IV SA/Wa 1390/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.) sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Prezydenta [...] na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], Minister Inwestycji i Rozwoju działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), po rozpatrzeniu zażalenia Prezydenta Miasta P. - wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., znak [...], odmawiające wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r., znak [...], stwierdzającą nieważność decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z listopada 1973 r., nr [...], w części dotyczącej odszkodowania za grunt ustalonego w pkt II ppkt 1 lit. a na rzecz S.G. oraz w pkt III ppkt 1 lit. a na rzecz H. P., utrzymał w mocy ww. postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. W uzasadnieniu postanowienia Minister przedstawił następujący stan sprawy. Decyzją z dnia [...] września 2016 r., znak [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z listopada 1973 r., znak [...], w części dotyczącej odszkodowania za grunt, ustalonego w pkt II ppkt 1 lit. a na rzecz S. G. oraz w pkt III ppkt 1 lit. a na rzecz H. P.. Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. Prezydent Miasta P., wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, powołując się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., wystąpił do Wojewody [...], z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r., znak [...] Wojewoda [...] odmówił wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r., znak [...], wskazując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że wbrew twierdzeniom wnioskodawcy nie można uznać, że w niniejszej sprawie doszło do pominięcia strony postępowania. Pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. Prezydent Miasta P. - wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, wniósł zażalenie na ww. postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. Po rozpatrzeniu zażalenia Prezydenta Miasta P., Minister stwierdził, że postępowanie w przedmiocie wznowienia składa się z dwóch faz. W fazie pierwszej organ właściwy do rozpoznania wniosku bada legitymację podmiotu składającego wniosek, czy wniosek dotyczy decyzji ostatecznej, czy został złożony w terminie, o jakim mowa w art. 148 § 1 i § 2 K.p.a., oraz czy podane we wniosku przyczyny mieszczą się w kategorii podstaw do wznowienia. W drugiej fazie organ rozstrzyga sprawę o wznowienie co do jej istoty. W sytuacji, gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje takie postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 Kpa). W ocenie Ministra organ I instancji prawidłowo ocenił, że nie ziściły się przesłanki do wznowienia postępowania. Wnioskodawca postępowania, tj. Prezydent Miasta P., wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, jako przesłankę wznowienia podał art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stosownie zaś do art. 148 § 1 Kpa podanie o wznowienie wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w ww. sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, a zgodnie z § 2 termin do złożenia podania o wznowienie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Przyjmuje się, że w wypadku gdy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., w pierwszej kolejności bada się zachowanie terminu do jego wniesienia. Przepis art. 148 § 2 K.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" - o jakim mowa w art. 148 § 2 K.p.a. - należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające jej zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia. Przy czym wystarczy, jeśli posiada informację, czego dana decyzja dotyczy. W uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania Prezydent Miasta P. wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, podniósł iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r., znak [...] nigdy nie została mu doręczona. Jednocześnie poinformowano, iż o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. dowiedziano się w dniu [...] listopada 2017 r., na potwierdzenie czego do wniosku o wznowienie, dołączono wydruk wiadomości mailowej, zawierający w załączeniu ww. decyzję z dnia [...] września 2016 r. Dalej Minister wywodził, że z adnotacji znajdującej się na wniosku o wznowienie z dnia [...] listopada 2017 r. wynika, iż wniosek ten wpłynął do [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu [...] listopada 2017 r., co zdaniem wnioskodawcy dowodzi o złożeniu wniosku o wznowienie postępowania, z zachowaniem terminu określonego wart. 148 § 1 K.p.a. Jednakże Minister Inwestycji i Rozwoju pozyskał do akt sprawy decyzję Prezydenta Miasta P. Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., znak [...] o ustaleniu odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość na rzecz H. P., L. P., K. P., M. K. oraz A. P. w kwocie [...] zł. Jak wynika z treści ww. decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. powyższe odszkodowanie przyznano, w związku z ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r., znak [...] stwierdzającą nieważność decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z listopada 1973 r., znak [...]. Co więcej, adresatem decyzji Prezydenta Miasta [...] Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. znak [...] był m.in. Urząd Miasta [...] Wydział Gospodarki Nieruchomościami. Natomiast ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż decyzja ta została doręczona Wydziałowi Gospodarki Nieruchomościami już w dniu [...] lipca 2017 r. W ocenie Ministra już w dacie [...] lipca 2017 r. wnioskodawca posiadał wiedzę o okoliczności stanowiącej podstawę jego wniosku o wznowienie postępowania., tj. o decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. Powyższe oznacza, iż podana przez wnioskodawcę data, w której dowiedział się o okoliczności, stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, jest nieprawdziwa, a zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy bezspornie wskazuje, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a. W przypadku niezachowania terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a. prowadzenie dalszego postępowania zmierzającego do merytorycznego rozpatrzenia sprawy jest niedopuszczalne. Zgodnie z wyjaśnieniami wnioskodawcy nie brał on udziału w przedmiotowym postępowaniu nadzorczym, gdyż Wojewoda [...]kierował korespondencję w sprawie do Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...], nie zaś do właściwego w sprawie Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta [...]. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż wnioskodawca miał wiedzę o prowadzonym postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z listopada 1973 r., znak [...], o czym świadczy znajdujące się w aktach sprawy pismo Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak [...], przekazujące do Urzędu Miasta [...] Wydział Gospodarki Nieruchomościami zawiadomienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r., znak [...] o prowadzonym postępowaniu nadzorczym, dotyczącym decyzji z listopada 1973 r. Ponadto, w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] stycznia 2018 r., zarówno Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego [...], jak i Wydział Gospodarki Nieruchomościami Miasta [...], stanowią jednostki organizacyjne tego samego organu - Prezydenta Miasta [...], co oznacza, że w ramach tego organu ewentualne sprawy, znajdujące się we właściwości innej jednostki organizacyjnej powinny być przekazywane według właściwości jednostce właściwej w sprawie, co miało miejsce w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Minister wskazał, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego wnioskodawca złożył wniosek o wznowienie postępowania po upływie terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a., co więcej, brak jest ustawowych przesłanek wznowienia postępowania, a więc wniosek nie spełnia wymagań formalnych i należało odmówić wznowienia postępowania ze względów przedmiotowych. W skardze z dnia [...] kwietnia 2018 r., wywiedzionej na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] marca 2018 r. Prezydent Miasta P. zarzucił naruszenie: art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania stypizowane w tymże artykule, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., wnosząc o uchylenie skarżonego postanowienia z dnia 16 marca 2018 r. oraz o uchylenie poprzedzającego postępowania Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., jako niezgodnych z prawem. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Minister Inwestycji i Rozwoju błędnie przyjął, iż wystarczyła sama wzmianka o decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r., zawarta w decyzji Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., znak [...], ażeby uzyskać informację, że decyzja nie została doręczona Wydziałowi Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta [...]. Jest to w ocenie strony skarżącej błędne stwierdzenie, ponieważ o fakcie, iż Prezydent Miasta [...] wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej (Wydział Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta [...]) nie otrzymał decyzji Wojewody [...] z dnia 30 września 2016 r., skarżąca dowiedziała się w dniu [...] listopada 2017 r., zapoznając się z treścią tej decyzji. Z samej wzmianki w decyzji Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., znak [...] o decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r., nie daje informacji, czy Prezydent Miasta [...], wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej (Wydział Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta [...]) wiedział o jej treści. Strona zwróciła uwagę, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. została skierowana do Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...], jako organu administracyjnego, a nie jako strony. Zdaniem skarżącego stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. W przedmiotowej sprawie na skutek wydanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r., Prezydent Miasta [...] Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego [...] decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., ustalił odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość na rzecz ww. uczestników postępowania w kwocie [...]zł. Ponadto w związku z ww. decyzją Wojewody [...] dnia [...] września 2017 r., Prezydent Miasta [...] Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., ustalił odszkodowanie w kwocie [...] zł. Wobec powyższego Skarb Państwa Prezydent Miasta P., wykonujący zadania zlecone z zakresu administracji rządowej, reprezentowany przez Wydział Gospodarki Nieruchomościami UMP, został zobowiązany do wypłaty kwot obu odszkodowań, pomimo tego, iż nie mógł zająć stanowiska co do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca września 2016 r., która to decyzja stanowiła podstawę do wypłaty obu odszkodowań. Ponadto w postępowaniach prowadzonych w trybie art. 156 K.p.a. Skarb Państwa Prezydent Miasta P., wykonujący zadania zlecone z zakresu administracji rządowej reprezentowany przez Wydział Gospodarki Nieruchomościami UMP organów administracyjnych, zawsze posiada przymiot strony. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; zwana dalej w skrócie "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji, wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji, Sąd stosuje przewidziane prawem środki, w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie z dnia [...] marca 2018 r. którym Minister Inwestycji i Rozwoju, po rozpatrzeniu zażalenia Prezydenta Miasta P. - wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., odmawiające wznowienia postępowania, utrzymał w mocy to postanowienie. Zasadnie Minister wywodził, że we wstępnej fazie postępowania o wznowienie, czyli po złożeniu wniosku przez stronę (albo wszczęciu z urzędu, w przypadkach przewidzianych przez K.p.a.), a przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, organ ma zbadać formalne warunki wznowienia, spełnienie których pozwala przejść do drugiej fazy postępowania poprzez wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.), albo wobec stwierdzenia, że warunki formalne nie zostały spełnione, to wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). Wskazanie przez wnioskodawcę przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nakładały na organ administracji publicznej obu instancji, obowiązek ustalenia z urzędu, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w terminie 1 miesiąca, liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Podkreślić należy, że to na stronie żądającej wznowienia postępowania, spoczywa obowiązek udowodnienia, kiedy konkretnie dowiedziała się o wydaniu decyzji (art. 148 § 2 K.p.a). To z kolei nie zwalnia organu administracyjnego z obowiązku weryfikacji twierdzeń strony i przedłożonych przez nią dowodów oraz przedstawienia swojego stanowiska, w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. To na stronie żądającej wznowienia postępowania, spoczywa obowiązek udowodnienia, kiedy dowiedziała się o wydaniu decyzji (art. 148 § 2 K.p.a.). To z kolei nie zwalnia organu administracyjnego z obowiązku weryfikacji twierdzeń strony i przedłożonych przez nią dowodów oraz przedstawienia swojego stanowiska, w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (tak wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 1154/17, LEX nr 2531765). Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy jest, że bieg terminu, określonego w art. 148 § 2 K.p.a., rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (por. wyrok NSA z 18 lipca 2012 r., I OSK 1025/11, LEX nr 1405616; por. też wyrok WSA w Warszawie z 25 lipca 2012 r., I SA/Wa 2344/11, LEX nr 1225612). Zawarty w art. 148 § 2 K.p.a. zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy zatem rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje, pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. NSA w wyroku z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1661/17, LEX nr 2481414 stwierdził, że zawarty w art. 148 § 2 K.p.a. zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a., spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi więc udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Organ ma obowiązek dokonania weryfikacji twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w zakresie ustalenia tej okoliczności, a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (tamże). Przepis art. 148 § 2 K.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (taki pogląd, podzielany przez skład orzekający wyraził NSA w wyroku z dnia 28 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 973/17, powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Przyjęcie argumentacji prezentowanej przez Prezydenta Miasta byłoby równoznaczne z wymaganiem, by organ prowadzący sprawę przy doręczeniu decyzji do danego organu kierował się regulaminem organizacyjnym urzędu, obsługującego ten organ i znał ewentualne czasowe powierzenie czy przeniesienie kompetencji między wydziałami. Jest to co najmniej trudne do wykonania ze względów ergonomii postępowania administracyjnego i organizacji administracji. Ponadto nie jest to wymóg, który wynikłaby z przepisów prawa. Należałoby raczej uznać, że to organ będący adresatem decyzji, szczególnie jeśli dane postępowanie może mieć prawne znaczenie, w kontekście właściwości kilku jego wydziałów, musi tak zorganizować pracę, by zapewnić właściwy obieg korespondencji między wydziałami. Brak jest zatem podstaw do skutecznego wywodzenia, że nieprzekazanie danej decyzji między wydziałami zgodnie z właściwością (ewentualne uchybienie organu, będącego adresatem) powoduje brak skutku doręczenia, z uwagi na nieznajomość regulaminu organizacyjnego oraz czasowych zmian we właściwości wydziałów przez organ wysyłający korespondencję. Umieszczenie w wykazie podmiotów, którym doręcza się decyzję danego organu rodzi domniemanie, że ze względu na wymóg prawidłowej organizacji, przesyłane pismo dotarło do właściwej komórki organizacyjnej. Ustosunkowując się do twierdzeń Prezydenta Sąd wskazuje, że nie można z umieszczenia w rozdzielniku decyzji lub w innym miejscu wnioskować, kto jest stroną postępowania. Zgodzić się należy z twierdzeniami organu, że wnioskodawca miał wiedzę o prowadzonym postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z listopada 1973 r., znak [...], o czym świadczy znajdujące się w aktach sprawy pismo Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak [...], przekazujące do Urzędu Miasta [...] Wydział Gospodarki Nieruchomościami zawiadomienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r., znak [...] o prowadzonym postępowaniu nadzorczym, dotyczącym decyzji z listopada 1973 r. Zgodnie z wyrokiem NSA z 28 lutego 2018 r., II OSK 1167/16, LEX nr 2495847, nie jest istotne w jaki sposób strona uzyska wiedzę o wydanej w sprawie decyzji. Przepis art. 148 § 2 K.p.a. wymaga, aby strona znalazła się w posiadaniu informacji o zapadłej decyzji. Właściwe ustalenie daty, w której strona dowiedziała się o decyzji i daty złożenia podania o wznowienie postępowania mają fundamentalne znaczenie dla ustalenia zachowania terminu do wniesienia podania, o jakim mowa w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w skardze należy wskazać, że względy merytoryczne i słusznościowe (legitymacja strony Prezydenta w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym odszkodowania) nie uzasadnia rezygnacji z wymogów formalnych. Co więcej, ze względu na szczególny charakter instytucji wznowienia postępowania, ustalenia organu administracji publicznej dotyczące zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania muszą być jednoznaczne (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 21 marca 2018 r., VIII SA/Wa 47/18, LEX nr 2479867). Zasadnie organ wywodził, że w przypadku niezachowania terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a. prowadzenie dalszego postępowania zmierzającego do merytorycznego rozpatrzenia sprawy jest niedopuszczalne. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, co uzasadnia odmowę wznowienia postępowania, zgodnie ze stanowiskiem organu. Wobec tego na podstawie art. 151 P.p.s.a. oraz art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę w braku podstaw do odmiennego rozstrzygnięcia, wyszczególnionych w art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.