III SA/Wa 831/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia del. SO Ewa Izabela Fiedorowicz, sędzia WSA Włodzimierz Gurba (sprawozdawca), Protokolant, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi R. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umożliwienia zapoznania się z dokumentami wyłączonymi z akt sprawy oddala skargę Pismem z 30 stycznia 2017 r. R. Z. (dalej: "Skarżący" lub "Strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2016 r. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W toku postępowania kontrolnego prowadzonego wobec Skarżącego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług od września do października 2015 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. postanowieniem z 29 sierpnia 2016 r. uzyskał i włączył do akt sprawy materiały dotyczące dokumentów księgowych podmiotu D. Sp. z o.o. oraz B. Sp. z o.o., a także wyłączył dla Strony postępowania kontrolnego jawność informacji zawartych w ww. materiałach zawierających dane osobowe osób trzecich oraz informacje niezwiązane ze sprawą, jednocześnie pozostawiając w aktach sprawy wyżej wskazane materiały z trwale usuniętymi informacjami objętymi ochroną. Natomiast postanowieniem z 12 września 2016 r. Dyrektor Urzędu kontroli w W. uzyskał i włączył do akt sprawy materiały przesłane przez N. Sp. z o.o. Sp.k., a także wyłączył dla Strony postępowania kontrolnego jawność informacji zawartych w tych materiałach zawierających dane osobowe osób trzecich oraz informacje niezwiązane ze sprawą jednocześnie pozostawiając w aktach sprawy materiały z trwale usuniętymi informacjami objętymi ochroną. Organ kontroli skarbowej wskazał na interes publiczny, jako przesłankę tego wyłączenia, a w uzasadnieniu postanowienia wyjaśnił, że interes publiczny w tym przypadku jest rozumiany jako dobro osób trzecich nie będących stroną postępowania. Pismem z 12 września 2016 r. Strona reprezentowana przez Pełnomocnika wystąpiła do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z wnioskiem o umożliwienie zapoznania się z dokumentami wymienionymi w postanowieniu z 29 sierpnia 2016 r. Zdaniem Strony, wyłączone materiały mogą mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Następnie, w związku z wezwaniem, pismem z 10 października 2016 r. Strona sprecyzowała, że wnosi o umożliwienie zapoznania się z wszystkimi dokumentami włączonymi do akt sprawy, w tym również z dokumentami w stosunku do których uchylono jawność Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. postanowieniem z 19 października 2016 r. odmówił Skarżącemu zapoznania się z dowodami włączonymi, a następnie wyłączonymi postanowieniami z 29 sierpnia 2016 r. i z 12 września 2016 r. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdził, że dokumenty, w stosunku do których uchylono jawność, dotyczą kontrahentów (B. Sp. z o.o., D. Sp. z o.o., N. Sp. z o.o. Sp.k.), nie były związane z zakupami i sprzedażą firmy R.. Dlatego na podstawie art. 179 § 1 Ordynacji podatkowej, ich jawność ze względu na interes publiczny została dla Strony postępowania wyłączona. Pismem z 26 października 2016 r. Skarżący wniósł zażalenie, w którym zarzucił naruszenie: - art. 179 § 1 Ordynacji podatkowej (dalej zwanej "O.p.") w związku z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2016r., poz. 720 ze zm., dalej: "u.k.s.") poprzez bezzasadną odmowę umożliwienia zapoznania się ze znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami zawierającymi informacje niejawne i sporządzania z nich notatek i kopii, - art. 217 § 1 i § 2 O.p. w związku z art. 210 § 4 w związku z art. 219 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 u.k.s. poprzez błędne uzasadnienie faktyczne i prawne. Zdaniem Strony, wyłączenie z jawności części materiałów jest bezzasadne. Strona bez znajomości znacznej części akt sprawy nie może ani wypowiedzieć się co do materiałów dowodowych i ustosunkować się wyczerpująco do ustaleń organu kontroli skarbowej. Wątpliwości budzi prawidłowość zakwalifikowania przez organ kontroli skarbowej części informacji zawartych w dokumentach jako niejawnych. Organ pierwszej instancji błędnie przyjął w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do udostępnienia Stronie do wglądu całości materiałów dowodowych postępowania kontrolnego. 1.5 Dyrektor Izby Skarbowej w W. ("organ odwoławczy" lub "organ drugiej instancji"), postanowieniem z 16 grudnia 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z 19 października 2016 r. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że uchylenie jawności powyższych informacji było w pełni uzasadnione ochroną danych osobowych osób trzecich oraz informacji niezwiązanych bezpośrednio ze sprawą. Wyłączenie tych dokumentów nie ma wpływu na możliwość wypowiadania się przez Stronę, co do materiału zgromadzonego w sprawie. Organ odwoławczy podkreślił, że wyłączeniu podlegały dokumenty dotyczące podmiotów gospodarczych bezpośrednio niezwiązanych z postępowaniem kontrolnym. Informacje zawarte w treści tych dokumentów nie stanowią podstawy rozstrzygnięcia w zakresie objętym postępowaniem kontrolnym. Wyłączenie części dokumentów z akt sprawy ze względu na interes publiczny nie budzi zastrzeżeń organu odwoławczego. Zastosowana w sprawie procedura wyłączenia materiału dowodowego z akt sprawy odbyła się w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie regulacjami prawnymi. Organ odwoławczy stwierdził, że odmowa umożliwienia Stronie zapoznania się z dowodami obejmującymi np. deklaracje, rejestry zakupu i sprzedaży, rejestry bankowe podmiotów niebędących stroną postępowania, jest odmową leżącą w interesie publicznym, wskazanym jako przesłanka zastosowania art. 179 § 1 Ordynacji podatkowej. Skoro organ podatkowy uprawniony jest do wyłączenia z akt sprawy całego dokumentu, tym bardziej można stronę pozbawić dostępu tylko do części informacji ujętej w tym dokumencie. Z akt sprawy wynika, że w niektórych dokumentach organ kontroli skarbowej trwale usunął informacje objęte ochroną. Zdaniem organu, niewątpliwie skorzystanie przez organ kontroli skarbowej z możliwości zawartej w art. 179 § 1 O.p. zawsze wiąże się z ograniczeniem zasady czynnego udziału strony. Jednak skoro ustawodawca takie ograniczenie dopuścił, to sprzeczne z zasadą racjonalnego ustawodawcy byłoby twierdzenie, że samo skorzystanie przez organ z rozwiązania przewidzianego w art. 179 § 1 O.p. narusza prawo. Przepis art. 129 O.p. wymaga ujawnienia Stronie materiału dowodowego, ale obowiązek ochrony informacji niejawnych lub ochrona interesu publicznego nie pozwala na ujawnienie niektórych dokumentów. 2.1. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący sformułował żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania w sprawie według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 233 § 1 pk1 w związku z art. 239 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 u.k.s., - art. 179 § 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ust. 1 u.k.s. - art. 217 § 2 O.p. w związku z art. 210 § 4 O.p. w związku art. 219 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi Skarżący stwierdził, że postanowienia organów podatkowych zostały wydane z naruszeniem art. 179 § 2 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 u.k.s. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie umożliwienia Stronie zapoznania się ze znajdującym się w aktach dokumentami zawierającymi informacje niejawne i sporządzania z nich notatek i kopii. Wyłączenie jawności części materiałów jest bezzasadne. Strona bez znajomości części akt nie może się wypowiedzieć co do materiałów dowodowych postępowania kontrolnego ani zgłosić wniosków dowodowych i ustosunkować się wyczerpująco do ustaleń organu kontroli skarbowej. Skarżący zakwestionował również prawidłowość wydania postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z 24 listopada 2016 r. jako wydanego naruszeniem art 215 § 1 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 u.k.s. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym sprostowaniu istotnych błędów, które nie mogą być uznane za oczywista omyłkę. 2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 3. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej zwanej "P.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. 4. Przedmiotem sporu jest zakwalifikowanie do wyłączenia z akt sprawy ze względu na interes publiczny dokumentów i informacji uzyskanych w toku postępowania kontrolnego. 5. Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Skarga jest niezasadna. 6. Rozpatrzenie zarzutów skargi Sąd poprzedzi wyjaśnieniem granic niniejszej sprawy. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w przedmiocie odmowy umożliwienia stronie zapoznania się do dokumentami wyłączonymi z akt sprawy. Jakkolwiek postanowienie organu pierwszej instancji było przedmiotem sprostowania to jednak sprawa sprostowania nie staje się przedmiotem niniejszej sprawy. W kwestii sprostowania zostało wydane odrębne postanowienie, które było przedmiotem zażalenia, W ostatecznym postanowieniu pouczono o prawie wniesienia skargi do sądu. Sprawa dopuszczalności sprostowania była zatem przedmiotem odrębnego postępowania podatkowego i może stać się przedmiotem odrębnej skargi do sądu administracyjnego. Będąc ograniczonym co do zakresu niniejszej sprawy, Sąd orzekający w tej sprawie nie jest więc uprawniony do rozpoznania zarzutów co do dopuszczalności i prawidłowości sprostowania. 7. 1. Wyjaśniając podstawy prawne wyroku, zgodnie z art. 179 § 1 O.p., przepisu art. 178 O.p. (dającego stronie uprawnienie wglądu do akt sprawy) nie stosuje się do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów zawierających informacje niejawne, a także do innych dokumentów, które organ podatkowy wyłączy z akt sprawy ze względu na interes publiczny. Zgodnie z § 2 tego przepisu odmowa umożliwienia stronie zapoznania się z dokumentami, o których mowa w § 1, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelniania odpisów i kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia. Natomiast zgodnie z § 3 tego przepisu, na postanowienie, o którym mowa w § 2, służy zażalenie. Podkreślić należy, że wyrażone w art. 178 § 1 O.p. prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów stanowi jeden z aspektów zasady jawności postępowania podatkowego (art. 129 O.p.) i zasady czynnego udziału strony w tym postępowaniu (art. 123 § 1 O.p.). Przepis ten nie ma jednak charakteru absolutnego i doznaje określonych ograniczeń, o których mowa w art. 179 § 1 O.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2300/13, publikowany w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwanej "CBOSA"). 7.2. Dla pełnego wyjaśnienia podstaw prawnych niniejszego wyroku wyjaśnić należy kwestię zaskarżalności postanowienia w sprawie wyłączenia dokumentów z akt. Analiza przepisów art. 178 i 179 O.p. wykazuje, że na postanowienie o wyłączeniu dokumentów z akt, wydane na podstawie art. 179 § 1 O.p. nie przysługuje zażalenie. Brak dopuszczalności zażalenia nie oznacza braku możliwości kontroli wykonywania administracji publicznej w omawianym zakresie. Otóż zaskarżalność postanowień w sprawach incydentalnych gwarantuje przepis art. 237 O.p. stanowiący, że stronie służy prawo wniesienia zarzutów w odwołaniu od decyzji na postanowienie organu, na które nie służy zażalenie. To Konstytucja RP przewiduje możliwość wprowadzenia w drodze ustawy wyjątków od zaskarżalności postanowień organów w sytuacji, gdy tego rodzaju orzeczenia mogą być zaskarżone w odwołaniu od decyzji rozstrzygającej o prawach i obowiązkach strony postępowania podatkowego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt FSK 690/04; z dnia 21 lipca 2006 r., sygn. akt I FSK 1070/05; z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt II FSK 1048/17, CBOSA). Sąd orzekający w tej sprawie podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie, z którego wynika, że w sytuacji, gdy organ wyłącza z akt sprawy poszczególne dokumenty z powodu objęcia ich tajemnicą państwową lub ze względu na interes publiczny, ograniczając tym samym uprawnienia strony postępowania, określone w art. 178 O.p., postanowienie w tym przedmiocie podlega kontroli instancyjnej lub sądowej w ramach badania prawidłowości decyzji kończącej postępowanie w danej sprawie. 7.3. W przypadku, gdy strona postępowania oświadczy organowi chęć zapoznania się z aktami sprawy, w tym także z dokumentami wyłączonymi z akt, organ w drodze postanowienia odmawia dokonania tej czynności, co wynika z treści art. 179 § 2 O.p., ale jest to postanowienie odrębne od postanowienia o wyłączeniu dokumentów z akt sprawy. Jest to również postanowienie, na które przysługuje zażalenie, a w konsekwencji zgodnie z art. 217 § 2 O.p. winno zawierać ono uzasadnienie faktyczne i prawne. Postanowienie wydane w następstwie rozpoznania zażalenia na postanowienie odmawiające stronie wglądu do akt sprawy (art. 179 § 2 O.p.) może zostać także zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.). Ocena prawidłowości wydanego na podstawie art. 179 § 2 O.p. postanowienia obejmuje ustalenie, czy postanowienie to zostało wydane zgodnie z uprzednio wydanym w sprawie postanowieniem na podstawie art. 179 § 1 O.p. Strona kwestionując zasadność odmowy umożliwienia zapoznania się z dokumentami wyłączonymi z akt sprawy (art. 179 § 2 O.p.), może też jednocześnie wykazać brak podstaw do ich wyłączenia na podstawie art. 179 § 1 O.p. W odniesieniu do pierwszej podstawy wyłączenia strona może wykazać, że wyłączone dokumenty nie zawierają informacji niejawnych, kwestionując zaś drugą przesłankę – że wyłączenie z akt sprawy określonych dokumentów nie jest uzasadnione interesem publicznym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 3037/11, CBOSA). Obowiązkiem organu podatkowego jest wskazanie w realiach konkretnej sprawy, w czym upatruje owego "interesu publicznego", jaka jest jego treść. Sąd administracyjny ma natomiast obowiązek badania wszelkich okoliczności, które mają znaczenie dla badania legalności zaskarżonego aktu (por. Ordynacja podatkowa. Komentarz. Pod red. L. Etela, WKP 2017). A zatem postanowienie w sprawie wyłączenia dokumentów z akt i postanowienie odmowy umożliwienia zapoznania się z dokumentami wyłączonymi z akt sprawy może być zaskarżane inną drogą, ale - jak wykazano - między tymi postanowieniami zachodzą ścisłe związki. 7.4. W orzecznictwie podkreśla się, że przez "interes publiczny" należy rozumieć korzyść służącą ogółowi, dyrektywę postępowania, nakazującą respektowanie takich wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej (np. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Lublinie z 16 listopada 2007r., sygn. akt I SA/Lu 506/07; w Opolu z 28 marca 2008r., sygn. akt I SA/Op 311/07; w Szczecinie z 17 czerwca 2009r., sygn. akt I SA/Sz 260/09, CBOSA). W orzecznictwie (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 września 2017 r., sygn. akt II FSK 2303/15 i z dnia 30 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1876/10, CBOSA) przyjmuje się, że interesem publicznym, w rozumieniu art. 179 § 1 O.p. jest również ochrona danych osób trzecich, niezwiązanych ze sprawą, których dotyczyły wyłączone z akt dokumenty. Zaufanie obywateli do organów władzy publicznej to jedna z zasad obowiązujących w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Organ podatkowy (organ kontroli skarbowej) może odmówić stronie postępowania (kontrolowanemu) wglądu do dokumentów, gdy zawierają one dane osobowe innych podmiotów i osób niebędących stroną postępowania. Czynny udział strony w postępowaniu podatkowym nie oznacza dostępu do informacji o podmiotach i osobach niebędących stroną postępowania. 8. Na podstawie art. 124 O.p. organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez stronę decyzji/postanowienia bez stosowania środków przymusu. Elementem decydującym o przekonaniu strony o trafności rozstrzygnięcia jest uzasadnienie postanowienia. Przepis art. 210 § 4 O.p., który na mocy art. 219 O.p. ma odpowiednie zastosowanie do postanowień, wymaga, aby uzasadnienie faktyczne wskazywało: fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których organ się oparł oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. "Jeżeli organ podatkowy dowodzi, że dane zdarzenie nie miało miejsca i jednocześnie zakłada, że miało miejsce, uzasadnienie decyzji (odpowiednio – postanowienia) nie może spełnić funkcji, jakie stawiają przed nim art. 121 § 1 oraz art. 210 O.p. Zasada informowania o motywach rozstrzygnięcia organu i przekonywania o zasadności tego rozstrzygnięcia, wynikająca z art. 210 § 4 O.p. oznacza, że uzasadnienie powinno wyczerpująco informować stronę o motywach, którymi kierował się organ załatwiając sprawę, odzwierciedlać tok rozumowania organu, a w szczególności powinno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię zastosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Na organie podatkowym ciąży obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi nie tylko samej stronie zapoznanie się ze stanowiskiem organu, ale także pozwoli na przeprowadzenie kontroli sądowej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda tego, poprzez wniesienie skargi do sądu. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie powinno zawierać nie tylko opis stanu faktycznego, ustalonego przez organ, ale także wskazanie, w jakim stopniu został on przyjęty przez organ i dlaczego. Uzasadnienie o treści odpowiadającej wymogom art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń faktycznych zmierzających do wykazania stanu faktycznego, przyjętego przez organ do swoich rozważań, ale musi obejmować także ocenę poczynionych ustaleń z punktu widzenia przepisów regulujących postępowanie przed tym organem. Jeżeli ocena zawarta w uzasadnieniu jest niespójna, a przedstawiony stan faktyczny nieczytelny, uzasadnienie nie może spełnić wskazanych wcześniej funkcji, co również musi skutkować uchyleniem takiej decyzji". Taki pogląd został wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 665/16 (CBOSA). Jakkolwiek pogląd ten odnosi się bezpośrednio do decyzji, to jednak zachowuje aktualność (w związku z art. 218 O.p.) także w stosunku do postanowień, na które służy prawo wniesienia zażalenia. Pogląd ten Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. 9. 1. Przenosząc powyższe poglądy, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela i przyjmuje za własne, na grunt rozpatrywanej sprawie należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Organ wskazał przyczyny dla których odmawia Skarżącemu zapoznania się ze spornymi dokumentami i je wyczerpująco uzasadnia. Sąd wywody organu ocenia jako prawidłowe. Także postanowienie organu pierwszej instancji zawiera prawidłową ocenę przesłanek odmowy udostępnienia danych i jest uzasadnione zgodnie z wymogami O.p. 9.2. Zapoznanie Skarżącego ze wskazanymi dokumentami pozwoliłoby mu zdobyć wiedzę o podmiotach trzecich, w żaden sposób nie związanych ze sprawą i nie uczestniczących w obrocie towarem. Skarżącemu umyka, że pozyskane rejestry sprzedaży i zakupów, w sytuacji gdy Skarżący nie jest jedynym kontrahentem firm przekazujących te rejestry, ze swej istoty zawierają też dane innych osób fizycznych i osób prawnych. Wiedza o innych kontrahentach wskazanych firm może ujawniać źródła zaopatrzenia, pośredników, ceny transakcji, a więc ma też swoją wartość, którą można rozpoznawać w zakresie tajemnicy handlowej. Skarżącemu nie jest niezbędne dla ochrony jego praw w toku prowadzonego postępowania poznanie całej indywidualizowanej i personalizowanej struktury zakupów i sprzedaży firm, których był kontrahentem. Niezależnie od powyższego dokumenty, których jawność wyłączono zawierają także dane osobowe osób niezwiązanych ze zakresem postępowania kontrolnego. To także uzasadnia anonimizację danych. 9.3. Sąd stwierdza, że zarzuty naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p. w zw. z art. 31 ust. 1 u.k.s., art. 179 § 2 O.p. w zw. z art. 31 ust. 1 u.k.s. i art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p. w zw. z art. 31 ust. 1 u.k.s. są niezasadne. 10. 1. Sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniu naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatruje się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znajduje też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości lub w części. 10.2. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało skargę oddalić.