IV SA/Wa 2101/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N.N. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi N.N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] N.N. (dalej jako: "skarżący"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - adwokata, wniósł skargę na decyzję Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2018 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z dnia 28 października 2017 r. nr [...] orzekającą o zobowiązaniu do powrotu w terminie 30 dni, od dnia doręczenia decyzji oraz o zakazie ponownego wjazdu na: - terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 6 miesięcy od dnia wykonania decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu określonego w decyzji, w przypadku braku informacji o jej wykonaniu; - terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli w terminie określonym w decyzji cudzoziemiec nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. W skardze tej został zawarty również wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego wykonanie tej decyzji spowodowałoby, że postępowanie przed sądem stałoby się bezzasadne. Skarżący stwierdził, że w związku ze złożeniem skargi, konieczne i uzasadnione jest wstrzymanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu, bowiem jej wykonanie przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd administracyjny powodowałoby, że postępowanie przed nim stałoby się bezcelowe, skoro w skardze podważona jest zasadność zobowiązania do powrotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu wynika, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku. Nie jest dopuszczalna zatem, samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez sąd. Ponadto, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.) stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W niniejszej sprawie w skardze na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji argumentując, że niewstrzymanie wykonania decyzji o zobowiązaniu do powrotu spowodowałoby, że postępowanie wywołane niniejszą skargą, stałoby się bezcelowe, bowiem w skardze kwestionuje on zasadność tej decyzji. Zdaniem sądu powyższa argumentacja, nie uzasadnia zastosowania ochrony tymczasowej w rozpatrywanej sprawie. Gdyby uznać słuszność stanowiska, jakie prezentuje skarżący, w zasadzie każda decyzji w przedmiocie zobowiązania do powrotu podlegałaby wstrzymaniu, bez potrzeby wykazywania istnienia przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. Nie sposób zgodzić się z takim stanowiskiem. W ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawach dotyczących rozpatrywania wniosków o wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie zobowiązania do powrotu podkreśla się, że ustawodawca nie przewidział możliwości automatycznego stosowania ochrony tymczasowej w przypadku każdej skargi na rozstrzygnięcie, które wiąże się z opuszczeniem kraju przez cudzoziemca, stawiając wymóg, by to strona uprawdopodobniła przesłanki wskazane w art. 61 § 3 ppsa. Przesłanek tych nie można domniemywać (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 31 marca 2017 r, sygn. akt II OZ 295/17; z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt II OZ 442/17; z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt II OZ 463/17; z dnia 28 czerwca 2018r., sygn. akt II OZ 653/18, CBOiSA). Należy także podkreślić, że zarzuty dotyczące wadliwości zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia wniosku złożonego w niniejszej sprawie w trybie art. 61 § 3 ppsa, z uwagi na odmienność przesłanek umożliwiających uwzględnienia takiego wniosku przez sąd administracyjny. Niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 § 3 ppsa., stanowią dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, niweczyłoby z kolei kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. Jednocześnie wskazać należy, iż w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających stwierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 ppsa) lecz za brak przesłanek ochrony tymczasowej przez sąd uzasadniający oddalenie wniosku (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydanie 3, 2008 r., str. 219). W tej sytuacji należało stwierdzić, że skarżący nie wykazał przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, dlatego też Sąd na podstawie powołanego przepisu, orzekł jak w sentencji.