IV SA/Wa 3425/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant ref. staż. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza R. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr. [...] oraz decyzję Burmistrza R. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]; 2. umarza postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi łączącej miejscowość [...] poprzez [...] na trasie [...] do drogi krajowej nr [...], w gminach [...] i [...]; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej Z. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej także "SKO"), po rozpatrzeniu odwołań: 1) E. P., 2) J. S., 3) W. C., 4) W. S., 5) Z. P. i 6) S. S. od decyzji Burmistrza [...] (dalej także "Burmistrza") nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. (znak: [...]), uchylającej własną decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...], odmawiającą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie drogi łączącej miejscowość C. poprzez węzeł "[...]" na trasie S-8 do drogi krajowej nr 8, w gminach R. i W. i umarzającą postępowanie prowadzone w sprawie wydania decyzji o ustalenie środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi łączącej miejscowość C. poprzez węzeł "[...]" na trasie S - 8 do drogi krajowej nr 8, w gminach R. i W. – orzekło, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., o: 1) uchyleniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. w części dotyczącej powołania w podstawie prawnej art. 105 § 2 k.p.a., 2) powołaniu w to miejsce w podstawie prawnej art. 105 § 1 k.p.a., 3) utrzymaniu decyzji Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2013 r. w mocy w pozostałym zakresie. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zaskarżonej obecnie decyzji z dnia [...] września 2015 r., przedstawia się w następujący sposób: 1. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., wydaną po rozpatrzeniu wniosku Powiatu [...] (dalej "Powiatu") z dnia [...] listopada 2009 r., Burmistrz [...] odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi łączącej miejscowość C. poprzez węzeł "[...]" na trasie S-8 do drogi krajowej nr 8, w gminach R. i W. 2. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. Powiat wniósł do SKO odwołanie od decyzji Burmistrza z dnia [...] lipca 2013 r., wnosząc o uchylenie tej decyzji i jednocześnie składając oświadczenie o cofnięciu wniosku z dnia [...] listopada 2009 r. o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji z uwagi na zmianę przebiegu drogi i jej lokalizację wyłącznie na terenie gminy W. 3. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., wydaną na podstawie art.132 i art.105 § 2 k.p.a., Burmistrz: 1) uchylił własną decyzję z dnia [...] lipca 2013 r., odmawiającą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi łączącej miejscowość C. poprzez węzeł "[...]" na trasie S-8 do drogi krajowej nr 8, w gminach R. i W. i 2) umorzył postępowanie prowadzone w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi łączącej miejscowość C. poprzez węzeł "[...]" na trasie S-8 do drogi krajowej nr 8, w gminach R. i W. 4. Odwołania od decyzji Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2013 r. złożyli: E. P., J. S., W. C., W. S., Z. P. i S. S. III. Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] września 2015 r. SKO rozpatrzyło odwołania od decyzji Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2013 r., orzekając w tym zakresie, jak wskazano na wstępie. Uzasadniając orzeczenie odwoławcze, SKO wskazało w szczególności, co następuje: 1. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm.) postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Zatem to wnioskodawca jest dysponentem postępowania w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zarówno co do zakresu tego postępowania, jak i możliwości wycofania wniosku. Wycofanie wniosku przez inwestora oznacza, że postępowanie staje się bezprzedmiotowej i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. 2. W piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. Powiat wycofał wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w następstwie czego brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, które w związku z tym należy umorzyć jako bezprzedmiotowe. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. 3. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość może wynikać z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Zgodnie z art. 105 § 1 "Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania". Takie stanowisko zajął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 lutego 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 2627/05, LEX nr 196834 "Przepis art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie może być traktowany rozszerzająco, a bezprzedmiotowość postępowania zachodzi jedynie w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania", podobnie w wyroku z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II GSK 256/13, LEX nr 1598430, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że "1. Artykuł 233 o.p. zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego. Oznacza to, że organ odwoławczy jest uprawniony jedynie do wydania decyzji o sentencji takiej, jak wymienione we wskazanym przepisie, czyli albo utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie albo wreszcie uchylając decyzję w całości przekazuje sprawę do rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji, jeżeli ta decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości albo umarza postępowanie odwoławcze. 2. Przesłanką umorzenia postępowania na podstawie art. 208 § 1 o.p. (również - art. 105 § 1 k.p.a.) jest bezprzedmiotowość postępowania "z jakiejkolwiek przyczyny", czyli z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej". Bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli zabraknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego. Sprawa administracyjna jest więc bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 26.08.2014r., sygn. akt II SA/Bk 557/14, LEX nr 1513080). Umorzenie postępowania administracyjnego jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy, w szczególności wówczas, gdy strona rezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracyjny stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (wyrok WSA w Warszawie z dnia 21.11.2013r., sygn. akt VII SA/Wa 887/13, LEX nr 1408037). Kolegium dokonało zmiany podstawy prawnej zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, iż wycofanie wniosku przez Inwestora powoduje bezprzedmiotowość postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 kpa, zgodnie z zacytowanymi wyżej wyrokami sądów administracyjnych. IV. Pismem z dnia [...] października 2015 r. Z. P.(dalej "skarżąca") wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2015 r., wnosząc o uchylenie tej decyzji w całości, podobnie jak i poprzedzającej tę decyzję decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. W skardze zarzucono decyzji SKO, że: - błędnie orzeczono w niej o zastosowaniu w sentencji zreformowanej przez organ odwoławczy decyzji Nr [...] art.105 § 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego (KPA), - utrzymano w niej dokonane przez Burmistrza [...] w wyniku autokontroli umorzenie postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, wydane z oczywistym naruszeniem art. 132 § 2 k.p.a. , co miało istotny wpływ na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia, - została wydana po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego z naruszeniem art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., - nie została obwieszczona publicznie wszystkim stronom postępowania (w liczbie ponad 20), zgodnie z przepisem art. 49 k.p.a. (w związku z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia [...] listopada 2015 r., SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył w szczególności, co następuje: VI. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2015 r. należało uwzględnić, albowiem decyzja ta, podobnie jak i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. odpowiednio decyzja SKO z naruszeniem art.127 § 2 w związku z art.138 § 1 pkt 1 i art.132 ust.2, a decyzja Burmistrza z naruszeniem art.132 ust.2 k.p.a. Z uwagi na to, że wskazane wyżej naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, przywołane decyzje administracyjne należało wyeliminować z obrotu prawnego. W następstwie powyższego wystąpiła konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego, na zasadzie art.135 p.p.s.a, również decyzji Burmistrza z dnia [...] lipca 2013 r. i w efekcie umorzenia przez Sąd postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji. VII. Kontrola legalności zaskarżonej do Sądu do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2015 r. prowadzi do następujących wniosków: 1. Zaskarżona decyzja odwoławcza została wydana przez SKO na skutek rozpatrzenia odwołań skarżącej oraz szeregu innych stron od decyzji Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2013 r., wydanej przez organ I instancji w trybie samokontroli (tj. w trybie uregulowanym w art.132 k.p.a.) w stosunku do własnej decyzji z dnia [...] lipca 2013 r., odmawiającej ustalenia na wniosek Powiatu z dnia [...] listopada 2009 r. środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Burmistrz, stwierdziwszy przesłanki do dokonania przewidzianej w art.132 k.p.a. samokontroli, uchylił własną decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. i umorzył postępowanie w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań, a to w związku z cofnięciem przez Powiat, w odwołaniu wniesionym od decyzji Burmistrza z dnia [...] lipca 2013 r., wniosku z dnia [...] listopada 2009 r., z którego przedmiotowe postępowanie w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań, zakończone decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., zostało wszczęte. Zaskarżoną obecnie decyzją odwoławczą z dnia [...] września 2015 r. SKO podzieliło stanowisko decyzji samokontrolnej Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2013 r. co do wystąpienia przesłanek do uchylenia decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. oraz co do umorzenia postępowania w sprawie (utrzymując w następstwie powyższego decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. w mocy), reformując decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. wyłącznie w zakresie wskazania podstawy prawnej umorzenia postępowania, tj. orzekając, że podstawą tego umorzenia nie jest art.105 § 2 a art.105 § 1 k.p.a. 2. Nie może ulegać najmniejszej wątpliwości słuszność oceny SKO, że co do zasady cofnięcie przez stronę wniosku, z którego wszczęte zostało takie postępowanie administracyjne, którego organ nie mógłby alternatywnie wszcząć z urzędu, winno prowadzić do umorzenia wszczętego postępowania na podstawie art.105 § 1 k.p.a., a nie na podstawie art.105 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 394/11, publ. orzeczenia. nsa.gov.pl). Powyższe ma znaczenie o tyle, że w przypadku cofnięcia tego rodzaju wniosku przez wnioskodawcę, nie zachodzi konieczność uwzględniania przez organ stanowiska innych stron, tak jak nakazywałby art.105 § 2 k.p.a. Uszło jednakże dostatecznej uwadze zarówno organu odwoławczego, jak i Burmistrza orzekającego decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. to, że kwestia zastosowania w niniejszej sprawie art.105 § 1 k.p.a. nastąpiła w zbiegu z trybem samokontrolnym, uregulowanym w art.132 ust.2 k.p.a., wymagającym bezwzględnie uwzględnienia stanowiska pozostałych stron postępowania. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że w następstwie cofnięcia przez wnioskodawcę postępowania środowiskowego (tj. Powiat) wniosku wszczynającego to postępowanie, dopiero na etapie odwołania od decyzji Burmistrza z dnia [...] lipca 2013 r., odmawiającej ustalenia żądanych przez Powiat uwarunkowań, dokonanie przez Burmistrza samokontroli przedmiotowej decyzji poprzez jej uchylenie i umorzenie postępowania na zasadzie art.105 § 1 k.p.a., wymagało bezwzględnie uzyskania zgody pozostałych stron stosownie do art.132 ust.2 k.p.a. Uwarunkowań tych nie wziął pod uwagę ani Burmistrz, orzekający decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., ani też SKO orzekające decyzją zaskarżoną, co przesądza o istotnej wadliwości tych orzeczeń. 3. Powyższe wnioski znajdują pełne potwierdzenie zarówno w literalnym brzmieniu art.132 k.p.a., jak też w wykładni tego przepisu, przyjętej w orzecznictwie sądowym oraz w piśmiennictwie prawniczym. Stosownie zatem do treści przywołanego przepisu, jeżeli odwołanie wniosły wszystkie strony, a organ administracji publicznej, który wydał decyzję, uzna, że to odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, może wydać nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję (§ 1). Przepis § 1 stosuje się także w przypadku, gdy odwołanie wniosła jedna ze stron, a pozostałe strony wyraziły zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji zgodnie z żądaniem odwołania (§ 2). Od nowej decyzji służy stronom odwołanie (§ 3). Jak podnosi się w doktrynie postępowania administracyjnego (por. Andrzej Wróbel "Komentarz aktualizowany do art.132 Kodeksu postępowania administracyjnego" publ. LEX): "Zgodnie z przepisem art. 132 § 2 przepis art. 132 § 1 stosuje się także wtedy, gdy odwołanie wniosła jedna ze stron, a pozostałe strony wyraziły zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji zgodnie z żądaniem odwołania. Zgoda na uchylenie lub zmianę decyzji zgodnie z żądaniem odwołania przez pozostałe strony może być wyrażona po upływie terminu wniesienia odwołania (W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne, 1983, s. 213), jednakże najpóźniej przed upływem terminu przewidzianego w art. 133. Należy podzielić pogląd, iż wymóg zgody oznacza, że pozostałe strony złożą do protokołu pisemne lub ustne oświadczenie o zgodzie na uchylenie lub zmianę decyzji zgodnie z żądaniem odwołania (B. Adamiak (w:) Komentarz, 1996, s. 571; zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 września 1981 r., II SA 52/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 83, w którym stwierdzono, że: "1. Tożsamość przedmiotu postępowania administracyjnego prowadzonego z udziałem stron o spornych interesach ma ten skutek, że obowiązki tych stron należy ustalać w jednej sprawie, każde bowiem rozstrzygnięcie organu administracji państwowej wpływa na sytuację prawną tych stron równocześnie, a wniesienie odwołania przez jedną stronę czyni decyzję organu I instancji rozstrzygnięciem nieostatecznym również dla drugiej lub innych stron. 2. Wniesienie odwołania przez jedną stronę może być przesłanką do wydania przez organ I instancji nowej decyzji, ale - stosownie do treści art. 132 § 2 k.p.a. - tylko za zgodą strony drugiej i w braku takiej zgody organ I instancji jest obowiązany przekazać odwołanie organowi II instancji zgodnie z art. 133 k.p.a. 3. Potraktowanie przez organ I instancji odwołania strony jako wniosku o wznowienie postępowania i bezpodstawne skorzystanie z tego trybu wobec decyzji nieostatecznej stanowi rażące naruszenie prawa i z mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. skutkuje stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w wyniku tak wznowionego postępowania"). Wymaganie wniesienia odwołania przez wszystkie strony odnosi się do stron, którym organ pierwszej instancji doręczył (ogłosił) decyzję oraz które zawiadomił o wniesieniu odwołania przez jedną ze stron (W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie, 1962, s. 212). (...) W przypadku gdy zostaną spełnione przesłanki określone w art. 132 § 1 i 2, organ pierwszej instancji wydaje decyzję, w której uchyla lub zmienia zaskarżoną decyzję. W piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się, że organ, który wydał zaskarżoną decyzję, może ją uchylić lub zmienić tylko w przedmiocie i zakresie, w jakim została rozstrzygnięta tą decyzją (wyrok NSA w Warszawie z dnia 31 października 1989 r., IV SA 705/89, GAP 1990, nr 1, s. 43, w którym stwierdzono, że: "Organ, który wydał decyzję, jest uprawniony do uchylenia lub zmiany w trybie art. 132 k.p.a. tylko tej decyzji. Nie może więc w takim rozstrzygnięciu łączyć rozstrzygnięcia w sprawie odmiennej co do przedmiotu, nawet wówczas, gdy w sprawie występują ci sami uczestnicy postępowania").". Nie może w świetle powyższych uwarunkowań ulegać wątpliwości, że uwzględnienie przez Burmistrza w trybie uregulowanym w art.132 k.p.a. odwołania Powiatu od decyzji z dnia [...] lipca 2013 r., zawierającego oświadczenie o cofnięciu wniosku z dnia [...] listopada 2009 r., bez uzyskania zgody na zastosowanie trybu samokontroli od pozostałych stron postępowania środowiskowego, nie mogło miejsca w świetle wymagań art.132 § 2 k.p.a. 4. Stwierdzić w tej sytuacji należy, że obowiązkiem organu odwoławczego, rozpatrującego odwołania skarżącej i innych stron od decyzji samokontrolnej Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2013 r. winno było być: 1) uchylenie decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r., 2) rozpoznanie odwołania Powiatu od decyzji Burmistrza z dnia [...] lipca 2013 r., 3) uchylenie w wyniku rozpoznania wskazanego wyżej odwołania, na podstawie art.127 § 3 w związku z art.138 § 1 pkt 2 i art.105 § 1 k.p.a., decyzji Burmistrza z dnia [...] lipca 2013 r. i jednoczesne umorzenie postępowania w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań (w następstwie skutecznego cofnięcia wniosku przez wnioskodawcę, nie wymagającego już, na zasadzie art.105 § 1 k.p.a., zgody pozostałych stron). Zaniechanie przez SKO orzeczenia w powyższy sposób przesądza o obciążeniu wydanego w sprawie orzeczenia odwoławczego z dnia [...] września 2015 r. wskazanymi na wstępie naruszeniami przepisów postępowania administracyjnego. Dostrzegając te uchybienia Sąd orzekł na podstawie art.145 § 1 pkt lit.c i art.135 p.p.s.a. o uchyleniu: 1) zaskarżonej decyzji SKO z dnia [...] września 2015 r., 2) decyzji samokontrolnej Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2013 r., 3) decyzji Burmistrza z dnia [...] lipca 2013 r. oraz, na podstawie art.145 § 3 p.p.s.a. bezpośrednio o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji. 5. Z uwagi na zastosowanie przez Sąd instrumentu przewidzianego w art.145 § 3 p.p.s.a. i umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji, uprawomocnienie się niniejszego wyroku nie będzie rodziło konieczności wydawania przez Burmistrza orzeczenia w tym przedmiocie. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt lit.c, art.135, art.145 § 3 oraz art.200 p.p.s.a.