IV SA/Wa 2375/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 25 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Burmistrza [...] z dnia 21 listopada 2012 r. nr [...] ustalającej jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w sprawie ze skargi D. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] ustalającej jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Postanowieniem z dnia [..] lipca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu wniosku D.C. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] listopada 2012 r. ustalającej dla D. C. jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. opłatę planistyczną w wysokości 163.400 zł (słownie: sto sześćdziesiąt trzy tysiące czterysta złotych), odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł D.C. W treści skargi zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] listopada 2012 r. ustalającej opłatę planistyczną. W uzasadnieniu wskazał, że w związku z nałożeniem na niego rażąco wygórowanej opłaty planistycznej, płatnej jednorazowo, a opartej o operat szacunkowy naruszający zasady sporządzania tego rodzaju opinii, wykonanie decyzji spowoduje nieodwracalne skutki dla skarżącego i jego rodziny. Skarżący nie posiada bowiem środków finansowych ani majątku, umożliwiającego uiszczenie tak wysokiej opłaty. Zdaniem skarżącego, przyjęte przez rzeczoznawcę transakcje nie mogą być brane pod uwagę, a opłata jest znacznie zawyżona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z § 3 powyższego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która ze swych twierdzeń wywodzi skutki prawne. Zatem to strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zobowiązana do wykazania, że zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W przedmiotowej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił takich przesłanek. W ocenie Sądu, przytoczone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumenty nie uzasadniają wstrzymania wykonania tej decyzji, bowiem każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość powodującą określony skutek w sytuacji finansowej skarżącego. Jednakże, nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej. Wyjaśnić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd przemawiający za udzieleniem ochrony tymczasowej, jeżeli skarżący wykaże, że w jego konkretnej sytuacji majątkowej wywiązanie się z nałożonego obowiązku finansowego wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody. Skarżący powinien złożyć stosowne dokumenty obrazujące jego sytuację finansową, pozwalające uprawdopodobnić podnoszone okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OZ 253/13; z dnia 17 stycznia 2012 r. sygn. akt I OZ 13/12; z dnia 21 stycznia 2013 r. sygn. akt II FZ 1076/12; z dnia 22 grudnia 2011 r. sygn. akt II FZ 743/11). Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest wobec wnioskodawcy zasadne. Skarżący nie udokumentował swojej sytuacji majątkowej, lecz podniósł jedynie, że nie posiada środków finansowych ani majątku, umożliwiającego uiszczenie tak wysokiej opłaty. Tym samym, nie dopełnił ciążących na nim obowiązków wykazania zasadności złożonego wniosku w zakresie uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Tymczasem, to do strony ubiegającej się o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności należy wykazanie, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przepisie art. 61 § 3 powołanej ustawy. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających stwierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można tego uznać za brak formalny wniosku, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., lecz oznacza to brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt II OZ 199/10). Odnosząc się do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, wskazać ponadto należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci zastosowania instytucji wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie postępowania egzekucyjnego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia zawartego w tym akcie. Takim rozstrzygnięciem nie jest postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to ma charakter formalnoprawny, nie nakłada na skarżącego obowiązków, ani nie przyznaje mu określonych uprawnień, zatem nie ma cechy wykonalności w rozumieniu art. 61 p.p.s.a. Badając całokształt okoliczności sprawy, należy stwierdzić, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz wydanej w granicach sprawy decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] listopada 2012 r., bowiem twierdzenia strony winny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej i majątkowej. Skarżący nie wskazał natomiast, jaka jest jego sytuacja finansowa, skutkiem czego nie jest możliwa ocena, w jaki sposób uiszczenie nałożonej opłaty administracyjnej mogłoby wpłynąć na jego kondycję finansową. W odniesieniu do argumentacji skarżącego, dotyczącej naruszenia zasad sporządzania operatu szacunkowego oraz rażącego zawyżenia opłaty planistycznej, wskazać trzeba, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie jest dopuszczalne badanie przez Sąd zasadności wniesienia skargi oraz sformułowanych w niej zarzutów. Niezależnie od powyższego, podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 61 § 4 p.p.s.a. strona w każdej chwili może ponownie wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania orzeczenia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.