. Postępowanie uruchamiane w tym trybie nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego, zatem brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym (tak m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2012r., II FSK 1582/10, z dnia 19 listopada 2009r., II FSK 933/08, z dnia 19 grudnia 2013r., II FSK 300/12). Postępowanie wznowieniowe toczy się w bardzo zawężonych ramach i na co należy zwrócić szczególnie uwagę, przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 O.p. Dlatego też uchylenie w całości lub w części decyzji podatkowej w tym trybie może nastąpić tylko wówczas, gdy spełnione zostaną przesłanki wznowienia postępowania enumeratywnie wymienione w art. 240 O.p. Tak też się stało w rozpatrywanej sprawie, gdyż na skutek wznowienia postępowania stwierdzono wadliwość postępowania zwykłego, ale jednie w części dotyczącej zobowiązania za okres od stycznia do listopada 2004 r., która miała istotny wpływ na byt prawny rozstrzygnięcia kończącego postępowanie instancyjne. W ocenie Sądu w rozpoznanej sprawie organy podatkowe w sposób prawidłowy zastosowały się do wytycznych wskazanych w wyrokach, tj. dokonały trafnej oceny stanu faktycznego, a przy tym właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego. Stan faktyczny i prawny sprawy zostały ustalone zgodnie z wymogami zawartymi w O.p., a w szczególności w art. 122, art. 180, art. 187, art. 188 oraz art. 191 O.p. Dodatkowo wskazać należy za niezasadny zarzut strony, że organ nie wypowiedział się w uzasadnieniu decyzji, co do pozostałego zobowiązania podatkowego. Jak wynika z akt sprawy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] maja 2010 r. określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe za poszczególne miesiące od stycznia 2004 r. do grudnia 2006 r., która następnie została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Zatem organ odmawiając uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji organu odwoławczego z dnia [...] grudnia 2010 r. za sporne okresy od grudnia 2004 r. do grudnia 2006 r. pozostawił w obrocie prawnym decyzję określającą wysokość zobowiązania za wskazane okresy rozliczeniowe. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.