IV SA/Wa 2317/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 30 czerwca 2015 r. M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. W skardze zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zgodnie z treścią art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako "P.p.s.a.", stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Pojęcie "oczywistej bezzasadności skargi", o której mowa w powołanym przepisie, w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie zostało ustawowo zdefiniowane. W literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że skarga pozostaje oczywiście bezzasadna jeżeli bez potrzeby przeprowadzania głębszej analizy prawnej, nie może zostać uwzględniona przez sąd (por. Tarno J. P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 572; Jagielska M., Jagielski J., Gołaszewski P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, (red.) R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 803; postanowienia NSA: z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OZ 273/08, z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt II GZ 41/12, z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 142/12, z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt II GZ 209/13, z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GZ 164/14; dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, tj. w sytuacji gdy upłynął termin do jej wniesienia, gdy strona nie wyczerpała toku instancji, czy też gdy strona nie uzupełniła braków skargi w terminie. Potrzeba zastosowania art. 247 P.p.s.a. zachodzi przede wszystkim wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. (por. M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 247 P.p.s.a. [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, (red.) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Lex 2011 r.; postanowienie NSA z 19 czerwca 2013 r., sygn. akt II GZ 291/13, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W rozpoznawanej sprawie bez potrzeby dokonania głębszej analizy prawnej można przyjąć, że nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. W dniu 30 czerwca 2015 r. M. K. wniósł bowiem skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z przekroczeniem ustawowego terminu do jej złożenia. W tym stanie rzeczy Sąd uznał skargę za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. i orzekł jak w sentencji.