IV SA/Wa 1782/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman asesor WSA Agnieszka Wąsikowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. W. i K. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia [...] maja 2020 roku, znak: [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po rozpoznaniu wniosku M. W., reprezentowanego przez H. W. i K. G. z dnia 9 grudnia 2019 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]. z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak: [...]- odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww decyzji. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. Powołaną wyżej decyzją Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...]. (dalej RDOŚ) określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia d pn. "Zabezpieczenie przed powodzią terenów zlokalizowanych w zlewni potoku M. na terenie gminy Miasto [...]. oraz Gminy [...]., woj. [...]". Wyżej przywołana decyzja nie została zaskarżona w trybie odwoławczym i stała się ostateczna w dniu 27 września 2019 r. Pismem z dnia 9 grudnia 2019 r. M. W., reprezentowany przez H. W., wraz z K. G., wnieśli do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej GDOŚ), na podstawie art. 58 k.p.a., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia od powyższej decyzji odwołania. W opinii skarżących przesłankę do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania stanowi okoliczność, że RDOŚ w [...]., mając wiedzę o czynnym udziale skarżących w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu, nie doręczył im bezpośrednio treści decyzji, ani też nie zawiadomił o terminie obwieszczenia decyzji. Według skarżących jednak liczba stron postępowania nie przekraczała 20, stąd też zgodnie z przepisami k.p.a. decyzja winna była być doręczona stronom osobiście, a nie, co miało miejsce, zawiadomienie stron o wydaniu decyzji dokonane zostało w formie obwieszczeń. Wobec powyższego, w ocenie skarżących, uchybienie terminu do wniesienia odwołania nie nastąpiło z ich winy. W pierwszej kolejności GDOŚ ustalił, iż M. W., reprezentowany przez H. W. oraz K. G. wystąpili z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania w dniu 9 grudnia 2019 r. (pieczęć potwierdzająca datę osobistego doręczenia pisma do RDOŚ w [...].). Skarżący w powyższym wniosku wskazali, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 3-4 grudnia 2019 r. Zatem wniosek ten, w ocenie GDOŚ, wniesiony został w ustawowym terminie (art. 58 § 2 k.p.a.). Zaskarżonym postanowieniem Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie uwzględnił jednak powyższego wniosku uznając, iż strona nie uprawdopodobniła, aby uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww decyzji RDOŚ w [...]. nastąpiło bez jej winy (art. 58 § 1 k.p.a.). Organ wskazał, iż z dniem 24 września 2019 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1712 t.j.), dalej "ustawa zmieniająca", którą - zgodnie z art. 1 ust. 19 lit. d - nastąpiła zmiana brzmienia art. 74 ust. 3 ustawy ooś. Przywołany przepis statuuje stosowanie art. 49 k.p.a., w zależności od liczby stron postępowania (ówcześnie 20, aktualnie, poz zmianach 10). Organ wskazał jednocześnie, iż zgodnie z art. 4 ustawy zmieniającej, "1. Do spraw wszczętych na podstawie ustaw zmienianych w art. 1 oraz w art. 3 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe". W związku z powyższym w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 74 ust. 3 pkt 1 w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy zmieniającej, a zatem zastosowanie ma przepis art. 49 k.p.a. gdyż liczba stron postępowania przekroczyła 20 i w tym trybie przedmiotowa decyzja RDOŚ w [...]. została doręczona stronom postępowania, tj. w drodze obwieszczeń publicznych. Obwieszczenie z dnia 26 sierpnia 2019 r., informujące strony postępowania o wydaniu powyższej decyzji RDOŚ w [...]. zostało upublicznione: - w dniu 27 sierpnia 2019 r. na tablicy ogłoszeń RDOŚ w [...].; - w dniu 28 sierpnia 2019 r. na stronie BIP RDOŚ w [...].; - w dniu 29 sierpnia 2019 r. na stronie BIP Urzędu Miasta [...]., na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miasta [...]. oraz na tablicy ogłoszeń w Wydziale Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta [...].; - w dniu 28 sierpnia 2019 r. na stronie BIP i na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy [...].; - w dniu 28 sierpnia 2019 r. na strome BIP i na tablicy ogłoszeń Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...]. oraz w pobliżu miejsca realizacji przedsięwzięcia. Organ odwoławczy wskazał, iż bieg terminu, o którym mowa w art. 49 k.p.a. rozpoczął się w dniu, w którym dokonano publicznego (w sensie dostępności dla osób zainteresowanych) udostępnienia decyzji administracyjnej. Niezależnie od faktycznej daty zapoznania się stron z treścią obwieszczanej decyzji przyjmuje się fikcję prawną, że doręczenie nastąpiło z upływem 14 dni od daty publicznego ogłoszenia (por. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 847/12). Wyjaśnienia wymaga, że dla stron postępowania, którym nie doręczono decyzji na piśmie, lecz w drodze obwieszczenia, termin do wniesienia odwołania należy liczyć od daty doręczenia decyzji (postanowienia) określonej zgodnie z art. 49 k.p.a. Dla interpretacji sposobu obliczania terminu wynikającego z art. 49 k.p.a. organ posłużył się ugruntowaną już wykładnią powyższego przepisu, dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyroki NSA: z 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 235/11, z 15 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 847/12, z 1 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1903/10, postanowienie NSA z 20 października 2011 r. sygn. akt II OSK 2136/11; publ.:cbois), który przyjął, iż bieg terminu czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia, po upływie których doręczenie uważa się za dokonane, rozpoczyna się w dniu, w którym dokonano publicznego ogłoszenia, tj. dzień, w którym dokonano zamieszczenia obwieszczenia o wydaniu i treści decyzji na tablicy ogłoszeń właściwego urzędu, na jego stronie internetowej lub we właściwej gazecie. Dla rozpoczęcia biegu terminu doręczenia decyzji zgodnie z art. 49 k.p.a. miarodajny jest pierwszy dzień, w którym ogłoszenie zostało opublikowane w sposób określony w tym przepisie lub przepisach szczególnych. W sytuacji zaś, gdy publiczne ogłoszenie obwieszczenia o wydaniu decyzji dokonywane jest w różnych miejscach i za pomocą różnych środków przekazu – bieg czternastodniowego terminu, którego upływ skutkuje uznaniem doręczenia decyzji w trybie art. 49 k.p.a., należy liczyć od daty, kiedy po raz pierwszy ukazało się ostatnie z obwieszczeń i ten dzień traktować jako dzień rozpoczęcia biegu terminu. Powyższe stanowisko potwierdza także wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt: VIII SA/Wa 1016/15. Przy czym, bieg terminu na złożenie środka odwoławczego od aktu administracyjnego, o którym zawiadomiono w trybie przepisów art. 49 k.p.a. rozpoczyna się w dniu następującym po dniu, w którym nastąpiło doręczenie tego aktu. Powyższe wynika wprost z treści przepisu art. 57 § 1 k.p.a. W tej sytuacji, jak wskazał organ odwoławczy, decyzja RDOŚ w [...]. została stronom doręczona w dniu 12 września 2019 r. zaś czternastodniowy termin na wniesienie odwołania od tej decyzji minął w dniu 26 września 2019 r. Reasumując organ odwoławczy podkreślił, iż RDOŚ nie miał obowiązku informowania skarżących o podejmowanych w trakcie prowadzonego postępowania czynnościach w inny sposób niż wynikający z art. 49 k.p.a. tj. w drodze publicznego obwieszczenia. Tym bardziej, iż organ I instancji w piśmie skierowanym do skarżących z dnia 11 maja 2019 r., dodatkowo wskazał, że strony postępowania o podejmowanych przez organ I instancji czynnościach informowane będą na podstawie art. 49 k.p.a. GDOŚ stwierdził zatem, że sposób informowania skarżących o wydanej decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r. poprzez obwieszczenie nie mogło stanowić przeszkody do wniesienia odwołania od tej decyzji w ustawowym terminie. Tym samym skarżący nie wykazali, że wniesienie odwołania od powyższej decyzji było niemożliwe na skutek okoliczności których nie mogli przezwyciężyć. M. W., reprezentowany przez H. W. i K. G. nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem, wnieśli do tut. Sądu na ww postanowienie skargę zarzucając: - naruszenie art. 8 k.p.a. w zw.z art. 9 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości i brak wyjaśnienia uczestnikom postępowania istotnych dla nich kwestii; - art. 7 k.p.a. poprzez nie zapoznanie się przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z materiałem dowodowym i jego nieuwzględnienie oraz nie podjęcie niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. niewyjaśnienie wszystkich okoliczności dotyczących interesu prawnego skarżących; - art. 77 k.p.a. poprzez brak działania, które ma na celu wyczerpujące zebranie i przeprowadzenie materiału dowodowego do przywrócenia terminu; - art. 6 k.p.a. poprzez działanie organu administracyjnego niemieszczące się w granicach prawa oraz naruszające przepisy prawa, a tym samym naruszenie przez organ zasady praworządności; - art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie szeregu okoliczności natury faktycznej i prawnej, w szczególności nieodniesienie się do zarzutów wskazanych we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji; - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności nieodniesienie się do szeregu zarzutów wskazanych we wniosku; - art. 63 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię i brak zastosowania wskazanego przepisu poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, która narusza prawo do własności; - art. 1 i art. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niezastosowanie, a to poprzez nie dopuszczenie do rozpoznania wydania orzeczenia naruszającego określony tymi przepisami obowiązek uwzględniania szeregu wymogów z zakresu kształtowania ładu przestrzennego. Wobec powyższego, w oparciu o podniesione zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie powyższego postanowienia w całości i zmianę postanowienia z przywróceniem terminu do wniesienia odwołania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania a także o zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu swojego stanowiska wyjaśnili, iż ich udział w postępowaniu przed RDOŚ w [...]. był czynny i polegał na osobistych i pisemnych kontaktach z organem w sprawie wydania kwestionowanej decyzji środowiskowej. Z nieznanych skarżącym powodów udział ten przez RDOŚ został zerwany. Stąd też pismem z dnia 13 października 2019r. skarżący zwrócili się do Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]. o udzielenie informacji czy wydana została decyzja środowiskowa (pismo z dnia 13 października 2019r.). Z uwagi na brak odpowiedzi pismem z dnia 14 listopada 2019r. skierowanym do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...]. wystąpili o wydanie im kopii decyzji środowiskowej wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia odwołania (pismo z dnia 14 listopada 2019r.). W dniach od 3 do 4 i 6 grudnia 2019 r. skarżący otrzymali odpowiedź od RDOŚ w [...]. z dnia 12 listopada 2019 r. oraz pismo z Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...]. z dnia 29 listopada 2019r. przekazujące kopię ww decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżący podnieśli, iż dopiero z powyższych pism powzięli wiadomość o fakcie wydania ww decyzji. Odnosząc się natomiast do zaskarżonego do Sądu postanowienia wskazali, iż GDOŚ błędnie interpretuje treść przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu. W ich ocenie zarówno dochowali ustawowy termin do wniesienia odwołania jak i zachowali należytą staranność w toku prowadzonego postępowania przed RDOŚ. Natomiast istotą złożonego wniosku przemawiającego za przywróceniem terminu do wniesienia odwołania jest fakt, iż w prowadzonej sprawie przed RDOŚ nie brało udziału 20 stron postępowania. Ta okoliczność została zupełnie przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska pominięta, a fakt udziału co najmniej 20 stron - niczym nieudokumentowany. Zdaniem skarżących organ nie miał podstaw do zastosowania powołanego przepisu "o obwieszczeniach". Niezależnie od powyższego skarżący odnieśli się także do meritum kwestionowanej decyzji środowiskowej. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa w stopniu obligującym Sąd do jego uchylenia. Zaskarżone postanowienie zawierało dwa elementy, które podlegały ocenie Sądu. Pierwszy - odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, drugi – stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Przypomnieć wypada, że decyzją z dnia 23 sierpnia 2019 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w R., działając na wniosek Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, reprezentowanego przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w R., określił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Powyższa decyzja zostało podana do publicznej wiadomości w drodze dokonanych ww obwieszczeń i z dniem 27 września 2019 r. stała się ostateczna. Stosownie do art. 58 § 1 i 2 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy termin, na prośbę zainteresowanego, przywrócić jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyn uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Zatem aby przywrócić termin muszą zostać spełnione łącznie cztery przesłanki: 1. uprawdopodobnienie braku winy przez osobę zainteresowaną, 2. wniesienie przez zainteresowanego prośby o przywrócenie terminu, 3. zachowanie siedmiodniowego terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, 4. dopełnienia czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin. W ocenie Sądu, w okolicznościach badanej sprawy, organ prawidłowo stwierdził, że skarżący nie wykazali przesłanek wynikających z art. 58 § 1 i 2 Kpa, bowiem z czterech przesłanek wypełnili tylko dwie, t.j. wnieśli prośbę o przywrócenie terminu i dopełnili tej czynności w ustawowym terminie (wnieśli odwołanie w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu). Wniosek skarżących o przywrócenie terminu nie zawiera jednak uprawdopodobnienia, że uchybienie terminowi nastąpiło bez ich winy. Za takie uprawdopodobnienie nie można bowiem uznać argumentacji skarżących, że z uwagi na wcześniej intensywnie prowadzoną z organem I instancji korespondencję czy też osobiste uczestnictwo w spotkaniach organ winien był tą samą drogą zawiadomić skarżących o zamiarze wydania decyzji czy też ją doręczyć. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, przywrócenie terminu może nastąpić jedynie z ważnych przyczyn. Będzie to miało miejsce tylko wówczas, gdy wystąpi obiektywna uniemożliwiająca dokonanie czynności przeszkoda, niezależna od woli zainteresowanego, której nie mógł usunąć za pomocą sił i środków normalnie dostępnych, przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym przeszkoda powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Przeszkoda ta ma być od strony niezależna, trudna do przezwyciężenia (min. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt: II GSK). A zatem konieczne jest wykazanie braku winy w uchybieniu powyższego terminu. Przy czym, co istotne, przepis art. 58 k.p.a. nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia, co oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Brak winy w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Stąd też Sąd uznał za całkowicie zasadne stanowisko organu, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka umożliwiająca uznanie braku winy skarżących w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji. Z akt sprawy wynika, iż decyzja została upubliczniona w formie obwieszczeń (doręczona stronom postępowania poprzez publiczne obwieszczenie). Na powyższe pozwalał przywołany przez organ odwoławczy przepis art. 74 ust. 3 ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (ooś), który ma zastosowanie w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy zmieniającej, z uwagi na brzmienie art. 4 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz.1712 t.j.) - dalej ustawa "zmieniająca", zgodnie z którym do spraw wszczętych a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ww ustawy (zmieniającej) stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z jego treścią (art. 74 ust. 3 ustawy ooś), mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 k.p.a. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Natomiast zgodnie z art. 49 k.p.a. jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. (...) Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. Sąd stwierdza, iż GDOŚ zbadał poprawność zawiadomienia przez RDOŚ w [...]. stron postępowania o wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ administracji publicznej może zawiadamiać strony postępowania o swoich decyzjach i innych czynnościach w sposób przewidziany w art. 49 k.p.a. wówczas, gdy upoważnia go do tego przepis szczególny. Przepisem szczególnym w sprawie dotyczącej postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jak wyżej wskazano jest art. 74 ust. 3 ustawy ooś. Wobec powyższego RDOŚ w [...]. nie miał żadnego obowiązku informowania skarżących o toku postępowania, nawet pomimo mających miejsce wcześniej, jak podnieśli skarżący, intensywnych kontaktów z organem. Organ nie był zobligowany do informowania o podejmowanych w trakcie prowadzonego postępowania czynnościach w inny sposób niż wynikający z art. 49 k.p.a., tj. w drodze publicznego obwieszczenia. Także, wbrew twierdzeniom skarżących, GDOŚ na str. 3 zaskarżonego postanowienia z dnia [...] maja 2020r. wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania został przez nich złożony z zachowaniem ustawowego terminu (art. 58 § 2 k.p.a.), szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko. Podobnie, wbrew zarzutom skargi, organ nie wypowiadał się o braku staranności skarżących w zaskarżaniu przedmiotowej decyzji, tylko o konieczności dochowania należytej staranności w dotrzymaniu ustawowego terminu do wniesienia odwołania, aby jego przywrócenie było możliwe. Co zresztą wynika z aktualnie obowiązującej powołanej wyżej regulacji prawnej. Reasumując, zdaniem Sądu zasadnym jest stanowisko GDOŚ, iż sposób informowania skarżących o wydanej decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r., poprzez obwieszczenie nie mogło stanowić przeszkody do wniesienia odwołania od tej decyzji w ustawowym terminie. Tym samym skarżący nie dochowali staranności podczas udziału w analizowanym postępowaniu, a w konsekwencji zaniechali możliwości dochodzenia swoich praw nie wnosząc odwołania w terminie przewidzianym w przepisach prawa. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych w analizowanej kwestii, przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (min. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2019 r., sygn. akt: I OSK 1850/17). Samo przekonanie skarżących o słuszności ich stanowiska nie może być podstawą uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Na marginesie przypomnieć dodatkowo należy, iż w piśmie z dnia 11 maja 2019r., skierowanym m.in. do skarżących, RDOŚ w [...]. wskazał, że strony postępowania o podejmowanych przez organ I instancji czynnościach informowane będą na podstawie art. 49 k.p.a. W ww. piśmie RDOŚ w [...]. wskazał, że w postępowaniu prowadzonym w tym trybie to od stron postępowania wymaga się większego zainteresowania postępowaniem, gdyż nie otrzymują one indywidualnie informacji o jego przebiegu. Takie informacje zostaną umieszczone w określonych miejscach i to strona musi podjąć czynności, jeżeli będzie chciała zapoznać się z treścią wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Sąd także stwierdza, iż postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania ma charakter formalny a organ II instancji ogranicza się do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jedynie w zakresie zbadania czy został on wniesiony w ustawowym terminie oraz analizy przesłanek, o których mowa w art. 58 k.p.a. Polega zatem wyłącznie na dokonaniu określonych czynności materialno-technicznych. W przypadku braku spełnienia warunków dopuszczalności środka zaskarżenia organ II instancji nie rozpatruje sprawy w zakresie merytorycznym. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organ procedury administracyjnej, w tym przepisów art. 7, art. 77, art. 8, art. 9 k.p.a. GDOŚ zaskarżone postanowienie oparł na kompletnym materiale dowodowym. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia szczegółowo omówił przesłanki konieczne do spełnienia dla przywrócenia terminu, o których mowa w art. 58 § 1 i art. 58 § 2 k.p.a., a w dalszej części kwestionowanego postanowienia omówił każdą z nich. GDOŚ wyjaśnił również wątpliwości skarżących dotyczące informowania stron postępowania o podejmowanych przez organ prowadzący postępowanie czynnościach oraz sposób obliczania biegu terminu, o którym mowa w art. 49 k.p.a. Za organem stwierdzić również należy, iż skarżący nie sprecyzowali o jakich okolicznościach faktycznych i prawnych, mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, nie zostali poinformowani (naruszenie art. 9 k.p.a.). Podobnie, nie wskazali w jakim zakresie organ II instancji nie zbadał zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz w jakim zakresie nie zgromadził materiału dowodowego. Skarżący nie uargumentowali jakich czynności, istotnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, organ II instancji nie podjął i jakie jeszcze ewentualnie działania powinien był podjąć (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W tym stanie rzeczy nie było podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi stąd też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Natomiast mając na uwadze treść przepisu art. 119 ust. 3 P.p.s.a. Sąd jej rozpoznanie skierował do trybu uproszczonego.