III SA/Wa 929/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant sekretarz sądowy Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2017 r. sprawy ze skargi m. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 1 grudnia 2015 r. nr IPPP1/4512-1026/15-2/MK w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę W dniu [...] października 2015 r. [...] [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "Finansujący" lub "Skarżąca") zwróciła się do Ministra Finansów z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku wystawienia faktury korygującej z tytułu zawartej umowy leasingu finansowego. We wniosku Spółka przedstawiła opis zdarzenia przyszłego, z którego wynika, że prowadzi działalność operacyjną polegającą m.in. na udzielaniu finansowania w formie umów leasingu nieruchomości. W ramach prowadzonej działalności w 2015 roku Spółka zawarła z innym podmiotem (Korzystającym) umowy leasingu nieruchomości gruntu i budynku. Umowy leasingu zostały zawarte na 10 lat, suma opłat leasingowych pomniejszona o należny podatek od towarów i usług odpowiada co najmniej wartości początkowej nabytych środków trwałych, odpisów amortyzacyjnych dokonuje Korzystający. Na gruncie podatkowym zawarte przez Spółkę umowy leasingu stanowią leasing finansowy zgodnie z art. 17f ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm.; dalej: "u.p.d.o.p."). W związku z posiadaniem nieruchomości, na Spółce ciąży obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości wg decyzji właściwego organu administracji publicznej odpowiedzialnego za pobór podatku. Spółka zamierza obciążyć Korzystającego podatkiem od nieruchomości z tytułu udostępnionego do użytkowania gruntu i budynku (Nieruchomości). Zgodnie z zawartymi umowami leasingu pomiędzy korzystającym i Finansującym, Korzystający zobowiązuje się ponosić wszelkie ciężary związane z Nieruchomością, w tym wszelkie podatki. W terminie do 15 dnia stycznia każdego roku, Korzystający prześle Finansującemu informację uzyskaną od właściwego organu administracji publicznej o wysokości rocznych stawek podatku lub innej opłaty lokalnej dotyczącej nieruchomości, w tym podatku od nieruchomości wraz ze stosownym miesięcznym wyliczeniem należnych podatków. Finansujący prześle Korzystającemu stosowną Fakturę lub faktury na pokrycie podatków związanych z Nieruchomością lub inne dokumenty o ile zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa stanowią one podstawę do ich zapłaty. Korzystający zobowiązany jest zapłacić Finansującemu kwotę podaną na Fakturze lub innym dokumencie w terminie płatności wskazanym w takiej fakturze lub dokumencie, która to kwota będzie następnie wpłacona przez Finansującego na właściwy rachunek organu administracji publicznej. W związku z powyższym opisem Spółka zapytała, czy może wystawić fakturę VAT za naliczony podatek od nieruchomości, jako dodatkową opłatę zgodnie z umową leasingu finansowego bez konieczności korygowania faktury VAT dokumentującej dostawę towarów? Przedstawiając własne stanowisko Skarżąca wskazała, że zgodnie z zapisami umowy leasingu, podatek od nieruchomości został określony jako dodatkowa opłata leasingowa, a dokładnie zdefiniowany jako koszt dodatkowy, który to koszt nie stanowi spłaty wartości początkowej nieruchomości. Stosownie do postanowień umów Leasingu Spółka przenosi na Korzystającego ciężar kosztów związanych z własnością oraz posiadaniem nieruchomości. Za dodatkową opłatę leasingową wg zawartej umowy leasingu uważa się Opłatę Aranżacyjną, Odszkodowanie, prowizję Finansującego przy Zdarzeniu Powodującym Istotną Szkodę oraz Koszty Dodatkowe, przy czym Dodatkowe Opłaty Leasingowe nie stanowią spłaty wartości początkowej w rozumieniu art. 17f ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. Z kolei "Koszty Dodatkowe" określone zostały jako: wszelkie ciężary i koszty związane z własnością Budynków, użytkowaniem wieczystym Gruntów oraz posiadaniem Nieruchomości, w tym wszelkie koszty utrzymania urządzeń niezbędnych do wykonywania służebności ustanowionych dla Nieruchomości albo na Nieruchomości w zakresie, w jakim koszty te obciążają właściciela Budynków lub użytkownika wieczystego Gruntów oraz używaniem Nieruchomości przez Korzystającego, poniesione przez Finansującego lub też takie, do których poniesienia Finansujący będzie w powyższym zakresie zobowiązany, (wg Ustawy Leasing). Ponadto, zgodnie z art. 16g pkt 1 u.p.d.o.p., za wartość początkową środków trwałych uważa się: 1) w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia. Natomiast art. 16g pkt 3 mówi że za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Na gruncie podatkowym zawarte przez Spółkę umowy leasingu stanowią leasing finansowy zgodnie z art. 17f u.p.d.o.p. Spółka wskazała, że Umową leasingu finansowego na gruncie ustaw o podatkach dochodowych będzie umowa, która została zawarta na czas oznaczony, suma ustalonych w umowie leasingu opłat, pomniejszona o należny podatek VAT, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych będących przedmiotem leasingu (do sumy tej zalicza się również wartość wykupu środka trwałego po zakończeniu okresu umowy), umowa zawiera zapis, że odpisów amortyzacyjnych w podstawowym okresie umowy leasingu dokonywać będzie korzystający. Zgodnie z powyższym Spółka wyczerpała wszystkie znamiona art. 17f i dlatego też korekta nie może dotyczyć ceny nabycia tylko jest dodatkową opłatą. Skorygowanie ceny nabycia będzie sprzeczne z u.p.d.o.p. Zdaniem Spółki nie spełnia ona także warunków art. 106j ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: "ustawa o VAT"), bowiem w opisywanej sytuacji naliczenie i konieczność zapłaty podatku od nieruchomości nie spełnia żadnego przypadku wymienionego w tym przepisie i nie może stanowić podwyższenia ceny przez 10 lat. Spółka nie dokonuje obniżki ceny, zwrotu, nie udziela rabatu ani też nie dokonuje innej czynności która zawarta jest w cytowanym artykule. Dlatego też Spółka nie może dokonać korekty faktury pierwotnej, tylko może wystawić fakturę na dodatkową opłatę zgodnie z umową leasingu. Ponadto Spółka stwierdziła, że podatek od nieruchomości, z tytułu którego będzie obciążać Korzystającego dokładnym kosztem podatku stanowi odrębne świadczenie usług na gruncie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Dane świadczenie uważa się za świadczenie pomocnicze, gdy ma funkcjonalny (ekonomiczny) związek ze świadczeniem głównym. Biorąc to pod uwagę należy stwierdzić, że charakter takiego świadczenia pomocniczego występującego obok głównego świadczenia leasingu ma podatek od nieruchomości, który stanowi bowiem środek stwarzający dla obu stron świadczenia głównego optymalne warunki do zabezpieczenia ich interesów przy realizacji umowy leasingu, ale nie jest natomiast celem samym w sobie i bez świadczenia głównego nie ma racji bytu. Podatek od nieruchomości staje się usługą pomocniczą i nie stanowi on celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi zasadniczej, jaką jest leasing nieruchomości. Dlatego też Spółka uważa, że zapłata podatku od nieruchomości i usługa leasingu co do zasady stanowią świadczenia odrębne i niezależne. Usługi leasingu i podatek od nieruchomości nie stanowią jednej usługi, lecz na gruncie ustawy o VAT powinny być traktowane odrębnie. Ta Umowa Leasingu jest zawarta na okres 10 lat. Podstawę kalkulacji umowy leasingu może stanowić jedynie znana na dzień zawarcia umowy wartość nieruchomości. Od tej wartości naliczane są raty leasingowe. Korygowanie co roku faktury VAT przez okres 10 lat doprowadziłoby do sprzeczności z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych, jak również nie znajduje umocowania w przepisach o ustawie o podatku od towarów i usług. Dodatkowo Spółka zwraca uwagę na fakt, że po 6 latach nastąpiłby okres przedawnień podatkowych. W związku z powyższym, w opinii Skarżącej, przeniesienie na Korzystającego ciężaru podatku od nieruchomości, który nie wpływa bezpośrednio na zapłatę uzyskaną z tytułu dostawy nieruchomości, Finansujący nie ma obowiązku korekty faktury dokumentującej dostawę. Zgodnie z zapisami umowy leasingu Korzystający pokryje koszt podatku od nieruchomości na podstawie odrębnej faktury wystawionej przez Finansującego. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 1 grudnia 2015 r. stanowisko Spółki uznał za nieprawidłowe. Organ powołał się na art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 2 pkt 6, art. 7 ust. 1, ust. 9 oraz art. 106b ust. 1 pkt 1 , art. 106j ust. 1 ustawy o VAT oraz na art. 17a pkt 1, art. 17f ust. 1 u.p.d.o.f. Minister wyjaśnił, że faktura jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego (potwierdzeniem nabycia określonych towarów i usług lub też otrzymania zaliczki) i nierozerwalnie związana jest z powstaniem obowiązku podatkowego. Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi (nabywcy), a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego. Organ zauważył, że w praktyce zdarzają się sytuacje, gdy po wystawieniu faktury następują zdarzenia gospodarcze mające wpływ na treść pierwotnej faktury lub faktura zawiera błędy. W takiej sytuacji ustawodawca w art. 106j ust. 1 ustawy o VAT wskazuje na możliwość skorygowania faktury pierwotnej poprzez wystawienie faktury korygującej. Minister wskazał ponadto, że istotą faktur korygujących jest korekta faktur pierwotnych. Faktury korygujące wystawia się w celu udokumentowania ostatecznej wielkości sprzedaży w danym okresie rozliczeniowym. Innymi słowy, celem wystawienia faktury korygującej jest doprowadzenie faktury pierwotnej do stanu odpowiadającego rzeczywistości. Zdaniem organu, w momencie dokonania dostawy nieruchomości w ramach umowy leasingu finansowego powstaje z jej tytułu obowiązek podatkowy oraz obowiązek udokumentowania tej dostawy fakturą obejmującą całą należność wynikającą z zawartej umowy. Spółka powinna dokonać korekty podstawy opodatkowania wystawionej wcześniejszej faktury za przedmiot leasingu i powiększyć wartość na fakturze o kwotę podatku od nieruchomości, która to kwota obciąża korzystającego z danej nieruchomości. W konsekwencji, w przypadku obciążenia Korzystającego z tytułu kosztu podatku od nieruchomości za użytkowaną na mocy umowy leasingu nieruchomość, Skarżąca jest zobowiązana do wystawienia korekty faktury dokumentującej dostawę przedmiotowej nieruchomości. Skarżąca po wezwaniu Ministra do usunięcia naruszenia prawa złożyła skargę na powyższą interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: 1) art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 9, art. 19a ust. 1 oraz art. 29a ust. 1 ustawy o VAT w związku z art. 16g ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 17f ust. 1 oraz art. 17j ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.d.o.p., poprzez błędne zastosowanie tych przepisów, polegające na stwierdzeniu w interpretacji, że podatek od nieruchomości, stanowiący koszt dodatkowy do sumy ustalonych w umowie opłat leasingowych, powinien powiększać tę sumę opłat, a co za tym idzie powinien być przenoszony przez finansującego (Spółkę) na korzystającego, na podstawie cyklicznych korekt faktury odzwierciedlającej sumę opłat leasingowych, a nie na podstawie odrębnych faktur z tytułu świadczeń pobocznych; 2) art. 106j ust. 1 ustawy o VAT poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na stwierdzeniu w interpretacji, że Skarżąca ma obowiązek każdorazowego wystawienia faktury korygującej sumę opłat leasingowych w przypadku przeniesienia kosztu podatku od nieruchomości na korzystającego, w sytuacji, w której przepis ten nie zawiera podstawy do wystawienia faktury korygującej w takich okolicznościach; 3) art. 120 O.p. w związku z art. 7 Konstytucji poprzez błędne zastosowanie wskazanych powyżej przepisów prawa materialnego; 4) art. 14c § 2 w związku z art. 121 § 1 O.p. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia oceny prawnej dokonanej przez podmiot interpretujący. W uzasadnieniu skargi Spółka stwierdziła, że stanowisko zaprezentowane przez Ministra Finansów nie bierze pod uwagę okoliczności, że podatek od nieruchomości stanowi koszt dodatkowy do sumy ustalonych w umowie opłat leasingowych i jako taki nie może powiększać sumy opłat leasingowych, a co za tym idzie powinien być przenoszony przez finansującego (Spółkę) na korzystającego na podstawie odrębnych faktur, jako świadczenie poboczne, którego wartość nie wpływa na wartość początkową nieruchomości, a tym samym na wartość podstawy opodatkowania dostawy przedmiotu leasingu. W opinii Skarżącej stanowisko organu narusza również art. 106j ust. 1 ustawy o VAT, ponieważ przepis ten nie daje podstawy do wystawienia faktury korygującej w sytuacji, w której przedmiotem fakturowania jest świadczenie (wprawdzie związane ze świadczeniem głównym), ale stanowiące ewidentnie świadczenie poboczne. Nie jest to bowiem, ani zmiana ceny, ani jakakolwiek z sytuacji, wymienionych w tym przepisie. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga była niezasadna. Na wstępie należy zaznaczyć, że z dniem 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658). Na mocy jej art. 1 pkt 18 po art. 57 p.p.s.a. dodano przepis art. 57a w brzmieniu: Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten stosuje się do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie nowelizacji, czyli do takich, w których skarga została wniesiona po 15 sierpnia 2015 r. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznanej sprawie, co oznacza, że Sąd rozpoznaje skargę na zmianę interpretację w granicach zaskarżenia i jest związany zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W skardze zarzucono naruszenie: 1) art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 9, art. 19a ust. 1 oraz art. 29a ust. 1 ustawy o VAT w związku z art. 16g ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 17f ust. 1 oraz art. 17j ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.d.o.p., poprzez błędne zastosowanie tych przepisów, polegające na stwierdzeniu w interpretacji, że podatek od nieruchomości, stanowiący koszt dodatkowy do sumy ustalonych w umowie opłat leasingowych, powinien powiększać tę sumę opłat, a co za tym idzie powinien być przenoszony przez finansującego (Spółkę) na korzystającego, na podstawie cyklicznych korekt faktury odzwierciedlającej sumę opłat leasingowych, a nie na podstawie odrębnych faktur z tytułu świadczeń pobocznych; 2) art. 106j ust. 1 ustawy o VAT poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na stwierdzeniu w interpretacji, że Skarżąca ma obowiązek każdorazowego wystawienia faktury korygującej sumę opłat leasingowych w przypadku przeniesienia kosztu podatku od nieruchomości na korzystającego, w sytuacji, w której przepis ten nie zawiera podstawy do wystawienia faktury korygującej w takich okolicznościach; 3) art. 120 O.p. w związku z art. 7 Konstytucji poprzez błędne zastosowanie wskazanych powyżej przepisów prawa materialnego; 4) art. 14c § 2 w związku z art. 121 § 1 O.p. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia oceny prawnej dokonanej przez podmiot interpretujący. Zdaniem Sądu, żaden z tych zarzutów nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione (art. 7 ust. 1 pkt 2). Przez umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub inne umowy o podobnym charakterze, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się umowy w wyniku których, zgodnie z przepisami o podatku dochodowym, odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający oraz umowy leasingu w rozumieniu tych przepisów, których przedmiotami są grunty (ust. 9). Wedle art. 19a ust. 1 ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. Stosownie natomiast do art. 29a ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Wreszcie, zgodnie z art. 106j ust. 1 ustawy, w przypadku gdy po wystawieniu faktury: 1) udzielono obniżki ceny w formie rabatu, o której mowa w art. 29a ust. 7 pkt 1, 2) udzielono opustów i obniżek cen, o których mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1, 3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań, 4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, 5) podwyższono cenę lub stwierdzono pomyłkę w cenie, stawce, kwocie podatku lub w jakiejkolwiek innej pozycji faktury - podatnik wystawia fakturę korygującą. Z opisu stanu faktycznego wynikało, że zgodnie z zawartymi umowami leasingu finansowego opłaty z tytułu podatku od nieruchomości stanowiły tzw. koszty dodatkowe, którymi Spółka zamierza obciążyć Korzystającego, który zobowiązał się do ponoszenia tego typu kosztów. Były one więc ściśle związane z wykonywaną przez Skarżącą usługą, a zatem składały się na całość świadczenia należnego od nabywcy, wchodząc w jego skład jako "wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika" (art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, zob. także art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym podstawę opodatkowania stanowi wszystko co jest zapłatą którą sprzedawca towaru lub świadczący usługę otrzymał lub ma otrzymać od nabywcy, klienta lub osoby trzeciej z tytułu wykonanych czynności, oraz art. 78 akapit pierwszy lit. a który stanowi, że do podstawy opodatkowania wlicza się m.in.: podatki, cła, opłaty i inne należności, z wyjątkiem samego VAT). Skarżąca utrzymywała, że przeniesienie kosztu podatku od nieruchomości nie jest elementem jednolitego świadczniea leasingu, ale elementem świadczenia pobocznego, które można wyodrębnić (pod względem czasowym i wartości). Koszt podatku od nieruchomości nie wchodzi więc do podstawy opodatkowania, nie może wiec być ujęty w fakturze wystawionej w związku z wydaniem przedmiotu leasingu, a więc przenoszenie jego kosztu w kolejnych latach realizacji umowy nie powinno nastąpić w drodze korekty faktury, lecz na podstawie odrębnych faktur. Tut. Sąd nie zgadza się z tym twierdzeniem, podziela natomiast pogląd wyrażony w podobnej sprawie w wyroku tut. Sądu z dnia 30 stycznia 2014 r., III SA/Wa 2234/13, że opłata z tytułu użytkowania wieczystego (podobnie jak podatek od nieruchomości – przyp. Sądu) nie może być uznana za świadczenie dodatkowej usługi. W oddalającym skargę kasacyjną od tego orzeczenia wyroku NSA z dnia 25 czerwca 2015 r. I FSK 811/14 Sąd ten odwołał się do ustaleń TSUE, który wyjaśniał, że aby opłaty mogły być wliczone do podstawy opodatkowania podatkiem VAT, mimo że nie stanowią one wartości dodanej ani gospodarczego wynagrodzenia z tytułu dostawy towaru lub świadczenia usług, muszą pozostawać w bezpośrednim związku z tą dostawą, zaś kwestia, czy zdarzenie powodujące powstanie obowiązku uiszczenia tej opłaty jest tożsame ze zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku uiszczenia podatku VAT, jest czynnikiem o decydującym znaczeniu dla ustalenia takiego bezpośredniego związku. Zdaniem tut. Sądu, taki bezpośredni związek w rozpoznanej sprawie zachodził. Skoro tak, obciążenie Korzystającego podatkiem od nieruchomości oznacza wzrost ceny, co wymaga korekty podstawy opodatkowania, a więc zachodzi potrzeba wystawienia faktury korygującej (art. 106 j ust. 1 ustawy o VAT), a nie odrębnej faktury. Stanowisko organu interpretacyjnego było zatem słuszne, a zarzuty skargi wskazujące na naruszenie prawa materialnego niezasadne. Nie doszło też zdaniem Sądu do naruszenia zasady praworządności (art. 120 O.p. w związku z art. 7 Konstytucji RP), ani do uchybienia przepisowi art. 14c § 2 O.p. Zgodnie z treścią ostatniego z powołanych przepisów, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Zaskarżona interpretacja – negatywna dla wnioskodawcy – zawiera wskazane prawidłowego stanowiska (konieczność skorygowania faktury pierwotnej, a nie wystawienia osobnej faktury na podatek od nieruchomości) oraz uzasadnienie prawne (wprawdzie niezbyt rozbudowane, ale obejmujące wskazanie podstawy prawnej i jej wyjaśnienie). W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaniu (art. 151 p.p.s.a.).