IV SA/Wa 204/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Łuczaj po rozpoznaniu w dniu15 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. J. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi A. J. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy postanawia: odrzucić wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 lipca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1807/18, odrzucił skargę A. J. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działki o nr ew. [...], położonej w obrębie [...], gm. M. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z 13 sierpnia 2018 r. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. akt II OZ 1262/18, uchylił zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego wniósł jednocześnie dwa środki prawne tj. zażalenie i wniosek o przywrócenie terminu. Natomiast w orzecznictwie sądowym ukształtowany jest pogląd, że czynności procesowe polegające na równoczesnym złożeniu środka zaskarżenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi procesowemu i wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności, wykluczają się wzajemnie zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, ale i sprzeczności wewnętrznej ich podstaw. Wniosek o przywrócenie terminu jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia terminowi doszło, jednakże nastąpiło to bez winy strony, która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Natomiast środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi do dokonania czynności procesowej jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia nie doszło, a sąd zajął w tej kwestii błędne stanowisko (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 61/04 i z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt II FZ 609/17 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 15 listopada 1999 r., sygn. akt II CZ 120/02, LEX 110559). Złożenie wniosku o przywrócenie terminu uwarunkowane jest przede wszystkim tym, by termin do podjęcia czynności procesowej upłynął. Dopiero wówczas bowiem czynność taka staje się bezskuteczna w świetle art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) – dalej zwanej "p.p.s.a.", zaś zgodnie z art. 86 § 2 tej ustawy przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. W sytuacji, gdy strona złożyła środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia terminowi do dokonania czynności procesowej, początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności wyznaczać będzie data doręczenia orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie złożenia środka zaskarżenia (tak: NSA w postanowieniu z 17 grudnia 2009 r., sygn. akt I GZ 120/09, LEX 582456 i z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II GZ 71/18). Zatem taki wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej należy uznać za niedopuszczalny z mocy samej ustawy, w trybie art. 88 powołanej ustawy i z tej przyczyny za podlegający odrzuceniu (por. postanowienie SN z dnia 7 lutego 2000 r. sygn. akt CKN 1261/99, Prok. i Pr. 2001/4/30). Taka właśnie sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. W terminie otwartym do zaskarżenia postanowienia z dnia 31 lipca 2018 r. o odrzuceniu skargi, u podstaw którego legło ustalenie o nieprawidłowym uzupełnieniu braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, pełnomocnik skarżącego wystąpił zarówno z zażaleniem przeciwko postanowieniu odrzucającemu skargę jak i z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, opierając jego żądanie o tezę, że naruszenie terminu nie było przez stronę zawinione. Konkurencyjność i sprzeczność podstaw obydwu tych środków prawnych jest oczywista. Z tej przyczyny wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi podlega odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z 8 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1347/10, LEX 743823 i z 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1347/10 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 266/13). Wniesienie zażalenia stworzyło procesową przeszkodę dla merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 88 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.