III SA/Wa 907/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Waldemar Śledzik, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 lutego 2018 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W., jako organ egzekucyjny, prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku "C." Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Spółka lub Skarżąca) - na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia 22 października 2015 r. nr [...] obejmującego zaległość w podatku od towarów i usług za syczeń 2012 r. W celu realizacji należności objętej ww. tytułem wykonawczym, organ egzekucyjny, zawiadomieniem z dnia 28 października 2015 r., dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] SA z siedzibą w G. Bank przedmiotowe zajęcie otrzymał w dniu 2 listopada 2015 r., natomiast Spółce doręczono odpis tytułu wykonawczego z dnia 22 października 2015 r wraz z zajęciem w dniu 3 listopada 2015 r. W odpowiedzi na otrzymane zajęcie, Bank, pismem z dnia 5 listopada 2015 r., poinformował, że na rachunku bankowym należącym do Spółki znajduje się niewystarczająca kwota do całkowitej realizacji zajęcia. Jednocześnie Bank rozpoczął monitoring wpływów na rachunku w celu kompletnej realizacji dokonanego zajęcia. Bank zrealizował zajęcie w dniach 5 listopada 2015 r. – 12 listopada 2015 r. Pismem z dnia 4 listopada 2015 r. Spółka, złożyła skargę na czynność egzekucyjną dokonaną zawiadomieniem z dnia 28 października 2015 r. wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca podnosiła, że powyższa czynność egzekucyjna, została dokonana z naruszeniem art. 80 § 1 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r, poz. 599 ze zm., dalej: u.p.e.a.), bowiem zawiadomienie o zastosowaniu tego środka jest nieprawidłowe, gdyż nie precyzuje obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego i wskazuje niewłaściwe kwoty należności głównej, odsetek i kosztów egzekucyjnych. Strona wniosła również o wstrzymanie prowadzonego postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej DIS) postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r., oddalił skargę Spółki twierdząc, że dokonując zajęcia rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego NUS nie naruszył przepisów prawa regulujących kwestie zastosowania środka egzekucyjnego jakim jest egzekucja z rachunku bankowego na podstawie art. 80 u.p.e.a. Spółka w zażaleniu na powyższe postanowienie, zarzuciła DIS naruszenie: 1. art. 54 § 1, § 5 i § 6 w związku z art. 80 § 1 do § 3 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy w skardze wykazano, iż czynność została dokonana nieprawidłowo; 2. art. 54 § 6 u.p.e.a. poprzez zaniechanie wstrzymania prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 października 2015 r.; 3. art. 124 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej k.p.a.) w związku z art. 54 § 5 w związku z art. 80 § 1 i § 3 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organ nadzoru do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym. Zdaniem Strony zastosowanie niniejszego środka jest nieprawidłowe, gdyż nie precyzuje obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego, wskazuje niewłaściwe kwoty należności głównej, odsetek i kosztów egzekucyjnych. Ponadto wskazała, iż złożyła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, zatem postępowanie egzekucyjne nie powinno się toczyć. W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia. Minister Rozwoju i Finansów (dalej: Minister, organ odwoławczy), postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny, do którego upoważnił go art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Zajęcia rachunku bankowego dokonano zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a., poprzez doręczenie do Banku [...] SA z siedzibą w G. zawiadomienia z dnia 28 października 2015 r. o zajęciu wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie płatności dochodzonych zaległości oraz kosztami egzekucyjnymi. Ponadto wezwano dłużnika zajętej wierzytelności, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty oraz nieprowadzeniu rachunków bankowych zobowiązanego. Z akt sprawy wynika, że zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego prawidłowo doręczono Spółce (wraz z odpisem tytułu wykonawczego) oraz bankowi. Druk zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r. rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 20 maja 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. 7. 2014 poz. 655). Ww. zajęcie zostało podpisane przez uprawnionego do takich działań pracownika organu egzekucyjnego i doręczone, zarówno bankowi, jak i Spółce. Ponadto zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 28 października 2015 r. zawierało wszystkie niezbędne elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. Minister wskazał, że na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut dotyczący zaniechania przez organ I instancji wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że DIS wydając postanowienie z dnia [...] grudnia 2015 r. odnosząc się do wniosku Spółki zawartego w skardze z dnia 4 listopada 2015 r. a dotyczącego wstrzymania prowadzonego postępowania egzekucyjnego wskazał, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia 22 października 2015 r. zostało zakończone na skutek zaspokojenia dochodzonej należności, zatem wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego na tym etapie postępowania był bezprzedmiotowy. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że zaskarżone postanowienie z dnia [...] grudnia 2015 r. wbrew twierdzeniom Skarżącej, zawiera prawidłowe i pełne uzasadnienie faktyczne i prawne, oraz zawiera wszystkie składniki postanowienia zgodnie z przesłankami art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. Dodatkowo, Minister uznał, że podniesiony w zażaleniu argument, iż złożone zostały zarzuty na prowadzone postępowanie, a tym samym postępowanie to nie powinno być prowadzone, jest bezzasadny, gdyż zarzuty wniesione zostały w dniu 10 listopada 2015 r., a więc po dokonaniu zaskarżonej czynności. Tym samym w dniu 28 października 2015 r. organ egzekucyjny miał prawo podejmować czynności. Odnosząc się natomiast do wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia, Minister stwierdził, iż wniosek w tym zakresie jest bezprzedmiotowy, gdyż postępowanie to zostało zakończone wyegzekwowaniem należności i na dzień wydania niniejszego rozstrzygnięcia nie jest prowadzone. Spółka w skardze na powyższe postanowienie Ministra wskazała, na naruszenie przez organ odwoławczy następujących przepisów: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu pierwszej instancji; 2. art. 54 § 1, § 3 - 6 w związku z art. 89 § 1 - 3 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi na czynność egzekucyjną NUS, polegające na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, w sytuacji gdy zajęcie zwrotu kosztów było niedopuszczalne, organ egzekucyjny nie dopełnił obowiązków informacyjnych wynikających z tych przepisów, zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego jest nieprawidłowe pod względem formalnym, przy czym środek egzekucyjny został zastosowany w postępowaniu egzekucyjnym, które podlega umorzeniu jako nieprawidłowo i bezzasadnie wszczęte; 3. art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 54 § 1, § 3 - 6 w zw. z art. 80 § 1 - 3 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organy obydwu instancji do treści skargi i sporządzeniu wadliwych uzasadnień faktycznych i prawnych. Zarzucając powyższe, Spółka wniosła o uchylenie postanowienia Ministra oraz poprzedzającego je postanowienia DIS oraz zasądzenie od Ministra na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (wynagrodzenia doradcy podatkowego). W uzasadnieniu skargi Spółka podtrzymała dotychczasowe stanowisko. Skarżąca podniosła również argument, że wynik niniejszej sprawy jest związany z rozstrzygnięciami w innych sprawach, tj. w postępowaniu dot. zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez NUS z dnia 22 października 2015 r. nr [...] oraz w postępowaniu ze skargi na decyzję DIS z dnia [...] lipca 2015 r., która utrzymuje w mocy decyzję NUS z dnia [...] marca 2015 r., która: 1) określa wysokość kwoty podatku od towarów i usług podlegającego wpłacie na rachunek [...] Urzędu Skarbowego W. z tytułu wystawienia faktur, o których mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług za styczeń 2012 r. w terminie do 27 lutego 2012 r. w kwocie 113.171 zł, 2) określa wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za styczeń 2012 r. w kwocie 56 zł. Dodatkowo wskazała, że WSA w Warszawie, wyrokiem z dnia 25 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 2654/15, oddalił skargę na ww. decyzję organu podatkowego. Skarżąca wyjaśniła też, że odrębnym pismem z dnia 4 listopada 2015 r. zostały wniesione zarzuty na podstawie art. 33 § 1 pkt 1. 2, 3, 6, 8, 10 u.p.e.a., w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia 6 września 2016 r. zostało wniesione zażalenie na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia 30 sierpnia 2016 r., które uznało za nieuzasadnione zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 października 2015 r. nr [...]. Dodatkowo w uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę, że postanowienia organów obydwu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 54 § 6 u.p.e.a., poprzez zaniechanie wstrzymania prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które powinno nastąpić ze względu na: 1. wniesienie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego; 2. zawieszenie z urzędu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 października 2015 r. nr [...]; 3. wady zawiadomienia o zajęciu oraz wady tytułu wykonawczego; 4. niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce szkód na skutek dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego; 5. wniesienie skargi na decyzję DIS z dnia [...] lipca 2015 r., w tej sprawie toczy się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie postępowanie o sygn. akt III SA/Wa 2654/15, zatem postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte przed rozpatrzeniem przez WSA w Warszawie zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organów podatkowych obydwu instancji. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od dnia 15 sierpnia 2015 r., nowego brzmienia art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W myśl art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem sądowej kontroli jest postanowienie Ministra utrzymujące w mocy postanowienie DIS oddalające skargę na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w banku. Zdaniem Skarżącego postanowienie to narusza prawo, albowiem zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego nastąpiło z naruszeniem art. 80 § 1-3 u.p.e.a., gdyż organ egzekucyjny nie dopełnił obowiązków wynikających z tych przepisów, zaś zawiadomienie o zastosowaniu środka nie precyzuje obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego i wskazuje nieprawidłowe kwoty należności głównej, odsetek i kosztów egzekucyjnych. Nadto, w ocenie Skarżącego wynik niniejszej sprawy jest związany z rozstrzygnięciami w innych sprawach. Z analizy akt sprawy wynika, że NUS zawiadomieniem z dnia 28 października 2015 r., dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] SA z siedzibą w G. Bank przedmiotowe zajęcie otrzymał w dniu 2 listopada 2015 r., natomiast Spółce doręczono odpis tytułu wykonawczego z dnia 22 października 2015 r wraz z zajęciem w dniu 3 listopada 2015 r. Należy w pierwszej kolejność wskazać, że – w ocenie Sądu - wystawione zawiadomienie o zajęciu odpowiada wzorowi zamieszczonemu w obowiązującym wówczas rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2014r., poz. 655) i zawiera niezbędne elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. Poza tym zarzut Skarżącego, iż zawiadomienie o zastosowaniu środka jest nieprawidłowe, gdyż nie precyzuje obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego i wskazuje nieprawidłowe kwoty należności głównej, odsetek i kosztów egzekucyjnych, nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew bowiem twierdzeniom Skarżącego, w zajęciu tym powołano numer tytułu wykonawczego ([...]), który stanowił podstawę do wystawienia niniejszego zawiadomienia, okres za jaki jest dochodzona zaległość (1 stycznia 2012 – 31 stycznia 2012), wskazana została kwota zaległości podatkowej wynikająca z ww. tytułu wykonawczego (111.886 zł) oraz odsetek za zwłokę wyliczonych na dzień wystawienia przedmiotowego zawiadomienia (43.687,65 zł), jak również wysokość kosztów egzekucyjnych za dokonaną czynność egzekucyjną zgodnie z art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., za zajęcie rachunku bankowego w wysokości 5 % kwoty egzekwowanej należności, plus opłata manipulacyjna z tytułu zwrotu wydatków egzekucyjnych, która wynosi 1 % kwoty egzekwowanych należności objętych tytułem wykonawczym. Sąd zwraca przy tym uwagę, że z uwagi na upływ czasu pomiędzy wystawieniem tytułu wykonawczego, a zawiadomienia o zajęciu, zmianie uległa kwota odsetek w stosunku do kwoty wskazanej w tytule wykonawczym. Podkreślić jednak należy, że art. 67 § 2, nie wymaga, aby zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawierało wskazanie rodzaju egzekwowanej należności pieniężnej wynikającej z tytułu wykonawczego. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że przyjmuje się, iż w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić jedynie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tychże czynności egzekucyjnych (wyrok NSA z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 141/16, CBOSA). Powyższe oznacza, że nie jest zatem możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego, ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się ani zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne, co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Nie ulega zatem wątpliwości, iż podnoszone przez Skarżącego okoliczności będące podstawą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz okoliczności kwestionujące prawidłowość decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego i wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności nie podlegają rozpatrzeniu w postępowaniu w sprawie skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Jak już bowiem wcześniej wskazano, skarga na czynności egzekucyjne nie jest środkiem konkurencyjnym z zarzutami wnoszonymi na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. Powyższe potwierdza ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym podkreśla się, że "(...) zarzuty nie mogą być przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne, bowiem rozpatrzenie takiego żądania byłoby próbą obejścia prawa i naruszyłoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia. Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn., by nie zaistniała sytuacja w ramach, której dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Skarga na czynność egzekucyjną jest sformalizowanym środkiem ochrony prawnej i służy tylko i wyłącznie do poddania kontroli prawidłowości zastosowanej czynności egzekucyjnej" (np. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015r., sygn. akt II FSK 1688/13, CBOSA). Dlatego też, skarga na czynności egzekucyjne powinna być rozpatrywana niezależnie od ewentualnego postępowania w trybie art. 33 u.p.e.a., tj. w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, a także niezależnie od postępowania wymiarowego dotyczącego zobowiązania podatkowego (np. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013r., sygn. akt II FSK 2988/11). Akceptując w całości wyrażone poglądy, Sąd zauważa także, że Zobowiązany skorzystał z przysługujących mu środków zaskarżenia, na co sam wskazuje w złożonej skardze. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 54 § 6 u.p.e.a. poprzez zaniechanie przez DIS rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w formie odrębnego postanowienia przed rozpatrzeniem skargi na czynności egzekucyjne, Sąd podzielił stanowisko organu podatkowego, że tryb art. 54 § 6 u.p.e.a. jest integralną częścią postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne, opiera się na przesłance uznaniowości i nie podlega odrębnej kontroli zażaleniowej. Organ zatem może wstrzymać postępowanie egzekucyjne w uzasadnionych przypadkach lub rozpoznając skargę na czynności egzekucyjne wskazać okoliczności, które stanowiły o braku podstaw do wstrzymania tego postępowania. W niniejszej sprawie DIS uznał wniesioną przez pełnomocnika skargę za nieuzasadnioną wskazując ponadto w uzasadnieniu, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki do wstrzymania przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Ponadto należy odróżnić tryb wstrzymania postępowania egzekucyjnego w ramach złożonego środka zaskarżenia od trybu wstrzymania postępowania egzekucyjnego objętego odrębnym rygorem postępowania na mocy art. 23 § 6 u.p.e.a, gdy jego uruchomienie następuje w sytuacji zaistnienia szczególnych okoliczności stanowiących przesłankę do czasowego zaprzestania prowadzenia egzekucji administracyjnej. Badanie wstrzymania postępowania w związku z wniesieniem skargi na czynności egzekucyjne w trybie art. 54 § 6 u.p.e.a. jest zatem częścią postępowania skargowego. Wymóg wydania postanowienia w trybie art. 54 § 6 u.p.e.a., na które nie przysługuje zażalenie, powstaje jedynie w sytuacji, gdy organ uznał za zasadne wstrzymanie postępowania egzekucyjnego (np. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3047/15, CBOSA). Wobec powyższych wywodów, w niniejszej sprawie nie można zatem mówić o naruszeniu art. 54 § 6 u.p.e.a.. Zdaniem Sądu, bezpodstawny jest także podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organy obydwu instancji art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 54 § 1 i § 3 – 6 u.p.e.a. Skarżący zarzucając naruszenie wskazanych przepisów, myli bowiem kwestie oceny zasadności oddalenia skargi na czynności egzekucyjne z wymogami dotyczącymi aktu, jakim jest postanowienie. Zgodnie z art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania lub, jeżeli postanowienie wydane zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu (§ 1). Postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie (§ 2). Należy przy tym wskazać, że autor skargi nie wskazał, aby w postanowieniach organów zabrakło któregokolwiek z wymienionych w art. 124 k.p.a. wymogów formalnych postanowienia. Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie spełnia wymogi określone w art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. W związku z powyższym organy prawidłowo uznały, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zawiadomieniem z 28 października 2015 r. naruszono przepisy prawa regulujące kwestie zastosowania środka egzekucyjnego jakim jest egzekucja z rachunku bankowego. Podsumowując, przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego postanowienia w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że postanowienie to jest zgodne z prawem, nie narusza bowiem, ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotnym wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.