IV SA/Wa 1613/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 8 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków polegających na przymusowym wydaleniu skarżącego i uniemożliwieniu mu skutecznego dochodzenia praw w toku postępowania sądowego. W ocenie skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi go zarówno aktywnego udziału w sprawie jak i możliwości wpływania na bieg postępowania, zaś dotychczasowe długotrwałe zamieszkanie w Polsce, ustabilizowane życie zostaną nieodwracalnie ograniczone i zniweczone. Ponadto skarżący podniósł, iż wskutek opuszczenia granic państwa polskiego utraci pracę u dotychczasowego pracodawcy, tym samym utraci źródło zarobku, co będzie ciężkim i nieodwracalnym skutkiem. W odpowiedzi na skargę organ odniósł się do zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie i wniósł o jego oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 21 sierpnia 2017 r. skarżący podtrzymał wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1197/17 dotyczące innego skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej cytowanej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, iż uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby to ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13). W ocenie Sądu wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, iż skarżący w niniejszej sprawie jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaś jego osobisty udział na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie nie jest obowiązkowy. Zgodnie z art. 91 § 2 p.p.s.a. o posiedzeniach jawnych zawiadamia się strony (a nie wzywa), natomiast gdyby zaistniała konieczność dokładniejszego wyjaśnienia sprawy Sąd może zarządzić stawienie się strony przez pełnomocnika (art. 91 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 107 p.p.s.a. nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy a wyrok Sąd wydaje na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Wobec powyższego skarżący ma zagwarantowane prawo do sądu i prawo to nawet po opuszczeniu Polski przez skarżącego będzie realizowane za pośrednictwem pełnomocnika. W najnowszym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, iż rozpoznając wnioski o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd I Instancji niejako na zasadzie automatyzmu uznawał zasadne wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na jej skutek w postaci zobowiązania skarżącego do powrotu. W ocenie NSA jest to sprzeczne z istota omawianej regulacji, w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. to strona ma uprawdopodobnić przesłanki wskazane w tym artykule (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. akt II OZ 616/17 i sygn. akt II OZ 448/17 z 12 maja 2017 r.). Odnosząc się do ziszczenia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a przypomnieć należy, iż w ocenie skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji ograniczy i zniweczy jego długotrwałe zamieszkanie w Polsce i ustabilizowane życie. Opuszczenie Polski będzie skutkowało utratą pracy u dotychczasowego pracodawcy (utrata źródła dochodu), co będzie nieodwracalnym skutkiem. W ocenie Sądu niewątpliwie wykonanie zaskarżonej decyzji będzie dla skarżącego dotkliwe chociażby ze względu na zmianę dotychczasowego miejsca zamieszkania i zmianę zatrudnienia. Jednakże aby była możliwa ocena jaki wpływ będzie miało dla skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do stanu majątkowego i rodzinnego skarżącego. Z uzasadnienia wniosku o wstrzymanie nie wynika, czy skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, czy też z innymi osobami, członkami rodziny (np. żona, dziećmi). Z uzasadnienia wniosku nie wynika również jaki jest stan majątkowy skarżącego, czy posiada on oszczędności, wartościowe przedmioty, nieruchomości, czy opuszczając Polskę będzie pozbawiony środków do życia, czy też może pozostawi środków do życia swoją rodzinę. Wobec powyższego, skoro skarżący nie przedstawił swego stanu majątkowego, rodzinnego niemożliwe jest dokonanie oceny jaki wpływ będzie miało dla skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji. Tym samym skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji zobowiązującej do powrotu oraz orzekającej o zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. powołane wcześniej postanowienia NSA). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.