IV SA/Wa 2915/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu w dniu 24 września 2015 r. na rozprawie wniosku H. Sp. z o.o. w W. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w sprawie ze skargi S. D. na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego gminy S. p o s t a n a w i a odmówić dopuszczenia H. Sp. z o.o. w W. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika Sygn. akt IV SA/Wa 2915/13 [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi S. D. na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy S. oddala skargę Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. H. Sp. zo.o. w [...] złożyła wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika w sprawie ze skargi S. D. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu swego wniosku spółka wskazała, że jej interes prawny wynika z art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.). Wskazała, że uznanie przez Sąd zaskarżonej uchwały za nieważną spowoduje, że wydzierżawione przez nią grunty utracą przyznaną im przez tę uchwałę prawną możliwość posadowienia turbin wiatrowych, co będzie się wiązało ze stratami finansowymi dla spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "ppsa" osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Zgodnie natomiast z § 2 tego artykułu udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego.. Jak wynika z powyższych regulacji dopuszczenie do udziału w charakterze uczestnika postępowania, może mieć miejsce jedynie w tym postępowaniu sądowym, które wszczęte zostało na skutek przeprowadzonego wcześniej postępowania administracyjnego. Pod pojęciem "postępowania administracyjnego" należy natomiast rozumieć jedynie postępowania wymienione enumeratywnie w art. 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wskazał natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 maja 2015 r. sygn. akt II OZ 349/15, zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. została podjęta w procedurze uchwałodawczej przewidzianej w przepisach ustawy o samorządzie gminnym a nie w postępowaniu administracyjnym w rozumieniu ww. art. 1 kpa. Procedura uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest bowiem całkowicie odrębnie uregulowana i nie prowadzi do załatwienia sprawy administracyjnej, podczas gdy takie właśnie postępowanie określa art. 1 pkt 1 kpa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonej w powołanym wyżej postanowieniu, choć "postępowanie administracyjne" należy traktować szeroko i powinno ono dotyczyć wszelkich postępowań objętych sądową kontrolą to jednak, nie może to oznaczać, że obejmie postępowania, które w żaden sposób nie mają charakteru postępowania administracyjnego w znaczeniu zakreślonym przez art. 1 kpa. Celem szerokiego rozumienia terminu "postępowanie administracyjne" jest bowiem uniknięcie bezzasadnego zawężenia udziału w postępowaniu uczestników postępowania, w takich postępowaniach jak np. postępowanie egzekucyjne, które pomimo swej odrębności pozostaje postępowaniem, w którym załatwia się sprawę indywidualnego podmiotu. Powyższe oznacza, że art. 33 § 2 ppsa nie daje podstaw do dopuszczenia spółki H. sp. zo.o. jako uczestnika postępowania w przedmiotowym postępowaniu sądowym, niezależnie od tego czy posiada ona interes prawny czy też nie. Ewentualne naruszenie interesu prawnego spółki mogło natomiast stanowić podstawę złożenia odrębnej skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Podkreślić tu należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wcześniej postanowieniu zajął wyraźne stanowisko w tej sprawie. Z tych względów i na podstawie art. 33 § 2 ppsa Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Sygn akt IV SA/Wa 2915/13 Uzasadnienie Działając na podstawie art. 50 § 1, art. 52 § 2, art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako ppsa) skargą z dnia [...] listopada 2013 r. S. D. (dalej jako skarżący) wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] (dalej jako Studium) oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Opisanej wyżej uchwale skarżący zarzucił: 1. rażące naruszenie przepisu postępowania tj. art. 28 kpa oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 105 § 1 kpa poprzez nienależyte ustalenie strony postępowania oraz niezawiadamianie mieszkańców gminy w sposób zwyczajowo przyjęty; 2. rażące naruszenie art. 7-13 kpa i art. 77 i 81 kpa - przez niezagwarantowanie stronie należytej ochrony jej praw, w tym w szczególności poprzez pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu; 3. naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, poprzez ich dowolne zastosowanie i błędną wykładnię, w tym naruszenia Konstytucji RP, w szczególności art. 9, 39, 68, 74, 86; art. 32 ust. 1 pkt 2, 52 (w szczególności ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 135); 82, 101, 112, 121, 127, 149-150 i art. 135 ust. 1 i 154 poś ; art. 39-43 i 71-84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji sporządzonej w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r. (Dz. U. z 2003r., Nr 78, poz. 706), w szczególności jej art. 6 ust. 4, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/35/WE z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz. Urz. UE wyd. spec. 15/t. 7 s. 66., rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie rodzajów wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub urządzenia i innych danych oraz terminów i sposobów ich prezentacji, rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie rodzajów instalacji, których eksploatacja wymaga zgłoszenia poprzez ich pominięcie, a które mają istotny wpływ w wydaną decyzję z uwagi na specyfikę przedsięwzięcia; 4. naruszenie art. 5, 68 oraz 74 Konstytucji RP dotyczących ochrony zdrowia i środowiska; 5. naruszenie przez Radę Gminy art. 12 ust. 1 w zw. z art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nie rozpatrzenie uwag wniesionych do Studium, jako odrębnej czynności organu stanowiącego gminy; 6. art. 61 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku; 7. art. 12 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nie poprzedzenie uchwały o zmianach - uchwałą intencyjną w tym samym zakresie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że pomimo jednoznacznego wskazania w uchwale Nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. zakresu zmian w Studium, w będącej przedmiotem skargi uchwale nr [...] Rada Gminy dokonała zmiany przeznaczenia terenów w granicach administracyjnych całej gminy gdyż w Studium wprowadzono możliwość lokalizacji elektrowni wiatrowych na terenach rolniczych w całej gminie. Skarżący podniósł, że Rada Gminy [...] podejmując uchwałę w dniu [...] listopada 2008 r. winna była zastosować się do wymogów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w związku z tym że weszła ona w życie z dniem [...] listopada 2008 r. Według skarżącego przeznaczenie wszystkich terenów rolniczych pod elektrownie wiatrowe narusza w sposób istotny, zarówno tryb uchwalania planu (art. 14 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) jak i stanowioną w art. 2 Konstytucji RP zasadę państwa prawnego zawierającą - w ramach reguły: pewności prawa - wymaganie poprawnej (jasnej) legislacji przy tworzeniu aktów prawa miejscowego. Skarżący zarzucił, że w § 10 pkt 2 ppkt 7 lit. f Studium zawarto zapis "Na terenie gminy dopuszcza się realizację źródeł energii odnawialnej w postaci elektrowni wiatrowych oraz biogazowi. Lokalizacja tych instalacji dopuszczalna jest na terenach rolniczych (R)," oraz że dalej zamieszczono generalne ograniczenia i warunki realizacji tego rodzaju obiektów. Zarzucił także, że w sprawie brak jest zgody Ministra Rolnictwa na zmianę przeznaczenia gruntów na cele inne niż rolne. Przywołał w tym zakresie np. wyrok NSA z 19 maja 2011 r., o sygn. akt II OSK 466/11. Zdaniem skarżącego organ niewątpliwie naruszył przy podejmowaniu uchwały art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, bowiem obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wynika wprost z przepisów dla inwestycji odnoszących się do farm wiatrowych, przy założeniu takich zmian do Studium, a takowego raportu nie przeprowadzono i nie dano możliwości zapoznania się z nim mieszkańcom gminy. Podał, że właściwe ustalenie obszaru oddziaływania obiektu na środowisko jest niezbędne do określania stron postępowania w sprawie zmiany Studium, stosownie do normy zawartej w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Skarżący wskazał, że "jest właścicielem gruntów rolnych w miejscowości [...] i dowiedział się, że w zasięgu tych gruntów na podstawie zmienionego Studium i mpzp planowana jest budowa farmy wiatrowej. Tym samym grunty, które planował do sprzedaży pod działki rekreacyjno-budowlane, jego zdaniem, zostały zagrożone. Podniósł, że na nieruchomościach, które posiada, po zlokalizowaniu farmy wiatrowej - nie będzie już można posadowić żadnego siedliska, czy też przeznaczyć ich pod zabudowę mieszkaniową. W trakcie prac planistycznych zarówno przy Studium jak i zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został pozbawiony możliwości wypowiedzenia się, ponieważ w obu uchwałach intencyjnych wskazano - nieznaczny obszar planowanych zmian. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przewidziana w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. 2013, poz. 594 – dalej jako ustawa ) skarga do sądu administracyjnego przysługuje każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Warunkiem złożenia skargi jest bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu skarżący wypełnił ww warunek formułując pierwotnie pod adresem gminy żądanie uchylenia ww uchwały. Według art. 101 ust. 1 ww ustawy jedną z przesłanek skutecznego wniesienia skargi jest wykazanie, że zaskarżony akt nie tylko dotyczy interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego ale również narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Sama legitymacja procesowa do złożenia skargi w niniejszej sprawie wynika dla skarżącego z prawa własności nieruchomości położonej na terenie objętym postanowieniami zaskarżonego Studium. Niemniej jednak nie sposób wywodzić, aby w sprawie zostało wykazane, że zaskarżona uchwała narusza w jakikolwiek sposób prawa skarżącego. Nie można bowiem a priori przyjmować, że z racji samego zapisu precyzującego zasady lokalizacji na terenie gminy elektrowni wiatrowych Studium wprowadza dla skarżącego jakiekolwiek ograniczenia w korzystaniu z jego nieruchomości rolnej. W konsekwencji, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał aby poszczególne przepisy Studium naruszały jego interes. Prawo do wniesienia na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy skargi na uchwałę z zakresu administracji publicznej (którą niewątpliwie jest uchwała w sprawie Studium) przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a więc w przypadku gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie lub uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej z mocy prawa danemu podmiotowi ochrony (NSA w wyroku z dnia 19 czerwca 2012 r. II OSK 790/12). Interes prawny jest zatem kategorią prawa materialnego i obejmuje uprawnienia oparte na prawie. Należy więc wskazać konkretną normę prawa materialnego, z której uprawnienie lub interes prawny są wywodzone i która to norma została naruszona. Naruszony interes musi być bezpośredni, aktualny i realny. Innymi słowy: do wniesienia skargi nie wystarcza istnienie jedynie potencjalnego zagrożenia naruszenia interesu prawnego skarżącego. Potencjalne, przewidywane dopiero w przyszłości naruszenia praw wynikających z własności nieruchomości nie dają podstaw do uznania istnienia naruszenia interesu prawnego o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy. Wskazał na to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 września 2011 r. II OSK 1254/11. Prawo do wniesienia skargi w powyższym trybie wiązać się musi z ustaleniem, że istnieje realny związek pomiędzy indywidualną sytuacją prawną skarżącego a między zaskarżoną uchwałą. W kontrolowanej sprawie Sąd nie dopatrzył się owego realnego związku. Źródłem interesu prawnego w odniesieniu do uchwały z zakresu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w tym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy) jest art. 140 k.c. Zgodnie z tym przepisem, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może z wyłączeniem innych osób korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Skarżący wywodzi, że lokalizacja elektrowni wiatrowych na terenie gminy może ograniczyć jego prawo gdyż w przyszłości zamierza doprowadzić do zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na inne, choćby rekreacyjne czy budowlane cele, a zatem że zaskarżona uchwała dopuszczając na terenach rolnych realizację opisanych wyżej obiektów narusza jego interes prawny wynikający z prawa własności nieruchomości objętej Studium. Zdaniem skarżącego uchwała skutkuje ograniczeniami dla zabudowy oraz w dalszej perspektywie możliwości inwestycyjne jego gruntów. Odnosząc się do opisanej wyżej argumentacji stwierdzić należy, że w świetle ustaleń faktycznych zaskarżona uchwała nie ogranicza prawa własności skarżącego przez wprowadzenie dla jego nieruchomości zakazu zabudowy czy też jakichkolwiek innych ograniczeń. O naruszeniu interesu prawnego skarżącego nie świadczy również podnoszony przez niego zarzut ograniczenia w dalszej perspektywie potencjalnych możliwości inwestycyjnych jego gospodarstwa. Wszystkie opisywane przez skarżącego możliwości naruszenia w przyszłości jego prawa nie mają ani realnego ani aktualnego, ani tym bardziej - bezpośredniego charakteru. W tych okolicznościach zarzut, że uchwała ta uniemożliwi skarżącemu w przyszłości sprzedaż działek pod rekreację czy zabudowę siedliskową - nie świadczy o jego interesie prawnym lecz jedynie o interesie faktycznym. Abstrahując od powyższego, należy podkreślić, że wbrew twierdzeniom skargi Studium nie wprowadza generalnej zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na tereny z możliwością lokowania elektrowni wiatrowych a jedynie dopuszcza (fakultatywnie) taką możliwość. Powyższe nie oznacza, iż w wyniku zaskarżonej uchwały grunty rolne skarżącego uzyskały inny status niż dotychczas gdy chodzi o ich przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nade wszystko, interes prawny skarżącego nie został naruszony ww uchwałą, gdyż jak wynika z załączonych przez gminę dokumentów, sama możliwość lokalizacji elektrowni wiatrowych na gruntach rolnych na terenie całej gminy [...] – została wprowadzona już w 2008r. uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2008 roku w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (mpzp). Uchwała ta w § 3 pkt. ź wprowadziła zapis o treści: "na terenie gminy dopuszcza się realizację źródeł energii odnawialnej w postaci elektrowni wiatrowych". Przepis ten stanowi źródło prawa miejscowego (art. 14 pkt. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz.U. z 2015 r. poz. 199) a sporny zapis w Studium, jak wynika z założeń do owego Studium, miał za zadanie doprowadzić zgodność zapisów studium z mpzp (a więc z obowiązującym aktem prawnym). W tym stanie rzeczy szczegółowa analiza postanowień Studium pod kątem wpływu ustaleń planistycznych na wykonywanie przez skarżącego prawa własności w ocenie Sądu jest bezprzedmiotowa. Trzeba przy tym podkreślić, (w kontekście zarzutów skargi), że dla uznania naruszenia interesu prawnego konieczne jest wykazanie naruszenia konkretnej normy prawa materialnego, z której interes prawny jest wywodzony. Jako niewystarczające uznaje się wskazywanie naruszenia szeroko rozumianych przepisów dotyczących wymogów ochrony środowiska (NSA w wyroku z dnia 21 września 2011 r. II OSK 1254/11). Na tym etapie postępowania, zwłaszcza wobec obowiązujących przepisów mpzp, bezprzedmiotowa jest także analiza przepisów szczegółowo określających zasady lokalizacji elektrowni wiatrowych bądź też norm chroniących przed nadmiernym hałasem, doprecyzowanych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U Nr 120, poz. 826) itd. gdyż zaskarżone Studium nie lokalizuje wprost ww elektrowni w pobliżu nieruchomości skarżącego, a ponadto nieruchomość ta, jak dotychczas, ma charakter rolny. Wszelkie rozważania w tym zakresie uznać należy za irrelewantne dla wyniku sprawy dywagacje. W wyniku uchwalenia zaskarżonego Studium nie doszło do zmiany sytuacji prawnej nieruchomości skarżącego wpływającej na sposób wykonywania przez niego prawa własności, jego zakresu, jak i praw i obowiązków z nim związanych. Zaskarżona uchwała jest dla skarżącego pod względem prawnym neutralna, nie ingeruje wprost w jego nieruchomość a tylko w takim przypadku można mówić o naruszeniu interesu prawnego strony skarżącej. Jego sfera uprawnień w odniesieniu do własnej nieruchomości pozostaje niezmieniona, a skarżący nie wykazał przy tym aktualnego szkodliwego oddziaływania na jego nieruchomość zaskarżonych uregulowań planistycznych. Kwestie ochrony środowiska, oddziaływania farm na siedliska ludzkie, degradacji krajobrazu, spadku cen ziemi w całej okolicy, obniżenia wydajności gospodarstw rolnych oraz spadku ich wartości mogą wskazywać jedynie na interes ogólny a nie indywidualny. Powyższe nie mieści się w legitymacji procesowej z art. 101 ust. 1 ustawy gdyż uprawnienie wynikające z przywoływanego art. 101 ust. 1 nie ma charakteru actio popularis. Nie daje zatem nikomu podstaw do kwestionowania uchwał organów gminnych – w tym studiów i planów miejscowych – w interesie ogółu. Naruszenia interesu prawnego, jako warunku dopuszczalności skargi nie można też upatrywać w samym naruszeniu przepisów procedury planistycznej. Ta może być kontrolowana wówczas, gdy wykazane zostanie naruszenie interesu prawnego (tak NSA w wyroku z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1765/07, WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 27 lutego 2013r. II SA/Wr 788/12; podobnie NSA w wyroku z 16 grudnia 2014r. w sprawie II OSK 1308/13 ). Jeżeli skarżący nie posiada legitymacji procesowej do wniesienia skargi, to taka skarga nie może skutecznie uruchomić kontroli sądowej zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 151 ppsa skarga podlega zatem oddaleniu bez badania podniesionych w skardze zarzutów dotyczących treści i trybu podjęcia zaskarżonej uchwały.