III SA/Wa 686/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Piotr Dębkowski, sędzia WSA Hanna Filipczyk, Protokolant starszy referent Katarzyna Dorota Wielgosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz M.N. kwotę 757 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M.N. ("Skarżący", "Strona") stała się decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. ("Dyrektor", "Organ odwoławczy", "DIAS") z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. Decyzja ta została wydana w następujących okolicznościach sprawy: Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. ("Organ pierwszej instancji", "Naczelnik"), postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r., wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe spółki W. sp. z o.o. z siedzibą w W. ("spółka") w podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2009 r. do grudnia 2009 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. W dniu 7 listopada 2014 r. Naczelnik wydał decyzję w tym zakresie. W odwołaniu Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając naruszenie art. 107, art. 108 § 1, art. 109, art. 116, art. 118 § 1, art. 120, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej też "O.p."). Dyrektor, decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., utrzymał w mocy decyzję Organu pierwszej instancji. Wskazał, że w sprawie został spełniony warunek wynikający z art. 108 § 2 pkt 2 lit. a O.p. - została wydana wobec spółki i doręczona w dniu 11 lutego 2014 r. decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2014 r., natomiast postępowanie podatkowe o odpowiedzialności osoby trzeciej wobec Strony zostało wszczęte po dniu doręczenia ww. decyzji, tj. w dniu 13 sierpnia 2014 r. Jak podkreślił Organ odwoławczy, w okresie, kiedy upływał termin płatności zobowiązań podatkowych, z tytułu których powstały zaległości w podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2009 r. do grudnia 2009 r., w skład zarządu zobowiązanej spółki wchodził jedynie Skarżący. Prezes zarządu został powołany w dniu 26 stycznia 2005 r., podjętą uchwałą nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników spółki. Stosowny wpis został ujawniony w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 23 lutego 2005 r. Z akt rejestracyjnych spółki wynika, iż Skarżący został odwołany z funkcji prezesa zarządu dnia 5 kwietnia 2013 r. Oznacza to, iż w momencie, w którym upłynął termin płatności zaległości objętych zaskarżoną decyzją, zarząd spółką wykonywała Strona. Dyrektor wskazał, że w rozpatrywanej sprawie Skarżący pozostawał przez okres kilku lat jedynym członkiem zarządu spółki - zarządzał zatem spółką niepodzielnie i sprawował pieczę nad wszystkimi aspektami jej działalności. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zobowiązania powstały w poszczególnych miesiącach 2009 r., lecz nie zostały pierwotnie ujawnione w deklaracjach podatkowych VAT-7 dotyczących tych okresów. Podkreślił, iż decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. ma charakter decyzji deklaratoryjnej, jedynie potwierdziła istnienie zobowiązań podatkowych, w wyniku zaniżenia przez spółkę kwot podatku należnego. Dyrektor stwierdził, że w decyzji organu kontroli skarbowej z dnia 24 stycznia 2014 r. zostały spółce określone, w miejsce wykazanych w deklaracjach VAT-7 kwot podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, kwoty zobowiązań podatkowych, które po upływie terminu płatności przekształciły się w zaległości podatkowe. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego stwierdzono, że spółka dokonała nieprawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług poprzez nieuprawnione odliczenia podatku naliczonego w kwocie 5 874 588 zł. Spółka nie przedłożyła rejestrów zakupu i sprzedaży oraz żądanych dokumentów źródłowych za ww. kontrolowane okresy, do prowadzenia których była zobowiązana podczas wykonywania mandatu przez Stronę. W świetle powyższego Dyrektor przyjął za wykazaną pierwszą z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności podatkowej - pełnienie przez Stronę funkcji w zarządzie spółki w dacie upływu terminu płatności zobowiązań. Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło w dniu 15 kwietnia 2014 r. w stosunku do tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...] w związku z doręczeniem zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem. W ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego odpisy tytułów wykonawczych zostały doręczone spółce w dniu 28 kwietnia 2014 r. W odpowiedzi z dnia 16 kwietnia 2014 r. bank poinformował, że na rachunku bankowym, którego posiadaczem jest spółka, brak jest środków umożliwiających całkowite lub częściowe zrealizowanie zajęcia. W trakcie postępowania egzekucyjnego Naczelnik dokonał również próby zajęcia rachunku bankowego zobowiązanej spółki w innym banku, w wyniku której uzyskano informację, iż bank nie prowadzi rachunków bankowych dla ww. dłużnika. Wobec powyższego przyjęto powyższe czynności egzekucyjne za bezskuteczne. Natomiast skuteczną czynnością egzekucyjną było zajęcie rachunku bankowego w banku [...] S.A. Jednakże w wyniku egzekucji z przedmiotowego rachunku nie uzyskano środków na poczet zaległości podatkowych. Podjęte czynności egzekucyjne doprowadziły do powstania nieuregulowanych w trakcie trwania postępowania egzekucyjnego kosztów egzekucyjnych. W toku postępowania egzekucyjnego ustalono, że spółka nie posiadała zarejestrowanych pojazdów, jak również nie posiadała nieruchomości. Naczelnik wystosował również wezwanie z dnia 10 kwietnia 2014 r. do prezesa zarządu spółki, które nie zostało podjęte przez adresata. Wezwanie dotyczyło udzielenia informacji o majątku spółki. Ponadto, w celu poszukiwania majątku spółki, sprawa została przydzielona do służby poborcy skarbowemu. Będąc w terenie poborca ustalił, iż pod adresem rejestracyjnym spółka nie prowadzi działalności gospodarczej, jak i brak jest jej oznaczeń. Z uzyskanych informacji poborca ustalił, że pod wskazanym adresem znajduje się komis samochodowy. Zatem organ egzekucyjny nie uzyskał informacji o majątku spółki. Z uwagi na fakt, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku spółki okazało się bezskuteczne, postanowieniem z dnia 22 maja 2014 r. Naczelnik umorzył postępowanie egzekucyjne w wyniku stwierdzenia, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Zatem, w ocenie Organu odwoławczego, spełniona została wynikająca z art. 116 § 1 O.p. pozytywna przesłanka odpowiedzialności podatkowej członka zarządu. Dyrektor stwierdził nadto, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki egzoneracyjne. W ocenie Dyrektora Organ pierwszej instancji słusznie wskazał, że przesłanka do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości wystąpiła przede wszystkim z uwagi na nieregulowanie przez spółkę zobowiązań. Przy czym nie ma znaczenia okoliczność, iż nieuregulowane zobowiązania (dotyczące wszystkich miesięcy 2009 r.) zostały określone stosowną decyzją, która jedynie koryguje właściwą wysokość podatku od towarów i usług podlegającego uiszczeniu i pozostaje w obrocie prawnym. W ocenie Organu odwoławczego wniosek o ogłoszenie upadłości spółki winien być złożony najpóźniej do końca I połowy 2009 r. Wniosek o upadłość złożony w ww. terminie być może zapobiegłby dalszemu powstawaniu zaległości podatkowych za kolejne miesiące 2009 r. Termin do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości nie został jednak zachowany. Strona nie wskazała też majątku, z którego egzekucja byłaby możliwa w znacznej części bądź w całości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucił naruszenie: art. 107, art. 108 § 1 art. 109, art. 116, art. 118 § 1, art. 120, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 O.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."). Powodem zawieszenia było powzięcie informacji o toczącym się postępowaniu nadzwyczajnym w kwestii wznowienia postępowania zakończonego decyzją wymiarową wydaną wobec spółki. Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2020 r. podjęto zawieszone postępowanie sądowe. Następnie, postanowieniem z dnia 22 czerwca 2020 r., Sąd zawiesił postępowanie sądowe na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Postanowieniem z dnia 29 marca 2022 r. ponownie podjęto zawieszone postępowanie. W piśmie z dnia 28 lutego 2018 r. Strona uzupełniła przedstawioną wcześniej argumentację odnośnie podniesionych w skardze zarzutów. W ocenie Skarżącego Organ pierwszej instancji naruszył reguły dowodowe. Niewystraczające jest wysłanie pism jedynie do dwóch banków celem poszukiwania majątku spółki. Ponadto Skarżący wskazał, że Organ pierwszej instancji winien był dokonać oględzin biura spółki. Oględziny dokonane pod adresem rejestracyjnym były niecelowe. Pismem z dnia 1 czerwca 2022 r. Skarżący podtrzymał argumenty zawarte w skardze i piśmie uzupełniającym z dnia 28 lutego 2018 r. Wskazał ponadto, iż jego odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe spółki uległa przedawnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania decyzji. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy). Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Należy na wstępie odnotować bezsporną okoliczność, że decyzja z dnia 24 stycznia 2014 r., która dla obecnie zaskarżonej decyzji stała się podstawą do przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na Skarżącego, została uchylona. Jej wadliwość wynika z wyroku NSA z 31 października 2019 r., sygn. I FSK 1334/17. Zastąpiła ją decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno – Skarbowego z [...] września 2020 r. Od decyzji tej wniesiono co prawda o ponowne rozpatrzenie sprawy, ale postanowieniem z 22 października 2020 r. stwierdzono uchybienie terminowi do złożenia takiego wniosku, zaś skarga na to postanowienie została prawomocnie odrzucona przez WSA w Białymstoku (wydany w trybie tzw. autokontroli wyrok WSA w Białymstoku z 28 kwietnia 2021 r., I SA/Bk 887/20). Należy zatem stwierdzić, że na obecną datę w obrocie prawnym nie funkcjonuje decyzja z 24 stycznia 2014 r., funkcjonuje natomiast inna decyzja, określająca inne wartości zobowiązań spółki W. Sp. z o.o. w W. Jest nią wspomniana wyżej decyzja z [...] września 2020 r. Wobec powyższego rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymaga odpowiedzi na jedno tylko pytanie. Jest to pytanie o możliwość zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. do przypadków, gdy w dacie wydania zaskarżonej decyzji istniała w obrocie prawnym decyzja stanowiąca prejudykat, ale po wniesieniu skargi na tę decyzję wspomniany prejudykat został z obrotu wyeliminowany w trybie nadzwyczajnym, tj. w trybie postępowania wznowieniowego. Otóż należy odnotować, że w orzecznictwie sądowym, a także w nauce prawa, wykształciły się dwa konkurencyjne stanowiska we wspomnianej kwestii. Według pierwszego stanowiska sam fakt zaistnienia przesłanki do wznowienia postępowania nie przesądza o wadliwości decyzji w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia. Warunkiem bowiem zastosowania tego przepisu jest stwierdzenie przez sąd naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania. Ujawnienie zatem nowych istotnych dla sprawy okoliczności lub dowodów istniejących w dacie wydawania decyzji, a nieznanych organowi w dacie jej wydawania, albo uchylenie, po wydaniu zaskarżonej do sądu decyzji, innej decyzji będącej podstawą wydania tej pierwszej, będzie stanowiło podstawę do uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy powiązane będzie z jakimiś zaniedbaniami ze strony organu (tak m.in. NSA w wyrokach: z 25 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 1714/16, z 17 maja 2011 r., sygn. akt I GSK 227/10, z 18 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 2747/21). Według drugiego podejścia nie ma podstaw, by pojęcie "naruszenie prawa" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. ograniczać jedynie do części przesłanek wznowienia postępowania. Naruszenie prawa nie może bowiem być odnoszone tylko do sytuacji, gdy zachodzi prosta sprzeczność między treścią przepisu, a sposobem jego zastosowania przez organ administracji. Zwolennicy tego poglądu wskazują, że każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z naruszeniem prawa i powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji. W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w chwili wydawania decyzji. Dotyczy to niektórych podstaw wznowienia postępowania administracyjnego, w tym m.in. podstawy określonej w art. 145 § 1 pkt 5 i 8 K.p.a. lub analogicznych przepisów art. 240 § 1 pkt 5 i 7 Ordynacji podatkowej (tak m.in. NSA w wyrokach: z 25 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 145/20, z 13 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 3632/18, z 23 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 2947/14, z 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 815/11, z 9 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 807/11, z 14 marca 2019 r., I FSK 1760/17, z 22 listopada 2018 r., I FSK 1167/18, a także w przywoływanych tam publikacjach z zakresu procedury sądowo - administracyjnej). Sąd orzekający w niniejszej sprawie przychyla się do drugiego z tych stanowisk. Przemawiają za nim następujące argumenty, jakie przywoływane są zresztą w powyższych judykatach: 1) Dyspozycja art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. ma na celu przede wszystkim ochronę obiektywnego porządku prawnego. Rolą sądu administracyjnego jest bowiem wydanie orzeczenia realizującego zasadę praworządności, a także celowości oraz racjonalności Prawodawcy. Konieczne jest zatem, aby także w sytuacji, gdy podstawy wznowienia w postaci uchylenia decyzji, na podstawie której wydano inną decyzję, zaistniały po zakończeniu postępowania podatkowego, istniała możliwość uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Sąd administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, nie może abstrahować od naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania, powstałych po wydaniu zaskarżonego postanowienia. 2) Zgodnie z art. 184 Konstytucji w zw. z art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Kontrola sądowa nie może więc prowadzić do wydania orzeczenia, co do którego Sąd orzekający nie miałby przekonania, że jest sprawiedliwe. Za przyjęciem stanowiska wskazującego na konieczność szerokiego rozumienia pojęcia "naruszenie prawa", zastosowanego w art.145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., przemawiają również względy celowościowe, gdyż rozwiązanie to przyśpiesza i upraszcza osiągnięcie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Strona nie musi wnosić o wznowienie postępowania, gdyż analogiczny skutek procesowy wywoła uchylenie aktu (postanowienia, decyzji) przez sąd administracyjny. Organ też nie musi wznawiać postępowania z urzędu. 3) Także literalna wykładnia omawianego przepisu P.p.s.a. nie pozwala na ograniczenie przedmiotowego zakresu pojęcia "naruszenie prawa" do tych uchybień, za które ponosi odpowiedzialność organ, który wydał decyzję ocenianą przez sąd administracyjny. Otóż w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. nie wskazano podmiotu naruszającego prawo. Należy z tego faktu wywnioskować, że z punktu widzenia konstrukcji przepisu jest kwestią obojętną, czy naruszenia prawa dopuścił się ten organ, czy też jakikolwiek inny organ (w innym postępowaniu), o ile tylko w obrocie prawnym pojawiła się decyzja obiektywnie wadliwa. Co więcej – z punktu widzenia tego przepisu sam fakt wydania takiej obiektywnie wadliwej decyzji skutkuje "naruszeniem prawa", toteż nie ma nawet potrzeby badania, czy i jaki organ doprowadził do jej wydania. Wydanie nieprawidłowej decyzji jest po prostu naruszeniem prawa, zaś kwestią odrębną staje się ustalenie wówczas, czy za taki stan obiektywnego bezprawia odpowiada organ administracji, czy też podatnik, bądź też nie odpowiada ani organ, ani podatnik. Istnienia w obrocie prawnym wadliwej decyzji nie da się pogodzić z zasadą praworządności (art. 2 Konstytucji, art. 120 Ordynacji podatkowej), zaś rolą sądu administracyjnego jest wówczas zastosować takie środki prawne, które w najprostszy sposób doprowadzą do usunięcia tego stanu bezprawności, bez konieczności oczekiwania na wniosek podatnika o wznowienie lub na działanie w tym zakresie organu z urzędu. Należy dodatkowo wskazać na specyfikę niniejszej sprawy, w której postanowienie o zawieszeniu postępowania sądowego zostało wydane w dniu 30 listopada 2015 r., natomiast podjęto je dopiero w dniu 29 marca 2022 r. Przez ten czas (nie licząc okresu od 7 stycznia 2020 r. do 22 czerwca 2020) postępowanie było zawieszone, a żadna ze Stron niniejszego postępowania sądowego nie zawnioskowała o jego podjęcie i nie wniosła zażalenia na żadne postanowienie o zawieszeniu. Wywnioskować z tego należy, że Strony zgodziły się z oceną Sądu wyrażoną w postanowieniu z 30 listopada 2015 r., popartą stanowiskiem piśmiennictwa prawniczego, iż wymogi "...ekonomii procesowej przemawiają za tym, aby w takich wypadkach, gdy zaskarżona decyzja (...) została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, zawiesić dokonywania kontroli jej zgodności z prawem, jeśli toczy się już postępowanie dotyczące tej innej decyzji albo orzeczenia sądu (np. jeśli zostało uruchomione postępowanie nadzorcze wobec decyzji określającej zobowiązanie podatnikowi, a do sądu administracyjnego wpłynęła skarga na decyzję w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległość w tym zobowiązaniu).". Jak widać, Strony – zgodnie z poglądem Sądu – upatrywały ścisłego związku sprawy dotyczącej przeniesienia na Skarżącego odpowiedzialności oraz sprawy z wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją wymiarową wobec spółki. O ile ze względu na terminy przedawnienia zobowiązania wobec spółki oraz prawa do wydania decyzji wobec Skarżącego wszczęte wobec Skarżącego postępowanie w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności będzie mogło się nadal toczyć (co wymaga oceny w dalszym postępowaniu), to podstawą decyzji wobec Skarżącego będzie mogła być tylko inna, ostateczna decyzja wymiarowa wydana wobec spółki. Z aktualnych danych zawartych w aktach sprawy wynika, że jest to wspomniana wyżej decyzja z [...] września 2020 r. W tej sytuacji procesowej wszelkie inne zarzuty skargi i pism uzupełniających stają się – na obecną datę - bezprzedmiotowe. Marginalnie należy jedynie przypomnieć, że z utrwalonego stanowiska judykatury i doktryny prawa podatkowego wynika, że osoba trzecia nie ma statusu strony w postępowaniu wymiarowym prowadzonym wobec spółki, której zaległości podatkowe wynikają z decyzji wydanej w tym postępowaniu wymiarowym. Tymczasem Skarżący skonstruował swoją argumentację wokół oceny, że będąc bezprawnie pozbawiony statusu strony w postępowaniu toczącym się wobec spółki nie mógł zaprezentować dowodów wskazujących na prawidłowość jej rozliczenia podatkowego za poszczególne okresy 2009 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. W kwestii kosztów podstawą orzeczenia był art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Należy bowiem przypomnieć, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona jeszcze przed wejściem w życie obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. nr 1800 ze zm.), zaś - zgodnie z § 21 tego rozporządzenia – dla określenia wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika należało stosować poprzednie rozporządzenie. Stąd na zasądzone koszty złożył się wpis od skargi (500 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (240 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Podstawą rozpoznania skargi w trybie "on-line" był art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).