IV SA/Wa 1885/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Szymańska Sędziowie: sędzia WSA Joanna Borkowska sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Marek Lubasiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2021 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej oddala skargę. I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia 2 listopada 2021 r. nr DI-420/812/2016/amz (dalej "zaskarżoną decyzją" albo "decyzją odwoławczą") Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej "GIOŚ" albo "Organ"), po rozpatrzeniu odwołania G. M. (dalej "Skarżącego"), prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...], [...], ul. [...] [...], [...]-[...] [...], od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej "MWIOŚ") z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: OS- [...], określającej wymiar kary biegnącej od dnia [...] kwietnia 2016 r. w wysokości 141.65 zł/dobę za magazynowanie odpadów z naruszeniem warunków decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2013 r. znak: [...], ze zmianami, zezwalającej na zbieranie odpadów – utrzymał decyzję MWIOŚ w mocy. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez GIOŚ zaskarżonej obecnie decyzji odwoławczej, przedstawia się następująco: 1. W dniach od [...] kwietnia do [...] maja 2016 r. MWIOŚ przeprowadził kontrolę interwencyjną w zakładzie Skarżącego ([...] [...], [...] – [...] [...], Gmina [...] (wiejska) Powiat [...]), w którym Skarżący prowadził punkt zbierania odpadów (w ramach działalności gospodarczej prowadzonej pod nazwą [...] w miejscowości [...], gmina [...]). 1.1. W protokole kontroli nr [...], sporządzonym w dniu [...] maja 2016 r. (i podpisanym przez Skarżącego – str.7 protokołu), stwierdzono w szczególności, co następuje (str.3 protokołu): (-) w dniu [...] kwietnia 2016 r. dokonano oględzin terenu prowadzonej działalności; (-) odpady z tworzyw sztucznych w postaci sprasowanej oraz w big – bagach magazynowane są w hali, przed halą, z boku hali oraz za halą; (-) w decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2013 r. znak: [...], ze zmianami, zezwalającej na zbieranie odpadów, miejsce magazynowania odpadów zostało określone w następujący sposób: "wszystkie w/w odpady magazynowane będą w budynku magazynowym wyposażonym w betonową posadzkę na czas rozładunku i załadunku na utwardzonym placu przed budynkiem"; (-) ilości i rodzaje odpadów, które zostały umieszczone niezgodnie z zapisami decyzji Starosty: - odpady o kodzie 15 01 02 opakowania z tworzyw sztucznych: 9700 kg - odpady o kodzie 15 01 05 opakowania wielomateriałowe: 800 kg - odpady o kodzie 20 01 01 papier i tektura: 1200 kg - odpady o kodzie 15 01 04 opakowania z metali: 30 kg. 1.2. W toku przesłuchania w dniu 17 maja 2016 r. Skarżący, pouczony o możliwości odmowy składania wyjaśnień oraz zgłoszenia wniosków dowodowych, zeznał m.in., co następuje: "Na terenie mojej działki poza budynkiem magazynowym oraz poza miejscem wyznaczonym w decyzji na czas rozładunku i załadunku, tj. przed budynkiem hali, w dniu 18 kwietnia 2016 r. znajdowały się następujące rodzaje i ilości odpadów: [Skarżący podał dane korespondujące z treścią protokołu kontroli – uwaga Sądu] (...) Odpady przekazywane są odbiorcy w okresie uzbierania partii transportowej, co trwa w zależności od rodzaju odpadów, maksymalnie do około 4 dni.". 2. Pismem z dnia 21 czerwca 2016 r. MWIOŚ zawiadomił Skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia w stosunku do Skarżącego, na podstawie art.298 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 1219), zwanej dalej "p.o.ś.", kary biegnącej za naruszenie warunków decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów, wymaganych przepisami ustawy o odpadach – w zakresie miejsca magazynowania odpadów. 3. Decyzją z dnia 18 sierpnia 2016 r., wydaną na podstawie art. 298 ust. 1 pkt 4, art. 300 ust. 1, 2, 4 i art. 309 ust. 2 p.o.ś., MWIOŚ ustalił wymiar należnej od Skarżącego biegnącej kary pieniężnej, ustalając początek biegu tej kary od dnia [...] kwietnia 2016 r. w wysokości 141,65 zł/dobę za magazynowanie odpadów z naruszeniem warunków decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów; tj. decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2013 r. znak: [...], ze zmianami, zezwalającej nazbieranie odpadów (dalej "decyzja/zezwolenie Starosty"). 4. Pismem z dnia 30 sierpnia 2016 r. Skarżący, reprezentowany przez adwokat A. P. odwołał się od decyzji MWIOŚ, zarzucając organowi I instancji niedokonanie ustaleń na okoliczność tego, czy po przeprowadzeniu kontroli w zakładzie Skarżącego Skarżący usunął stwierdzone w jej toku naruszenia (odwołanie powołuje w tym kontekście pismo Starosty z dnia 25 lipca 2016 r., z którego jednoznacznie wynika, iż kontrola przeprowadzona przez ten organ w dniu [...] lipca 2016 r. nie wykazała żadnych nieprawidłowości w sposobie magazynowania odpadów). Skarżący podniósł ponadto, że przedmiotowe odpady nie powodowały zanieczyszczenia środowiska i znajdowały się na terenie posesji w celach przeładunkowych, natomiast zamiarem Skarżącego nie było magazynowanie odpadów w miejscach do tego nieprzeznaczonych. III. Jak już wskazano, decyzją zaskarżoną obecnie GIOŚ rozpoznał odwołanie Skarżącego od decyzji MWIOŚ, utrzymując tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu w/w rozstrzygnięcia GIOŚ wskazał w szczególności, co następuje: 1. W świetle art.16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy — Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017, poz. 935) nowelizacja ta nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. 2. W świetle pkt II ppkt 3 zezwolenia Starosty na zbieranie odpadów, obowiązującego w dacie przeprowadzenia kontroli przez MWIOŚ wszystkie zbierane odpady należało magazynować w budynku magazynowym wyposażonym w betonową posadzkę lub na czas rozładunku i załadunku na utwardzonym placu przed budynkiem. W tej sytuacji stwierdzone przez MWIOŚ gromadzenie przez Skarżącego zbieranych odpadów również z boku i na tyłach budynku magazynowego stanowiło naruszenie warunków posiadanego zezwolenia w zakresie miejsca magazynowania odpadów. Ilość i rodzaje odpadów magazynowanych niezgodnie z zezwoleniem nie są kwestią sporną i zostały podane przez samego Skarżącego , czego dowodem jest protokół z przesłuchania z dnia [...] maja 2016 r., stanowiący załącznik do protokołu kontroli. 3. Naruszenie przez Skarżącego warunków udzielonego zezwolenia zostało stwierdzone i udokumentowane w protokole kontroli, do którego Skarżąca nie wniosła zastrzeżeń. Zgodnie z art. 76 §1 k.p.a. "dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone", a protokół z kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji należy uznać za dowód stwierdzonych naruszeń, których strona nie zakwestionowała. 4. Nietrafnie zarzuca odwołanie organowi I instancji zaniechanie ustaleń na okoliczność tego, czy po stwierdzeniu naruszenia przez Skarżącą warunków zezwolenia Starosty Skarżąca zaprzestała dokonywania tego rodzaju naruszeń. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż przepisy p.o.ś., regulujące kwestię wymierzania kar biegnących z tytułu przedmiotowych naruszeń (art. 298 ust. 1 pkt 4, art. 300 ust. 1, art. 300 ust. 4 p.o.ś.) nie stanowią, iż usunięcie stwierdzonego naruszenia stanowi przesłankę do odstąpienia od wymierzenia kary. IV. Pismem z dnia 2 grudnia 2021 r. Pełnomocnik Skarżącego wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję odwoławczą Organu, podnosząc przeciwko temu aktowi następujące zarzuty: a. naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 300 ust. 1 w zw. z art. 298 ust. 1 pkt 4 P.o.ś. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy nie doszło do naruszenia przez Skarżącego warunków decyzji Starosty, które mogłoby stanowić podstawę nałożenia na skarżącego kary biegnącej; b. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji faktu, że odpady zlokalizowane przed, za i z boku budynku magazynowego znajdowały się w procesie przemieszczania na utwardzony plac przed budynkiem magazynowym w związku z trwającym na terenie przedsiębiorstwa załadunkiem odpadów (który to załadunek został potwierdzony zarówno treścią protokołu nr [...], jak i dokumentacją fotograficzną stanowiącą załącznik do przedmiotowego protokołu), a tym samym skarżący podejmował czynności zmierzające do umieszczenia odpadów’ na czas załadunku w miejscu zgodnym z decyzją zezwalającą na zbieranie odpadów. W uzasadnieniu w/w zarzutów wskazano w szczególności, co następuje: Dla wykazania wadliwości stanowiska Organu należy w pierwszej kolejności odwołać się do treści zezwolenia Starosty, zgodnie z którym podczas rozładunku i załadunku odpady mogą zostać rozmieszczone na utwardzonym placu przed budynkiem magazynowym. Notorium jest, że w przedsiębiorstwie zajmującym się gospodarką odpadami stale zachodzą procesy logistyczne polegające na przemieszczaniu odpadów w celu ich załadunku i rozładunku. Także w niniejszej sprawie Skarżący, aby dokonać załadunku odpadów na samochód ciężarowy, o którym mowa w protokole, był zmuszony do stopniowego przemieszczania odpadów w kierunku placu przed budynkiem magazynowym, przy czym odpady przeznaczone na ładunek nie pozostawały za i z boku budynku magazynowego na dłuższy czas, ale były płynnie przelokowywane na utwardzony plac. Tym samym nie można przyjąć, że Skarżący dopuszczał się magazynowania odpadów w miejscach do tego nieprzeznaczonych, skoro przedmiotowe odpady pozostawały w procesie transportu w obrębie zakładu ukierunkowanym na rozmieszczenie ich na utwardzonym placu na czas załadunku. Skoro zatem działania skarżącego nie naruszały warunków Decyzji Starosty, a okolicznością bezsporną jest, że skarżący był uprawniony do przechowywania odpadów na placu przed budynkiem na czas ich załadunku, odpadła przesłanka do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, a w konsekwencji doszło do niewłaściwego zastosowania w niniejszej sprawie art. 300 ust. 1 w z w. z art. 298 ust. 1 pkt 4 POS. Organ eksponuje okoliczność, że Skarżący podpisał protokół z kontroli, ale jednocześnie w żaden sposób nie odnosi się do potwierdzonego tymże protokołem faktu, że "Przed halą znajdowała się naczepa i samochód ciężarowy. Prowadzony był załadunek towaru." Skarżący podpisując rzeczony protokół pozostawał w uzasadnionym przekonaniu, że powołanie tejże okoliczności w protokole kontroli, uwzględniwszy treść zezwolenia Starosty oraz wiedzę inspektorów WIOS w zakresie mechanizmów przemieszczania odpadów w obrębie nieruchomości w celu ich załadunku, będzie skutkować uznaniem, iż brak jest podstaw do wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej. Zmarginalizowanie zaś tego faktu przez Organ jednoznacznie przesądza o braku wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przed wydaniem Decyzji, a zatem wbrew regułom przewidzianym w art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. V. W odpowiedzi na skargę udzielonej pismem z dnia 20 grudnia 2021 r. Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi, Organ wskazał, iż Skarżący dopiero na etapie skargi przedstawił stanowisko, że nie naruszył warunków posiadanego zezwolenia, ponieważ odpady znajdujące się podczas kontroli z boku i na tyłach budynku nie były tam magazynowane przez dłuższy czas tylko "były płynnie przelokowywane na utwardzony plac"’ czyli pozostawały w procesie transportu w obrębie zakładu ukierunkowanym na rozmieszczenie ich na utwardzonym placu. Powyższy argument nie zasługuje na uwzględnienie z dwóch powodów. Po pierwsze należy wskazać, że jest on sprzeczny z jednoznacznymi zeznaniami skarżącego przedstawionymi w trakcie przesłuchania w dniu [...] maja 2016 r. a w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że nikt nie może powoływać się na fakty sprzeczne z jego poprzednimi oświadczeniami lub czynnościami (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 czerwca 202Ir., sygn. Akt IV SA/Wa 2586/20). Po drugie - posiadane zezwolenie wyraźnie wskazuje, że odpady mają być magazynowane w hali magazynowej, a na placu przed nią mogą znajdować się tylko na czas rozładunku i załadunku, co oznacza, że organ wydający zezwolenie przewidział potrzebę wyznaczenia miejsca na przedmiotowe działania (rozładunek i załadunek odpadów) i miejsce to ograniczył do utwardzonego placu przed halą wykluczając tym samym możliwość nawet krótkotrwałego gromadzenia odpadów na innym obszarze. Dodatkowo należy wskazać, że Skarżący miał pełną świadomość, iż gromadzi odpady niezgodnie z posiadaną decyzją Starosty, gdyż w aktach sprawy znajduje się jego wniosek z dnia 2 września 2015 r. o zmianę zezwolenia poprzez umożliwienie składowania odpadów na placu przy magazynie (zamiast przed magazynem). VI. Na rozprawie przed Sądem w dniu 4 kwietnia 2022 r. Pełnomocnik Skarżącego podniósł dodatkowo bezprzedmiotowość kontrolowanego postępowania administracyjnego, w którym nałożono na Skarżącego karę biegnącą, stanowiącego wstępny etap w ramach nakładania na Skarżącego sankcji administracyjnej z tytułu deliktu, o którym mowa w art.298 ust.1 pkt 4 P.o.ś., wynikającą z przedawnienia dopuszczalności wymierzenia Skarżącemu, w oparciu o tak ustaloną karę biegnącą, administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art.302 P.o.ś. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VII. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Organu z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j. Dz.U z 2019, poz. 2167). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a."). W myśl art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei w myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. W myśl art.15 zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz.1842) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r. w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. VIII. Kontrola legalności zaskarżonej do Sądu decyzji odwoławczej Organu prowadzi do następujących wniosków: 1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, uregulowanym w art.298 ust.1 pkt 4, art.299, art.300 oraz art.309 P.o.ś., było wymierzenie Skarżącemu kary biegnącej z tytułu naruszenia decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów, wymaganych przepisami ustawy o odpadach, co do rodzaju i sposobów składowania lub magazynowania odpadów. Przekonująco wykazały organy obu instancji, orzekające w niniejszej sprawie, iż Skarżący, legitymujący się stosownym zezwoleniem Starosty z 2013 z późn.zm. na zbieranie odpadów, magazynował odpady z naruszeniem ustalonego w tym zezwoleniu sposobu magazynowania poprzez magazynowanie odpadów także w miejscach w zezwoleniu nie przewidzianych (tj. będąc upoważnionym wyłącznie do magazynowania odpadów w hali oraz – na potrzeby załadunku i rozładunku – na placu przed halą, Skarżący magazynował odpady także za halą i obok hali). 2. Sąd w całości podziela stanowisko Organu wyrażone w odpowiedzi na skargę, iż stan faktyczny sprawy został wyczerpująco i wiarygodnie ustalony w oparciu o dowody zgromadzone przez organ I instancji w toku czynności kontrolnych w zakładzie Skarżącego, przeprowadzonych w dniach [...] kwietnia – [...] maja 2016 r. Odnotować należy, iż dowody te (tj. protokół kontroli oraz protokół przesłuchania Skarżącego) zostały sporządzone przy udziale samego Skarżącego, który w sposób jednoznaczny przyznał, iż przechowywał odpady także w miejscach nie wskazanych w zezwoleniu Starosty (tj. za halą i obok hali). W toku przesłuchania w dniu [...] maja 2016 r. Skarżący, udzielając odpowiedzi na pytanie: "Czy znane są Panu rodzaje ilości odpadów, które magazynowane są na działce nr ewidencyjny [...] w [...], poza miejscem wyznaczonym w decyzji Starosty [...] ?" potwierdził fakt znajdowania się na terenie Jego działki odpadów poza budynkiem magazynowym oraz poza miejscem wyznaczonym w decyzji na czas rozładunku i załadunku, tj. przed budynkiem hali (wskazując ich ilość i rodzaje). Skarżący zeznał następnie, nie dokonując jakiegokolwiek rozgraniczenia na odpady przechowywane w miejscach wskazanych w zezwoleniu i przechowywane w miejscach nie wskazanych w zezwoleniu, iż gromadzone przez niego odpady "przekazywane są odbiorcy w okresie uzbierania partii transportowej, co trwa w zależności od rodzaju odpadów, maksymalnie do około 4 dni.". Wynika stąd oczywisty wniosek, iż Skarżący zorganizował na terenie zakładu, niezgodnie z warunkami zezwolenia, dodatkowe miejsce magazynowania odpadów do czasu przekazania ich odbiorcy. Trafnie zauważa w odpowiedzi na skargę Organ, iż obecne twierdzenie skargi (sformułowane przez Skarżącego po raz pierwszy, w tym w szczególności nie powołane w odwołaniu od decyzji organu I instancji, nie podważającym w żadnym zakresie ustaleń MWIOŚ co do faktu wadliwego magazynowania odpadów, a opartym wyłącznie na przekonaniu Skarżącego, nie znajdującym jednakże oparcia w przepisach P.o.ś., o konieczności uwzględnienia w sprawie faktu usunięcia stwierdzonych naruszeń), iż w zakwestionowanych przez organy miejscach nie dochodziło do magazynowania odpadów, znajdujących się tam tylko "w procesie przemieszczania na utwardzony plac przed budynkiem magazynowym w związku z trwającym na terenie przedsiębiorstwa załadunkiem odpadów", jest w oczywisty sposób niewiarygodne, stanowiąc wyłącznie element taktyki procesowej. 3. Nie można podzielić stanowiska Pełnomocnika Skarżącego co do bezprzedmiotowości kontrolowanego obecnie postępowania w przedmiocie wymierzenia Skarżącemu kary biegnącej na podstawie art.300 P.o.ś., jako konsekwencji wywodzonego przez Pełnomocnika przedawnienia dopuszczalności wymierzenia Skarżącej, na podstawie decyzji wymierzającej karę biegnącą, administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art.302 P.o.ś. Odnotować należy w tym kontekście, co następuje: 3.1. Poza sporem pozostaje to, iż pomimo oczywistej zwłoki Organu w rozpatrzeniu odwołania od decyzji MWIOŚ (postępowanie odwoławcze trwało ponad pięć lat) w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia dopuszczalności wymierzenia Skarżącemu kary biegnącej na podstawie art.300 P.o.ś. Po pierwsze, z racji wszczęcia postępowania w przedmiocie wymierzenia kary przed 1 czerwca 2017 r. w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy Działu IVa k.p.a., w tym art.189 g § 1 k.p.a., w świetle którego administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. Po drugie, nawet przy przyjęciu, iż w sprawie mógłby co do zasady znaleźć zastosowanie pięcioletni okres przedawnienia, przewidziany w art.68 § 2 Ordynacji podatkowej (abstrahując od formułowanych w orzecznictwie sądowym wątpliwości co do dopuszczalności stosowania art.68 Ordynacji do administracyjnych kar pieniężnych – por. wyrok NSA z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II OSK 247/16, publ. CBOSA), to nie ulega wątpliwości, iż decyzja MWIOŚ nie została wydana z przekroczeniem tego terminu. Nawet zatem przy czysto hipotetycznym przyjęciu, iż termin przedawnienia, o którym mowa w art.68 Ordynacji, miałby zacząć biec np. z dniem zakończenia u Skarżącego kontroli przez MWIOŚ ([...]maja 2016 r.), to dla ustalenia, czy termin ten został przekroczony, czy też nie, znaczenie miałaby wyłącznie data zakończenia postępowania przed organem I instancji (w niniejszej sprawie 18 sierpnia 2016 r.), nie zaś przed organem II instancji. Jak trafnie podkreślono w wyroku NSA z dnia 17 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 2784/21, publ. CBOSA: "Nie miał natomiast znaczenia dla stwierdzenia przedawnienia prawa do wymiaru termin doręczenia decyzji organu odwoławczego. W piśmiennictwie (por. L.Etel (w:) R. Dowgier, L. Etel, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, K.Teszner, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2017, s. 583) i w judykaturze (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 1983 r., III ARN 8/83, OSPIKA z 1984 r., nr 4,poz. 86, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2010 r., II FSK 1705/08, z dnia 22 września 2006 r., I FSK 925/05) za ugruntowany należy uznać pogląd, że obowiązek podatkowy przekształca się w zobowiązanie podatkowe w dacie doręczenia podatnikowi decyzji organu pierwszej instancji. Termin przedawnienia prawa do wymiaru podatku nie ogranicza zatem możliwości rozpoznania odwołania, a nawet wydania decyzji reformatoryjnej.". Z kolei w wyroku NSA z dnia 19 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1705/08, publ. CBOSA, wskazano, co następuje: "Bez znaczenia jest wydanie decyzji drugoinstancyjnej po terminie przedawnienia w odniesieniu do konstytutywnych decyzji podatkowych. Organ odwoławczy, rozpoznający odwołanie, nie kreuje w takim wypadku zobowiązania podatkowego, które już powstało w wyniku doręczenia podatnikowi decyzji organu I instancji, lecz kontroluje prawidłowość dokonanego ustalenia, i w razie stwierdzenia, że ustalenie jest wadliwe, zobowiązany jest do dokonania niezbędnej korekty.". 3.2. Co do zasady poza zakresem niniejszej sprawy pozostaje dokonywanie przez Sąd oceny dopuszczalności wszczęcia wobec Skarżącego postępowania w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art.302 P.o.ś. (kara ta wymierzana jest na podstawie ostatecznych decyzji określających wymiar kary biegnącej za okres do ustania przekroczenia lub naruszenia - po stwierdzeniu z urzędu lub na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska, że przekroczenie lub naruszenie ustało) – w kontekście ewentualnego upływu terminu przedawnienia. Nawet jednakże hipotetyczne założenie, iż do takiego przedawnienia doszło na zasadzie przywołanego wcześniej art.189 g § 1 k.p.a. (uwzględniając fakt, iż wszczęcie postępowania w tym przedmiocie nastąpiłoby już po 1 czerwca 2017 r.), nie wpływa bezpośrednio na wynik niniejszego postępowania. Przyjąć zatem należy, iż dopiero w sytuacji niewszczęcia w stosunku do Skarżącego postępowania w przedmiocie uregulowanym w art.302 P.o.ś., ewentualnie w razie umorzenia takiego postępowania z uwagi na przedawnienie dopuszczalności wydania decyzji wymierzającej karę, Skarżąca winna rozważyć wniesienie do MWIOŚ o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji w przedmiocie wymierzenia kary biegnącej na zasadzie art.162 k.p.a. W świetle powyższych okoliczności wniesiona skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z tej racji Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.