IV SA/Wa 1286/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2010 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. H. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2009 r. - zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta G. z [...] marca 2009 r. orzekającą - na wniosek A.W. - o wymeldowaniu R. W. z pobytu stałego z budynku przy ul. [...] w G. W decyzji organu I instancji bardzo szczegółowo opisano stan faktyczny sprawy wskazując m. in., że w dniu [...] sierpnia 2007 r. Sąd Okręgowy w P. orzekł o rozwiązaniu małżeństwa A. i R. W. Następnie postanowieniem Sądu Rejonowego w G. z [...] września 2007 r. orzeczono o podziale majątku wspólnego i zniesieniu współwłasności. Sąd sporną nieruchomość przy ul. [...] przyznał na wyłączną własność A. W., a R. W. nakazał ją opuścić, opróżnić i wydać byłej żonie w terminie trzech miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia. Dalej organ wskazał na liczne postępowania karne, które toczyły się przeciwko R.W. o znęcanie się nad rodziną (zakończone wyrokami), a także postępowania dotyczące niepłacenia na rzecz dzieci zasądzonych alimentów. W protokole przesłuchania A. W. oświadczyła, że jej były mąż od sierpnia 2004 r. nie zamieszkiwał na stałe pod adresem stałego zameldowania. Miał zasądzone dwa pomieszczenia, w których wymienił zamki, były to raczej pomieszczenia magazynowe, przechowalnia jego rzeczy, sporadycznie tam nocował. Od około roku R.W. nie mieszka już w tych pomieszczeniach. Na stałe mieszka w G. przy ul. [...], w lokalu wynajętym przez firmę I. której jest pełnomocnikiem. Ze starszymi dziećmi nie utrzymuje kontaktu, a młodsze widuje około raz w miesiącu i zabiera je do miejsca stałego przebywania przy ul. [...], gdzie dzieci nocują. Wnioskodawczyni poinformowała również, iż w pomieszczeniach przy ul. [...] były mąż pojawia się zazwyczaj raz w miesiącu na umówione spotkania z kuratorem. Wcześniej kurator nie mogła go zastać pod tym adresem, dlatego teraz umawiają się telefonicznie na konkretny dzień i godzinę. Przesłuchana do protokołu w dniu 18 lutego 2009 r. kurator M. J. potwierdziła zeznania A. W., dodając iż pomieszczenie Sygn. akt IV SA/Wa 1286/09 przy ul. [...] nie wskazywało na stały pobyt dozorowanego (brak światła, ogrzewania). W dniu 18 lutego 2009 r. przeprowadzono kontrolę meldunkową. Nie zastano R. W., a pomieszczenia, które - jak twierdzi - zajmuje, były zamknięte. Przesłuchano będących na miejscu rodziców A. W. –J. i S. O. Oświadczyli oni, iż przebywają u córki codziennie od rana do wieczora pomagając jej prowadzić restaurację. Z kuchni restauracji widać okno pomieszczenia, które zajmuje R.W. Wedle przesłuchiwanych od około roku nie nocuje on tam, a gdy zabiera młodsze dzieci to nocują przy ul. [...]. Najczęściej widują go raz w miesięcu gdy przechodzi na spotkania z kuratorem. Dalej organ wskazał, iż z protokołu rozprawy, która odbyła się w sprawie z powództwa A. W. przeciwko R. W. o bezumowne korzystanie z pomieszczeń znajdujących się na posesji przy ul. [...], wynika, iż R.W. oświadczył, że "to nie jest mieszkanie, ale ja tam trzymam swoje rzeczy". Organ opisał nadto konflikt między byłymi małżonkami związany z zajmowaniem przez R. W. wskazanych pomieszczeń na nieruchomości wnioskodawczyni (np. odcinanie prądu). Podczas przesłuchania, dwoje starszych dzieci stron, tj. L. i A. potwierdzili zeznania matki oświadczając, iż ojciec nie mieszka przy ul. [...] i nie utrzymuje z nimi kontaktu. Z opowiadań młodszego rodzeństwa wiedzą, że kiedy ojciec ich zabiera to nocują przy ul. [...]. W dniu 18 lutego 2009 r. i 20 lutego 2009 r. przeprowadzono kontrole meldunkowe w lokalu przy ul. [...]. Nie zastano R. W.. Przed domem stał jego samochód. Z wyjaśnień sąsiadów mieszkających w tej samej klatce wynika, że od kilku miesięcy widują regularnie R.W. Z informacji Spółdzielni Mieszkaniowej wynika, iż lokal ten wynajęto na działalność gospodarczą spółce I., żadnego szyldu na bloku nie wywieszono. Dzielnicowy KP Policji w G. poinformował, iż znany jest mu konflikt pomiędzy byłymi małżonkami, a z informacji osób, które znają konfliktowy charakter R.W., a które odmówiły podania danych osobowych, wynika, iż ww. mieszka w wynajmowanym przez I. pomieszczeniu przy ul. [...]. Informacja ta nie została jednak potwierdzona przez dzielnicowego, albowiem pomimo kilkakrotnych wizyt pod tym adresem nikogo nie zastano, a drzwi były zamknięte. Sygn. akt IV SA/Wa 1286/09 W dniu 9 lutego 2009 r. R. W. nadesłał do organu pismo wyjaśniające, w którym oświadczył, iż zamieszkuje do dnia dzisiejszego przy ul. [...]. Komornik sądowy prowadzi "postępowanie eksmisyjne" z tego lokalu ale w tej chwili jest ono zawieszone z uwagi na to, iż wskazane przez A. W. miejsce, do którego miałby się przeprowadzić jest zamieszkałe przez inne osoby. W odpowiedzi na ten zarzut A. W. oświadczyła, iż wskazała komornikowi miejsce gdzie można przewieźć rzeczy byłego męża, tj. do lokalu przy ul. [...], który to lokal jest przez niego wynajmowany. Kolejnym podanym adresem jest lokal przy ul. [...]. R. W. oświadczył, iż na żądanie organu zostanie przedstawiona lista osób, które potwierdzą jego zamieszkiwanie w miejscu zameldowania. Organ kilkakrotnie próbował skontaktować się z R. W. jednak bez skutku. Ponadto zainteresowany oświadczył, iż po wskazaniu przez byłą żonę pomieszczenia do zamieszkania, dobrowolnie opuści dotychczasowe pomieszczenia przy ul. [...] i samodzielnie się przemelduje. Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne, Burmistrz Miasta G. uznał, iż wystąpiły przesłanki do wymeldowania, albowiem R. W. opuścił miejsce zameldowania, a opuszczenie to było dobrowolne i trwałe. Zdaniem organu całokształt jego zachowań wskazuje, że lokal, w którym był zameldowany przestał być miejscem jego interesów życiowych. Materiał dowodowy wskazuje, iż R.W.nie korzysta z lokalu w sposób ciągły, nie przebywa w nim, nie nocuje z dnia na dzień, zerwał więzi z rodziną (żoną i dwójką starszych dzieci). Nadto nie zamierza w przyszłości wiązać się z tym lokalem. Sam przyznał, iż opuści go jak tylko była żona wskaże mu inny lokal. Ustalony stan faktyczny świadczy o tym, iż R.W. mieszka w lokalu wynajętym przez firmę I. w G. przy ul. [...], Wojewoda [...] - po rozpoznaniu odwołania R. W. -utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podniósł, iż ww. nie ma problemu mieszkaniowego, a zatem jego obowiązkiem było wykonanie postanowienia Sądu Rejonowego z [...] września 2007 r. i wymeldowanie się ze spornego lokalu. Ostateczną formą jest wykonanie eksmisji, co dla strony wiąże się z poniesieniem kosztów całej egzekucji. W niniejszej sprawie Komornik Sądowy przy SR w G. postanowieniem z [...] października 2008 r. postanowił zakończyć postępowanie egzekucyjne w sprawie i pozostawić tytuł wykonawczy w aktach. Sygn. akt IV SA/Wa 1286/09 W ocenie organu odwoławczego narosłe konflikty w małżeństwie doprowadziły do opuszczenia przez R. W. miejsca zameldowania i zamieszkania w innym miejscu. W odwołaniu strona twierdzi, iż nie opuściła spornego lokalu, posiada w nim łóżko, stół, krzesła i kilka szafek. Jednakże pozostawienie tam nielicznych mebli nie stanowi potwierdzenia faktu zamieszkiwania. Z przesłuchania świadków i kontroli meldunkowych jednoznacznie, w ocenie Wojewody, wynika, że R. W. nie zamieszkuje przy ul. [...]. W skardze R. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2009 r. Podniósł, iż: 1) organ wydał decyzję na podstawie nieprawdziwych ustaleń faktycznych oraz przeprowadził nieobiektywną ocenę ustaleń dokonanych przez organ I instancji, nadto w sposób niestaranny zgromadził i rozpatrzył materiał dowodowy; 2) A. W. składając w dniu 16 stycznia 2009 r. wniosek o wymeldowanie skarżącego uczyniła to w sytuacji, gdy skarżący zamieszkiwał w spornej nieruchomości, o czym świadczy wniesienie w połowie 2008 r. pozwu o odszkodowanie za korzystanie z lokali, w których skarżący mieszkał; 3) organ uwzględnił jedynie stanowisko A. W., a całkowicie pominął wyjaśnienia skarżącego, w szczególności nie wezwał skarżącego do uzupełnienia materiału dowodowego; 4) skarżący jest pod nadzorem kuratora, a ta okoliczność nie zezwala na opuszczenie miejsca pobytu bez informowania o tym fakcie kuratora; 5) skarżący był na każdym spotkaniu z kuratorem w miejscu gdzie przebywał, mieszkał i był zameldowany tj. przy "ul. [...] " w G.; 6) skarżący kierował pisma do A. W. by ta wskazała inne miejsce pobytu, do którego skarżący deklarował, że dobrowolnie się przeniesie; 7) eksmisja nie została wykonana do tej chwili, a jedynie A. W. została wprowadzona w posiadanie przez Komornika Sądowego do pomieszczeń, w których zamieszkuje i jest zameldowany skarżący; 8) kontrole meldunkowe były prowadzone na wniosek A. W. wtedy, kiedy ona wiedziała, że skarżący opuszcza miejsce zamieszkania. Wojewoda [...] - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Sygn. akt IV SA/Wa 1286/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał, iż zaskarżona decyzja Wojewody [...] z [...] maja 2009 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego. Podstawę materialnoprawną wymeldowania skarżącego z lokalu przy ul. [...] w G. stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993, ze zm.) - zwanej dalej: ustawą o ewidencji. Zgodnie z treścią tego przepisu organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu omawianego wyżej art. 15 ust. 2 jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne, nadto że opuszczenie danego lokalu to nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia tego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i założeniem w nowym ośrodku swoich osobistych i majątkowych interesów. Dobrowolne opuszczenie ma miejsce wówczas, gdy wynika z własnej woli osoby zainteresowanej, a nie z powodu bezprawnych działań lub zachowań innych osób. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny, tj. przez złożenie stosownego oświadczenia lub w sposób dorozumiany - przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości Sygn. akt IV SA/Wa 1286/09 wyraża wolę osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Zaś trwałość opuszczenia lokalu ma miejsce wyłącznie w sytuacji, gdy osoba wyraża wolę zerwania wszystkich związków z lokalem dotychczasowego miejsca pobytu. Zatem o opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić jedynie wówczas, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, przy czym zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Przy ustaleniu zamiaru nie można poprzestać na oświadczeniach zainteresowanej osoby, tylko określić go na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dla oceny zamiaru istotne znaczenie mieć będzie, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą m. in.: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu, a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim. Innymi słowy dla zaistnienia przesłanki "opuszczenia miejsca pobytu stałego" konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu, niż miejsce pobytu stałego, towarzyszył zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego (patrz: wyrok NSA z 23.04.2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, publ. LEX nr 50123; wyrok NSA z 6.02.2002r., sygn. akt SA/Sz 1278/00, niepubl.; wyrok NSA z 21.03.2001 r., sygn. V SA 2950/00, publ. LEX nr 80643; wyrok NSA z 23.09.1999r., sygn. V SA 252/99, publ. LEX nr 49952; wyrok NSA z 5.01.2007r., sygn. akt II OSK 133/06, publ. LEX 327831; wyrok WSA z 24.11.2006r., sygn. akt IV SA/Wa 1677/06, publ. LEX 306533; wyrok NSA z 17.03.2003r., sygn. akt V SA 2323/02, publ. LEX nr 159183). Należy także mieć na uwadze, że wydanie decyzji administracyjnej o wymeldowaniu z pobytu stałego, stanowi wyjątek od ogólnej zasady realizacji obowiązku wymeldowania przez osobę, która opuszcza miejsce pobytu stałego. Dlatego też obowiązkiem organu rozpatrującego sprawę o wymeldowanie jest nie budzące wątpliwości ustalenie istnienia bądź nieistnienia przesłanki do wymeldowania, tj. opuszczenia pobytu stałego. Obowiązek ten wynika z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, zgodnie z którym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek stania na straży praworządności i podejmowania wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do jej załatwienia mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Realizacji tej zasady ogólnej służy m. in. art. Sygn. akt IV SA/Wa 1286/09 77 § 1 K.p.a., który wskazuje, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, w tym dokonać analizy wszystkich dowodów, mającej znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Zaś - stosownie do art. 80 K.p.a. (zasady swobodnej oceny dowodów) - organ winien ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wynik tej oceny powinien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w którym m. in. należy wskazać fakty, które uznano za udowodnione, dowody na których się oparto, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 1 i § 3 K.p.a.). Zgodnie natomiast z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Rozpatrując sprawę - w świetle wyżej wskazanych kryteriów - Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W ocenie Sądu ustalenia w zakresie spełnienia przesłanek do wymeldowania, wynikających z powołanych przepisów prawa, zostały właściwie poczynione, ocenione i udowodnione w całym toku postępowania administracyjnego. I tak organy prawidłowo ustaliły, iż skarżący nie mieszka w budynku przy ul. [...] w G., czyli w miejscu dotychczasowego pobytu stałego. Jego życie obecnie koncentruje się w budynku przy ul. [...] w G., zatem ta nieruchomość jest faktycznym miejscem pobytu skarżącego. W tej materii organy oparły się na kontroli meldunkowej, zarówno pod jednym jak i drugim adresem, informacji dzielnicowego KP Policji w G., wyjaśnieniach strony A. W., zeznaniach świadków: dwójki najstarszych dzieci L.i A., rodziców uczestniczki – J. i S. O., sąsiadów z ul. [...] oraz kuratora skarżącego. Nie może ponad wszystko ujść uwadze, iż Sąd Rejonowy w G. postanowieniem z [...] września 2007 r. orzekł o podziale majątku byłych małżonków i przyznał A. W. sporną nieruchomość przy ul. [...], a skarżącemu nakazał opuścić, opróżnić i wydać A. W. zajmowane pomieszczenia w budynkach na nieruchomości położonej przy ul. [...] w G. Sąd nie orzekł przy tym o obowiązku zapewnienia skarżącemu lokalu socjalnego. Orzeczenie zawierające nakaz wydania rzeczy stanowi tytuł wykonawczy. Zamieszczenie w postanowieniu o podział majątku wspólnego orzeczenia nakazującego drugiemu małżonkowi opuszczenie mieszkania zwalnia Sygn. akt IV SA/Wa 1286/09 uczestników od konieczności prowadzenia oddzielnego procesu o wydanie rzeczy lub lokalu i likwiduje przyczynę ewentualnych przyszłych sporów. A zatem postanowienie o podziale majątku z ww. orzeczeniem stanowi tytuł do wszczęcia egzekucji o opróżnienie lokalu (zob. uchwała SN z 13 marca 1985 r. III CZP 4/85, OSNC 1985/11/172). Powołane postanowienie z [...] września 2007 r. jest prawomocne i słusznie zostało wzięte przez organy pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy o wymeldowanie. Występuje tu bowiem ta sama sytuacja, jaka ma miejsce w przypadku wyroku orzekającego eksmisję. Postanowienie z [...] września 2007 r. oznacza bowiem prawny nakaz opuszczenia lokalu i opróżnienia go z rzeczy osobistych z chwilą uprawomocnienia się tego postanowienia. Jak wynika z akt sprawy skarżący opuścił lokal przy ul. [...], a zatem dobrowolnie wykonał orzeczenie Sądu z [...] września 2007 r. Zgodnie z ugruntowaną już linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego - egzekucja wyroku orzekającego eksmisję z lokalu jest aktem równoznacznym z ustaniem pobytu osoby eksmitowanej w tym lokalu w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych i oznacza jej opuszczenie w rozumieniu art. 15 ust. 2 tej ustawy (vide wyrok NSA z dnia 6 lutego 2003 r. V SA 1398/02, LEX nr 159189). W innym zaś wyroku (z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt II OSK 65/05) Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się, że opuszczenie lokalu wskutek wykonania wyroku orzekającego eksmisję jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, które w konsekwencji uzasadnia orzeczenie o wymeldowaniu osoby. Te same reguły należy przyjąć, w ocenie Sądu, w przypadku wykonania orzeczenia o podział majątku zawierającego orzeczenie nakazujące opuszczenie, opróżnienie i wydanie określonego lokalu. Skutek bowiem wyroku eksmisyjnego oraz orzeczenia nakazującego opuszczenie lokalu w postanowieniu o podział majątku, jest ten sam, tzn. w obu przypadkach kreuje taki stan prawny, który nakazuje opuszczenie określonego lokalu. Odnosząc się do zarzutu skargi wskazującego, iż A. W. złożyła jednocześnie wniosek o wymeldowanie oraz pozew do sądu powszechnego o odszkodowanie za bezumowne korzystnie z lokalu w spornej nieruchomości, to podnieść należy, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. A. W. nigdy nie twierdziła, iż skarżący w ogóle nie przychodzi do domu przy ul. [...], wręcz przeciwnie wskazywała, iż np. spotyka się pod tym adresem z kuratorem. Jednakże Sygn. akt IV SA/Wa 1286/09 czym innym jest sporadyczne przebywanie, a czym innym zamieszkiwanie. W sprawie o wymeldowanie istotne znaczenie ma nie to czy skarżący od czasu do czasu pojawia się w przedmiotowym lokalu, ale to czy skarżący opuścił miejsce stałego zameldowania, z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i założeniem w nowym ośrodku swoich osobistych i majątkowych interesów. W ocenie Sądu, zachowanie skarżącego wskazuje, iż próbuje on kreować taki stan faktyczny, który wskazywałby na jego zamieszkiwanie w miejscu zameldowania. Jednocześnie sam przyznaje, iż dobrowolnie wymelduje się z domu przy ul. [...] jak tylko otrzyma lokal zastępczy, zaś w skardze myli się podając jako adres swojego zamieszkania i zameldowania "ul. [...] " (adres miejsca, w którym skarżący wynajmuje lokal). Bez znaczenia również dla wymeldowania pozostaje okoliczność, iż skarżący pozostaje pod dozorem kuratora. Jak sam skarżący wskazał w swojej skardze, okoliczność ta nie zezwala na opuszczenie miejsca pobytu bez informowania o tym fakcie kuratora. A zatem nie jest zabroniona zmiana miejsca zamieszkania i zameldowania, a jedynie obowiązkiem osoby dokonującej takiej zmiany, jest poinformowanie o tym fakcie kuratora. Również zarzut dotyczący prowadzenia kontroli meldunkowych na wniosek A.W. wtedy, kiedy wiedziała, że skarżący opuszcza miejsce zamieszkania, nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem twierdzenie takie jest gołosłowne i niepoparte żadnymi dowodami. Odnosząc się do zarzutu skarżącego w kwestii uzupełnienia materiału dowodowego jak sugerował skarżący poprzez przesłuchanie świadków (wskazanych przez niego na żądanie organu), należy zauważyć, iż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego także dopuszczają inicjatywę dowodową strony postępowania. Z prawa tego skarżący nie skorzystał, pomimo woli zgłoszenia świadków wyrażonej przed organem w piśmie z dnia 8 lutego 2009 r. Wobec niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego sprawy, błędem organów nie było -wbrew wywodom skargi - nieprzeprowadzenie dodatkowych dowodów w postaci przesłuchania świadków, których mógłby wskazać skarżący na żądanie organu, a którzy mieliby poświadczyć, iż miejsce zameldowania skarżącego jest miejscem jego zamieszkania. Powyższe dowodzi, iż Sąd nie podziela twierdzeń skarżącego odnośnie błędnych ustaleń faktycznych poczynionych przez organy w sprawie, a polegających Sygn. akt IV SA/Wa 1286/09 na przyjęciu, iż skarżący opuścił miejsce pobytu stałego. Skoro w niniejszej sprawie wyczerpane zostały przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji, orzeczenie organu w przedmiocie wymeldowania skarżącego z przedmiotowego budynku należało uznać za prawidłowe. Na marginesie zauważyć należy, iż postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. z dnia [...] października 2008 r. zostało wydane na skutek prowadzonej egzekucji wierzyciela R.W. przeciwko dłużnikowi A. W. To zatem skarżący egzekwował wykonanie postanowienia z [...] września 2007 r. w zakresie w jakim Sąd zasądził od A. W. na rzecz skarżącego tytułem spłaty oraz należnych pożytków określoną kwotę. Jak wynika z treści uzasadnienia z [...] października 2008 r. całe roszczenie wynikające z tytułu wykonawczego zostało zaspokojone. A. W. występowała zatem w roli dłużnika, a nie wierzyciela jak wskazał organ w zaskarżonej decyzji. Ta omyłka nie miała jednak żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia o wymeldowaniu skarżącego z miejsca pobytu stałego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postanowiono w pkt 2 wyroku na zasadzie art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348, ze zm.).