IV SA/Wa 1206/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 września 2018 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem nr [...], Główny Geodeta Kraju, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), po rozpatrzeniu zażalenia Pana K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...]z dnia [...].06.2017 r., znak: [...], odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu z dnia [...].04.2016 r., znak: [...], utrzymał je w mocy. Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący. Postanowieniem z dnia [...].06.2017 r" znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] (dalej: WINGiK) po rozpatrzeniu wniosku Pana K. S., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej własną decyzją ostateczną z dnia [...].04.2016 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...]z dnia [...].03.2016 r., znak: [...], orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie rozstrzygnięcia zarzutu do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w zmodernizowanym operacie opisowo-kartograficznym w stosunku do działek ozn. nr [...]o pow. 0,2786 ha i ozn. nr [...]o pow. 0,5360 ha, położonych w obrębie [...]jednostki ewidencyjnej [...]. Na ww. postanowienie zażalenie złożył Pan K. S., podnosząc, że obecny stan faktyczny i prawny - w postaci danych dotyczących klasyfikacji jego działek - nie jest zgodny z rzeczywistym stanem rzeczy. Zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji działki te stanowią tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, podczas gdy nie spełniają one wymogów określonych przepisami prawa do tego, aby mogły być tak sklasyfikowane. Główny Geodeta Kraju pismem z dnia [...].11.2017 r., znak: [...], zwrócił się do Pana K. S. o sprecyzowanie w terminie 7 dni, czy jego podanie z dnia [...].03.2017 r. należy traktować - zgodnie z jego literalnym brzmieniem - jako podanie o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., czy też poprzez jego złożenie oczekuje aktualizacji danych ewidencyjnych w zakresie swojej nieruchomości w trybie art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej: ustawa) (Dz.U. z 2017 r., poz. 2101). Jednocześnie Główny Geodeta Kraju, poinformował Go, że w przypadku braku odpowiedzi, we wskazanym wyżej terminie, sprawa zostanie rozpatrzona na podstawie zgłoszonych dowodów. Pomimo skutecznego doręczenia adresatowi, wymienione pismo z dnia [...].11.2017 r., znak: [...], pozostało bez odpowiedzi. Zatem organ potraktował to pismo jako wniosek o wznowienie postępowania. Postępowanie dotyczące wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jest dwuetapowe. W pierwszej fazie organ bada, czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowieniowe, a także czy został zachowany termin do złożenia podania określony w art. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia w tym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy i wydania odpowiedniej decyzji zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. Jeżeli we wstępnej fazie postępowania weryfikującej dopuszczalność wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną organ stwierdzi, iż w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, powinien wydać postanowienie na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Jak wynika z materiału dowodowego niniejszej sprawy, Pan K.S. podaniem z dnia [...].03.2017 r., uzupełnionym następnie (w związku z wezwaniami WINGiK do usunięcia braków podania) pismami z dnia [...].04.2017 r. i [...].06.2017 r., zwrócił się - na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a - o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną WINGiK z dnia [...].04.2016 r., znak: [...], a swoje żądanie uzasadnił zaistnieniem nowych okoliczności powstałych po wydaniu decyzji o dokonaniu zmian danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie strony nowymi dowodami i okolicznościami istotnymi dla sprawy (które powinny wpłynąć na zmianę decyzji w całości lub co najmniej w części), są następujące okoliczności: zameldowanie Skarżącego pod adresem [...] w [...]czyli na działce [...] - co wyklucza możliwość klasyfikowania działek jako rekreacyjno- wypoczynkowych; postanowienie o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie legalizacji budynku na Jego działce; prawomocne postanowienie o ustanowieniu drogi koniecznej dla nieruchomości sąsiedniej - której bieg został ustalony przez Jego działkę, dzieląc ją na dwie części i niewątpliwie wpływając na możliwość jej użytkowania i sposób wykorzystania. Na dowód swoich twierdzeń skarżący przedłożył potwierdzenie zameldowania na pobyt czasowy w [...] przy ul. [...], od dnia [...].04.2017 r. do [...].04.2019 r., oraz postanowienie Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział Cywilny z dnia [...].07.2012 r., sygn. akt [...]w przedmiocie ustanowienia służebności przejazdu i przechodu, wraz z postanowieniem Sądu Okręgowego w [...][...]Wydział Cywilny Odwoławczy z dnia [...].07.2015 r., sygn. akt [...], oddalającym apelację od tego orzeczenia. Przechodząc do oceny dopuszczalności wznowienia postępowania, organ wskazał, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. organ wznawia postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Okoliczności, o których stanowi w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. muszą dotyczyć przedmiotu sprawy i mieć znaczenie prawne, a w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Omawiany przepis wymaga, aby okoliczności i dowody, o których w nim mowa były istotne, a za istotne okoliczności czy dowody uznać można jedynie takie, które spełniają ww. cechy i tym samym mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Skuteczne powołanie się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. będzie miało więc miejsce wówczas, gdy nowe okoliczności lub dowody mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w tym sensie, że wraz z innymi okolicznościami lub dowodami powinny stać się podstawą wydania odmiennej decyzji niż ta, która zapadła poprzednio. W niniejszym przypadku wskazane przez Pana K. S. dowody nie odnoszą się do proceduralnych przyczyn umorzenia - zawieszonego w trybie art. 98 § 1 k.p.a. - postępowania w przedmiocie zgłoszonego zarzutu do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym, ale niewątpliwie - co wynika z treści pism wnioskodawcy - mają doprowadzić do dokonanie określonych zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków, a więc nie są to dowody istotne w rozumieniu ww. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż nie mają żadnego wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, jakim było umorzenie postępowania. Co więcej, analiza załączonego przez wnioskodawcę dokumentu, czyli zaświadczenia o zameldowaniu na pobyt czasowy, nie pozwala go uznać za nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji. Dokument ten nie tylko został sporządzony już po złożeniu wniosku o wznowienie postępowania, ale także poświadcza zdarzenia, które w dacie wydania decyzji o umorzeniu postępowania jeszcze nie zaistniało, a mianowicie fakt zameldowania czasowego pod określonym adresem od dnia [...].04.2017 r. do [...].04.2019 r. Z kolei okoliczność wydania postanowienia o ustanowieniu drogi koniecznej, które w ocenie wnioskodawcy ma przemawiać za wznowieniem postępowania w ww. sprawie, z przyczyny określonej w pkt 5 art. 145 § 1 k.p.a., była mu znany już co najmniej [...].05.2016 r., tj. w dniu sporządzania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]na decyzję WINGiK z dnia [...].04.2016 r., znak: [...], w której już wówczas wskazywał, że za zasadnością zarzutów świadczy to, że zakończyła się już prawomocnie sprawa o ustanowienie drogi koniecznej dla sąsiadującej z Jego działką o nr [...]Której właścicielem jest Pani R. P., Sygn. akt [...]Sądu Rejonowego w [...], która wyznacza trasę drogi koniecznej dzielącą działkę o nr [...]na dwie części, co uniemożliwia jej użytkowanie w celach rekreacyjno-użytkowych. Powyższe oznacza, że w tym przypadku wnioskodawca nie dochował z kolei ustawowego 1- miesięcznego terminu, wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a. Okoliczność natomiast związana z postanowieniem o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie legalizacji budynku na Jego działce, nie została przez wnioskodawcę w jakikolwiek sposób udokumentowana (mimo wezwania WINGiK). Mając powyższe na względzie organ uznał, że skarżący nie opiera swojego wniosku na ustawowej podstawie wznowienia (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), a tym samym by wniosek ten spełniał wymogi formalne i dawał podstawę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną WINGiK z dnia [...].04.2016 r., znak: [...] Zarzuty zawarte w zażaleniu o charakterze merytorycznym, jako wykraczające poza zakres przedmiotowego postępowania, pozostały bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucił zaskarżonemu postanowieniu: 1. naruszenie przepisów prawa mianowicie: • art. 7 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sprawie w sposób nieprawidłowy, w szczególności wydanie decyzji odmawiającej wznowienie postępowania, która jest sprzeczna z interesem społecznym oraz interesem strony jako obywatela, gdyż na dzień dzisiejszy dane uwidocznione w ewidencji gruntów i ich klasyfikacja są niezgodne ze stanem faktycznym; • art. 145 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że brak jest przesłanek do wznowienia postępowania, podczas gdy z przedstawionych przez Skarżącego okoliczności i przedłożonych dowodów wynika, że zaistniały nowe istotne okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania. • błędne przyjęcie, że umorzenie postępowania powoduje brak możliwości wznowienia postępowania, podczas gdy jak wynika z przedstawionych przez skarżącego okoliczności, już po wydaniu tej decyzji wystąpiły nowe okoliczności, które uzasadniają wznowienie postępowania i doprowadzenie do merytorycznego rozpoznania mojej sprawy; Mając na uwadze powyższe, wniósł o uwzględnienie w całości złożonej skargi, zmianę zaskarżonego postanowienia i wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...]z dnia [...]listopada 2015 roku, znak: [...]ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że w jego sprawie prawomocnie zostało wydane postanowienie o umorzeniu postępowania - co doprowadziło do tego, że merytorycznie racje i argumenty skarżącego nie zostały rozpoznane. Takie orzeczenie doprowadziło również do tego, że od długiego już czasu, dane dotyczące Jego gruntów wskazane w ewidencji w zakresie ich klasyfikacji nie są zgodne ze stanem faktycznym. Już po umorzeniu postępowania, wystąpiły nowe okoliczności i fakty, które w Jego ocenie dają szansę na to aby wznowić postępowanie i doprowadzić do merytorycznego rozpoznania zarzutów - i w konsekwencji doprowadzić do prawidłowej klasyfikacji Jego gruntów. Nie podzielił stanowiska wyrażonego w uzasadnianiu zaskarżonego postanowienia, o tym, że bez znaczenia dla rozpoznania wniosku jest to, że sprawa nie została rozpoznana merytorycznie. Nowe okoliczności mają decydujące znacznie i winny skutkować uwzględnieniem wniosku. Wykładnia przepisów postępowania administracyjnego, dokonana przez organ nie jest słuszna gdyż istniejący stan rzeczy, pozbawia skarżącego możliwości wykazania swych racji - Organ wydający postanowienie w żaden sposób nie odniósł się do przedstawianych argumentów chociażby w zakresie sprzeczności obecnych danych widniejących w ewidencji ze stanem faktycznych i obowiązującymi przepisami. Tak jak konsekwentnie wskazuję, zgodnie z obowiązującymi przepisami, tereny rekreacyjno- wypoczynkowe muszą być "niezajęte pod budynki", natomiast na działce skarżącego zgodnie z przedłożonymi dokumentami wskazywanymi, jako nowe okoliczności i podstawa do wznowienia, znajduje się budynek któremu nadany został numer i w którym jestem zameldowany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Postępowanie o wznowienie jest postępowaniem nadzwyczajnym, w którym w pierwszej kolejności organ bada czy podanie o wznowienie zawiera przesłanki wskazane w art. 145 § 1 K.p.a. czy zostało wniesione w terminie o jakim mowa w art. 148 K.p.a. i czy wniosek pochodzi od uprawnionego podmiotu. Są to przesłanki dopuszczalności wznowienia. Po wznowieniu postępowania organ związany jest podstawami wznowieniowymi zawartymi we wniosku i w związku z tym ma obowiązek ponownego rozpoznania sprawy pierwotnej z uwzględnieniem nie tylko dowodów które zostały rozpoznane wcześniej ale i nowych, stanowiących podstawę wznowienia (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1999/12 wyrok NSA z 23.01.2014, LEX nr 1452837, wyrok NSA z 27.04.2017 sygn. akt I FSK 1044/15, LEX nr 229703, wyrok NSA z 24.01.2018 II OSK 872/16 .). Przepis art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. może mieć zastosowanie, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe. Po drugie, nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej. Przez nową okoliczność dla sprawy należy rozumieć taką która może mieć wpływ na odmienne jej rozstrzygnięcie - zapadłaby inna decyzja. Okoliczności te muszą więc być prawotwórcze, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego. – por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2018 r. II OSK 1631/16, LEX nr 2493404. Po trzecie, nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Ujawnienie się tych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia się dowodów) po wydaniu decyzji, o ile rzecz dotyczyła faktów, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jej podejmowania ale istniały. Dowody i fakty muszą być nowe, tzn. nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Muszą więc stanowić nowość w konkretnym postępowaniu. Musiały więc nie być znane organowi, przed którym toczyło się postępowanie. Nie jest przy tym istotne, czy nastąpiło to w wyniku zaniedbań tego organu (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 1984 r., SA/Wr 649/83, ONSA 1984, nr 1, poz. 7, wyrok NSA w Warszawie z dnia 5 listopada 1998 r., III SA 1226/97, LEX nr 35503, czy wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., I OSK 1256/10, LEX nr 744959, wyrok NSA w Lublinie z dnia 20 stycznia 1998 r., I SA/Lu 26/97, LEX nr 34651). Do okoliczności takich nie należy natomiast dokonana przez organ ocena materiału dowodowego sprawy ani też zastosowanie w danym stanie faktycznym określonych przepisów prawa lub ich interpretacja. Okoliczności są traktowane jako nieznane, gdy mimo zgłaszania przez stronę nie zostały objęte postępowaniem wyjaśniającym (por. M. Pułło, Nowe okoliczności..., s. 52 i n.; wyrok NSA w Warszawie z dnia 14 lutego 1990 r., IV SA 529/89, CBOSA). Barbara Adamiak (w: Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, 2016, s. 665) podkreśla, że pojęcie nowych okoliczności i pojęcie nowych dowodów należy rozumieć wąsko, zarówno jako dowody i okoliczności nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Zgodnie z uzasadnieniem wyroku NSA z dnia 4 grudnia 2014 r., II OSK 1200/13, LEX nr 1646229, nowe okoliczności faktyczne dotyczą tylko dowodów nowo odkrytych lub okoliczności zgłoszonych po raz pierwszy w postępowaniu, a więc takich, o których organ nie wiedział bez względu na przyczyny braku tej wiedzy. Nowej okoliczności nie stanowi zatem odmienna ocena okoliczności lub dowodów znanych już wcześniej organowi. W niniejszej sprawie przedmiotem wznowienia była decyzja [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...]kwietnia 2016 r. utrzymująca w mocy orzeczenie z [...]marca 2016 r. orzekające o umorzeniu postępowania w sprawie rozstrzygnięcia zarzutów skarżącego do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w zmodernizowanym operacie opisowo-kartograficzny w stosunku do działek oznaczonych nr [...]i [...]położonych w [...]. Wyrokiem z 13 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/GI 69516 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę złożoną przez skarżącego na tę decyzję. Obecnie skarżący domaga się wznowienia postępowania powołując się na nowe okoliczności i dowody. -postanowienie o ustanowieniu po Jego działce służebności drogi koniecznej, co w Jego ocenie powoduje brak możliwości jednorodnego zakwalifikowania jej jako terenów rekreacyjno-wypoczynkowych. Ponadto wskazując na błędy których dopuścił się organ w tamtym postępowaniu polegające na pominięciu oględzin działki [...], brak przeprowadzenia klasyfikacji gleboznawczej; -dokument z dnia [...]maja 2017 r. potwierdzający zameldowanie skarżącego w budynku w [...]w [...] (zameldowanie na pobyt czasowy). - postanowienie o zawieszeniu postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej, którego jednak mimo wezwania organu nie przedłożył. Oceniając we wskazanych podstawach wznowienia zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowienie Sąd stwierdził, że nie narusza ono ani przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy ani przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, nie stwierdził także wad które uzasadniałaby wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego z urzędu (art. 145 P.p.s.a). Organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w tym oceny formalnej wniosku o wznowienie i doszedł do prawidłowych wniosków, że nie mogą one w świetle art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. stanowić podstawy do wznowienia postępowania. Dowód w postaci postanowienie sądu o ustanowieniu drogi koniecznej nie spełnia kryterium o jakim mowa w tym przepisie. Postanowienie o ustanowieniu służebności drogi koniecznej zostało wydane [...]lipca 2012 r. przez Sąd Rejonowy w [...], sygn. akt [...]. Stało się prawomocne [...]lipca 2015 r. na skutek wydania postanowienia Sądu Okręgowego w [...]z dnia [...]lipca 2015 r., sygn. akt [...]oddalającego apelację K. S.. Jest to dowód który pojawił się po wydaniu decyzji ostatecznej ([...]kwietnia 2016 r.) a więc nie był (bo nie mógł) być znany organowi wydającemu decyzję ostateczną ani też nie istniały w dacie wydania decyzji co oznacza, że nie spełnia przesłanki nowości o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Poza tym został powołany z uchybieniem terminu o jakim mowa w art. 148 § 1 K.p.a. (upływ 1 miesięcznego terminu od dni w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia ). Skarżący złożył ten dokument wraz z wnioskiem o wznowienie, który wpłynął do organu [...] marca 2017 r. czyli po upływie prawie 2 lat od wydania przez Sąd Okręgowy w [...]prawomocnego rozstrzygnięcia w przedmiocie ustanowienia drogi koniecznej. Zresztą na dowód ten skarżący powołał się już w skardze do WSA w Gliwicach z [...] maja 2016 r., co oznacza że w tej dacie wiedział o jego istnieniu i uchybienie jednomiesięcznego terminu do wniesienia podania o wznowienie. Z kolei zaświadczenie o zameldowaniu pochodzi z [...]maja 2017 r. i wynika z niego, że zameldowanie na pobyt czasowy obejmuje okres wcześniejszy tj. od [...] kwietnia 2017 r. Prawidłowo organ przyjął w tym wypadku, że dowód nie istniał w dacie wydawania decyzji ostatecznej a zatem nie może być uznany jako spełniający wymogi z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Natomiast złożone przez skarżącego zaświadczenie o nadaniu nr porządkowego [...]nieruchomości zabudowanej tj. działce nr [...]pochodzi z [...]lutego 2008 r. a zatem zostało również powołane z uchybieniem jednomiesięcznego terminu o jakim mowa w art. 148 K.p.a. Postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie legalizacji budowy mimo wezwania skarżącego do jego złożenia nie zostało przez skarżącego złożone a zatem brak było podstaw aby w ogóle mogło być przedmiotem oceny organu. W związku z tym organ prawidłowo uznał, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych warunkujących szczęcie postępowania wznowieniowego. Prowadzi to do wniosku, że organ nie dopuścił się naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. W zakresie wystarczającym dokonał analizy przedłożonych przez skarżącego dowodów pod kątem ich istotności kryterium nowości oraz terminu do ich powoływania. Zwrócić należy przy tym uwagę, że w istocie skarżący czuje się pokrzywdzony nie rozpoznaniem jego odwołania co oznacza, że wszelkie czynności jakie podejmuje mają na celu ponowne rozpoznanie sprawy ostatecznie zakończonej. Tymczasem instytucja wznowienia postępowania pozwala na ponowne rozpoznanie sprawy m.in. w sytuacji gdy strona wykaże, że organ niejako pominął istniejące dowody lub okoliczności które istniały w trakcie toczącego się postępowania zwyczajnego a które nie były brane pod uwagę w trakcie tego postępowania. W tej sprawie, jak to wynika choćby z zestawienia dat rozstrzygnięć kwestia ustanowienia służebności drogi koniecznej i wydanie prawomocnego postanowienia w tym zakresie nie mogła być przedmiotem rozważań organu w postępowaniu zwyczajnym. Umorzenie zawieszonego postępowania przed organem II instancji było wyłącznie skutkiem nie podjęcia inicjatywy przez samego skarżącego. Zarzuty skarżącego co do wadliwie ustalone stanu faktycznego uzasadniającego odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego nie zasługują na uwzględnienie. Podkreślić należy, że organ nie badał merytorycznie sprawy a jedynie badał czy wniosek spełniał warunki formalne do wszczęcia postępowania. Merytoryczna zasadność wniosku w aspekcie ustalonego wcześniej stanu faktycznego byłaby przedmiotem oceny organu po wznowieniu postępowania – co w tej sprawie nie nastąpiło. Z tych względów i na podstawie art. 151 i 119 pkt 3 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.