IV SA/Wa 3326/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2016 r. sprawy ze skarg E. S. i W. G. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargi Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, GDOŚ) z [...] sierpnia 2015r. znak: [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 71 ust 2 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm., dalej: u.u.i.ś.), po rozpatrzeniu odwołań K. G., reprezentowanego przez adw. A. T. z [...] lutego 2011 r., E. S. z [...] lutego 2011 r. i W. G. z [...] marca 2011 r., od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. (dalej: organ I instancji, RDOŚ w G.) z [...] lutego 2011 r., znak: [...], określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV [...]- istniejący słup Nr [...] linii 110 kV nr [...] relacji [...] i stacji 110/15 kV [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą", w części odpowiadającej ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla wymienionego wyżej przedsięwzięcia na odcinku pomiędzy ul. [...], a ul. [...] w G., w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 marca 2013 r., sygn. akt: IV SA/Wa 1338/11, uchylił decyzję GDOŚ z [...] czerwca 2011 r., znak: [...]. W decyzji z [...] sierpnia organ II instancji: 1.1. uchylił pkt I.2 lit. f decyzji i w tym zakresie orzekł: "Na odcinku pomiędzy ul. [...] a ul. [...] w G. należy zastosować słupy rurowe napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej o zbieżnym z serią słupów OS24 rozstawie poprzeczników, długości przęsła 200-250 m, wysokości nie mniejszej niż: 34,2 m, a nie większej niż 40 m". 2. uchylił pkt I.2 lit. g decyzji i w tym zakresie orzekł: "Konstrukcje słupów pomalować farbą matową w kolorze zielonym lub szarym. Przed malowaniem teren, na którym konstrukcja będzie malowana, szczelnie zabezpieczyć folią, zaś malowanie prowadzić w sposób zapobiegający przedostaniu się farb do gleby i wód powierzchniowych". 3. uchylił pkt I.2 lit. r decyzji i umorzył postępowanie pierwszej instancji w tym zakresie. 4. uchylił pkt I.2 lit. w decyzji i w tym zakresie orzekł: "Prace budowlane prowadzić poza okresem lęgowym chronionych gatunków ptaków, tj. poza okresem od 1 marca do 31 sierpnia". 5. uchylił pkt I.2 lit. x decyzji i w tym zakresie orzekł: "Z uwagi na występowanie w zasięgu inwestycji płazów objętych ochroną gatunkową prace w sąsiedztwie rowów melioracyjnych i cieków wykonywać poza okresem od 1 marca do 30 czerwca". 6. uchylił pkt I.2 lit. cc decyzji i w tym zakresie orzekł: "Wycinkę drzew i krzewów przeprowadzić jedynie w obrębie pasa technicznego, poza okresem lęgowym ptaków, tj. poza okresem od 1 marca do 31 sierpnia". 7. uchylił pkt 1.2 lit. ee decyzji i w tym zakresie orzekł: Zabezpieczyć wszystkie wykopy poprzez ogrodzenie ich przy pomocy płotków lub siatki wkopanych na głębokość min. 10 cm oraz o wysokości nie mniejszej niż 60 cm nad powierzchnią gruntu z oczkami o średnicy nie przekraczającej 0,5 cm, z przewieszką skierowaną "na zewnątrz" od wykopu. Zabezpieczyć w ten sam sposób, ogradzając płotkami lub siatką, teren budowy w pobliżu rowów melioracyjnych i cieków. W razie przedostania się zwierząt za siatkę, w obręb wykopu lub terenu budowy w pobliżu rowów melioracyjnych lub cieków, należy przenieść zwierząt poza obręb siatki". 8. uchylił pkt 1.2 lit. ff decyzji i w tym zakresie orzekł: "Zastosować wiszące łańcuchy izolatorowe, długości minimum 1 m, w celu zabezpieczenia przed ewentualnym porażeniem prądem elektrycznym ptaków, siadających na konstrukcji stalowych słupów. Oznakować wszystkie przewody odgromowe i fazowe odstraszaczami typu FireFly KS75. Urządzenia rozmieścić na poszczególnych przewodach naprzemiennie, w odległościach stopniowanych co 10 m". 9. uchylił pkt IV decyzji i umarzył postępowanie pierwszej instancji w tym zakresie. II. W pozostałej części utrzymał w mocy ww. decyzję. Stan sprawy przestawiał się następująco: W dniu [...] lutego 2011 r. RDOŚ w G., wydał decyzję, określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, którą następnie GDOŚ, w wyniku skutecznie wniesionych odwołań, uchylił decyzją z [...] czerwca 2011 r., znak: [...], w części i w tym zakresie orzekł w sprawie, a w pozostałej części utrzymał w mocy. Wyrokiem z 20 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1338/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję organu II instancji w części w jakiej utrzymano i zmieniono decyzję organu I instancji co do ustalenia środowiskowych uwarunkowań na odcinku pomiędzy ul. [...], a ul. [...] w G. W zaskarżonej decyzji z [...] sierpnia 2015 r., GDOŚ uchylił w części i w tym zakresie orzekł, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję RDOŚ w G. w części odpowiadającej ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia na wskazanym wyżej odcinku pomiędzy ul. [...], a ul. [...] w G. Skargi na ww. decyzję organu II instancji wnieśli: W. G. oraz E. S. W. G. w skardze, decyzji GDOŚ z [...] sierpnia 2015 r. zarzucił: naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: i. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego tj. b) nieprzeprowadzenia rocznej obserwacji ornitologicznej na terenie realizowanego przedsięwzięcia i posłużenie się badaniami dotyczącymi ptaków i nietoperzy z obszaru oddalonego od miejsca realizacji inwestycji o ponad 20 km tj. z miejscowości C.; c) nieuwzględnienie konieczności ochrony płazów i gadów występujących na terenie inwestycji, w szczególności szczególnie chronionej ropuchy zielonej buffo virdis w okresie snu zimowego, oraz w okresie eksploatacji linii napowietrznej 110 kV, jej remontów i modernizacji, które będą wiązały się z koniecznością wjazdu ciężkim sprzętem na teren, na którym występuję ropucha zielona, na każdym etapie jej rozwoju, w tym w szczególności w okresie snu zimowego; d) nieuwzględnienie, że w wyniku realizacji inwestycji w wykonaniu napowietrznym w pasie technologicznym 15 m w każdą stronę o skrajnego przewodu linii napowietrznej 110 kV nie będzie można wykonywać żadnych prac budowanych, powyższe ograniczenia wynikają z § 55 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz. U. z 2003 r., nr 47, poz. 401, ze zm.) oraz z § 77 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 26 września 1997r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003, nr 169, poz. 1650, ze zm.); e) nieuwzględnienie, że w pasie technologicznym, o którym mowa powyżej nie będzie można wznosić budynków średniowysokich, wysokich i wysokościowych, to zatem potwierdza większą uciążliwość istnienia linii napowietrznej i ograniczeń z tego płynących w przestrzenni, niż w przypadku linii kablowej. Tym samym skarżący jest ograniczony w związku z realizacją wariantu linii napowietrznej w zakresie zabudowy 15 m od skrajnego przewodu w każdą stronę, natomiast gdyby inwestycja była realizowana w wykonaniu kablowym wówczas z możliwości zabudowy wyłączony byłby teren o szerokości jedynie 3 m, co niewątpliwie przesądza, że w tym zakresie wykonanie inwestycji w formie kablowej jest bardziej korzystne; f) nieuwzględnienie faktu, że realizacja inwestycji w wykonaniu kablowym jest możliwa, co potwierdził inwestor po sporządzeniu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jak również na tym obszarze nie występuje ujęcie wody [...], które zakazuje używania techniki pali wbijanych, które mogłyby spowodować przenikanie się warstw wód, a to oznacza i potwierdza fakt nieprawdziwości zawartych w raporcie informacji dotyczących niemożliwości realizacji inwestycji na tym obszarze w wykonaniu kablowym; g) nieuwzględnienie faktu, że wykonanie inwestycji w wykonaniu kablowym nie stanowiłoby zagrożenia dla migrujących ptaków, jak ma to miejsce w sytuacji linii napowietrznej, która stanowi jedno z głównych zagrożeń dla tychże stworzeń oraz jedno z głównych przyczyn ich śmierci; h) nieuwzględnienie, że wykonanie inwestycji w wykonaniu linii napowietrznej w sposób istotny zaburza krajobraz powodując jego zeszpecenie, bowiem linia napowietrzna stanowi znaczny dominant w krajobrazie, w sytuacji gdy linia kablowa w żadnej mierze nie zaburza krajobrazu nie powodując jego zeszpecenia; i) nieuwzględnieniu, konieczności dojścia, w tym również dojazdu także i ciężkim sprzętem do linii w wykonaniu napowietrznym 110 kV na etapie remontów, modernizacji i usuwania awarii, co wiąże się z koniecznością ingerencji w teren na którym będzie znajdowała się linia napowietrzna 110kV; j) nieuwzględnienie również konieczności wykonania wjazdu, w tym również ciężkim sprzętem na obszar na którym znajduje się linia napowietrzna 110 kV w związku z koniecznością dokonania wycinki drzew i krzewów rosnących w pasie technologicznym linii - czynności te będą musiały być wykonywane przez cały okres istnienia linii na nieruchomości. 2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji, na jakiej podstawie organ ustalił, że: a) realizacja linii energetycznej w wariancie napowietrznym, w przeciwieństwie do wariantu kablowego, nie będzie wiązać się z ograniczeniem pobytu ludzi w pasie technologicznym linii ze względu na emisję promieniowania elektromagnetycznego. W tym zakresie organ nie wskazał, aby zostały przeprowadzone jakiekolwiek pomiary oddziaływania pola elektromagnetycznego linii kablowej 110 kV i promieniowanej tejże linii byłoby większe od promieniowania linii napowietrznej 110 kV; b) budowa linii napowietrznej elektroenergetycznej będzie wiązała się z nieznaczącym i krótkotrwałym oddziaływaniem na krajobraz w sytuacji, gdy przedmiotowa linia będzie zapewne istniała przez okres, co najmniej 60 lat, jak nie dłużej, a dodatkowo w całym pasie technologicznym 25 m przez cały okres istnienia linii będzie zachodziła konieczność wycinki drzew i krzewów znajdujących się w tym pasie, co oznacza brak możliwości zadrzewienia i zakrzewienia tego obszaru, taka sytuacja nie miałaby miejsca w razie wykonani przedmiotowej linii w wykonaniu kablowym wówczas teren ograniczony w zagospodarowaniu wyniósłby jedynie 3 m, również, a w pasie 15 m w każdą stronę od skrajnego przewodu nie będzie można wnosić budynków i zabudowań; c) wykonanie inwestycji w wariancie kablowym zmniejsza jedno oddziaływanie zwiększając inne, w tym zakresie organ I instancji nie wskazał, jakie konkretnie oddziaływania wykonanie inwestycji w wariancie linii kablowej zwiększa, a jakie konkretne oddziaływania zmniejsza, d) teren realizacji inwestycji jest pozbawiony istotnych z punktu widzenia przyrodniczego siedlisk i ostoi zwierząt, w sytuacji, gdy na tym obszarze występuje między innymi szczególnie chroniona ropucha zielona buffo virdis; e) realizacja nowych inwestycji w wykonaniu kablowym nie jest spotykana w Polsce często; f) linie kablowe podlegają znacznej awaryjności, w sytuacji, gdy w mediach i telewizji nigdy nie słyszy się o awarii linii kablowych, lecz o pozrywanych liniach napowietrznych wywołanych wichurami, huraganami i gołoledzią - fakty te w ogóle nie zostały przez organ I instancji wzięte pod uwagę; g) linia kablowa wiązałaby się ze znacznie większą skalą negatywnych oddziaływań na środowisko niż linia napowietrzna w sytuacji, gdy fakty przestawione przez skarżących temu przeczą, a organ nie wskazał tej większej skali negatywnych oddziaływań ograniczając się jedynie do ogólnych sformułowań nie znajdujących konkretnych twierdzeń i dowodów na ich poparcie; h) ropucha zielona, jak i pozostałe gatunki płazów, które potencjalnie mogłyby znajdować się na terenie przeznaczonym pod lokalizację zasiedlą tereny sąsiednie, w sytuacji, gdy zwierzęta ta występują na terenie realizowanej inwestycji, a zatem i terenie, na którym będą stawiane konstrukcje słupowe, a to zapewne będzie oznaczało zabijanie tychże zwierząt, w tym również w okresie ich snu zimowego. Zdaniem skarżącego, w powyższym zakresie brak jest wskazania przez organ I instancji, dowodów, na których organ ten się oparł oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co stanowiło jednocześnie naruszenie art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a.; 3. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania prowadzonego przez GDOŚ, z uwagi na toczące się postępowanie w przedmiocie sporządzenia przeglądu ekologicznego dla linii napowietrznej 400 kV znajdującej się w bliskim sąsiedztwie z nowo projektowaną linią - zbliżenie obu linii na niektórych odcinkach będzie wynosić tylko 56 m od osi obu linii, bowiem rozstrzygnięcie w przedmiocie przeglądu ekologicznego może mieć istotne znaczenie dla prawidłowej oceny kumulacji pola elektromagnetycznego, tym bardziej, że na terenie nowo projektowanej linii w obszarach wykorzystywanych rolniczo pracują ludzie i to w czasie pracy przekraczającym 8 godzin na dobę. Skarżący wskazując na powyższe zarzuty wniósł o: 1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, 2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania; 3. rozważnie przez Sąd na podstawie art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.) uchylenia również decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że decyzja organu II instancji nie może się ostać w obrocie prawnym, w związku z tym niniejsza skarga jest konieczna i w pełni uzasadniona. W skardze E. S. decyzji GDOŚ z [...] sierpnia 2015 r. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: i. art. 7 k.p.a. 77 § 1 k.p.a. i art 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego tj. a) nieprzeprowadzenie rocznej obserwacji ornitologicznej na terenie realizowanego przedsięwzięcia i posłużenie się badaniami dotyczącymi ptaków i nietoperzy z obszaru oddalonego od miejsca realizacji inwestycji o ponad 20 km; b) nieuwzględnienie konieczności ochrony płazów i gadów występujących na terenie inwestycji, w szczególności szczególnie chronionej ropuchy zielonej buffo virdis w okresie snu zimowego, oraz w okresie eksploatacji linii napowietrznej 110 kV, jej remontów i modernizacji, które będą wiązały się z koniecznością wjazdu ciężkim sprzętem na teren, na którym występuję ropucha zielona; c) nieuwzględnienie, że w wyniku realizacji inwestycji w wykonaniu napowietrznym w pasie technologicznym 15 m w każdą stronę o skrajnego przewodu linii napowietrznej 110 kV nie będzie można wykonywać żadnych prac budowanych, powyższe ograniczenia wynikają z § 55 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz. U. z 2003 r., nr 47, poz. 401, ze zm.) oraz z § 77 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 26 września 1997r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003, nr 169, poz. I 1650, ze zm.); d) nieuwzględnienie, że w pasie technologicznym, o którym mowa powyżej nie będzie można wznosić budynków średniowysokich, wysokich i wysokościowych; e) nieuwzględnienie faktu, że realizacja inwestycji w wykonaniu kablowym jest możliwa, co potwierdził inwestor po sporządzeniu raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, jak również na tym obszarze nie występuje ujęcie wody [...], które zakazuje używania techniki pali wbijanych, które mogłyby spowodować przenikanie się warstw wód, a to oznacza i potwierdza fakt nieprawdziwości zawartych w raporcie informacji dotyczących niemożliwości realizacji inwestycji na tym obszarze w wykonaniu kablowym; 2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji, na jakiej podstawie organ ustalił, że: a) realizacja linii energetycznej w wariancie napowietrznym, w przeciwieństwie do wariantu kablowego, nie będzie wiązać się z ograniczeniem pobytu ludzi w pasie technologicznym linii ze względu na emisję promieniowania elektromagnetycznego; b) budowa linii napowietrznej elektroenergetycznej będzie wiązała się z nieznaczącym i krótkotrwałym oddziaływaniem na krajobraz w sytuacji, gdy przedmiotowa linia będzie zapewne istniała przez okres, co najmniej 60 lat, jak nie dłużej, a dodatkowo w całym pasie technologicznym 25 m przez cały okres istnienia linii będzie zachodziła konieczność wycinki drzew i krzewów znajdujących się w tym pasie, co oznacza brak możliwości zadrzewienia i zakrzewienia tego obszaru, c) wykonanie inwestycji w wariancie kablowym zmniejsza jedno oddziaływanie zwiększając inne, w tym zakresie organ I instancji nie wskazał, jakie konkretnie oddziaływania wykonanie inwestycji w wariancie linii kablowej zwiększa, a jakie konkretne oddziaływania zmniejsza, d) teren realizacji inwestycji jest pozbawiony istotnych z punktu widzenia przyrodniczego siedlisk i ostoi zwierząt, w sytuacji, gdy na tym obszarze występuje między innymi szczególnie chroniona ropucha zielona buffo virdis; e) realizacji nowych inwestycji w wykonaniu kablowym nie jest spotykana w Polsce często; f) linie kablowe podlegają znacznej awaryjności, w sytuacji, gdy w mediach i telewizji nigdy nie słyszy się o awarii linii kablowych, lecz o pozrywanych liniach napowietrznych wywołanych wichurami, huraganami i gołoledzią; g) ropucha zielona, jak i pozostałe gatunki płazów, które potencjalnie mogłyby znajdować się na terenie przeznaczonym pod lokalizację zasiedlą tereny sąsiednie, w sytuacji, gdy zwierzęta ta występują na terenie realizowanej inwestycji, a zatem i terenie, na którym będą stawiane konstrukcje słupowe, a to zapewne będzie oznaczało zabijanie tychże zwierząt, w tym również w okresie ich snu zimowego. W powyższym zakresie brak jest wskazania przez organ I instancji, dowodów, na których organ I Instancji oparł się oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co stanowiło jednocześnie naruszenie art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a.; 3. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania prowadzonego przez GDOŚ, z uwagi na toczące się postępowanie w przedmiocie sporządzenia przeglądu ekologicznego dla linii napowietrznej 400 kV znajdującej się w bliskim sąsiedztwie z nowo projektowaną linią - zbliżenie obu linii na niektórych odcinkach będzie wynosić tylko 56 m od osi obu linii, bowiem rozstrzygnięcie w przedmiocie przeglądu ekologicznego może mieć istotne znaczenie dla prawidłowej oceny kumulacji pola elektromagnetycznego, tym bardziej, że na terenie nowo projektowanej linii w obszarach wykorzystywanych rolniczo pracują ludzie i to w czasie pracy przekraczającym 8 godzin na dobę. Skarżąca wskazując na powyższe zarzuty wnosi o: 1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, 2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów procesu; 3. rozważnie przez Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylenia również decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że decyzja organu II instancji nie może się ostać w obrocie prawnym, w związku z tym niniejsza skarga jest koniczna i w pełni uzasadniona. W dniu 30 maja 2016 r. wpłynęło do Sądu pismo procesowe W. G. z 23 maja 2016 r. wraz z wnioskiem o zawieszenie postępowania. W piśmie tym skarżący na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wnosi o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się z wniosku skarżącego w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania przeglądu ekologicznego w związku z faktem posadowienia na nieruchomości skarżącego linii napowietrznej 400 kV. W ocenie skarżącego, toczące się postępowanie w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania przeglądu ekologicznego w związku z faktem posadowienia na nieruchomości linii napowietrznej 400 kV ma niewątpliwie wpływa na niniejsze postępowanie, bowiem stwierdzenie faktu negatywnego oddziaływania linii 400 kV na środowisko, w tym przekroczenie dopuszczalnych natężeń promieniowania elektromagnetycznego, będzie miało niewątpliwie wpływa na ocenę możliwości wybudowania na nieruchomości skarżącego linii 110 kV objętej niniejszym postępowaniem, w tym w szczególności na ocenę zagadnienia kumulowania się na nieruchomości skarżącego przedmiotowego promieniowania oraz ocenę czy owa kumulacja przekracza dopuszczalne normy, w tym dotyczące stałego pobytu i pracy ludzi na nieruchomości skarżącego. W odpowiedzi na skargi organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skargi nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie Sądu, organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a. Zarzuty skargi W. G. oraz E. S. w zasadniczej części pokrywają się ze sobą. E. S. nie podniosła bezpośrednio zarzutów wskazanych w skardze przez W. G. w pkt 1 skargi lit. f, g, h, i oraz w pkt 2 lit. h. Odnosząc się do zarzutów dwóch ww. skarg wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie wyróżniono zarzuty proceduralne oraz dotyczące prawa materialnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zarzuty procesowe, podnoszące naruszenie przepisów postępowania, powinny być zbadane przed zarzutami niewłaściwej wykładni lub błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego. Dopiero wszak po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, co stanowi kwestię o charakterze procesowym, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis materialnoprawny (tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 848/11, LEX nr 1218904 i z 9 maja 2013 r., sygn. akt IOSK 2355/11, LEX nr 1328094). W ocenie Sądu, organ II instancji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrał materiał dowodowy, a następnie dokonał prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a. oraz ustawy z ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm, dalej: u.u.i.ś.). Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy w postaci art. 7 k.p.a. wskazać należy, że materiał dowodowy oraz postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I i II instancji jest zgodne z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi organy administracji orzekające w niniejszej sprawie podjęły czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 80 k.p.a. Organy obu instancji prawidłowo oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dane okoliczności w niniejszej sprawie zostały udowodnione. Zdaniem Sądu, przeprowadzone przez organy I i II instancji postępowanie wyjaśniające, jak również zgromadzony materiał dowodowy w kontrolowanej przez Sąd sprawie mając na uwadze treść zasad postępowania administracyjnego uregulowanych w k.p.a., umożliwił dokonanie oceny w zakresie spełnienia przesłanek wymaganych przez prawo do wydania przez GDOŚ decyzji z [...] sierpnia 2015 r. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skargach wskazać należy co następuje: W kwestii nieprzeprowadzenia rocznej obserwacji ornitologicznej podnieść należy, że treść przedłożonego w sprawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wskazuje na prowadzenie inwentaryzacji przyrodniczej, w tym obserwacji ornitologicznych, w różnych okresach 2009 r. (raport, s. 20). Z treści raportu wynika także, że w niektórych okresach (wiosna, jesień) zanotowano nieliczne chronione gatunki ptaków, głównie żerujące i migrujące z sąsiednich obszarów Natura (raport, s. 23), Czas obserwacji dotyczył różnych okresów fenologicznych (raport, s. 47). Z treści raportu wynika także, że poszczególne gatunki awifauny analizowano odnosząc się między innymi do sposobu i charakteru wykorzystywania badanego obszaru przez ptaki: gody i rozród, koczowanie grup nie rozradzających się, pierzowisko, przemieszczanie się, żerowanie i odpoczynek w czasie migracji jesiennych, zimowisk i migracji wiosennych. W 2014 r. przeprowadzono 2 wizyty terenowe w czerwcu i w sierpniu, które stanowiły uzupełnienie do wykonanych wcześniej badań. Zarówno badania prowadzone w 2009 r. oraz uzupełniające wizje terenowe w 2014 r. prowadzone były na terenie planowanej inwestycji, tj. na terenie trasy linii, stacji i najbliższego otoczenia w strefie do 300 m, licząc od osi linii na długości około 11 km (raport, s. 20) w przypadku całego odcinka przedsięwzięcia oraz na terenie trasy linii w przypadku odcinka między ulicami [...], a [...] (analiza przyrodnicza, część II analiza ornitologiczna, s. 4). Zamieszone informacje wskazują jednoznacznie na prowadzenie całorocznych badań w pobliżu C. W ocenie Sądu, przedstawione informacje pozwoliły organom orzekającym w niniejszej sprawie na określenie w sposób wystarczający walorów awifaunistycznych analizowanego obszaru, koniecznych do przeprowadzenia rzetelnej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Poprzez modyfikacje, na etapie postępowania odwoławczego warunków I.2. lit. w, lit. cc i lit. ff decyzji RDOŚ w G. oraz optymalizację parametrów technicznych i przebiegu projektowanej linii (zastosowanie słupów rurowych, zmniejszenie wysokości podwieszenia przewodów oraz wytyczenie trasy równolegle do linii 400 kV) w możliwie maksymalny sposób zostały zabezpieczone, stwierdzone na terenie realizacji inwestycji, gatunki ptaków (lęgowych przelatujących, żerujących i innych), a także nie stwierdzone dotąd gatunki, które ewentualnie mogłyby zostać wykazane przy dodatkowej całorocznej inwentaryzacji ornitologicznej. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia konieczności ochrony płazów i gadów występujących na terenie inwestycji wskazać należy, że na stronie 22 decyzji organu II instancji wskazano, że teren realizacji inwestycji jest terenem podmiejskim, silnie zantropogenizowanym i pozbawionym istotnych z punktu widzenia przyrodniczego siedlisk i ostoi zwierząt. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, według którego informacje zawarte w raporcie i jego uzupełnieniach, dotyczące występowania na terenie inwestycji poszczególnych gatunków zwierząt należało uznać za wystarczające do oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia pn. Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV [...] - istniejący słup Nr [...] linii 110 kV nr [...] relacji [...] i stacji 110/15 kV [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą na odcinku pomiędzy ul. [...], a ulicą [...] w G. na środowisko. Raport jest jednym z zasadniczych dokumentów występujących w procedurze przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jego głównym celem jest ułatwienie ustalenia wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Elementy, które powinien zawierać raport określa art. 66 u.u.i.ś. Celem podstawowym raportu jest ułatwienie ustalenia wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Treść raportu można rozpatrywać w kategorii wytycznych dotyczących realizacji przedsięwzięcia zgodnie z wymaganiami prawa ochrony środowiska. Jedną z istotnych cech charakterystycznych postępowania dotyczącego oceny oddziaływania na środowisko jest prewencyjne zapewnienie celów ochrony środowiska w związku z przedsięwzięciem. Z tego powodu organy orzekające w niniejszej sprawie zasadnie skupiły swoją uwagę na weryfikacji instrumentów realizujących poszczególne cele i zasady prawne ochrony środowiska w procedurze oceny oddziaływania na środowisko. Jednym z takich instrumentów jest raport. Jego podstawowym celem jest dostarczenie wiedzy na temat ograniczenia potencjalnych negatywnych skutków przedsięwzięcia na środowisko. Z akt sprawy wynika, że w ocenie środowiskowej przedmiotowego przedsięwzięcia szczególną rolę odgrywał ogólny cel w postaci ograniczenia potencjalnych negatywnych sutków tej inwestycji budowlanej na środowisko. W art. 66 ust. 1 u.u.i.ś., ustawodawca wskazał jakie niezbędne elementy powinien zawierać raport, jednakże znaczną część problemów związanych z charakterem prawnym raportu oraz jego znaczeniem dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w drodze wykładni rozwiązywało orzecznictwo sądowe. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stanowi kluczowy dowód w sprawach dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań danego przedsięwzięcia. W ocenie Sądu, organy administracji orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo wykonały obowiązek oceny na podstawie art. 80 k.p.a. wartości dowodowej raportu. Sąd nie stwierdził braku dostatecznego odniesienia się do istotnych kwestii. Ocena raportu oraz innych dokumentów zgromadzony w niniejszej sprawie zmierzała do zidentyfikowania wszystkich potencjalnych zagrożeń środowiskowych związanych z realizacją inwestycji pn. Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV, co było niezbędne do wyznaczenia konkretnych wymagań ochrony środowiska, które muszą zostać uwzględnione na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego (por.: wyrok NSA z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 1858/13). Raport jest dokumentem prywatnym, opracowywanym na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją określonej inwestycji, zaś inne podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach strony, mają wynikającą z przepisów o postępowaniu dowodowym w administracji, możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia tego dowodu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadającą odpowiednią wiedzę. Posiada on przy tym szczególną moc dowodową. Wyjątkowy charakter raportu wynika z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych i organizacyjnych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą. Rzeczą organu administracji jest zatem rzetelna, wnikliwa i wszechstronna ocena raportu oraz ewentualnych innych dowodów, przy zachowaniu wszystkich obowiązujących reguł dowodowych. Zasada prawdy obiektywnej obliguje organ do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego, a zwłaszcza oceny, czy raport uwzględnia wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji. Jest to niezbędne do wyznaczenia konkretnych wymagań ochrony środowiska, które muszą być uwzględnione na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego, m.in. w pozwoleniu na budowę (por.: wyrok NSA z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2999/12, wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2213/13, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2753/12). W orzecznictwie sądów administracyjnych wyraża się także pogląd stwierdzający, że zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje wady raportu. Podważenie ustaleń raportu, co do zasady, mogłoby nastąpić jedynie poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (por.: wyrok NSA z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2032/13). Zaznacza się również, że choć raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie w sprawie o środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, to ocena ta z pewnych koniecznych względów musi być ograniczona, gdyż organ nie dysponuje odpowiednią specjalistyczną wiedzą, aby móc w pełni ocenić wszystkie jego aspekty (por.: wyrok NSA z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2032/13). W orzecznictwie można także zauważyć jednostkowe stanowisko stwierdzające, że jeżeli raport zawiera wszelkie niezbędne elementy i jest w ocenie organu wiarygodny, to i tak organ winien powołać biegłego, który dokona jego oceny, jeżeli wątpliwości w tym zakresie zgłosi strona zainteresowana (por.: wyrok NSA z dnia 4 listopada 2014 r" sygn. akt II OSK 1894/13). Natomiast jeżeli w danej sprawie przedstawiony zostanie raport, który w ocenie organu odpowiada przepisom prawa oraz jest spójny, logiczny i przekonujący, to nie jest koniecznym szczegółowa ocena wartości dowodowej tego raportu w sytuacji, gdy organ administracji publicznej dokonał oceny, że jest on zupełny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów w oparciu o wiedzę specjalistyczną, w sytuacji gdy dysponuje opinią, którą uznaje za wiarygodną i zupełną (por.: wyrok NSA z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1862/11). Podkreśla się także, że sąd administracyjny kontroluje ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy administracji, lecz sam nie może go ustalać, tym bardziej kiedy wymaga to wiedzy specjalistycznej. Sąd nie może zatem samodzielnie dokonywać oceny treści raportu, gdyż wymaga to posiadania wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki. Ocena sądu odnośnie raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czyli spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości w rozumieniu dyspozycji art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji (por.: wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 85/12, wyrok NSA z dnia 1 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2105/11, wyrok NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 639/13). Zdaniem Sądu, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przedłożony w niniejszej sprawie jest zgodny z wymogami określonymi w art. 66 ust. 1 u.u.i.ś. Odnosząc się do zarzutów dotyczących braku uwzględnienia przez organy orzekające w niniejszej sprawie ochrony płazów, gadów i małej fauny, wskazać należy, że zagadnienia te były przedmiotem przeprowadzonej w toku postępowania oceny oddziaływania na środowisko, w wyniku której organ II instancji zmienił warunki realizacji przedsięwzięcia wskazane w pkt l.2.lit.x i lit.ee decyzji wydanej przez organ I instancji wyłączając okres migracji sezonowej płazów spod prac budowlanych prowadzonych w sąsiedztwie rowów melioracyjnych i cieków oraz ustanawiając odpowiednie zabezpieczenia wykopów. Ryzyko zwiększenia śmiertelności płazów i gadów wynikające z poruszania się ciężkiego sprzętu budowlanego po analizowanym terenie zostało zminimalizowane poprzez określenie na etapie postępowania przed organem I instancji warunku l.2.lit. k, nakładającego na inwestora obowiązek transportu materiałów budowlanych i innych bez dodatkowego rozjeżdżania gleby i roślinności na poboczach i terenach sąsiednich. W odniesieniu do chiropterofauny wskazać należy, że ze względu na omówione powyżej uwarunkowania środowiskowe, teren planowany pod inwestycję na odcinku od ul. [...] do ul. [...] nie stanowi potencjalnego atrakcyjnego siedliska nietoperzy, a możliwe oddziaływanie na lokalną populację nietoperzy organ II instancji uznał za nieznaczące. W bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się jedynie fragmenty przydrożnych alei i szpalerów niestanowiące zwartych ciągów zadrzewień często z silnie zredukowaną koroną. Wspomniane aleje i szpalery nie są połączone z zadrzewieniami porastającymi dolinę [...], która oddalona jest od terenu inwestycji o ok. 350 m. W ocenie organu, którą Sąd również podziela, nie ma konieczności przeprowadzania szczegółowych badań chiropterologicznych. Wnioskodawca, w wyniku wezwania organu z 23 kwietnia 2014 r., przedstawił listę publikacji dotyczących chiropterofauny na terenie miasta G., w tym w sąsiedztwie inwestycji, z których zaczerpnięto dane do opisu stanu faktycznego oraz analizy możliwych oddziaływań projektowanej linii na nietoperze. Wynika z tego, że w rejonie miasta G. wielokrotnie prowadzone były badania aktywności nietoperzy stąd inwestor miał możliwość skorzystania z opracowań wyników wiarygodnych badań prowadzonych w celach naukowych, do opisania uwarunkowań chiropterologicznych na terenie przeznaczonym pod inwestycję. Jak wskazano uprzednio w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, analizie w zakresie oddziaływania na nietoperze podlegał raport wraz z uzupełnieniami. Odnosząc się do kwestii ograniczenia w zagospodarowaniu terenu wchodzącego w skład pasa technologicznego projektowanej linii elektroenergetycznej, w tym ograniczenia w zakresie prowadzenia prac budowlanych bądź też wznoszenia budynków konkretnej wysokości należy wyjaśnić, że zarzuty skarżących pozostają poza zakresem postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Zasadniczym zarzutem skarżących, dla którego uzasadnienia podporządkowane zostały pozostałe zarzuty dotyczące ochrony środowiska i przyrody oraz zdrowia ludzkiego, jest brak uwzględnienia wyraźnie akcentowanego postulatu skarżących dotyczącego potrzeby wybudowania spornej linii w formie kablowej, zamiast wariantu realizacji przedsięwzięcia w formie napowietrznej. Odnosząc się do tego generalnego zarzutu skarżących, zwrócić należy uwagę, że przedmiotem prowadzonego przez GDOŚ postępowania była budowa linii napowietrznej, zgodnie z wolą podmiotu podejmującego się realizacji takie właśnie przedsięwzięcia. Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że występowanie prawnych i technicznych możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji w formie linii kablowej nie jest równoznaczne z koniecznością modyfikacji wyraźnej woli inwestora. Wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 10 czerwca 2010 r. dotyczył budowy linii napowietrznej, a nie linii kablowej. Do dnia zakończenia prowadzonego przez GDOŚ postępowania nie wpłynęła do organu żadna informacja pochodząca od inwestora co do zmiany sposobu realizacji projektowanej linii. Przeprowadzona w toku postępowania ocena oddziaływania na środowisko jednoznacznie dowiodła, że realizacja przedsięwzięcia w wariancie napowietrznym, przy zachowaniu warunków realizacji wskazanych w decyzji, jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 81 ust. 1 u.u.i.ś., jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. Z art. 80 ustawy z 2008 r. u.u.i.ś. wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia ma charakter związany, co oznacza że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań może nastąpić jedynie w przypadkach określonych w ww. ustawie. Brak akceptacji dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia w formie napowietrznej przez skarżących, w świetle uregulowań wynikających z u.u.i.ś., nie może stanowić przyczyny odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań. Bez znaczenia jest okoliczność podnoszona w skargach (pkt 1 lit. e, że realizacja inwestycji w wykonaniu kablowym jest możliwa, co potwierdził inwestor po sporządzeniu raportu. Inwestor jest obowiązany przedłożyć taki raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym zostanie rzetelnie przedstawiona analiza wszystkich wariantów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. Warianty przedsięwzięcia powinny się różnić przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze. Warianty przedsięwzięcia nie mogą odbiegać od siebie w takim stopniu, który oznaczałby swoistą zmianę tożsamości tego przedsięwzięcia poprzez przekształcenie jego konstytutywnych, fundamentalnych parametrów i prowadziłby w rezultacie do zaproponowania do realizacji kilku różnych przedsięwzięć tego samego rodzaju. Powinny one poprzestać na korekcie parametrów dokonywanych w ramach jednego przedsięwzięcia. W literaturze zwraca się uwagę, że kwestie praktyczne związane z treścią raportu dotyczą często "wariantowania". Obejmują one: lokalizację przedsięwzięcia, zagospodarowanie terenu, rozwiązania dotyczące obiektów zewnętrznych, sieci transportu, zasilania, organizacji robót, doboru materiałów, czasu realizacji oraz inne (zob. G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s. 189.). Zarzucana przez skarżących nieprawdziwość informacji przedstawionych w raporcie co do możliwości prawnych i technicznych budowy linii kablowej nie świadczy o wadliwości raportu, bowiem jego treść pozostaje zgodna z wymaganiami zawartymi w art. 66 ust. 1 u.u.i.ś. Organ II instancji odnosząc się do tej kwestii wskazał na s. 29, że oddziaływanie na etapie budowy linii kablowej poprzez konieczność dokonania płytszego wykopu będzie mniejsze, aniżeli oddziaływanie linii napowietrznej, w szczególności w obszarze o obniżonej rzędnej terenu. GDOŚ wyjaśnił jednocześnie, że wykop pod linię kablową będzie przeprowadzony na całej jej długości (2065 m), podczas gdy stanowiska słupów ograniczone będą do 10 m2 powierzchni i 2 m głębokości. Organ II instancji podniósł jednocześnie, że utrzymanie technologiczne linii kablowej każdorazowo wiązać się będzie z pracami ziemnymi na znacznym obszarze, mogącymi trwać nawet kilka dni, przy czym wszelkie prace ziemne związane z budową takiej linii są powtarzane także na etapie jej likwidacji czy też modernizacji. Z powyższych względów w sposób uzasadniony organy orzekające w niniejszej sprawie uznały, że realizacja projektowanego przedsięwzięcia metodą "podziemną" wiązałaby się ze znacznie większą skalą negatywnych oddziaływań na środowisko, niż linia napowietrzna (biorąc pod uwagę znaczną awaryjność linii kablowych). Wnioskodawca w uzupełnieniach z 31 października 2014 r. wskazuje także na znacznie większe możliwości zabudowy (obejmującej także budynki mieszkalne) w przypadku zaprojektowania przedmiotowej linii na słupach rurowych, aniżeli w wariancie kablowym, całkowicie wykluczającym jakiekolwiek zagospodarowanie pasa terenu o szerokości 3 m, co stanowić ma treść indywidualnie podejmowanych z właścicielami nieruchomości umów. Organ odwoławczy, z uwagi na brak kompetencji w sprawach z zakresu służebności przesyłu, podkreślił, że wyniki przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko jednoznacznie potwierdzają brak negatywnego wpływu linii napowietrznej z uwzględnieniem określonych w sentencji decyzji środków minimalizujących, na zdrowie i życie ludzi. Z akt sprawy wynika bowiem, że w celu minimalizacji oddziaływania uwzględnione zostały następujące środki minimalizujące: ograniczenie wycinki drzew do pasa technicznego (tj. 12,5 m od osi linii w każdą stronę); znajdująca się w otoczeniu planowanej inwestycji zieleń średnia i wysoka będzie pełniła funkcję parawanową, ograniczając postrzegalność przedsięwzięcia, co stanowi przedmiot warunku określonego w pkt. 1.7 niniejszej decyzji, pomalowanie słupów matową farbą na kolor zielony lub szary tak, aby współgrały z kolorystyką istniejących w sąsiedztwie szarych i zielonoszarych linii elektroenergetycznych, co zostało wskazane w pkt. 1.2 przedmiotowej decyzji. Na całej długości analizowanego odcinka linii elektroenergetycznej zastosowane zostaną (zgodnie z brzmieniem pkt. 1.1 decyzji organu II instancji) słupy o konstrukcji rurowej, które charakteryzują się zdecydowanie mniejszym oddziaływaniem na krajobraz niż słupy kratowe, bowiem powierzchnia zajmowanego terenu jest zminimalizowana do ok. 10 m2, a zasięg poprzeczników, tym samym odległość przewodów fazowych względem osi i szerokość pasa technicznego (oraz powierzchnia przeznaczona do wycinki) się zmniejsza. Wysokość słupów przelotowych i odporowo-narożnych inwestycji będzie do siebie zbliżona, co także przyczyni się do minimalizacji negatywnego postrzegania przez obserwatorów sylwetek słupów. Słupy rurowe nie stanowią także całkiem nowego elementu w krajobrazie bowiem obecnie istnieją w okolicy linia 2x110 kV [...] została zmodernizowana poprzez wykorzystanie słupów rurowych dwutorowych. Organy obu instancji uznały za uzasadnione ze względu na ochronę krajobrazu, zastosowanie pomiędzy ulicami [...] słupów o konstrukcji rurowej. Przyjęcie takiego rozwiązania ma zwiększyć poczucie ładu przestrzennego i harmonii w najbliższym otoczeniu inwestycji i będzie pożądane z punktu widzenia tworzenia korytarzy infrastrukturalnych. Podnieść należy, że zaprojektowano minimalną ilość i rozmiary konstrukcji (umożliwiające jednocześnie zastosowanie takiego rozstawu i konfiguracji przewodów, która zapewni dotrzymanie standardów jakości środowiska) przy możliwie największej długości przęsła (200-250 m). Ponadto zastosowane zostaną słupy dwutorowe zamiast jednotorowych, dzięki czemu powstanie jedna linia zamiast dwóch oddzielnych, co wiązałoby się ze zwiększoną zajętością terenu oraz powiększeniem bariery, w szczególności dla przelatujących ptaków, a co za tym idzie zwiększeniem negatywnych oddziaływań na środowisko. Słupy rurowe są także niższe (od ok. 34 m do 40 m) niż słupy kratowe sąsiadujących z inwestycją linii elektroenergetycznych wysokich napięć, w szczególności linii 400 kV [...] (od 49 m do 68 m). Organ II instancji podkreśla także, że sam przebieg planowanego przedsięwzięcia na odcinku między ulicami [...] zmniejsza negatywny wpływ inwestycji na krajobraz (dlatego też analiza wariantowa, oparta o informacje przedłożone w raporcie, ograniczona była wyłącznie do wariantów technologicznych), w szczególności jest on: zgodny z przebiegiem istniejących w terenie linii elektroenergetycznych średnich i wysokich napięć, kolidujący w niewielkim stopniu z istniejącą zabudową, w bezpośrednim sąsiedztwie (w odległości ok. 50-100 m) linii 400 kV [...], wyższej, zajmującej większą powierzchnię terenu co zapewnia mniejszą postrzegalność nowoprojektowanej linii. Odnosząc się do zarzutów skarżących, wskazać także należy, że organ nie przeprowadzał oceny oddziaływania na środowisko linii kablowej, nie badał potencjalnych oddziaływań na środowisko jakie niesie ze sobą realizacja inwestycji w tej formie, a także nie dokonywał analizy porównawczej, oddziaływań związanych z budową i eksploatacją linii napowietrznej i kablowej. W ocenie Sądu, organy wszechstronnie i rzetelnie przeprowadziły ocenę oddziaływania realizacji linii napowietrznej na migrującą awifaunę i krajobraz, uwzględniającą oddziaływania związane z pracami budowlanymi prowadzonymi na terenie realizacji przedsięwzięcia i technologiczną wycinką drzew i krzewów. Należy również pamiętać, że uwarunkowania środowiskowe, nie są jedynymi, które mogą przesądzać o ostatecznym wyborze wariantu przewidzianego do realizacji. Zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju w opisie, a następnie w analizie wariantów należy uwzględnić kwestie: ekonomiczne, społeczne, techniczne, i prawne. Przez zrównoważony rozwój rozumie się taki rozwój społeczno- gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń (art. 3 pkt 39 ustawy z 27 kwietna 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm., dalej: p.o.ś.). Zasada zrównoważonego rozwoju powinna być uwzględniana w procesie stosowania prawa dla interpretacji wymogów w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej czy ochrony środowiska tam, gdzie ustawodawca pozostawił organom pewien luz decyzyjny (zob. J. Sommer, Efektywność prawa ochrony środowiska i jej uwarunkowania - problemy udatności jego struktury, Wrocław 2005, s. 57). Powinna ona zatem pełnić przede wszystkim rolę dyrektywy wykładni przepisów prawa, zwłaszcza gdy pojawią się wątpliwości co do zakresu, rodzaju i sposobu realizacji obowiązków - jak w przypadku wyboru wariantu alternatywnego realizacji przedsięwzięcia w procedurze oceny oddziaływania na środowisko (M. Górski, M. Pchałek, W. Radecki, Prawo ochrony środowiska. Komentarz. Wyd. 2, Warszawa 2014, s. 189). Kryterium ekonomiczne może zatem stanowić element uzasadnienia wyboru określonego wariantu, ale nie usprawiedliwia pominięcia w raporcie co do zasady analizy racjonalnego wariantu alternatywnego (zob. wyrok NSA z 14 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1238/11). Odnosząc się do kwestii podnoszonej przez skarżących dotyczącej ograniczenia pobytu ludzi w pasie technologicznym projektowanej linii z uwagi na emisję promieniowania elektromagnetycznego wskazać należy, że jak wynika z decyzji w konsekwencji realizacji przedsięwzięcia przy zachowaniu zakładanych parametrów technicznych (podwyższonych konstrukcji wsporczych powierzchnia pod projektowaną linią 110 kV do wysokości 2 m, a nawet do wysokości 6 m i zdecydowanie wyżej w większości trasy, co obejmować będzie także kolizję z budynkami mieszkalnymi będzie całkowicie wolna, w granicach pasa technologicznego linii, od ponadnormatywnego natężenia pola elekromagnetycznego ustalonego jak dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Zgodnie z art. 121 p.o.ś., ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez: 1. utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach; 2 zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane. Pojęcie pola elektromagnetycznego zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 18 p.o.ś. Celem nadrzędnym regulacji jest osiągnięcie najlepszego stanu środowiska, czemu mają służyć wszystkie przepisy mogące mieć tu zastosowanie. Ochroną objęte jest tu zdrowie ludzi - tam, gdzie ich nie ma (lub być nie powinno), nie ma też potrzeby ograniczania emisji (poprzez określenie dopuszczalnych poziomów). Dla oceny stanu środowiska w kontekście ochrony przed polami elektromagnetycznymi ważne są wszystkie źródła promieniowania. Z pojęciem dopuszczalnego poziomu pola elektromagnetycznego wiąże się wyznaczenie zadań w zakresie ochrony środowiska przed ich oddziaływaniem. Jest to utrzymanie poziomów, gdy nie przekraczają one wartości dopuszczalnych, oraz zmniejszanie poziomów do co najmniej dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane. Użycie przez ustawodawcę słów "co najmniej" wskazuje, że czynności zmierzające do osiągnięcia najlepszego stanu środowiska mogą prowadzić do dalszego ograniczania poziomu promieniowania. Ich realizacja nie może jednak naruszać obowiązujących reguł ogólnych - w tym wynikających z zasady zrównoważonego rozwoju oraz zasad związanych z wolnością gospodarowania. Organ II instancji zwrócił jednocześnie uwagę, że realizacja inwestycji w postaci linii kablowej, wiązać się będzie z całkowitym i trwałym wyłączeniem pasa terenu o szerokości 3 m z zabudowy. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ograniczenia pobytu ludzi związane będzie z możliwością zabudowy pasa technologicznego, nie wymagającego przedkładani prognozy emisji promieniowania linii kablowej. Skarżący w toku całego postępowania w pismach procesowych (w tym również w skargach na decyzję organu II instancji) konsekwentnie podnosili, że linie kablowe są powszechnie stosowane w Polsce, zwłaszcza na terenach miejskich, co zgodne jest z nowoczesnymi standardami budowy infrastruktury energetycznej. Odnosząc się do tego twierdzenia organ II instancji wyjaśnił, że realizacja tego rodzaju inwestycji w wariancie kablowym nie jest spotykana w na terytorium Polski tak często jak to sugerują skarżący. Odnosząc się do zarzutu skarżących, dotyczącego braku uwzględnienia przez orzekające organy, że wykonanie linii napowietrznej w sposób istotny zaburzy krajobraz wskazać należy, że informacje w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na krajobraz zawarte były raporcie na str. 45-46 oraz na str. 57-58 (oddziaływanie skumulowane). W wyniku postępowania wyjaśniającego na etapie II instancji informacje te zostały uzupełnione o analizę krajobrazową zawierającą m. in. studia krajobrazowe z podziałem na ocenę krajobrazu istniejącego i ocenę wpływu inwestycji na krajobraz (przedłożoną jako załącznik pisma wnioskodawcy z 30 czerwca 2014 r.). Wskazać należy, że organ odwoławczy przy ocenie wpływu inwestycji na krajobraz wziął także pod uwagę argumentację stron postępowania, w tym dokumentację fotograficzną załączoną do pisma E. S. z 20 grudnia 2014 r. Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczących zwiększonej awaryjności linii napowietrznej w stosunku do linii kablowej, Sąd podziela stanowisko organu, według którego zarówno w przypadku napowietrznych jak i kablowych linii elektroenergetycznych stopień ich awaryjności nie jest analizowany w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Awaryjność linii kablowych została wzięta pod uwagę, wyłącznie w odniesieniu do częstotliwości wykonywanych w przypadku linii kablowej prac ziemnych prowadzących do wystąpienia negatywnych oddziaływań na środowisko w związku ze zniszczeniem pokrywy roślinnej. Zasadnie twierdzi organ, że większa skali oddziaływań linii kablowej, niż linii napowietrznej odnosi się wyłącznie do oddziaływań związanych ze zniszczeniem pokrywy roślinnej, prowadzeniem wykopu i powierzchni terenu niezbędnej pod infrastrukturę techniczną. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zagrożeń dla ropuchy zielonej i pozostałych gatunków płazów wskazać należy, że organ odwoławczy wyjaśnił, że migracja ropuchy zielonej i innych gatunków płazów na tereny sąsiednie w wyniku budowy przedmiotowej inwestycji spowodowana będzie stosunkowo małą powierzchnią terenu zajętą pod konstrukcje wsporcze i silnie antropogenicznym charakterem obszarów przeznaczonych pod samą infrastrukturę oraz tereny sąsiednie. W odniesieniu do całości obszaru, na którym mogą występować zinwentaryzowane płazy, w tym ropucha zielona, organ podkreślił, że powierzchnia zajętych potencjalnych siedlisk będzie nieznacząca dla kondycji lokalnej populacji płazów. Po zrealizowaniu inwestycji obszar wokół słupów będzie w pełni dostępny dla zwierząt, które będą mogły użytkować go jak dotychczas, z wyłączeniem niewielkiej, łącznie 33 m2 powierzchni zajętej przez posadowione w gruncie słupy rurowe. W ocenie organu II instancji, ropucha zielona, szczególnie wyróżniana przez skarżących, jest gatunkiem pospolicie występującym na terenie całego kraju, o bardzo dużym zasięgu występowania. Gatunek ten preferuje siedliska w pobliżu człowieka, na terenach zurbanizowanych, między innymi w ogrodach, na polach uprawnych oraz w sadach. Z opisu terenu wynika, że krajobraz wokół inwestycji jest obfity w tego typu siedliska, dlatego niewielki ubytek terenu nie spowoduje znaczącej utraty siedlisk tego gatunku. Należy stwierdzić, że w decyzji z [...] sierpnia 2015 r. GDOŚ zawarł między innymi warunek 1.2.Iit.ee, nakładający na inwestora konieczność ogrodzenia wykopów oraz terenu budowy w pobliżu rowów melioracyjnych i cieków. Zapis tego warunku (dotyczącego również etapu eksploatacji) wynika z konieczności ochrony występujących na analizowanym obszarze płazów, dla których istniejące w sąsiedztwie planowanej inwestycji rowy melioracyjne i cieki stanowią potencjalne miejsce rozrodu i bytowania. W ocenie Sądu, warunek ten stanowi zabezpieczenie dla występującej na terenie inwestycji herpetofauny, głównie w okresie jej aktywności od wiosny do jesieni. Dalsza część zapisu powyższego warunku gwarantuje również bezpieczeństwo przeżycia dla osobników, które po założeniu siatki wokół terenów budowy zostaną stwierdzone w jej obrębie, również w okresie zimowym. W takim przypadku osobniki stwierdzone na terenie placu budowy, mają zostać schwytane i przeniesione poza obręb siatki. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku zawieszenie postępowania odwoławczego ze względu na toczące się przed Marszałkiem Województwa [...] postępowanie w sprawie sporządzenia przeglądu ekologicznego dla linii napowietrznej 400 kV [...], wskazać należy, że zdaniem Sądu, kwestia ta nie wypełnia przesłanek pozwalających na zastosowanie art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. Według tego przepisu, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Podnieść bowiem należy, że zawieszając postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ nie może kierować się przewidywaniami co do wyniku postępowania, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe rozpoznanie sprawy. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno bowiem zależeć rozpoznanie sprawy w ogóle, a nie wydanie mniej lub bardziej pozytywnej bądź negatywnej dla wnioskodawcy decyzji. Należy tym samym ustalić bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. W ocenie Sądu, fakt, że toczy się postępowanie w przedmiocie sporządzenia przeglądu ekologicznego dla linii napowietrznej 400 kV znajdującej się w bliskim sąsiedztwie z nowoprojektowaną linią nie stanowi zagadnienia wstępnego w postępowaniu w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Samo prowadzenie postępowania w przedmiocie sporządzenia przeglądu ekologicznego nie stanowi bezwzględnej przeszkody dla wydania decyzji środowiskowej w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej. Zgodnie z art. 237 p.o.ś., w razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, zobowiązać prowadzący instalację podmiot korzystający ze środowiska do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego. Materialną przesłanką nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia przeglądu jest stwierdzenie okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko. Pojęcie "negatywnego oddziaływania" w ustawie zdefiniowane nie zostało, używane jest stosunkowo często obok innych pojęć kwalifikujących takie oddziaływania. Oddziaływania negatywne to takie, które pogarszają aktualny stan środowiska, zmieniają go na niekorzyść. Przyjęcie przez ustawodawcę tak ogólnego określenia nie daje podstaw do odnoszenia oceny oddziaływań do jakichkolwiek kryteriów, typu np. standardów. Podkreślane jest to także w orzecznictwie - "Negatywne oddziaływanie na środowisko nie wiąże się wyłącznie z ustaleniem, czy dana instalacja przekracza lub nie przekracza określonych prawem wartości maksymalnych jako bezpiecznych dla środowiska. Nie można wykluczyć, że w konkretnej sprawie nawet w przypadku dochowania takich dopuszczalnych przez prawo poziomów oddziaływania może mimo wszystko dojść do negatywnego oddziaływania na środowisko, tym bardziej jeżeli mamy do czynienia z instalacją, która z samego założenia takie negatywne oddziaływanie powoduje" (zob. wyrok NSA w Warszawie z 26.9.2013 r., II OSK 1568/12). Odnosząc się do pozostałych zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego, podnieść należy, że z zasady wyrażonej wart. 8 k.p.a., wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Według Sądu, kierując się tak zakreśloną treścią tej zasady postępowania administracyjnego nie można zgodzić się z zarzutami przedstawionymi w skargach dotyczącymi naruszenia zarzucanych przepisów k.p.a. przez organy orzekające w niniejszej sprawie. Jeżeli rozstrzygnięcie decyzji nie pozostaje w sprzeczności z treścią jej uzasadnienia, to sytuacja taka wbrew, nie narusza art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Stosownie do regulacji art. 11 k.p.a. organ administracji musi wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji aktu (decyzji lub postanowienia) bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia zasady wynikającej z art. 11 k.p.a. W ocenie Sądu, uzasadnienia decyzji organu I i II instancji są skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 k.p.a.), a także objaśniają tok myślenia prowadzący do zastosowania powołanych w uzasadnieniach decyzji organu li II instancji przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, motywy decyzji organów obu instancji zostały tak ujęte, aby skarżący mogli zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierowały się organy przy wydaniu decyzji w niniejszej sprawie. Decyzja, która nie zawiera wszystkich składników określonych w art. 107 § 1 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, jest decyzją wadliwą. Nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu, uzasadnienie decyzji zarówno organu I jak i II instancji spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. Z uzasadnienia decyzji organu I i II instancji wynikają motywy podjętych rozstrzygnięć, których przedmiotem jest określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pn. Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV [...] - istniejący słup Nr [...] linii 110 kV nr [...] relacji [...] i stacji 110/15 kV [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą", w części odpowiadającej ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla wymienionego wyżej przedsięwzięcia na odcinku pomiędzy ul. [...] w G. Sąd nie stwierdził naruszenia art. 80 k.p.a. Przepis ten wymaga, aby ocena uznania danej okoliczności za udowodnioną była oparta na całokształcie materiału dowodowego. Wskazanie faktów, które organy uznały za udowodnione, dowodów, na których się oparły, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej organy zawarły w uzasadnieniu decyzji. Według Sądu, uzasadnienia kontrolowanych decyzji stanowią również uzewnętrznioną motywację podjętych w nich rozstrzygnięć. W uzasadnieniach tych decyzji znalazło się bowiem ustalenie, jakie normy obowiązują w związku z wydaniem rozstrzygnięcia polegającego na określeniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pn. Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV [...] - istniejący słup Nr [...] linii 110 kV nr [...] relacji [...] i stacji 110/15 kV [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą" Organy dokonały interpretacji powołanych w decyzjach norm prawnych. Podejmując rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie organy przeprowadziły także w sposób prawidłowy proces subsumcji stanu faktycznego pod obowiązujące normy prawne regulujące wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Proces ten w ocenie Sądu, znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji zarówno organu I i II instancji. W niniejszej sprawie organ II instancji prowadził postępowanie od początku, nie będąc związany ustaleniami organu instancji niższej. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. znalazły jednoznaczny wyraz w jej uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skargi nie mogły zostać uwzględnione, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.