IV SA/Wa 2471/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska,, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant ref. Paweł Jastrzębski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi "[...] Sp. z o.o." z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [....] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] września 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], dalej "organ II instancji" na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, (D.U. z 2017 r. poz. 125), dalej "k.p.a." po rozpatrzeniu odwołania S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., dalej "skarżąca" od decyzji [...] z dnia [...].06.2018 r. nr [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego nr [...] o maksymalnej wysokości [...]m i powierzchni ekspozycyjnej podświetlonej [...] na działce o nr ew. [...], obręb [...] przy ulicy W. w W., dalej "inwestycja". na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium ustaliło, że przedmiotowe urządzenie reklamowe istnieją w terenie na przedmiotowej działce. Postępowanie w sprawie ustalenia dla nich warunków zabudowy ma służyć ich legalizacji. Organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanych urządzeń reklamowych wskazując, że planowana reklama jest niezgodna z zasadą dobrego sąsiedztwa gdyż brak jest legalnie posadowionych reklam na tym terenie. Jest także niezgodna ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] które dla strefy [...] przewidują możliwość sytuowania poza pasami drogowymi reklam o wielkości do [...] m2. Poza tym jest niezgodna z opinią Wydziału [...] z [...] marca 2018 r. Od ww. decyzji inwestor wniósł odwołanie. Wskazano na nie wykazanie, że doszło do niespełnienie zasady dobrego sąsiedztwa. Organ nie wykazał aby znajdująca się obok reklama była postawiona nielegalnie. Poza tym wskazano na naruszenie art. 10 K.p.a. poprzez pozbawienie skarżącego możliwości udziału w oględzinach. Organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji podzielił ustalenia co do nie spełnienia przez tą inwestycję zasady dobrego sąsiedztwa. Ponadto wskazano, że organ który wydaje decyzję o warunkach zabudowy nie może jej wydać sprzecznie z zasadami wyrażonymi w Studium a to ogranicza możliwość posadawiania reklam do tych których wielkość wynosi [...] m2 a nie tak jak omawiania reklama [...] m2. Poza tym, zdaniem organu nie ma możliwości obsługiwania tej inwestycji od strony pasa drogowego tj. ulicy W. gdyż mogłoby to prowadzić do zniszczenia na działce o nr ew. [...] zieleni oddanej do użytku wspólnego. Co do zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. i oględzin organ wskazał, że naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy gdyż urządzenie reklamowe istnieje w pasie drogowym. Poza tym strona skarżąca została pouczona w trybie art.- 10 K.p.a. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i składania wniosków (pismo z [...] maja 2018 r.) zatem art. 10 K.p.a. nie został naruszony w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł Skarżący zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 79 § 1 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez: a. błędne przyjęcie, że brak zawiadomienia Skarżącego przez organ I instancji o oględzinach w dniu [...] kwietnia 2018 r. nie stanowi naruszenia prawa mającego wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, podczas gdy w toku czynności oględzin ustalony został jej stan faktyczny oraz prawny, b. błędne przyjęcie, że umożliwienie Skarżącemu zapoznania się z aktami postępowania przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, konwalidowało uchybienie tego organu polegające na zaniechaniu zawiadomienia Skarżącego o zamiarze przeprowadzenia dowodu z oględzin w dniu [...] kwietnia 2018 r. 2. art. 15 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego odniesienia się przez SKO do zarzutów odwołania oraz zaniechanie ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy, 3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji. II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest 1. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "u.p.z.p") poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania w odniesieniu do nośników reklamowych podczas gdy przepis ten nie przewiduje żadnych wyjątków; 2. art. 9 ust. 5 u.p.z.p. poprzez pominięcie okoliczności, iż studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa miejscowego, zatem nie może być podstawą do odmowy wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdanie skarżącego przeprowadzenie oględzin bez udziału strony skarżącej pozbawiło go możliwości odniesienia się do ustaleń organu wynikających z oględzin, co stanowi o naruszeniu art. 79 § 1 i 10 § 1 k.p.a. Strona ma prawo wiedzieć jakie ustalenia są dokonywane przez organ podczas przeprowadzanych czynnościach dowodowych a organ ma obowiązek zagwarantowania stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zagwarantowania stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Nie można zatem domniemywać, że umożliwienie Skarżącemu wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji skonsumowało obowiązek organu I instancji zapewnienia Skarżącemu udziału w każdym stadium postępowania. W ocenie Skarżącego, organ odwoławczy nie dopełnił obowiązku wynikającego z przepisu art. 15 k.p.a. - to jest zasady dwuinstancyjności postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO ograniczyło się do przytoczenia argumentów wskazujących na bezzasadność zarzutu Skarżącego dotyczącego zaniechania zawiadomienia o przeprowadzeniu dowodu z oględzin. Ponadto, SKO odniosło się do kwestii, których ani organ I instancji w decyzji, ani Skarżący w odwołaniu w ogóle nie podnosili, to jest dotyczących zgodności inwestycji ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...]. Brak jest natomiast w uzasadnieniu decyzji odniesienia do następujących zarzutów odwołania: • zarzutu dotyczącego błędnych ustaleń faktycznych w zakresie spełnienia przesłanki kontynuacji funkcji zabudowy, • zarzutu dotyczącego braku kompetencji organu administracji architektoniczno - budowlanej do badania legalności istniejących już obiektów budowlanych, • zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ I instancji, przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. • zarzutu dotyczącego uzasadnienia decyzji organu I instancji, tj. naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem organu brak jest podstaw do pominięcia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. skoro przepisy tej ustawy nie przewidują żadnych wyjątków od zasady dobrego sąsiedztwa. Skarżący nie zgodził się także z twierdzeniem organu co do możliwości odniesienia się do zapisów Studium twierdząc że powołany w decyzji pogląd orzeczniczy jest poglądem odosobnionym. Przeczy mu inne orzecznictwo sądowoadministracyjne (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 lutego 2018 r. (II SA/Po 1115/17, wyrok NSA z dnia 15 września 2016 r. ,II OSK 3075/14, wyrok NSA z dnia 25 września 2012 r., II OSk 1377/12, wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2012 r. , I FSK 1470/11, wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2010 r. ,II OSK 1025/09, wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2008 r., II OSK 1888/07). Konsekwencją naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego, było błędne utrzymanie w mocy decyzji organ I instancji, odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej przez Skarżącego inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Oceniając zgodność z prawem decyzji SKO Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, ze decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym skutkować koniecznością jej uchylenia. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. Sąd może uchylić zaskarżoną decyzją gdy stwierdzone uchybienia natury procesowej mogły mieć wpływ na wynik sprawy albo gdy uchybienia prawa materialnego taki wypływ miały (art. 145 § 1 pkt 1a P.p.s.a.). Oznacza to, że nie każdego rodzaju uchybienia skutkują koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie istotnie doszło do naruszenia przez organ art. 107 § 3 K.p.a. gdyż uzasadnienie rozstrzygnięcia jest dość lakoniczne. Doszło także do naruszenia art. 79 § 1 K.p.a gdyż strona nie została zawiadomiona o oględzinach w których miała prawo brać czynny udział. W ocenie jednak Sądu uchybienia te nie miały istotnego wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji gdyż uchylenie decyzji z tych powodów i ponowne rozpoznanie sprawy nie doprowadziłby do innego rozstrzygnięcia. Podstawą prawną do wydania decyzji o warunkach zabudowy są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w tym przepis art. 61 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z nimi w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego inwestor zobowiązany jest do uzyskania dla planowanej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ ocenia w tym postępowaniu czy zostały spełnione przesłanki o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy. Decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją w której organ ocenia pod względem zasad ładu przestrzennego czy zaproponowany przez inwestora sposób zagospodarowania nieruchomości jest zgodny z istniejącym na danym terenie sposobem zagospodarowania. Inwestycja, zgodnie z art. 61 § 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kreuje zasadę dobrego sąsiedztwa rozumianą jako zgodność nowej zabudowy z istniejącym na danym terenie sposobem zagospodarowania Także do legalizacji istniejącej zabudowy konieczne jest spełnienie ww warunku. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa zasady kształtowania polityki przestrzennej na danym terenie i kładzie nacisk na ład przestrzenny i zrównoważony rozwój jako podstawę tych działań – co wynika z art. 1 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 4 p.z.p. Pod pojęciem ładu przestrzennego ustawodawca rozumie "takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne" – art. 2 tej ustawy. Przepis art. 61 ust. 1 p.z.p. stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest m.in. od warunku by co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Regulacja powyższa stanowi normatywne ujęcie tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, mającej na celu zapewnienie ładu przestrzennego na danym terenie. Zgodnie z tą zasadą zmiana w zagospodarowaniu terenu jest uzależniona od dostosowania planowanej inwestycji do określonych cech urbanistycznych i architektonicznych zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem takiej decyzji jest m.in. zapewnienie ładu przestrzennego na terenie gminy, innymi słowy ukształtowanie przestrzeni tak, aby tworzyła spójną, harmonijną całość w aspekcie widokowym, estetycznym, funkcjonalnym i społeczno-gospodarczym (art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 6 u.p.z.p). W konsekwencji, przy ustalaniu warunków zabudowy należy mieć na względzie jak planowany do realizacji, względnie już zrealizowany samowolnie obiekt, komponuje się z dotychczasowym zabudowaniem terenu. Podstawę rozważań dla ustalenia warunków zabudowy stanowił w niniejszej sprawie wyznaczony obszar, w którym przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art.61 ust.1 -5 pzp. Oceniając planowaną inwestycję organy prawidłowo doszły do wniosku że nie została spełniona zasada dobrego sąsiedztwa ponieważ w obszarze analizowanym brak jest legalnie postawionych tablic reklamowych. Jak wynika z analizy urbanistycznej i wniosku skarżąca spółka chce zalegalizować istniejący w terenie nośnik reklamowy nr [...] o maksymalnej wysokości [...] m i powierzchni ekspozycyjnej podświetlonej [...] na działce o nr ew. [...], obręb [...] przy ulicy W. w W. Na analizowanym terenie występują budynki przemysłowe i budynki gospodarcze i jeden nośnik, również należący do Skarżącego. Nie odnaleziono dokumentów dotyczących jego legalności ani sam skarżący takich dokumentów nie przedstawił. Należy zgodzić się z poglądem, że punktem odniesienia dla inwestycji, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, może być wyłącznie zabudowa legalna, co wyklucza uwzględnienie nośników reklamowych usytuowanych nielegalnie (por. Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, C.H. Beck 2013, s. 513 i n.). Analizując warunki zawarte w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, których łączne spełnienie jest niezbędne dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, należy więc stwierdzić, że w obszarze analizowanym nie występują legalne obiekty budowlane o charakterze wolno stojących urządzeń reklamowych lub obiektów podobnych. Planowana inwestycja nie uzupełnia zatem istniejących funkcji w obszarze analizy i nie stanowi jej kontynuacji a zatem nie pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w tym zakresie. Obszar na którym postawiony jest ww nośnik reklamowy stanowi teren zabudowy a w części teren zieleni z którego mogą korzystać wszyscy. Nośnik reklamowy w żadnym wypadku nie wkomponowuje się w istniejący (zastany) stan zagospodarowania przestrzennego i stanowi element obcy na obszarze analizowanym. Oznacza to, że wnioskowana inwestycja jest sprzeczna z zasadą ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju wyrażoną w art. 1 ust. 2 oraz art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 pzp. Odnosząc się do zarzutów skargi, poza trafnym zarzutem naruszenia art. 107 § 3 i 79 §1 K.p.a. Sąd nie stwierdził zasadności innych w niej wskazanych. Nieuprawnione jest stwierdzenie, że organ pominął art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. Organ wskazał, że nie ma na obszarze analizowanym legalnie posadowionych tablic reklamowych i tym samym brak jest podstaw do uznania spełnienia przesłanki dobrego sąsiedztwa. Należy jeszcze raz podkreślić że zasada kontynuacji funkcji uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania planowanej (tu istniejącej) zabudowy do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Zabudowa ma się więc wkomponować w istniejący stan na gruncie w zakresie rodzaju i parametrów o charakterze urbanistycznym. Tylko w takim wypadku możliwe jest zachowanie ładu przestrzennego na danym terenie. Nowa zabudowa nie może wprowadzać chaosu urbanistycznego. Ma rację organ że zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego i stanowi jedynie wytyczne dla Gminy do przyszłego planowania miejscowego. Zgodnie z art. 10 ust. 2 u.p.z.p., postanowienia Studium wyznaczają z zasady ogólne kierunki działalności Gminy i wskaźniki dla wydzielonych obszarów. Studium zawiera diagnozę zagospodarowania przestrzennego i określa politykę gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego, zwykle w dłuższym czasie. Z drugiej jednak strony należy mieć na uwadze, że decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest w sytuacji gdy dla danego obszaru nie obowiązuje plan miejscowy, co oznacza, że jej parametry są w istocie takimi samymi ustaleniami jak te wynikające z planu miejscowego. Studium zagospodarowania przestrzennego odzwierciedla kierunki zagospodarowania przestrzennego, którymi są ustalone przez gminę (art. 10 u.p.z.p), jest aktem normatywnym (wiążącym wprawdzie tylko wewnętrznie) i jako takie pozostaje w obrocie prawnym, dopóki akt ten nie zostanie zmieniony, uchylony lub stwierdzona jego nieważność. Oznacza to, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy może, choć jedynie pomocniczo, oceniając spójność zagospodarowania przestrzennego sięgnąć do postanowień Studium. Postanowienia Studium nie mogą jednak kreować obowiązków czy uprawnień stron, tak jak to czyni plan zagospodarowania przestrzennego. Dlatego, w ocenie Sądu w stanie faktycznym organ mógł posłużyć się posiłkowo zapisami Studium co do formy planowanych (mniejszych niż oceniany) obiektów reklamowych. Przesądzające jest jednak sporządzona analiza urbanistyczna i ustalenia co do nie spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa z powodu braku podobnej funkcji w terenie analizowanym i braku prawidłowego dostępu do drogi publicznej. Zaproponowany bowiem przez inwestora dostęp jest nieodpowiedni i narusza przestrzeń publiczną. Potwierdza to opinia Wydziału [...] z [...] marca 2018 r. Jak z niej wynika, zaproponowana obsługa urządzenia reklamowego miałaby odbywać się od strony ulicy W.. Do działki [...] z ulicy W. nie prowadzi zjazd z drogi publicznej w związku z tym obsługa tej działki musiałaby być wykonywana z działki [...] stanowiącej pas drogowy ulicy W. (pozostaje w gestii Zarządu Dróg Miejskich). Na działce tej jest trawnik, drzewa, żywopłot tzw. zieleń urządzona. Wydział [...] uznał zatem, że poprowadzenie obsługi komunikacyjnej w ten sposób mogłoby zniszczyć zieleń urządzoną. Powyższe potwierdza pkt 2 analizy urbanistycznej z której wynika, że dojazd z proponowanej ulicy W. jest niemożliwy. Organ prawidłowo, z uwagi na brak możliwości ustalenia dla tablicy reklamowej pozostałych parametrów takich jak linia zabudowy, powierzchnia zabudowy, wysokości elewacji frontowej, kształt dachu, uznał, że parametry te nie są przedmiotem ustaleń. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. Sąd uznał, że nie może on odnieść zamierzonego skutku. Jak się wskazuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zarzut ten może stanowić podstawę uchylenia decyzji wtedy gdy skarżący wykaże, że pozbawienie go czynnego udziału w postępowaniu pozbawiło go możliwości podjęcia konkretnej czynności procesowej a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Skarżący musi zatem przeprowadzić wywód z którego będzie wynikało, że nie mógł podjęć określonej czynności a gdyby ją podjął to wynik sprawy byłby odmienny (w tym wypadku wydanoby pozytywną decyzję) – por. wyrok NSA z 12 października 2018 r., sygn. akt I OSK 779/18, wyrok NSA z 29 sierpnia 2018 r. sygn. akt II OSK 2124/16, wyrok NSA z 27 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 2178/16 – w Lex. W ocenie WSA skarżący nie wykazał się tego rodzaju inicjatywą a zebrane przez organ dowody w tym analiza, zdjęcia, opinia architektoniczna) jednoznacznie wskazują, że skarżący nie uzyskałby pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Sąd nie podziela także zarzutu naruszenia przez organ II instancji art. 15 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Istotnie uzasadnienie organu II instancji jest lakoniczne i nie odnosi się do zarzutu dotyczącego kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej do badania legalności istniejących już obiektów, to uchybienie to nie było istotne. Jak wynika z analizy urbanistycznej i obu decyzji nie odnaleziono dokumentów dotyczących legalizacji innego nośnika reklamowego skarżącego. Skarżący, mimo że nośnik jest jego, takiego dokumentu nie przedstawił. Potwierdza to prawidłowość ustaleń organu w tym zakresie który jest, podobnie jak organ budowlany, jednostką organizacyjną (wydziałem) w tej samej Gminie. Organ ten nie badał zresztą, jak wywodzi skarga, legalności decyzji ale to czy w ogóle została wydana. Czyni to niezasadnym ww zarzut odwołania. Wbrew wywodom skargi organ odniósł się do ustalonego przez organ I instancji stanu faktycznego i uznał, że jest on ustalony w sposób prawidłowy (zarzut skarżącego dotyczący błędów w zakresie ustalonego stanu faktycznego). Podobnie należy ocenić zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu II instancji ocenił on inwestycję pod kątem art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dochodząc do wniosku, że nie spełnia ona zasady dobrego sąsiedztwa z uwagi na brak podobnych urządzeń w obszarze analizowanym. W tych okolicznościach mimo naruszenia przez organ wskazanych przepisów postępowania i działając w granicach sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami skargi, Sąd uznał, że zaskarżona decyzji ostatecznie odpowiada prawu. Z tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.