IV SA/Wa 3152/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Protokolant spec. Iwona Hoga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A.P., M.K., M.P. i M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 17 pkt 1 K.p.a., w związku z art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. M., M. P., M. P., A. P., M. K., M. Z. oraz W. P. (określanych dalej jako skarżący), wniesionego od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie drogi dojazdowej na terenie działek nr [...] i [...], obręb [...], gmina [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia przedstawiono następujący stan sprawy. Pismem z dnia 27 marca 2014 r. skarżący złożyli wniosek o wydanie decyzji ustalającej warunki dla inwestycji, polegającej na budowie drogi dojazdowej na terenie działek nr [...] i [...], obręb [...], gmina [...], mającej stanowić drogę leśną. Wójt Gminy [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie drogi dojazdowej na terenie działek nr [...] i [...], obręb [...], gmina [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...] uchyliło decyzję z dnia [...] października 2014 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie drogi dojazdowej na terenie działek nr [...] i [...], [...], gmina [...]. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...]. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie drogi dojazdowej na terenie działek nr [...] i [...], obręb [...], gmina [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] października 2015 r. znak: [...]. Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wymienionej inwestycji. Od decyzji z dnia [...] marca 2016 r. odwołanie złożyli J. M., M. P., M. P., A. P., M. K., M. Z. oraz W. P.. Skarżący podnieśli, iż przedmiotowe nieruchomości zostały wydzielone na podstawie ostatecznej decyzji podziałowej, z czego wywodzili obowiązek wydania decyzji, ustalającej warunki zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji przytoczyło art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1073, ze zm.), określanej dalej jako u.p.z.p. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów działki nr [...] i nr [...], o pow. 0,4766 ha objęte wnioskiem stanowią użytek leśny LsV i LsVI. Dalej organ zauważył, że z uwagi na ustalenie, że na terenie wymienionych działek znajdują się grunty leśne, których zmiana przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne (jak w niniejszej sprawie pod drogę dojazdową utwardzoną kruszywem i pokrytą betonem) co do zasady wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne, ze względu na treść art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy, istotne było również stwierdzenie, czy teren ten nie jest objęty zgodą, uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy, a zatem ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, z późn. zm.). Zgodnie z wypisem i wyrysem miejscowego planu ogólnego przestrzennego zagospodarowania Gminy [...], zatwierdzonego uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 1994 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), działka nr [...] leżała w obszarze terenu leśnego, wyłączonego z możliwości zabudowy kubaturowej, natomiast działka nr [...] leżała w obszarze terenu leśnego, który do wykorzystania na cele inwestycyjne wymagał uzupełniającej zgody na zmianę przeznaczenia. Jak wynika z treści pisma Urzędu Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. wymienione działki nie uzyskały zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Teren planowanej inwestycji objęty jest granicami [...] Parku Krajobrazowego. Nadto organ wywodził, że na terenie tym obowiązują zakazy, zawarte w rozporządzeniu Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] poz. [...]). W § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Nr [...] wprowadzony został zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Działki skarżących (na których planowana jest inwestycja) w części położone są w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej rzeki [...]. Planowana droga dojazdowa nie będzie służyć turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, tylko będzie stanowić dojazd do działek skarżących. Uznać zatem należy, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nadto organ wywodził, że zgodnie z Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia [...] stycznia 1978 r. w sprawie [...] ([...]. z 1978 r. Nr [...] poz. [...]), na odcinku m.in. rzeki [...] ustanowiono rezerwat przyrody pod nazwą "[...]". W skład rezerwatu przyrody wszedł pas przyległy po obu stronach rzeki o szerokości 20 m, obejmujący część terenu objętego planowaną inwestycją. Stosownie natomiast do art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r., poz. 1651) w parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody zabrania się budowy lub przebudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych, z wyjątkiem obiektów i urządzeń służących celom parku narodowego albo rezerwatu przyrody. Przedmiotowa inwestycja nie służy celom rezerwatu przyrody, ma ona bowiem służyć jako droga dojazdowa do działek skarżących. Nie jest również inwestycją wskazaną w art. 15 ust. 2 oraz art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, co do których ustawodawca przewidział wyłącznie reżimu określonego w art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. W ocenie organu planowana inwestycja jest sprzeczna z treścią art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody, a zatem nie zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 61 ust. 4 i 5 ustawy. Zaistniały podstawy do wydania decyzji negatywnej w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W skardze wywiedzionej dnia [...] listopada 2016 r. J. M., M. i M. P., A. P., M. K., M. Z. oraz W. P. zarzucili brak dokonania prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy. Podali, że planowana droga na działce [...] nie będzie znajdować się w rezerwacie, ponieważ w nowym projekcie planowana inwestycja będzie w odległości nie mniejszej niż 100 m od brzegu rzeki. Projekt ten sporządził Wójt Gminy [...], znajduje się w decyzji z dnia [...] marca 2016 r. Wymienione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zakazy nie będą dotyczyły planowanej drogi, a przesłanki wskazane w art. 61 ust. 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. są spełnione (bowiem droga nie jest obiektem kubaturowym). Ustawa z dnia 28 sierpnia 1991 r. o lasach stanowi, że droga leśna wymaga warunków zabudowy. Art. 6 pkt 8 odsyła do ustawy o drogach publicznych z 21 marca 1985 r., w której art. 8 pkt 1 określa, że "drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych... dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych są drogami wewnętrznymi." Skarżący wywodzili, że według ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz.U. z 2016 r., poz. 1651) "grunty rolne i leśne, oraz inne nieruchomości znajdujące się w granicach Parku Krajobrazowego pozostawia się w gospodarczym wykorzystaniu", przy czym warunkiem wykorzystania jest możliwości dojazdu. Powołali się na przepisy Kodeksu cywilnego, wskazując iż daje on prawo do "faktycznej drogi". Dalej skarżący wyjaśnili, że na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] stycznia 1989 r. sygn. akt. [...] M. P. i M. M. otrzymali w spadku gospodarstwo rolne od kuzynki J. R.. Bez wiedzy, zgody i odszkodowania dla właścicielki teren zalesiono. Następnie bez powiadomienia nowych właścicieli M. P. i J. M. M. uchwałą Rady Narodowej Miasta [...] w 1987 r. włączono nasz teren do [...] Parku Krajobrazowego i jego otuliny. Właściciele zgłaszali wielokrotnie uwagi do Studium, opłacili wniosek do aktualizacji planu Gminy. Wypowiadał się w sprawie Rzecznik Praw Obywatelskich. Skarżący podali ponadto, że M. P. aktem notarialnym przekazał własność dzieciom. Teren podzielono na podstawie mapy prawnej, którą zatwierdzono w Starostwie i na której widnieje działki nr [...] i [...], Gmina [...], jako dojazd do pozostałych działek. Taki podział zatwierdził Sąd Rejonowy w [...]. Założono księgi wieczyste dla wszystkich właścicieli na działki i oddzielnie na drogę. W decyzji Wójta Gminy z dnia [...] marca 2016 r. mylnie podano, że przedmiotowe działki mają dostęp do drogi publicznej, podczas, gdy tylko dwóch właścicieli styka się bezpośrednio z drogą publiczną, ale nie ma na nią wjazdu, pozostałych pięciu właścicieli nie ma możliwości dojazdu. Zabezpieczenie własności wymaga drogi dojazdowej m.in. ze względu na pożary. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. I. Skarga okazała się niezasadna. II. Przedmiotem sporu jest prawidłowość decyzji z dnia [...] września 2016 r., nr [...], Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...], utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie drogi dojazdowej na terenie działek nr [...] i [...], obręb [...], gmina [...]. III. Z pisma [...] Zespołu Parków Krajobrazowych z dnia [...] czerwca 2014 r. (karta 80 akt administracyjnych sporawy, teczka 3/3) wynika, że działka o nr ew. [...], położona jest w granicach [...] Parku Krajobrazowego w strefie terenów leśnych. Oznaczenie użytku jako Ls wynika ze skróconego wypisu ze skorowidza działek (karta 93 i nast., teczka 3/3 akt administracyjnych sprawy) Na terenie tym obowiązują zakazy, zawarte w rozporządzeniu Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] poz. [...]). Z kolei działka [...] położona jest w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Zasadnie w zaskarżonej decyzji organ zwrócił uwagę na nakaz zachowania terenów leśnych, trwałości i ciągłości ekosystemów leśnych, wynikające z § 33 rozporządzenia Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego [...] oraz § 3 rozporządzenia Wojewody w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Należy wskazać, że norma art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. statuuje zasadę, iż decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Z kolei regulacja art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przewiduje dwie odrębne sytuacje, kiedy jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Dotyczą one, po pierwsze braku wymogu uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz po drugie, objęcia terenu zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139). Celem zamieszczenia w art. 61 ust. 1 pkt 4 cytowanej ustawy sformułowania: "teren jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1" było to, aby decyzje o warunkach zabudowy, w przypadku braku planów, można było wydawać dla terenów, które zostały objęte zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów, jeżeli zgoda została uwzględniona w planach, które utraciły moc, tj. zmiana przeznaczenia tych gruntów została dokonana w tych planach (patrz uchwała NSA z 29 listopada 2010 r. sygn. akt II OPS 1/10, publikowana ONSAiWSA 2013/2/20). Teren inwestycji jako grunt leśny nie może być uznany za teren, który nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. Zgoda taka jest niezbędna by przeznaczyć sporny teren na rzecz inwestycji, bowiem takiej inwestycji dotyczył projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przedstawiony organowi współdziałającemu. Z tego powodu objęte niniejszym postępowaniem grunty leśne wymagały uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, aby móc zaplanować zrealizowanie spornej zabudowy, a jest to wyłącznie możliwe w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co wynika wprost z art. 7 ust. 1, w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Tym samym należy w pełni podzielić pogląd zawarty w zaskarżonej decyzji, iż skoro przedmiotowy teren wymaga uzyskania zgody, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, to co do zasady według art. 61 ust. 4 u.p.z.p., to niedopuszczalnym jest wydanie dla niej pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji, gdy organ współdziałający nie dokonał pozytywnego uzgodnienia przedstawionego projektu decyzji. Podnieść jednak należy, że zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w doktrynie, powyższego przepisu nie można interpretować jako zakazu wydawania decyzji pozytywnych dla terenów rolnych i leśnych. Byłoby to bowiem nieuzasadnione ograniczenie interesów inwestorów i właścicieli, sprzeczne z celem, dla jakiego go ustanowiono. Celem tym jest podkreślenie prawnej ochrony gruntów rolnych i leśnych przed niekontrolowaną zmianą przeznaczenia, nie zaś blokowanie inwestycji służących rolniczemu lub leśnemu wykorzystaniu tych gruntów (patrz. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod redakcją prof. Zygmunta Niewiadomskiego Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2005 r., wydanie 2, str. 507). Można zatem wydawać decyzję o warunkach zabudowy, ale jedynie dla przedsięwzięcia, które służyć ma rolnemu lub leśnemu wykorzystaniu terenu. Do takich przedsięwzięć, nie zalicza się jednak, zdaniem Sądu, planowana inwestycja. IV. Należy ponadto wskazać, że art. 64 ust. 3 Konstytucji stanowi, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Regulacją ograniczającą, w dozwolonym zakresie, chronione konstytucyjnie, prawo własności jest między innymi ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiąc w art. 6 ust. 2 pkt 1, iż każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Ograniczenie prawa własności w zakresie prawa do jej swobodnej zabudowy nie ma prymatu nad prawem korzystania z nieruchomości sąsiednich. Organ orzekający w sprawie warunków zabudowy musi mieć na uwadze nie tylko prawo własności przysługujące wnioskodawcy, ale także ochronę interesu publicznego. Takie rozumienie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest sprzeczne z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności. Podkreślić należy, iż ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnie zagwarantowanej ochrony własności (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP) mogą być ustanawiane w ustawie, między innymi wtedy, gdy jest to konieczne dla ochrony środowiska (art. 31 ust. 3, w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych. A władze publiczne winny prowadzić politykę zapewniającą bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym pokoleniom (art. 74 ust. 1 i 2 Konstytucji RP). Ta zasada konstytucyjna doznaje konkretyzacji w przepisach ustawowych. Przepis art. 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, ze zm.) nakazuje uwzględniać w decyzji o warunkach zabudowy ograniczenia, wynikające z ustanowienia rozporządzeniem Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego [...]. Ustawa o ochronie przyrody zawiera więc normy, które wyznaczają granice korzystania z rzeczy w rozumieniu art. 140 K.c. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody w parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody zabrania się budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych, z wyjątkiem obiektów i urządzeń służących celom parku narodowego albo rezerwatu przyrody. Zasadą więc jest zakaz inwestowania na takich obszarach, bowiem są to specjalne obszary, o charakterze ekologicznym, które wyróżniają się szczególnymi wartościami przyrodniczymi, naukowymi, społecznymi, kulturowymi i edukacyjnymi. W zachowania różnorodności biologicznej istotne jest właściwe zagospodarowanie takich terenów. Wyjątkowo, zakazy o których mowa w ust. 1, nie dotyczą obszarów objętych ochroną krajobrazową w trakcie ich gospodarczego wykorzystywania przez jednostki organizacyjne, osoby prawne lub osoby fizyczne oraz wykonywania prawa własności, zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego (art. 15 ust. 2 pkt 5 ustawy). A więc tylko w sytuacji, gdy wypełnione są przesłanki z ustępu drugiego art. 15 wyłączone jest zastosowanie ustępu pierwszego. W niniejszej sprawie przesłanki warunkujące zastosowanie owego wyłączenia zakazu budowy nie zostały wykazane. Uznać bowiem należy, że wykorzystanie gospodarcze terenu musi być rozumiane jako zgodne z jego podstawowymi celami założenia ochronnego i uwzględniać zasady ochronne. V. Decyzja o warunkach zabudowy pozwala zastępczo, ze względu na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odkodować i ustalić parametry planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Nie może zatem nosić cech dowolności, lecz opierać się na prawnym kontekście spawy. Istotne jest zatem, że [...] Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie drogi dojazdowej na terenie działek nr [...] i [...], obręb [...], gmina [...]. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] (karta 43 i nast. teczka 2/3 akt administracyjnych sprawy). Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie drogi dojazdowej na terenie działek nr [...] i [...], obręb [...], gmina [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] (karta 30 i nast. akt administracyjnych sprawy, teczka 2/3). Z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. wynika, że uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postepowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Powyższy przepis, stosownie do art. 64 ust. 1 u.p.z.p., ma odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie natomiast z treścią art. 106 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm.) – dalej jako "K.p.a.", jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. W myśl art. 106 § 5 K.p.a. zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. W konsekwencji postanowienie wydane w trybie art. 106 K.p.a. podlega również zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm. - zwanej dalej "P.p.s.a."). Jak wynika z treści art. 126 K.p.a. postanowienie takie może być także wzruszone w trybach nadzwyczajnych, przewidzianych w art. 145-152 oraz art. 156-159 K.p.a. Podkreślić przy tym należy, że - zgodnie z ustaloną linią orzecznictwa sądowo-administracyjnego, nadanie uzgodnieniu prawnej formy postanowienia, na które przysługuje zażalenie i skarga do sądu administracyjnego oraz które może być przedmiotem weryfikacji w trybach nadzwyczajnych, powoduje, że choć postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, to jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne w szczególności w przypadku negatywnych postanowień uzgodnieniowych. Weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być więc dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne. W przypadku braku możliwości wniesienia zażalenia, wzruszenie takich postanowień może nastąpić w trybach nadzwyczajnych. Dopóki zatem postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek uwzględnić je, rozstrzygając sprawę (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 922/06; z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2322/10, z dnia 1 października 2014 r., sygn. akt II OSK 733/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl, określanej dalej jako CBOSA). Jak z powyższego wynika, wiążący charakter i brak możliwości weryfikacji postanowienia uzgodnieniowego przez organ prowadzący postępowanie główne, wywodzony jest z możliwości zaskarżenia takiego postanowienia w drodze zażalenia oraz konsekwencji tej możliwości w postaci prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego i dopuszczalności prowadzenia postępowania w trybach nadzwyczajnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2307/15, CBOSA). W związku z powyższym w okolicznościach niniejszej sprawy kluczowe znaczenie ma związanie organów obu instancji - przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy o ustalenie warunków zabudowy - pozostającymi w obiegu prawnym, powołanymi wyżej, postanowieniami uzgodnieniowymi, wydanymi w tej sprawie w trybie art. 106 K.p.a. Jeżeli skarżący kwestionuje prawidłowość stanowiska organu uzgadniającego, to winien podjąć kroki zmierzające do ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego ww. ostatecznych postanowień uzgodnieniowych, ponieważ dopóki w obrocie prawnym te postanowienie pozostają, nie jest możliwe wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem. Skoro zaś skarżący mogli kwestionować postanowienie o odmowie uzgodnienia w administracyjnym toku instancji, a następnie w skardze do sądu administracyjnego, to nie mogli go podważać w odwołaniu od decyzji w sprawie warunków zabudowy (taki pogląd, podzielany przez skład orzekający wyraził m.in. WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 627/17, CBOSA). VI. Już powyższe przesądza o prawidłowości zaskarżonej decyzji, niezależnie od zakazu budowy 100 m od rzeki [...] (§ 3 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. oraz zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia [...] stycznia 1978 r. w sprawie [...] ([...] z 1978 r. Nr [...] poz. [...]). VII. Wbrew twierdzeniom skarżących, podział cywilnoprawny nie znosi wyżej przedstawionych ograniczeń i wymagań, wynikających z prawa administracyjnego. Sam wzgląd na celowość proponowanych przez skarżących rozwiązań również nie może stanowić samoistnej przesłanki do wydania zgodnej z ich wnioskiem decyzji. Ustosunkowując się do twierdzeń skarżących należy ponadto zwrócić uwagę, że normodawca nie zawęził pola odziaływania wskazanych przepisów do obiektów kubaturowych. VIII. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń norm procesowych. Organy orzekające w sprawie właściwie zebrały i oceniły materiał dowody, zaś zapadłe rozstrzygnięcia spełniają warunki wynikające z art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. Kolegium gruntownie odniosło się w uzasadnieniu decyzji do twierdzeń odwołań, wyjaśniając przy tym motywy uznania decyzji organu I instancji za zgodną z prawem. VIII. Wobec powyższego, w braku przesłanek z art. 145 P.p.s.a., skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 P.p.s.a.