IV SA/Wa 2245/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska – Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K., P. K. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] listopada 1999 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dawnej wsi K. w gminie W. postanawia: odrzucić skargę P. K. Pismem z dnia 12 listopada 2010 r. P. K. wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] listopada 1999 r. w przedmiocie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dawnej wsi K. w gminie W. W skardze podniesiono, że § 38 w/w uchwały narusza interes prawny Skarżących, gdyż działka ew. nr [...] nie została scalona z działką sąsiednią o nr ew. [...], skutkiem czego Skarżący nie mogą uzyskać pozwolenia na budowę. Wskazano, iż właścicielką działki ew. nr [...] jest skarżąca M. K., zaznaczając, że małżonkowie K. z uwagi na planowaną na tej działce inwestycję (budowa domku jednorodzinnego wolnostojącego) wystąpili o uzyskanie pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o oddalenie skargi. Zarządzeniem z dnia 28 grudnia 2010 r. wezwano Skarżącego P. K. do wykazania interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały. Pouczono Skarżącego kto może powoływać się na interes prawny w zaskarżeniu aktu prawa miejscowego (osoby którym przysługują prawa rzeczowe do gruntów objętych postanowieniami kwestionowanego aktu) wskazując, że ze skargi oraz załączonego do niej odpisu z księgi wieczystej jednoznacznie wynika, iż wyłącznym właścicielem działki ew. nr [...] jest skarżąca M. K. W odpowiedzi, pismem procesowym z dnia 10 stycznia 2011 r. Skarżący wyjaśnił, iż zaskarżona uchwała narusza jego prawo podmiotowe wynikające z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 tj. ze zm.). Wskazał, że jako inwestor którego prawo do uzyskania pozwolenia na budowę zostało ograniczone, ma prawo skarżyć uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] listopada 1999 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z brzmienia art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 tj. ze zm.) zwanej dalej "usg" wynika, że aby wnieść skargę na uchwałę rady gminy do Sądu administracyjnego muszą zostać spełnione trzy warunki: - zaskarżona uchwała musi być uchwałą z zakresu administracji publicznej, - wniesienie skargi musi zostać poprzedzone bezskutecznym wezwaniem rady gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia,. - skarżący musi wykazać, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Pamiętać przy tym należy, iż nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01, Lex nr 81964). Skarga w trybie cytowanego przepisu usg nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem każdorazowo konieczne jest wykazanie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, które to otwiera drogę do merytorycznej oceny uchwały. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (z uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OZ 703/09, ogólnodostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych prowadzonej przez NSA). Należy przy tym odróżnić interes faktyczny od interesu prawnego, gdzie interes prawny to taki interes strony, który znajduje ochronę w prawie, i przysługuje on niewątpliwie właścicielowi i użytkownikowi wieczystemu nieruchomości położonej w obszarze objętym uchwałą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 919/08, ogólnodostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych prowadzonej przez NSA) Interes prawny w postępowaniu planistycznym ma niewątpliwie właściciel nieruchomości. Interes ten znajduje ochronę w przepisach kodeksu cywilnego. Interesu prawnego nie ma w tym postępowaniu podmiot nie posiadający tytułu prawnego do gruntu, położonego na obszarze objętym projektowanym planem. Nie ma interesu prawnego w postępowaniu planistycznym nawet ten, komu przysługuje roszczenie o ustanowieniu określonego prawa do gruntu. Roszczenie o ustanowienie określonego prawa nie jest bowiem w postępowaniu planistycznym chronione żadnym przepisem prawa materialnego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 602/08, LEx nr 459385). W przypadku uchwały, której treścią jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, na naruszenie interesu prawnego może powoływać się osoba, której do nieruchomości znajdującej się na terenie, którego przeznaczenie kwestionuje, ewentualnie do nieruchomości sąsiadującej z tym terenem, przysługuje prawo rzeczowe - prawo należące do kategorii praw bezwzględnych, które wywiera skutek względem wszystkich innych podmiotów. Takie prawo mogłyby świadczyć o ewentualnym naruszeniu interesu prawnego skarżącego przez zaskarżony akt, stanowiąc tym samym o legitymacji do zaskarżenia tej uchwały, a w konsekwencji o dopuszczalności skargi (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 392/10, ogólnodostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych prowadzonej przez NSA). W przedmiotowej sprawie zarówno ze skargi jaki z odpowiedzi na wezwanie Sądu do określenia interesu prawnego jednoznacznie wynika, iż Skarżący nie jest właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym nieruchomości objętej regulacjami kwestionowanego aktu prawa miejscowego lecz wyłącznie inwestorem planowanej na działce ew. nr [...] inwestycji. Tylko bowiem takie prawa mogłyby świadczyć o ewentualnym naruszeniu interesu prawnego Skarżącego przez akt prawa miejscowego, stanowiąc tym samym o legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwały, a w konsekwencji o dopuszczalności przedmiotowej skargi. Zatem Skarżący P. K. nie wykazał, iż posiada legitymację skargową do zaskarżenia uchwały Rady Gminy W. z dnia [...] listopada 1999 r. w przedmiocie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dawnej wsi K. w gminie W. Natomiast posiadane przez Skarżącego uprawnienia inwestycyjne (wniosek o pozwolenie na budowę, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) świadczą co najwyżej o interesie faktycznym, który jednak nie jest chroniony prawem. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia. Na marginesie wskazać należy, iż kwestionowana uchwała Rady Gminy W. z dnia [...] listopada 1999 r. w przedmiocie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dawnej wsi K. w gminie W. będzie przedmiotem kontroli Sądu, na skutek skutecznie wniesionej skargi przez M. K.