IV SA/Wa 2852/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant sekr. sąd. Robert Dudek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego A. S. A. z siedzibą w [...] kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] sierpnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO", "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A z siedzibą w W. (dalej: "skarżącej") od decyzji Zarządu [...] z [...] czerwca 2018 r. nr [...], orzekającej o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowanego dwustronnego o nr [...], w postaci podświetlanej od wewnątrz tablicy reklamowej o wymiarach powierzchni reklamowej 4 x 8m, o maksymalnej wysokości nośnika reklamowego 13m, z fundamentem studniowym o szerokości 1,6 m i głębokości 4,5 m na części działki oznaczonej nr [...] w obrębie [...] przy ul. P. na terenie [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco. W dniu 12 maja 2017 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków dla ww. inwestycji. Decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] Zarząd [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] uchyliło ww. decyzję z dnia [...] października 2017 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Zarząd [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, że na terenie objętym analizą znajduje się 6 nośników reklamowych. W odniesieniu do 4 nośników reklamowych Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzje nakazujące ich rozbiórkę, co do jednego - prowadzone jest postępowanie legalizacyjne, zaś w stosunku do jednego nośnika nie znaleziono dokumentów pozwalających na stwierdzenie, że został wzniesiony zgodnie z przepisami prawa. W tej sytuacji organ uznał, że nie można przyjąć parametrów nośników reklamowych znajdujących się na terenie objętym analizą, jako podstawy do ustalenia warunków nowej zabudowy. Ponadto organ pierwszej instancji podniósł, że przeprowadzona analiza urbanistyczna wykazała, że inwestycja usytuowana jest w niezgodnej z obowiązującymi przepisami odległości od granicy obszaru kolejowego określonej w art. 53 ust. 2 ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2117 ze zm.), tj. w odległości mniejszej niż 10 m. W tej sytuacji organ uznał, że w sprawie nie zostały spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), dalej upzp. Skarżąca w odwołaniu od powyższej decyzji zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie art. 53 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym, poprzez błędne przyjęcie, że brak jest możliwości uzyskania odstępstwa od nakazu sytuowania budowli w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, a które to odstępstwo przewiduje art. 57 tej ustawy. Ponadto podniosła zarzut naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 Kpa w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp poprzez brak dokładnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i w konsekwencji uznanie, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, tj. nie kontynuuje funkcji analizowanego terenu. Zaskarżoną w niniejszej sprawie, wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Zarządu [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. W ocenie Kolegium, przeprowadzona analiza funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego odpowiada warunkom określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U Nr 164, poz. 1588), dalej: "rozporządzenie". W prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanych zlokalizowane są tereny kolejowe, Cmentarz [...], zabudowa o charakterze usługowym i rzemieślniczym, zabudowa mieszkaniowa, gospodarcza, biurowa oraz budynki należące do Miejskiego Przedsiębiorstwa w W. Organ odwoławczy wskazał, że na terenie analizowanym znajduje się sześć nośników reklamowych: w stosunku do czterech z nich wydano decyzje nakazujące rozbiórkę, w stosunku do jednego toczy się postępowanie legalizacyjne, w stosunku do jednego z nich – brak dokumentów potwierdzających legalność budowli. Organ odwoławczy wskazał, że słusznie organ pierwszej instancji stwierdził, iż znajdujące się w obszarze analizowanym obiekty o funkcji reklamowej, nie mogą stanowić podstawy do ustalenia parametrów nowej zabudowy – bowiem tylko legalnie wybudowane obiekty mogą stanowić podstawę ustalenia warunków zabudowy. W decyzji zacytowano także wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 834/16, publ. CBOSA, w którym Sąd stwierdził m. in.: "(...) dla uznania, iż nośnik reklamy kontynuuje funkcję w obszarze analizowanym nie wystarczy obecność na tym obszarze pawilonu handlowego oraz kiosku. Należy także podzielić kwestionowane w skardze kasacyjnej stanowisku Sądu I instancji, że oddziaływanie wielofunkcyjnej reklamy nie jest bezpośrednio związane z zaspokajaniem potrzeb danego terenu, nie jest to działalność, która warunkuje, umożliwia, czy też wspomaga funkcje mieszkaniowe, usług i handlu realizowanego w obiektach mieszkaniowych. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że obiekty budowlane wzniesione jako samowola budowlana, a takimi są pozostałe nośniki reklamowe w tym terenie, nie mogą stanowić podstawy do wyznaczenia kontynuacji funkcji zabudowy, gdyż punktem odniesienia dla inwestycji, której dotyczy wiosek o ustalenie warunków zabudowy, może być wyłącznie zabudowa legalna." Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów ustawy o transporcie kolejowym, organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy te nie stanowiły podstawy prawnej wydanej decyzji. Zdaniem SKO, choć organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji faktycznie wskazywał, że dla wykonania wnioskowanej inwestycji niezbędne jest uzyskanie odstępstwa, to przesłanka ta nie stanowiła podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Podstawą odmowy był brak kontynuacji funkcji i możliwości ustalenia parametrów nowej zabudowy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję SKO wniosła [...] S.A., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie: - art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia poprzez błędne ustalenie, że brak jest budowli sąsiednich, które mogłyby stanowić – w zakresie kontynuowania funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu – punkt odniesienia do ustalenia, czy nośnik reklamowy skarżącej będzie stanowił kontynuację zabudowy i zagospodarowania terenu; - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, 77, 80 Kpa poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji oraz przyznanie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W ocenie skarżącego, SKO podchodzi "mechanicznie" do kwestii kontynuacji funkcji, przyjmując, że skoro nie ma takiego samego nośnika reklamowego legalnie wybudowanego na sąsiedniej działce, to również brak jest możliwości uzgodnienia warunków zabudowy dla wnioskowanego nośnika. Również uzasadnienie wyroku, przytoczone w części w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (wyrok NSA z 13 grudnia 2017 r. II OSK 834/16), w którym Sąd stwierdza m. in.: "dla uznania, iż nośnik reklamy kontynuuje funkcję w obszarze analizowanym nie wystarczy obecność na tym obszarze pawilonu handlowego oraz kiosku", nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Organ nie wziął pod uwagę, że w niniejszej sprawie okolica ma charakter po części usługowy – zarówno na działce, na której znajduje się tablica reklamowa, jak i na działkach sąsiadujących z nią znajdują się obiekty handlowo-usługowe oraz znajdują się reklamy w postaci szyldów, reklam w wiatach przystankowych. W ocenie skarżącego funkcjonowanie w sąsiedztwie planowanej inwestycji obiektów usługowo-handlowych oraz reklam w wiatach przystankowych może być podstawą do przyjęcia, że przedmiotowy nośnik reklamowy kontynuuje funkcję reprezentowaną na sąsiedniej działce. Z oczywistych względów nośnik reklamowy nie musi kontynuować parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, ponieważ jest on budowlą, a nie budynkiem. Skarżący podkreślił, że ustawodawca nie miał na myśli całkowitego kopiowania dotychczasowej zabudowy przy okazji planowania nowej. Zasadę "kontynuacji funkcji" należy rozumieć nie w sposób dosłowny, ale systemowy. Skarżąca zarzuciła także, że SKO powołując się na ww. wyrok NSA, nie rozpatrzyło istoty sprawy. SKO wadliwie, w ocenie skarżącej, poprzestało na ustaleniu, że w analizowanym obszarze brak jest legalnych nośników reklamowych, zamiast ocenić całokształt materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuję. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Zarządu [...] z [...] czerwca 2018 r. nr [...], orzekającą o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowanego dwustronnego o nr [...], w postaci podświetlanej od wewnątrz tablicy reklamowej o wymiarach powierzchni reklamowej 4 x 8m, o maksymalnej wysokości nośnika reklamowego 13 m, z fundamentem studniowym o szerokości 1,6 m i głębokości 4,5 m na części działki oznaczonej nr [...] w obrębie [...] przy ul. P. na terenie [...]. Podstawą prawną do wydania decyzji o warunkach zabudowy są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w tym przepis art. 61 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z nimi w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego inwestor zobowiązany jest do uzyskania dla planowanej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ ocenia w tym postępowaniu czy zostały spełnione przesłanki o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy. Wydając decyzję organ działa w granicach uznania administracyjnego i tylko w sytuacji, w której wnioskowane zamierzenie inwestycyjne nie czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa, ma obowiązek wydania decyzji negatywnej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 upzp, formułującym materialnoprawne przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepis art. 61 ust. 1 upzp stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest m.in. od warunku by co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Regulacja powyższa stanowi normatywne ujęcie tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, mającej na celu zapewnienie ładu przestrzennego na danym terenie. Zgodnie z tą zasadą zmiana w zagospodarowaniu terenu jest uzależniona od dostosowania planowanej inwestycji do określonych cech urbanistycznych i architektonicznych zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem takiej decyzji jest m.in. zapewnienie ładu przestrzennego na terenie gminy, innymi słowy ukształtowanie przestrzeni tak, aby tworzyła spójną, harmonijną całość w aspekcie widokowym, estetycznym, funkcjonalnym i społeczno-gospodarczym (art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 6 upzp). W konsekwencji, przy ustalaniu warunków zabudowy należy mieć na względzie jak planowany do realizacji, względnie już zrealizowany samowolnie obiekt, komponuje się z dotychczasowym zabudowaniem terenu. Podstawę rozważań dla ustalenia warunków zabudowy stanowił wyznaczony zgodnie z § 3 rozporządzenia obszar, w którym przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust.1 - 5 upzp. Organy obu instancji ustaliły, że w analizowanym obszarze znajdują się podobne obiekty o funkcji reklamowej, jednak nie mogą one stanowić podstawy do ustalenia parametrów nowej zabudowy, bowiem w stosunku do czterech orzeczono nakazy rozbiórki, w stosunku o jednego – prowadzone jest postępowanie legalizacyjne, a co do jednego – brak dokumentów potwierdzających legalność budowli. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że brak legalnie wybudowanego obiektu reklamowego na tym terenie stanowi o braku kontynuacji funkcji i możliwości ustalenia parametrów wnioskowanej inwestycji. Należy zwrócić uwagę, że rozporządzenie reguluje ustalanie takich parametrów, które są charakterystyczne dla obiektów kubaturowych – linia zabudowy, wskaźnik intensywności zabudowy, szerokość elewacji, geometria dachu. Parametry te nie dają się zawsze zastosować w przypadku zamiaru zlokalizowania tablicy reklamowej i nie nadają się do wyznaczenia jej parametrów. W konsekwencji przepisy prawa nie zawierają regulacji dotyczącej sposobu ustalanie wskaźników dla takich tablic. Podstawą dla dokonania oceny zgodności planowanej inwestycji z istniejącym na sąsiednich działkach zagospodarowaniem jest w tej sytuacji w szczególności art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nakazujący uwzględnienie parametrów istniejącego zagospodarowania na działkach sąsiednich, w tym gabarytów i formy. Brak jest przy tym, zarówno przepisów, które mogłyby uzasadnić tezę, że dopuszczalna jest realizacja tylko tablic o parametrach ściśle odpowiadających tablicom już istniejącym. Dodatkowo podnieść należy, że tablice reklamowe, co do zasady nie są obiektami, które kreują jakiś samodzielny sposób zagospodarowania terenu i wyznaczają specyficzną funkcję. Stanowią raczej często element uzupełniający istniejącego zagospodarowania. Po ustaleniu faktycznego zagospodarowania terenu wokół działki objętej wnioskiem, należałoby się także zastanowić, że jeżeli występuje na tym terenie funkcja np. usługowa, to czy z taką funkcją zgodna jest, ewentualna lokalizacja urządzenia służącego reklamie. Oczywiście okoliczności te powinny zostać w sposób wyczerpujący uzasadniony. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy obu instancji nie przeanalizowały w sposób prawidłowy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu na wyznaczonym obszarze analizowanym. Wyjaśnić bowiem należy, że brak jest podstaw, aby funkcję terenu i zabudowy interpretować zawężająco, jako możliwość powstawania obiektów tylko tego samego rodzaju i tej samej funkcji, co już istniejące, bądź też ściśle odpowiadającym zabudowaniom na nieruchomościach bezpośrednio sąsiadujących. Kontynuacja funkcji nie oznacza nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy (vide: wyroki WSA: w Gdańsku z dnia 16 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Gd 298/14; z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 247/13; w Warszawie z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 634/13; w Łodzi z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 1371/10, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 295/09; wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 7/09; wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 986/13). W tej sytuacji organy winny przedstawić konkretną argumentację wynikającą z okoliczności faktycznych danej sprawy ustalonych w oparciu o szczegółową analizę parametrów zabudowy znajdującej się na obszarze analizowanym. W zaskarżonej decyzji brak takiej szczegółowej i konkretnej argumentacji – oprócz argumentów dotyczących braku legalnie wybudowanych nośników reklamowych - opisującej cechy i funkcje zabudowy i zagospodarowania terenu, które uzasadniają stanowisko organu, że planowana inwestycja nie tylko nie kontynuuje istniejących cech i funkcji istniejącej zabudowy, a wręcz z nią koliduje. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy wskazał jedynie, że na obszarze analizowanym zlokalizowane są tereny kolejowe, Cmentarz [...], zabudowa o charakterze usługowym i rzemieślniczym, zabudowa mieszkaniowa, gospodarcza, biurowa oraz budynki należące do Miejskiego Przedsiębiorstwa Oczyszczania w W. sp. z o.o. Nie przeanalizował jednak występujących na terenie obszaru analizowanego funkcji zabudowy i zagospodarowania oraz cech zabudowy i zagospodarowania w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania, poprzestając jedynie – co wyżej wskazano – na stwierdzeniu, że w niniejszej sprawie podobne obiekty o funkcji reklamowej są nielegalne i nie mogą stanowić podstawy do ustalenia parametrów wnioskowanej inwestycji. Ponadto ogólnikowe powołanie w zaskarżonej decyzji cytatów z wyroków sądowych (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2213/12, CBSA; z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 834/16, CBOSA) bez odniesienia do konkretnych okoliczności badanej sprawy, nie stanowi prawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, umożliwiającej skarżącemu, a także sądowi zapoznanie się z motywami podjęcia kwestionowanego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie dokonał prawidłowej analizy terenu, w tym nie wyjaśnił, czy planowana inwestycji jest rzeczywiście nie do pogodzenia z występującą na obszarze analizowanym zabudową o charakterze m. in. usługowym, rzemieślniczym, gospodarczym, biurowym. Ocena dopuszczalności realizacji konkretnego nośnika wymaga wnikliwej argumentacji (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 1046/09, CBOSA), a taka w niniejszej sprawie nie została przedstawiona, co świadczy o naruszeniu przepisów postępowania, które mają istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO podniosło także, że przepisy ustawy o transporcie drogowym, nie stanowiły podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy przez organ pierwszej instancji. SKO stwierdziło: "Organ I instancji, choć faktycznie w uzasadnieniu decyzji wskazywał, że dla wykonania wnioskowanej inwestycji niezbędne jest uzyskanie odstępstwa, to przesłanka ta nie stanowiła podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Podstawą odmowy było brak kontynuacji funkcji i możliwości ustalenia parametrów nowej zabudowy" Powyższe ustalenia organu odwoławczego są błędne. Z treści decyzji organu pierwszej instancji wyraźnie wynika, że podstawą odmowy był nie tylko pkt 1 art. 61 ust. 1 upzp (zasada dobrego sąsiedztwa), ale również pkt5 tego przepisu, tj. w ocenie organu pierwszej instancji nie spełniony został warunek zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi: "w szczególności z art. 53 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym" (str. 3 uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji). Sąd również nie dopatrzył się, aby w uzasadnieniu swej decyzji organ pierwszej instancji "wskazywał, że dla wykonania wnioskowanej decyzji niezbędne jest uzyskanie odstępstwa". Z powyższego zatem wynika, że organ pierwszej instancji uznał, iż inwestycja jest niezgodna w ustawą o transporcie kolejowym. Natomiast organ odwoławczy nie rozpoznał sprawy w ogóle w tym zakresie, błędnie wskazując, że przyczyną odmowy przez organ pierwszej instancji ustalenia warunków zabudowy był jedynie przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, a nie – jak wynika z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji - również pkt 5 omawianego przepisu. Należy także wskazać, że sprawa ewentualnych odstępstw, przewidzianych w art. 57 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym od warunków usytuowania budynków i budowli określonych w art. 53 tej ustawy, nie została omówiona ani w decyzji organu pierwszej instancji, jak i drugiej instancji. Wobec powyższych ustaleń w ocenie Sądu organ odwoławczy w niniejszej nie dostrzegając wad i naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8 i art. 77 § 1, 107 § k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, sam dokonał naruszenia tych przepisów oraz dodatkowo art. 107 § 3 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wobec powyższego, w ocenie Sądu konieczne jest wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Organ II instancji, ponownie rozpoznając sprawę, stosownie do art. 153 p.p.s.a., kierować się będzie wiążącą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Organ powinien przede wszystkim przeanalizować szczegółowo funkcje oraz cechy zabudowy i zagospodarowania terenu na wyznaczonym obszarze analizowanym w kontekście spełnienia/niespełnienia warunku kontynuacji funkcji oraz przeanalizować sprawę również pod kątem stwierdzonego przez organ pierwszej instancji niespełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp. Szczegółowa analiza sprawy i motywy podjętego rozstrzygnięcia powinny znaleźć wyraz w szczegółowym uzasadnieniu zawierającym konkretną argumentację na poparcie przyjętego stanowiska zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono natomiast na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a., a na zasądzone koszty złożyły się: kwota wpisu sądowego w wysokości 500 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.) oraz należna opłata skarbowa od złożonego pełnomocnictwa – 17 zł.