IV SA/Wa 3404/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. sprawy ze skargi F. T. i K. T. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w części oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] września 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2012 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności - w części dotyczącej ustalenia odszkodowania - decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] grudnia 1973 r. nr [...] w przedmiocie oddania w użytkowanie wieczyste na rzecz F. i M. T. nieruchomości położonej w K. oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...], o łącznej powierzchni 581 m2 stanowiącej własność Skarbu Państwa oraz o przyznaniu odszkodowania w wysokości 16.124,40 zł, w związku z wywłaszczeniem nieruchomości stanowiącej własność F. i M.T., położonej w K., oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni 4752 m2 - sprostowanej postanowieniem Prezydenta Miasta K. z [...] maja 1974 r. nr [...]. W zaskarżonej decyzji organ przedstawił następujący stan faktyczny: Wnioskiem z [...] lipca 2011 r. F.T. oraz K.T. (dalej zwani "skarżącymi") wystąpili o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] grudnia 1973 r. nr [...], w części dotyczącej określenia wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość z uwagi na rażące naruszenie art. 21, art. 5 ust. 3, art. 3 oraz art. 10 ust. 1 ustawy 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94; dalej zwanej "ustawą wywłaszczeniową"). Wojewoda [...], po rozpoznaniu wniosku, decyzją z [...] stycznia 2012 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji z [...] grudnia 1973 r. w części dotyczącej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość stwierdzając, że Prezydent Miasta K. naruszył dyspozycję art. 21 ustawy wywłaszczeniowej, jednak nie stanowi to rażącego naruszenia prawa, bowiem wyceny nieruchomości dokonano zgodnie z obowiązującymi przepisami. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wnieśli o jej uchylenie, podtrzymując stanowisko zawarte we wniosku o rażącym naruszeniu przepisów ustawy wywłaszczeniowej przez Prezydenta Miasta K. Wskazaną na wstępie decyzją Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż decyzja Prezydenta Miasta K. z [...] grudnia 1973 r. została wydana w związku z decyzją Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 1972 r. nr [...], która utrzymała w mocy decyzję organu I instancji z [...] marca 1972 r., w części dotyczącej wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości oraz uchyliła tę decyzję w części dotyczącej ustalenia odszkodowania i w tym zakresie przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Z treści ww. decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia wynika, iż w toku postępowania wywłaszczeniowego M.T. zaproponowano nieruchomość zamienną, jednak wobec nie stawienia się w biurze notarialnym nie doszło do przydzielenia nieruchomości zamiennej. W odwołaniu M.T. podtrzymała swój wniosek o przydzielenie działki zamiennej, zatem organ II instancji uchylił decyzję z [...] marca 1972 r. w części dotyczącej odszkodowania i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W związku z powyższym Prezydent Miasta K. decyzją z [...] grudnia 1973 r. orzekł o oddaniu na rzecz M. i F.T. w użytkowanie wieczyste działek nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni 581 m2, zapisanych w księdze wieczystej KW nr [...], jednocześnie przyznając odszkodowanie w wysokości 16.124,40 zł, jako różnicę między wartością działki zamiennej oraz działki wywłaszczonej. Na podstawie akt sprawy organ odwoławczy ustalił, iż zawiadomieniem z [...] grudnia 1971 r. nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w [...] poinformowało strony o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego oraz o terminie wyznaczonej na dzień [...] stycznia 1972 r. rozprawy wywłaszczeniowo-odszkodowawczej. Z protokołu rozprawy przeprowadzonej [...] stycznia 1972 r. wynika, iż na rozprawę stawiła się M. T. oraz F.T. wraz z pełnomocnikiem, natomiast biegły nie był obecny. Jednakże, jak podkreślił Minister, biegły brał udział w postępowaniu wywłaszczeniowym poprzez sporządzenie opinii szacunkowej. Ponadto z treści protokołu wynika, że właściciele nie wnosili zastrzeżeń odnośnie wyceny gruntu. W ocenie organu odwoławczego treść art. 21 ustawy wywłaszczeniowej stanowi o obowiązku wysłuchania, nie biegłych, a opinii biegłych, co może być również rozumiane, jako odczytanie sporządzonej na piśmie opinii. Wbrew zatem twierdzeniu Wojewody [...], Prezydent Miasta K., na podstawie art. 21 ustawy wywłaszczeniowej, nie był zobowiązany do przeprowadzenia osobnej rozprawy przed wydaniem decyzji z [...] grudnia 1973 r. Minister zwrócił również uwagę, że decyzja z [...] grudnia 1973 r. była kolejną decyzją w sprawie i została wydana w następstwie uchylenia decyzji wywłaszczeniowo-odszkodowawczej z [...] marca 1972 r. Obowiązujące wówczas przepisy wymagały przeprowadzenia rozprawy przed wydaniem po raz pierwszy decyzji wywłaszczeniowej, natomiast nie przewidywały obowiązku przeprowadzenia kolejnej rozprawy po uchyleniu decyzji pierwszej instancji przez organ odwoławczy. Za błędne zatem uznał stanowisko organu pierwszej instancji, iż wydając decyzję z [...] grudnia 1973 r. naruszono dyspozycję art. 21 ustawy wywłaszczeniowej. Minister ustalił również, iż w przedmiotowej sprawie nie zachowała się w aktach archiwalnych opinia szacunkowa dla wywłaszczonego gruntu. W związku z powyższym uznał, że ze względu na czas jaki upłynął od wydania zaskarżonej decyzji, braki w aktach archiwalnych nie mogą być dowodem rażącego naruszenia art. 21 ustawy wywłaszczeniowej. Z akt archiwalnych sprawy wynika jednak, w szczególności z treści uzasadnienia decyzji z [...] grudnia 1973 r., że wysokość odszkodowania określona została w oparciu o elaborat szacunkowy biegłego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] inż. T.D., który oszacował wartość wywłaszczonego gruntu oznaczonego jako parcele gruntowe nr [...] na kwotę 43.027,20 zł. Ponadto zachował się operat szacunkowy sporządzony [...] listopada 1973 r. przez inż. S.A. biegłego z listy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...], obejmujący wycenę gruntu zamiennego, oznaczonego jako działki nr [...] i nr [...], na kwotę 26.902,80 zł. Zdaniem organu odwoławczego skoro wartość nieruchomości zamiennej nie odpowiadała wartości nieruchomości wywłaszczonej, to organ orzekł o wyrównaniu różnicy wartości w pieniądzu, stosownie do art. 10 ust. 5 ustawy wywłaszczeniowej. Różnica między wartością wywłaszczonego zamiennego gruntu wynosiła 16.124,40 zł i taka kwota została przyznana decyzją z [...] grudnia 1973 r. Ustalenie odszkodowania nastąpiło zatem z udziałem biegłych, którzy byli osobami uprawnionymi do sporządzania takich opinii. Opinie sporządzono w oparciu o przepisy ustawy wywłaszczeniowej oraz zarządzenia Ministra Rolnictwa z 24 lipca 1972 r. w sprawie ceny, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych (M.P. z 1972 r. Nr 39, poz. 217), zaś kwota odszkodowania została ustalona w prawidłowej wysokości. Podkreślił przy tym, że byli współwłaściciele na żadnym etapie postępowania wywłaszczeniowo-odszkodowawczego nie kwestionowali, ani stawek odszkodowania, ani wysokości odszkodowania za grunt. Odnosząc się do zarzutu, iż organ wywłaszczeniowy nie uwzględnił wniosku o przyznanie nieruchomości zamiennej wskazał, że decyzją z [...] grudnia 1973 r. orzeczono o przyznaniu nieruchomości zamiennej oznaczonej nr [...] i nr [...] o pow. 581 m2. Jednocześnie wyrównano różnicę wartości między wywłaszczoną nieruchomością, a przyznaną nieruchomością zamienną poprzez przyznanie kwoty 16.124,40 zł na rzecz właściciela. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji i stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] grudnia 1973 r. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że wskazane naruszenia przepisów nie stanowią rażącego naruszenia prawa, w sytuacji gdy w postępowaniu wywłaszczeniowym naruszono przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 K.p.a. w zw. z art. 21 ustawy wywłaszczeniowej poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania biegłego na rozprawie, co uniemożliwiło realizację zasady bezpośredniości w toku postępowania administracyjnego, art. 7 K.p.a., w zw. z art. 5 ust. 3 oraz art. 10 ust. 1 ustawy wywłaszczeniowej poprzez pominięcie treści wniosku właściciela nieruchomości o wywłaszczenie całej nieruchomości i brak oferty dostarczenia nieruchomości zamiennej i przyjęciu, mimo braku jakichkolwiek ustaleń faktycznych, że pozostała po wywłaszczeniu część nieruchomości nadawała się do racjonalnego użytkowania przez właściciela na cele dotychczasowe. Zdaniem skarżących operaty sporządzone przez biegłych, stanowiące podstawę przyznanego odszkodowania, zawierały braki w postaci dokładnego opisu zużycia poszczególnych składników mienia oraz uwzględnienia wszystkich składników mienia. Ponadto skarżący zarzucili, iż biegli nie brali udziału w rozprawie, co świadczy o rażącym naruszeniu trybu postępowania wywłaszczeniowego, tj. art. 21 ustawy wywłaszczeniowej, a w konsekwencji art. 10 § 1 K.p.a. W ocenie skarżących decyzja wywłaszczeniowa nie obejmowała również całości gospodarstwa, mimo zgłoszonego żądania, a w konsekwencji stanowi o naruszeniu art. 5 ust. 3 ustawy wywłaszczeniowej. Minister Infrastruktury i Rozwoju w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej – stwierdzenia nieważności. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowane decyzje naruszają rażąco prawo, w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), a ustalenia te oparte są na zebranym materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty potwierdza. W tym postępowaniu organ nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie kontroluje, czy jej wydanie może się wiązać z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie. W postępowaniu nieważnościowym nie ma więc co do zasady miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym. Tak więc badany jest stan faktyczny jak i prawny z daty wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Wnoszący skargę, jako podstawę skargi wskazał szereg przepisów zarówno procesowych, jak i materialnych, w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., których naruszenia uparuje w wadliwym przyjęciu przez Ministra, że w okolicznościach niniejszej sprawy wojewoda prawidłowo ocenił kwestionowaną decyzję wywłaszczeniową, która według skarżących obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa, opisaną we wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. o stwierdzenie jej nieważności. Podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowane decyzje naruszają rażąco prawo, w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Z akt niniejszej sprawy wynika, że organom orzekającym w sprawie nie udało się co prawda odnaleźć, mimo podjętych prób, wszystkich dokumentów, na podstawie których wydano kwestionowaną decyzję, jednakże, w ocenie Sądu, na podstawie pozostałych materiałów dowodowych i przyjętych okoliczności nie można zarzucić zaskarżonej decyzji niezgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64), na podstawie której toczyło się postępowanie, wywłaszczenie nieruchomości było dopuszczalne, jeżeli wywłaszczana nieruchomość ubiegającemu się o wywłaszczenie była niezbędna na cele użyteczności publicznej, na cele obrony Państwa albo dla wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych. Zagadnieniem, które było oceniane w postępowaniu nieważnościowym jest zachowanie wymogu wynikającego z art. 21 ustawy (od 14 marca 1974 r. art. 22) w brzmieniu "Odszkodowanie ustala się na podstawie wyników rozprawy po wysłuchaniu na niej opinii biegłych powołanych przez organ do spraw wewnętrznych prezydium wojewódzkiej rady narodowej. Opinia biegłych powinna zawierać szczegółowe uzasadnienie". Z przepisu tego wynika zatem, że odszkodowanie mogło być ustalone po spełnieniu następujących przesłanek: (1) musiała odbyć się rozprawa administracyjna, (2) na rozprawę powinni stawić się biegli, którzy przedstawiali swoje opinie, (3) biegli byli powołani przez naczelnika powiatu, a ich opinia powinna zawierać szczegółowe uzasadnienie. Skoro z treści przepisów art. 21-23 ustawy z 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości można wywieść wniosek, że brak rozprawy stanowi rażące naruszenie prawa, to uznać należy, że nieobecność biegłych na rozprawie może ale nie musi stanowić naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Niewątpliwie nieobecność biegłych na rozprawie wywłaszczeniowej stanowi naruszenie ustawy wywłaszczeniowej jednak naruszenie takie należy rozważyć w kontekście całości postępowania w danej sprawie (por. wyrok NSA z 12 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 1981/12, CBOSA). Istotne jest zatem, że biegli brali udział w postepowaniu (sporządzili opinię), a strony postępowania miały zagwarantowany w nim udział; mogły podnieść strzeżenia i uwagi do sporządzonych w sprawie operatów. Co prawda rzeczoznawca majątkowy nie brał udziału w rozprawie administracyjnej, jednakże strony nie wykazały, by wywarło to znaczący wpływ na ustalenie wysokości odszkodowania, czy też na rażącego uchybienie przepisów, w tym wymienianego art. 10 K.p.a. Niewątpliwie zrealizowanie wymogu wynikającego z art. 10 K.p.a. w związku z art. 21 ustawy wywłaszczeniowej stanowi uchybienie, ale – w kontekście przesłanki rażącego naruszenia prawa – należy wykazać jakie znaczenie miał brak udziału biegłego w rozprawie, co musi być oceniane w kontekście uczestnictwa stron postepowania wyłączeniowego na innych etapach tego postępowania. W przedmiotowej sprawie taki udział był zapewniony, bowiem że M.T. oraz F.T. brali udział w jego toku, a podczas rozprawy wywłaszczeniowej [...] stycznia 1972 r. byli reprezentowani przez pełnomocnika. Sąd zwraca uwagę, że kategoryczna linia orzecznicza w kwestii braku obecności biegłych na rozprawie wywłaszczeniowo-odszkodowawczej, przeprowadzonej w postępowaniu, opartym na przepisach ustawy, została zapoczątkowana wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 1998 r. (sygn. akt II RN 38/98), wydanym w sprawie, w której nie została w ogóle sporządzona opinia, a więc w sprawie o innym stanie faktycznym, niż niniejsza sprawa. W najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się, że ocena legalności decyzji wywłaszczeniowej w zakresie orzeczenia o odszkodowaniu dokonywana jest na tle konkretnej sprawy. NSA uważa, że rażące naruszenie prawa przejawiające się w sporządzeniu opinii szacunkowej przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego, czy w braku udziału biegłych w rozprawie może wchodzić w grę tylko wówczas, gdy z akt wywłaszczeniowych wynika, że w toku postępowania strona kwestionowała założenia przyjęte w elaboracie szacunkowym, stanowiącym podstawę do ustalenia odszkodowania lub wysokość ustalonego odszkodowania w toku postępowania odwoławczego, a jednocześnie uchybienia te miały przełożenie na wynik rozstrzygnięcia o odszkodowaniu (por. wyroki NSA: z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt I OSK 800/13; z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2879/12; z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 1519/12; z dnia 4 października 2013 r., sygn. akt I OSK 588/13; z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1462/11; z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OSK 374/13). Uchybienie to samo w sobie nie stanowi rażącego naruszenia prawa, skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji administracyjnej, a stanowisko to oparte jest na charakterze instytucji stwierdzenia nieważności, która nie ma na celu usuwania formalnych wad postępowania administracyjnego, lecz służy wyłącznie usuwaniu z obrotu prawnego nie "wadliwego" lecz "rażąco wadliwego" rozstrzygnięcia. Stąd dla oceny, czy decyzję wywłaszczeniowo-odszkodowawczą wydano z rażącym naruszeniem prawa bierze się pod uwagę czy orzeczona wysokość odszkodowania odpowiadała prawu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1770/08, jak również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2014 r., I OSK 1981/2012, LexPolonica nr 8358558), a takiego zarzutu skarżący skutecznie nie podnieśli. Nie były kwestionowane stawki odszkodowania w toku postępowaniu wywłaszczeniowego. Argumentacja odnosząca się do braków w opinii biegłego w postaci zbyt lakonicznego opisania stopnia zużycia poszczególnych składników nieruchomości, wyrażonego w procentach, bez opisu tego zużycia, nie może okazać się słuszna w postępowaniu nieważnościowym, bowiem skarżący nie wskazali na czym w tym przypadku miałoby polegać rażące naruszenie prawa w kontekście wpływu zarzucanego uchybienia na wysokość odszkodowania, jak również nie wykazali jaki stopień zużycia ich zdaniem istniał, a zatem nie wywiedli, iż doszło do błędnego podania stopnia zużycia. Stopień zużycia, był przedmiotem dodatkowego protokołu uzgodnienia z [...] stycznia 1972 r. Z protokołu rozprawy wywłaszczeniowej z [...] stycznia 1972 r. wynika, że M.T. oraz F.T. "odnośnie wyceny gruntów nie wnoszą zastrzeżeń" (domagali się skorygowania operatów budowlanych wskutek pominięcia takich elementów naniesień jak garaż czy ogrodzenie, a kwestia ta miała być przedmiotem umowy notarialnej z inwestorem, na co inwestor w trakcie rozprawy przystał. W piśmie z dnia [...] marca 1950 r. M.T. wniosła o oszacowanie płotu i kotła żelaznego. Również Sąd, badając tę kwestię z urzędu, nie stwierdził, by organ dokonał błędnej oceny w tym zakresie. Decyzją z [...] grudnia 1973 r. orzeczono o przyznaniu nieruchomości zamiennej oznaczonej nr [...] i nr [...] o pow. 581 m2. Jednocześnie wyrównano różnicę wartości między wywłaszczoną nieruchomością, a przyznaną nieruchomością zamienną poprzez przyznanie kwoty 16.124,40 zł na rzecz właściciela. Słuszne organ ocenił, że czyni to niezasadnym podnoszony przez skarżących zarzut braku dostarczenia nieruchomości zamiennej. Ponadto z pisma z dnia [...] kwietnia 1973 r. wynika, że w zamian za przekazane parcele przyznano M. T. nieruchomość zamienną. Nie mógł zostać oceniony zarzut niewywłaszczenia innej nieruchomości, w kontekście art. 5 ust. 3 ustawy wywłaszczeniowej, bowiem (przy czym brzmienie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie wysokości odszkodowania, skutkuje uznaniem tego zarzutu, podobnie jak poprzedniego, za wywiedziony w kontekście wysokości odszkodowania), w aktach sprawy brak jest informacji na ten temat, a wnioskodawcy nie przedstawiali dowodów na podnoszenie kwestii dowławszczenia w toku postępowania. W aktach sprawy znajduje się pismo z dnia [...] stycznia 1975 r., skierowane do Urzędu Miejskiego w [...], w którym M. T. wnosi o przekazanie części działki na rzecz syna. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom strony, skoro brak jest wystarczających podstaw zarówno w postaci dokumentów, jak i możliwości wykazania, że miało miejsce naruszenie prawa o charakterze rażącym, to nie można skutecznie wywodzić, że odmowa stwierdzenia nieważności oznaczała naruszenie interesu strony. Ponadto Sąd nie dostrzegł w zaskarżonej decyzji takiego naruszenia prawa, które wskazywałoby na konieczność uwzględnienia skargi z urzędu. Z przedstawionych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 , ze zm.) - należało orzec jak w sentencji.