IV SA/Wa 2799/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Burmistrza Miasta i Gminy P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów postanawia: odrzucić skargę Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] uchylono w całości decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] (znak: [...]) nakazującą [...] w S. usunięcie z działki położonej w S. nr ew. [...] zgromadzonych na niej odpadów zielonych w terminie 2 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna i wskazującej, że wykonanie decyzji nastąpi przez zawarcie umowy na usunięcie odpadów i ich transport do miejsca składowania lub unieszkodliwiania z uprawnionym przedsiębiorcą i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się Burmistrz Miasta i Gminy P. i w dniu 25 listopada 2013 r. za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący powołując się na treść art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., stwierdził, iż z uwagi na naruszenie interesu prawnego jest uprawniony do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. Kwestionując orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, dopatrując się naruszenia przepisów prawa procesowego (art. 138 § 2; art. 7 i art. 77; art. 107 § 3 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013, poz. 267 j.t.)) i przepisów prawa materialnego (art. 26 ust 2 w zw. z art. 45 i art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21). W odpowiedzi na skargę SKO w W. stwierdziło, iż Burmistrz Miasta i Gminy P. nie posiada legitymacji do wniesienia skargi na decyzję administracyjną, gdyż jako organ pierwszej instancji nie posiada interesu prawnego w usunięciu z obrotu prawnego decyzji organu odwoławczego. Wniosło o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2 art. 50 p.p.s.a.). W doktrynie i orzecznictwie NSA utrwalony jest pogląd, iż jednostka samorządu terytorialnego, którą niewątpliwie jest Burmistrz, nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, w której decyzję wydaje jej organ. W takiej sytuacji nie jest również uprawniona do wniesienia skargi na decyzję organu drugiej instancji. Nie może być dopuszczalna sytuacja, kiedy ten sam podmiot - gmina (jej organ) - raz występuje w sprawie jako organ administracji wykonujący swoje władztwo, a raz - gdy uzna, że jest to dla niego korzystne - jako strona domagająca się ochrony w istocie przed działaniami organu administracji wyższego stopnia. Możliwość odwołania się od decyzji organu pierwszej instancji do organu wyższego stopnia, a następnie możliwość zainicjowania przez obywateli (podmioty prawa) procesu kontroli działań tejże administracji przed sądem administracyjnym jest niczym innym, jak zapewnieniem obywatelom ochrony przed bezprawnym działaniem administracji, nie może zatem takiej ochrony domagać się podmiot, który w sprawie sam jako administracja występował na pierwszym jej etapie. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie skarga wniesiona przez organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji, nie posiadający co do zasady legitymacji skargowej, podlega odrzuceniu (postanowienie NSA z dnia 20 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 527/12). Należy podkreślić, że wójt (burmistrz, prezydent miasta) może wystąpić w charakterze nosiciela imperium w stosunku do własnej gminy. W zakresie, w jakim wójt (burmistrz, prezydent miasta) pełni funkcje organu administracji publicznej w stosunku do własnej gminy jako osoby prawnej, nie jest on ani żaden z innych organów uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez organ gminy w odniesieniu do niej jako osoby prawnej następuje zatem kosztem jej uprawnień procesowych. (por. postanowienie NSA z dnia 20 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 652/12; z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2585/11; z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2428/11). Niniejsze postępowanie jest wynikiem skargi Burmistrza Miasta i Gminy P., zatem organu tej jednostki samorządowej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, a który nie zgadza się z decyzją organu odwoławczego uchylającą jego rozstrzygnięcie. Wobec powyższych rozważań, nie budzi wątpliwości fakt, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie jest dopuszczalna skarga organu pierwszej instancji na decyzję organu odwoławczego, z którą skarżący się nie zgadza. Brak jest bowiem jakiegokolwiek stosunku prawnego pomiędzy skarżącym, a przedmiotem zaskarżenia. W sprawie niniejszej Burmistrz Miasta i Gminy P. wskazał jako skarżącego siebie, a zarzuty skargi kwestionowały ocenę ustaleń zaprezentowaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w zaskarżonej decyzji. SKO wskazało w niej wadliwość postępowania organu pierwszej instancji. Interes prawny, o którym mowa w art. 50 p.p.s.a. dotyczyć musi merytorycznego przedmiotu rozstrzygnięcia dla danego podmiotu, a nie ewentualnie dalszych faktycznych konsekwencji decyzji administracyjnej. Brak jest związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków Burmistrza Miasta i Gminy P., a zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która uchyliła decyzję i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. Mając na uwadze powyższe, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. skarga została odrzucona jako niedopuszczalna, o czym orzeczono jak w sentencji.