IV SA/Wa 3021/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z 24 września 2015 r. K.W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia spółce pod firmą: [...] S.A. z siedzibą w [...] zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w miejscowości G., gmina L., oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 0,1189 ha, nr [...] o pow. 5,1500 ha i nr [...] o pow. 5,2600 ha ([...]) w celu założenia i przeprowadzenia przez nieruchomość linii elektroenergetycznej. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że aczkolwiek spod dyspozycji art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami wyłączone są decyzje wydane w trybie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, to jednak w przypadku zaskarżenia obu decyzji, tj. zarówno decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości, jak i decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości, istnieje podstawa do wstrzymania wykonania obydwu decyzji, gdyż tylko w ten sposób możliwe jest zabezpieczenie wymagającego ochrony interesu prawnego właściciela nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności została w sposób kompleksowy uregulowana w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zaś katalog pozytywnych przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 tej ustawy i ma on charakter taksatywny. Zgodnie z treścią tego przepisu, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt I OZ 66/14; z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt I OZ 65/14; z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II OZ 1189/13; z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt II OZ 186/14 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena czy grożąca szkoda jest znaczna, możliwe jest wyłącznie na podstawie analizy okoliczności konkretnej sprawy i można o niej mówić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Trudne do odwrócenia skutki to takie skutki wykonania zaskarżonej decyzji, które wprawdzie można odwrócić, ale przy podjęciu nadmiernego w danych warunkach wysiłku. Dlatego zawarta we wniosku argumentacja, winna być poparta faktami i ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (zob. wyżej powołane postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt II OZ 186/14). Ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja wydana została w oparciu m.in. o przepis art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 782 z późn. zm.), co wyłącza ją z zakresu działania art. 9 tej ustawy. Zgodnie z jego brzmieniem w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Oznacza to, że wniesiona skarga do sądu administracyjnego na decyzje wydane na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami powoduje wstrzymanie ich wykonanie z urzędu. Komentowany przepis nie dotyczy jednak decyzji w następujących sprawach: - zatwierdzenia podziału nieruchomości dokonywanego z urzędu w przypadku, gdy podział jest niezbędny do realizacji celów publicznych (art. 97 ust. 3 pkt 1), - zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, wydawanego przez starostę wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej podmiotowi, który będzie realizował cel publiczny (art. 122 i 124 ust. 1a), - zobowiązania właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości lub innej osoby, której przysługują do nieruchomości prawa rzeczowe, do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych i naziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jak również czynności związanych z usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów (art. 124b ust. 1), - zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości przez okres nie dłuższy niż 6 miesięcy wydawanego przez starostę w przypadku siły wyższej lub nagłej potrzeby zapobieżenia powstaniu znacznej szkody (art. 126), - zapłaty odszkodowania ustalonego odrębną decyzją o ustaleniu odszkodowania (art. 132 ust. 1a). Wyłączenie powyższych aktów z zakresu działania art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest w pełni zrozumiałe, gdyż decyzje w tych sprawach są wydawane pod presją okoliczności, po to by uniknąć zbędnej zwłoki. Wstrzymanie wykonania takich decyzji nastąpić może na zasadach ogólnych, w wyniku złożenia wniosku o wstrzymanie ich wykonania do organu odwoławczego lub do sądu administracyjnego (pod warunkiem złożenia skargi na tę decyzję). Wyłączenia te należy uznać za wyraz uznania za większe dobro celów, którym służą przepisy wyłączone z działania art. 9 powołanej ustawy, niż celu, jakiemu służy generalnie regulacja art. 9, czyli ochrony własności (por. komentarz do art. 9 w: Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz. E. Bończak – Kucharczyk, Lex 2013). Tym samym wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może w niniejszej sprawie mieć miejsce wyłącznie w oparciu o zasady ogólne zawarte w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uprawdopodobniono, że zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, dlatego wniosek nie mógł być uwzględniony. Niezależnie od powyższego podnieść również należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, która utrzymała w mocy decyzję Starosty O. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w zakresie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, byłoby działaniem sprzecznym z założeniem ustawodawcy i niweczyłoby cel takiego uregulowania. W uzasadnieniu kwestionowanej decyzji organ odwoławczy podkreślił, że wydanie kontrolowanej decyzji było uzasadnione ważnym interesem gospodarczym i ta argumentacja nie budzi zastrzeżeń. Wybudowanie linii elektroenergetycznej poprawi funkcjonowanie systemu elektroenergetycznego oraz poprawi zasilenie w energię elektryczną północno-wschodniej części kraju. Niezrealizowanie przedmiotowej inwestycji w oznaczonym terminie grozi przeciążeniem istniejących połączeń energetycznych, czego skutkiem będzie zahamowanie rozwoju regionu. Znaczenie ma również to, że realizowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym i strategicznym – została wpisana do Koncepcji Przestrzennej Zagospodarowania Kraju 2030 przyjętej uchwałą Nr 239 Rady Ministrów z dnia 13 grudnia 2011 r., M.P. z 2012 r., poz. 252. Te okoliczności sprzeciwiają się uwzględnieniu rozpoznawanego żądania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 80/15 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.