IV SA/Wa 2026/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 12 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na uchwałę Rady W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. W dniu 7 sierpnia 2013 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady. W. z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] w części dotyczącej wyłączenia możliwości nadbudowy 1 kondygnacji budynku przy [...] w W. Skarżący zarzucił naruszenie art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez ograniczenie sposobu korzystania z budynku i uniemożliwienie jego nadbudowy, a także naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez sformułowanie postanowienia planu chroniącego ład przestrzenny w sposób sprzeczny z walorami architektonicznymi przedmiotowego budynku. Przed wniesieniem skargi skarżący pismem z dnia 26 czerwca 2013 r., nadanym w placówce pocztowej w dniu 28 czerwca 2013 r., wezwał Radę W do usunięcia naruszenia prawa we wskazanym powyżej zakresie. Pismo skarżącego pozostało bez odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Rada W. wniosła o odrzucenie skargi. Podkreśliła, że uprzednio pismem z dnia 30 stycznia 2013 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, a następnie złożył w dniu 25 marca 2013 r. skargę do sądu administracyjnego w identycznym zakresie, jak w niniejszej sprawie. Powyższa sprawa została zakończona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 806/13 odrzucającym skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. – sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Okoliczność, że przepis art. 102a ustawy o samorządzie gminnym wyłącza stosowanie art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. w sprawach, o których mowa w rozdziale 10 ustawy, oznacza tylko tyle, że w tych sprawach nie stosuje się wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. Uchwała rady gminy nie przestaje jednak być innym aktem, o którym mowa w art. 52 § 4 p.p.s.a., a wobec tego należy do przypadków, do których odnosi się przepis art. 53 § 2 tej ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2006 r. sygn. akt II OSK 1009/06). Wezwanie, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, stanowi substytut środka odwoławczego, jest sformalizowanym środkiem prawnym, podobnie jak sformalizowane jest postępowanie sądowoadministracyjne. Ponowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest niedopuszczalne. W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie przedstawiane jest stanowisko, zgodnie z którym nie można instytucji wezwania, o jakiej mowa w cytowanym przepisie, traktować jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy w pozycji uprzywilejowanej wobec innych podmiotów, wnoszących skargi na podstawie art. 53 § 1 p.p.s.a. Przyjęcie poglądu, że skarżący może wielokrotnie występować z wezwaniem o usunięcie naruszenia do tego samego organu, w tej samej sprawie, dotyczącej tego samego aktu, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji RP. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze, jak odwołanie i zażalenie, nie mogą znajdować się w gorszej sytuacji prawnej, niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. postanowienie NSA w składzie 7 sędziów z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, ONSA 2001/1/2 oraz postanowienie NSA z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt II OSK 373/08). Pogląd, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia określone w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, przysługuje danemu podmiotowi jednokrotnie, jest powszechnie podzielany w orzecznictwie (por. postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 1516/12, z dnia 13 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 569/12, z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 895/11). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że prawomocnym postanowieniem z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 806/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na uchwałę Rady W. z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W powyższej sprawie wniesienie skargi zostało poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia, datowanym na dzień 30 stycznia 2013 r. Z analizy obu wezwań do usunięcia naruszenia prawa złożonych przez skarżącego, tj. pisma z dnia 30 stycznia 2013 r. oraz z dnia 26 czerwca 2013 r. - poprzedzającego wniesienie skargi w niniejszej sprawie - wynika, że zostały w nich powołane te same okoliczności. Oba wezwania dotyczyły wyłączenia możliwości nadbudowy 1 kondygnacji budynku przy ul. [...] w W., przewidzianego w § 127 ust. 7.3 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], uchwalonego przez Radę W. uchwałą Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Ponowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest bezskuteczne, zatem skarga wniesiona w niniejszej sprawie została złożona z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a., liczonego od dnia złożenia pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.