IV SA/Wa 2017/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na zarządzenie Burmistrza L. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w sprawie rozpatrzenia uwag postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu A. M. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. A. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na zarządzenie Burmistrza L. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w sprawie rozpatrzenia uwag, które zostały złożone do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru zachodniej części sołectwa L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe jedynie wówczas, gdy wniesiona na nie skarga jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została wniesiona w ustawowym terminie. Dlatego w pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć kwestię dopuszczalności wniesionej skargi. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (test jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu. Przepisy prawne nie wskazują sposobu rozpatrzenia uwag do projektu planu. W doktrynie i orzecznictwie zajmowane są w tym zakresie różne stanowiska. Przyjąć więc należy, że dopuszczalne jest rozpatrzenie uwag przez burmistrza gminy w formie zarządzenia. Niemniej jednak rozstrzygnięcie w przedmiocie rozpatrzenia uwag do projektu planu nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Stanowisko takie w postanowieniu z dnia 16 listopada 2010 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 2254/10 zajął Naczelny Sąd Administracyjny i mimo, że dotyczyło ono rozpatrzenia uwag do projektu planu w formie uchwały rady miasta, to zachowuje walor w niniejszej sprawie. Jako przyczynę niedopuszczalności skargi na rozstrzygnięcie w przedmiocie rozpatrzenia uwag do projektu planu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na zamysł ustawodawcy polegający na uproszczeniu i zracjonalizowaniu procedury planistycznej. Po wejściu w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która zastąpiła ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. (t. j.: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) intencją ustawodawcy było usprawnienie procesu planistycznego i wyeliminowanie możliwości zaskarżania poszczególnych rozstrzygnięć wydawanych na różnych etapach procesu planowania przestrzennego. Jak stanowi bowiem art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o nieuwzględnieniu odpowiednio wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uwag dotyczących projektu tego studium, wniosków dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwag dotyczących projektu tego planu albo wniosków dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego województwa - nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Powołany przepis jest regulacją szczególną w stosunku do art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) i w tym zakresie regulacja art. 101 tej ustawy została wyłączona [por. wyrok i postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjny odpowiednio z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 1563/07 (Lex nr 470912) i z dnia 10 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 290/08 (Lex nr 1043330)]. Skoro - jak wprost wynika z art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – rozstrzygnięcie przez burmistrza uwag dotyczących projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, to skargę na zarządzenie Burmistrza L. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w sprawie rozpatrzenia uwag, które zostały złożone do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru zachodniej części sołectwa L. należy uznać za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Dodać należy, że takie stanowisko nie prowadzi do zakwestionowania prawa stron do ochrony sądowej. Wprawdzie, wobec wyeliminowania przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym możliwości skarżenia poszczególnych rozstrzygnięć organów administracji w procesie planowania przestrzennego, nie istnieje obowiązek ustawowy doręczania tych poszczególnych rozstrzygnięć osobom wnoszącym uwagi, czy też wnioski, jednak nie zamyka to drogi do ewentualnego kwestionowania poszczególnych zapisów projektu planu na dalszych etapach prac planistycznych, po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Stosownie do treści tego przepisu złożenie skargi do sądu administracyjnego poprzedzone powinno zostać bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, a ponadto w myśl art. 101 ust. 3 tej ustawy w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 ww. ustawy.