IV SA/Wa 1675/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. R. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia ` - oddala skargę - Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, na podstawie art. 113 § 1, art. 145 § 1 pkt 3, art. 151 § 1 w związku z art. 126 Kpa i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa: * uchylił postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...], * wznowił postępowanie w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy, której dotyczy postanowienie wydane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o treści zgodnej z wnioskiem J. R. z dnia 27 października 2008 r., * w postanowieniu Generalnego Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2010 r. sprostował oczywistą omyłkę w treści uzasadnienia w ten sposób, iż w pierwszym zdaniu uzasadnienia, słowa " zwrócił się do Prezydenta Miasta Z. " zastąpił słowami "zwrócił się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad" oraz skreślił ostatnie zdanie pierwszego akapitu o treści "Prezydent Miasta Z. pismem z dnia [...] marca 2009 r. przekazał przedmiotowy wniosek zgodnie z właściwością do tut. Organu", * utrzymał w mocy postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...]. Do jego wydania doszło w następującym stanie faktycznym. J. R. wnioskiem z dnia 27 października 2008 r. zwrócił się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o wydanie zaświadczenia o treści: "Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zaświadcza, że część nieruchomości oznaczonej numerem działki 1847/86, położonej w Z. obręb M., znajduje się w pasie drogowym autostrady [...] na mocy decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...], o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998 r. znak: [...]". W przedmiotowym wniosku skarżący wskazując, iż jest współużytkownikiem wieczystym nieruchomości o nr [...], zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...] prowadzonej Sygn. akt IV SA/Wa 1675/10 przez Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych w Z. podniósł, że ujawnione w dziale pierwszym księgi wieczystej oznaczenie przedmiotowej nieruchomości nie jest zgodne z aktualnym stanem prawnym, gdyż decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r., utrzymaną następnie w mocy decyzją z dnia [...] września 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta Z. zatwierdzającej podział działki [...]. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 732/09 uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie z dnia [...] stycznia 2009 r. W ocenie Sądu w postanowieniach tych brak jest przytoczenia dokładnego stanu faktycznego sprawy i wykazania, iż z dokumentów znajdujących się w posiadaniu organu wynika, że roszczenie wnioskodawcy o wydanie zaświadczenia stosownej treści nie jest uzasadnione. Sąd zauważył również, że przywołany w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] marca 2009 r. fakt przeprowadzenia wizji lokalnej z udziałem współużytkownika przedmiotowej nieruchomości, mającej na celu wykazanie stanu faktycznego, takiego, iż pas drogowy nie obejmuje żadnej części nieruchomości oznaczonej nr działki [...] położonej w Z., nie został wykazany dowodem, który by tę wizję potwierdzał. Rozpoznając ponownie sprawę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. odmówił wydania zaświadczenia o treści zgodnej z wnioskiem J. R. z dnia 27 października 2008 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...]i zmieniająca ją decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998 r. określały m.in. wymagania dotyczące powiązania z innymi drogami publicznymi oraz linie rozgraniczające teren. Linia rozgraniczająca teren przebiegała przez działkę nr [...], jednakże, przyjęte w decyzji rozwiązanie dotyczące przebudowy ul. [...] w Z. spowodowało konieczność wyburzenia kilkunastu budynków Sygn. akt IV SA/Wa 1675/10 oraz zapewnienia prawidłowego dojazdu do odciętego przebudową osiedla mieszkaniowego. W związku z powyższym, na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] lipca 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, opracowano nowy projekt przebudowy ul. [...], w której wykaz działek określających usytuowanie inwestycji nie obejmuje działki wnioskodawcy o nr [...]. Efektem tych działań było przesunięcie realizacji przebudowy ul. [...] w kierunku południowo-wschodnim o ok. 30 metrów. Decyzją z dnia [...] października 2001 r. Prezydent Miasta Z. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dotyczącego przebudowy ul. [...] . Organ stwierdził, iż na potrzeby projektu jak i budowy ul. [...] działka, której dotyczy przedmiotowy wniosek nie była niezbędna. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazując, iż decydującym elementem poświadczającym o istnieniu pasa drogowego na danej nieruchomości jest faktyczne zajęcie nieruchomości na ten cel stwierdził, iż zgromadzony w sprawie materiał, tj. kopia mapy ewidencyjnej z dnia 9 lutego 2010 r. oraz odbitka mapy sytuacyjnej z dnia 9 lutego 2010 r. potwierdza, iż na działce oznaczonej nr [...] położonej w Z. nie znajdują się elementy pasa drogowego autostrady [...] . Na tej też podstawie organ odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Wnioskiem z dnia 15 marca 2010 r. J. R. zwrócił się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. Rozpoznając ponownie sprawę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2010 r. W ocenie organu, w związku z tym, iż na działce nr [...] nie znajduje się żaden z obiektów budowlanych wymienionych w przepisie art. 4 ustawy o drogach publicznych, nie jest możliwym wydanie zaświadczenia, z którego wynikałoby, że część przedmiotowej nieruchomości znajduje się w pasie drogowym autostrady [...] . Pismem z dnia 22 kwietnia 2010 r. J. R. wezwał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do usunięcia naruszenia prawa poprzez bezzwłoczne rozpoznanie jego wniosku z dnia 15 marca 2010 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, której dotyczy postanowienie z dnia [...] lutego 2010 r. Skarżący uznał, iż otrzymane w dniu 8 kwietnia 2010 r. pismo z dnia [...] kwietnia 2010 r., jako nieopatrzone podpisem piastuna funkcji organu lub pracownika upoważnionego do Sygn. akt IV SA/Wa 1675/10 wykonywania kompetencji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, wbrew nagłówkowi -postanowienie, nie jest postanowienie wydanym przez organ. W piśmie tym skarżący ponadto podniósł, iż art. 24 § 1 pkt 5 Kpa nakłada obowiązek wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji. Rozpatrując wniosek skarżącego z dnia 22 kwietnia 2010 r., a także ponownie wniosek z dnia 15 marca 2010 r., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. uchylił własne postanowienie z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz wznowił postępowanie w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. W postanowieniu tym orzekający organ stwierdził, iż: * postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2010 r. nie zostało podpisane z właściwie wskazanym do tego upoważnieniem, w związku z czym nie spełnia wymogów przepisu art. 124 Kpa, * postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2010 r. wydano z oczywistą omyłką w sentencji polegającą na podaniu błędnej daty wydania utrzymanego w mocy postanowienia z dnia [...] lutego 2010 r.- w sentencji podano niewłaściwie " z dnia [...] lutego 2010 r." Rozpatrując ponownie wniosek J. R. z dnia 15 marca 2010 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zwrócił uwagę, iż R. R., jako współużytkownik wieczysty nieruchomości oznaczonej nr [...], wnioskiem z dnia 20 kwietnia 2009 r. zwrócił się do organu o wydanie zaświadczenia o tej samej treści co J. R. we wniosku z dnia 27 października 2008 r. Wskazano, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] maja 2009 r. o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. Na postanowienie to R. R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt IVSA/Wa 1442/09 oddalił przedmiotową skargę. Ostatecznie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną złożoną przez R. R. od powyższego wyroku, wyrokiem z dnia [...] lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 721/10 oddalił wniesiona skargę kasacyjną uznając za słuszną argumentację organu przemawiającą za tym, iż niemożliwe jest wydanie zaświadczenia, o wydanie którego zabiegali w trybie Sygn. akt IV SA/Wa 1675/10 odrębnych postępowań współużytkownicy przedmiotowej nieruchomości- R. R. i J. R. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ uznał, iż we wniosku skarżącego z dnia 15 marca 2010 r. nie wskazano okoliczności, które nie byłyby znane uprzednio organowi przy wydawaniu postanowienia z dnia [...] lutego 2010 r. Ponownie podkreślono, iż na podstawie dokumentów wskazanych w treści postanowienia z dnia [...] lutego 2010 r., tj. kopii mapy ewidencyjnej gruntów i budynków z państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego miasta Z. z dnia 9 lutego 2010 r. oraz odbitki mapy sytuacyjnej z państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego miasta Z. z dnia 9 lutego 2010 r. wynika, iż działka nr [...] położona w Z. obręb M. nie wchodzi w pas drogowy autostrady [...] . W ocenie organu, nie można zatem wydać zaświadczenia, które wprowadzałoby w błąd co do jego znaczenia i treści. Ponadto wskazano, iż na przedmiotowej działce nie znajduje się żadne z elementów wymienionych w przepisie art. 4 pkt 1 ustawy i drogach publicznych co również potwierdza, iż nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad stwierdził, iż rozpatrując ponownie sprawę zobowiązany był wziąć pod uwagę stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 721/10, oddalającym skargę kasacyjną R. R., w sprawie dotyczącej tej samej nieruchomości, w odniesieniu do tej samej sytuacji faktycznej i prawnej. W ocenie organu, rozważania zawarte w tym wyroku stanowią wskazówki służące prawidłowemu rozpoznaniu niniejszej sprawy. Powołując stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 1 lipca 2010 r., zgodnie z którym w zaświadczeniu nie przeprowadza się wykładni przepisów prawa materialnego, za niezasadny uznano zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym. Podkreślono, iż w niniejszej sprawie odmowa wydania zaświadczenia żądanej treści wynika z braku potwierdzenia przez zarządcę drogi krajowej, w oparciu o posiadane dane, informacji (stanu faktycznego), iż część nieruchomości oznaczonej nr [...] stanowi pas drogowy autostrady [...] . Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ponadto zauważył, iż w kwestii zaświadczenia opartego na decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 Sygn. akt IV SA/Wa 1675/10 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...] , o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998 r., w odrębnej sprawie wnioskodawczyni wystąpiła i uzyskała zaświadczenie o treści " na działce [...] położonej w Z. obręb M., linia rozgraniczająca pas drogowy autostrady [...]znajduje się w miejscu ustalonym decyzją nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. (...)" Podkreślono, iż zaświadczenie o powyższej treści zostało wydane w oczywistym rozumieniu sytuacji, jaka miała miejsce po wydaniu przywołanych decyzji. Następujące natomiast po ich wydaniu prace projektowe i realizacyjne prowadzone na podstawie później wydanych decyzji zmieniły ten stan w ten sposób, iż obecnie żadna część przedmiotowej nieruchomości nie znajduje się w pasie drogowym. Na powyższe postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. R. , wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji oraz zobowiązanie organu do wydania zaświadczenia żądanej treści. W ocenie skarżącego stanowisko, jakie organ zawarł w zaskarżonym postanowieniu jest pozbawione podstaw w sytuacji, gdy z obrotu prawnego usunięte zostały wszystkie decyzje Prezydenta Miasta Z., które zniekształciły przebieg procesu inwestycyjnego, związanego z budową autostrady [...]na terenie gminy Z. . Ponadto zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie nie uwzględnia faktu, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadzi postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę autostrady [...] . Wydając zaskarżone postanowienie nie uwzględniono również faktu, iż decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 r. uchylona została decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. odmawiająca stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa własności przedmiotowej nieruchomości z mocy prawa z dniem, w którym decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r., o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998 r., stała się ostateczna. Zdaniem skarżącego, treść art. 27 ust. 3 ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym wskazuje, iż postępowanie w takiej sprawie może się toczyć, gdy przynajmniej część nieruchomości jest przeznaczona na pas drogowy autostrady. Podkreślono, iż w Sygn. akt IV SA/Wa 1675/10 wyniku decyzji Ministra Infrastruktury, Wojewoda [...] w dniu [...] sierpnia 2010 r. wydał decyzję, z której wynika, iż działka nr [...], o powierzchni 1480 m2 znajduje się w pasie drogowym autostrady [...] . W ocenie skarżącego stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu jest całkowicie niezrozumiałe również w kontekście poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w wyrokach z dnia 17 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1178/08 i II OSK 1199/08, w których podzielono interpretację skarżącego, zgodnie z którą pojecie linii rozgraniczających teren, ustalonych w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. należy rozumieć zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Ponadto organ powinien uwzględnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 września 2006 r., sygn. akt II SA/GL 935/05, w którym stwierdzono, że tylko organ kompetentny do ustalenia lokalizacji autostrady, powinien decydować o tym jaki teren pod autostradę ma być przeznaczony oraz że linie te stanowią jednocześnie granice nowo utworzonych działek, w tym działki przeznaczonej pod autostradę. Stanowisko, jakie organ zawarł w zaskarżonym postanowieniu, zdaniem skarżącego jest całkowicie niezrozumiałe w sytuacji, gdy przeznaczenie nieruchomości objętej pasem drogowym, zgodnie z decyzją lokalizacyjną określane jest wyłącznie w oparciu o tę decyzję, a nie w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Tym samym, w ocenie skarżącego, organ nie wziął pod uwagę, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, korzystanie z gruntów leżących w pasie drogowym oraz gruntów bezpośrednio przyległych do pasa drogowego podlega wielu ograniczeniom, a zatem w sposób bezpośredni wpływa na zakres korzystania z nieruchomości objętej pasem drogowym, pozostając w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sprzecznościom tym, zdaniem skarżącego, zapobiega taka wykładnia normy zawartej w art. 25 ust. 1 ustawy o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowy, zgodnie z którą na terenie pokrywającym się z terenem objętym ostateczną decyzją o ustaleniu lokalizacji autostrady, od dnia ustatecznienia się tej decyzji, nie obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też w ocenie skarżącego, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. , zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] grudnia 1992 r., nie mogły być stosowane na terenie pokrywającym się z terenem objętym decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. Sygn. akt IV SA/Wa 1675/10 Reasumując skarżący stwierdził, iż wobec faktu, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się od dnia 30 czerwca 1998 r. pomiędzy liniami rozgraniczającymi teren pasa drogowego autostrady [...] , odmowa wydania przez organ zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku z dnia 27 października 2008 r. jest nieuzasadniona. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd badając legalność, tj. kontrolując zgodność zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowość zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, iż skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu wznowieniowym, z uwagi na to, że postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2010 r. obarczone było wadą, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 kpa. Skarżący wnioskiem z dnia 27 października 2008 r. zwrócił się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że część nieruchomości oznaczonej numerem działki [....], położonej w Z. obręb M., znajduje się w pasie drogowym autostrady [...] na mocy decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...] , o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998 r. znak: [...]. Kwestie dotyczące wydawania zaświadczeń reguluje Kodeks postępowania administracyjnego w dziale VII. Zgodnie z art. 217 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W przypadku gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 §2 pkt 2 K.p.a.) organ administracji publicznej obowiązany jest wydać Sygn. akt IV SA/Wa 1675/10 zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 K.p.a.). Przed wydaniem zaświadczenia organ może jeszcze przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a), z tym że postępowanie to, prowadzone w celu potwierdzenia istnienia wnioskowanych okoliczności, opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno - techniczną, zaś odmowa wydania zaświadczenia następuje na podstawie art. 219 K.p.a. w formie postanowienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w literaturze przedmiotu reprezentowane jest stanowisko, że zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz potwierdza istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym. Organ może w zaświadczeniu potwierdzić, że dane uprawnienie lub obowiązek powstał z mocy samego prawa, ale dotyczy to tylko takiej sytuacji, gdy takie uprawnienie lub obowiązek wiąże się z uprzednim wydaniem określonej decyzji administracyjnej (konstytutywnej). Związek ten musi być tego rodzaju, że wydanie decyzji jest warunkiem koniecznym późniejszego powstania określonych skutków prawnych ex legę. Tak więc skutek prawny, który ma być potwierdzony, nie powstałby z mocy samego prawa wobec określonej osoby, gdyby wcześniej, wobec innej osoby, nie powstał odpowiedni skutek prawny przez wydanie decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 czerwca 2006 r., sygn. VI SA/Wa 292/06, publ. Lex nr 214079). Mając na względzie "naturę" zaświadczenia, w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego zwracano uwagę na to, że postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 K.p.a., ogranicza się tylko do takiego postępowania, które pozwoli na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego (wyrok SN z 2.04.2003r., sygn. akt III RN 51/02, publ. Wokanda 2004/1/18, Wspólnota 2004/4/56, Lex nr 82234; wyrok NSA z 15.09.1997r., sygn. akt II SA/Gd 1241/96, publ. Lex nr 44145), oraz że "skoro problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporne, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe" (wyrok NSA z 27.11.1998r., sygn. akt III SA 1292/97, publ. Lex nr 37646). Nie można drogą zaświadczenia wywołać skutków Sygn. akt IV SA/Wa 1675/10 kształtujących stosunki prawne (przyznać lub ograniczyć uprawnienia). Zaświadczenie jest czynnością materialno - techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Jego istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach oraz nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Jest wyłącznie przejawem wiedzy, nie zaś woli organu administracji. W zaświadczeniu nie przeprowadza się wykładni żadnych przepisów prawa materialnego, ponieważ nie jest to akt administracyjny o charakterze konstytutywnym czy też deklaratoryjnym. Celem zaświadczenia w świetle dyspozycji art. 217 § 2 K.p.a. jest tylko urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego na wniosek zainteresowanej osoby, która ubiega się o jej wydanie ze względu na swój interes prawny (wyrok NSA z 16.06.2009r., sygn. skt II OSK 981/08). Odnosząc wyżej przytoczone regulacje prawne i wywody do przedmiotowej sprawy należy uznać, iż organ zasadnie odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia potwierdzającego, że część nieruchomości nr [...] położonej w Z. obręb M., znajduje się w pasie drogowym autostrady [...]na mocy decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...] , o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998 r. znak: [...]. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jako zarządca, zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr19, poz. 115 ze zm.) drogi krajowej, której dotyczy wniosek o wydanie zaświadczenia, w oparciu o posiadane dane i informacje, w tym kopię mapy ewidencyjnej gruntów i budynków z państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego miasta Z. z dnia 9 lutego 2010 r. oraz odbitki mapy sytuacyjnej z państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego miasta Z. z dnia 9 lutego 2010 r. stwierdził, że działka nr [...] nie znajduje się w pasie drogowym autostrady [...] . Należy zauważyć, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zarządza autostradą [...]w liniach rozgraniczających w jakich została ona wybudowana. Faktem jest, że linie rozgraniczające autostradę [...]po zrealizowaniu tej inwestycji nie pokrywają się z liniami rozgraniczającymi wynikającymi dla tej inwestycji z decyzji lokalizacyjnej. Skarżący domaga się potwierdzenia stanu jego nieruchomości, jaki wynika z decyzji lokalizacyjnej, do czego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie jest uprawniony. Wydanie zaświadczenia opartego Sygn. akt IV SA/Wa 1675/10 na treści decyzji lokalizacyjnej winno należeć do organu wydającego decyzję lokalizacyjną. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należy stwierdzić, że żądanie wydania zaświadczenia o treści określonej przez skarżącego, nie mogło być pozytywnie rozpatrzone przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. W kontekście powyższego zarzuty skargi nie są uzasadnione. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.