IV SA/Wa 1464/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. K. działającej w imieniu własnym i na rzecz małoletnich D.K. i N. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r., nr. [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi Pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 20 kwietnia 2018 r. J. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r., nr. [...] w przedmiocie wymeldowania jej z dziećmi z pobytu stałego z lokalu [...] przy ul. [...] w [...]. W skardze zawarła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia wskazując, iż uchybiła terminowi ze względu na trudności finansowe (brak pieniędzy na znaczki pocztowe). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przewiduje, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei zgodnie z art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto strona powinna równocześnie z wnioskiem dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Należy podkreślić, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa nie jest możliwe przywrócenie terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienia NSA: z dnia 15 lipca 2014 r., II FZ 832/14; z dnia 9 września 2014 r., I GZ 499/14 oraz z dnia 2 października 2014 r., II OZ 1011/14 – dostępne w bazie orzeczeń CBOIS). Innymi słowy jedynie zaistnienie wyjątkowych, nieprzewidywalnych i niezależnych od strony okoliczności, których nie mogła usunąć w terminie do dokonania danej czynności, może uzasadniać jego przywrócenie. Nie uzasadniają więc przywrócenia uchybionego terminu okoliczności takie jak dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, bądź nieznajomość prawa (por. postanowienia NSA: z dnia 12 stycznia 2016 r., II OZ 1369/15; z dnia 28 listopada 2012 r., I OZ 869/12; z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt. II OZ 712/08, dostępne w bazie orzeczeń CBOIS). W ocenie Sądu, skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej 20 marca 2018 r., a zatem termin do wniesienia skargi do sądu upłynął w dni 19 kwietnia 2018 r. Natomiast skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi została nadana w urzędzie pocztowym 20 kwietnia 2018 r., a zatem 1 dzień po terminie. Wyjaśnienia skarżącej o bardzo złej sytuacji finansowej oraz oświadczenie córki N. K., iż zarobione przez siebie pieniądze w maglu przekazała w części matce celem zakupu znaczków pocztowych spowodowały iż Sąd uznał wniosek za uzasadniony i w oparciu o treść art. 86 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.