IV SA/Wa 367/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Przemysław Żmich, Protokolant st. ref. Agnieszka Jastrzębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] października 2016 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., dalej "SKO", "organ II instancji", na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej "K.p.a.", po rozpoznaniu odwołania J. P. od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta Z. z dnia [...] października 2016 r. Nr [...] odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pod nazwą : "Budowa obiektu do chowu trzody chlewnej o obsadzie 1000 sztuk tucznika w systemie rusztowym" na działce nr ew. [...] położonej w W. gm. Z., dalej "planowana inwestycja", uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i ustaliło środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu do chowu trzody chlewnej o obsadzie 1000 sztuk tucznika w systemie rusztowym na działce nr [...] położonej w W. gm. Z. i określiło następujące warunki jego realizacji: I. Na etapie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia należy podjąć następujące działania: 1) prace budowlane wykonywać przy użyciu sprawnego technicznie sprzętu, eksploatowanego i konserwowanego w sposób prawidłowy, który zapewni zabezpieczenie środowiska gruntowo -wodnego przed wyciekami płynów technicznych i paliw; 2) prace budowlane prowadzić w godzinach od 6:00 do 22:00; 3) na etapie realizacji przedsięwzięcia zabezpieczyć materiały pyliste przed rozwiewaniem (np. poprzez przykrywanie plandekami); 4) prace ziemne należy poprzedzić usunięciem z terenu planowanych wykopów warstwy urodzajnej gleby (humusu); glebę magazynować w wyznaczonym miejscu, w sposób który zabezpieczy ją przed zanieczyszczeniem; po zakończeniu robót budowlanych glebę wykorzystać, w miarę możliwości, w ramach zagospodarowania powierzchni na terenie przedmiotowego przedsięwzięcia tylko wtedy, gdy nie będzie zanieczyszczona substancjami niebezpiecznymi; nadmiar gleby przekazać uprawnionym podmiotom; 5) prace ziemne prowadzić bez konieczności odwodnienia wykopów; 6) na etapie realizacji i eksploatacji wodę pobierać z sieci wodociągowej; prowadzić rejestr zużycia wody; 7) na etapie realizacji przedsięwzięcia ścieki bytowe odprowadzać do szczelnych zbiorników bezodpływowych przewoźnych toalet; zbiorniki systematycznie opróżniać (nie można dopuścić do ich przepełnienia) przez uprawnione do tego celu podmioty, a ich zawartość wywozić do oczyszczalni ścieków; 8) powstające na etapie realizacji planowanego przedsięwzięcia odpady inne niż niebezpieczne magazynować selektywnie w wyznaczonym miejscu, w sposób zabezpieczający przed pyleniem, rozwiewaniem odpadów oraz zanieczyszczeniem środowiska gruntowo-wodnego; ww. odpady przekazywać uprawnionym odbiorcom do odzysku lub unieszkodliwienia; 9) powstające na etapie eksploatacji i ewentualnie mogące powstać na etapie realizacji przedmiotowej inwestycji odpady niebezpieczne magazynować w zamkniętych, szczelnych i oznakowanych pojemnikach, kontenerach lub innych opakowaniach, odpornych na działanie składników umieszczanych w nich odpadów, zlokalizowanych w wyznaczonym, ogrodzonym, zadaszonym miejscu o utwardzonym podłożu; miejsca magazynowania ww. odpadów oznaczyć i zabezpieczyć przed wstępem osób nieupoważnionych i zwierząt; ww. odpady przekazywać uprawnionym odbiorcom do odzysku lub unieszkodliwienia; 10) odpady inne niż niebezpieczne powstające na etapie eksploatacji planowanej inwestycji magazynować selektywnie w pojemnikach, kontenerach lub luzem na utwardzonym podłożu (w zależności od rodzaju odpadu), w sposób zabezpieczający przed możliwością powstawania odcieków i zanieczyszczenia środowiska gruntowo-wodnego; ww. odpady przekazywać uprawnionym odbiorcom do odzysku lub unieszkodliwiania; 11) gnojowicę gromadzić w szczelnych kanałach podrusztowych, a następnie wykorzystywać jako nawóz naturalny na gruntach rolnych własnych i/lub innych rolników (zgodnie z wymaganiami przepisów prawa o nawozach i nawożeniu) lub/i przekazywać innym uprawnionym odbiorcom jako odpad do zagospodarowania; 12) transport gnojowicy do miejsc przeznaczenia prowadzić za pomocą specjalistycznych pojazdów, w sposób zabezpieczający przed niezorganizowaną emisją odorów; 13) zwierzęta padłe do czasu wywozu z terenu przedsięwzięcia przechowywać w warunkach minimalizujących uciążliwość odorową, w miejscu o szczelnym podłożu, zabezpieczonym przed działaniem czynników atmosferycznych i dostępem osób nieupoważnionych oraz zwierząt, a następnie przekazywać na bieżąco uprawnionym odbiorcom do zagospodarowania; 14) zapewnić sprawne czyszczenie chlewni i systematyczny wywóz sztuk padłych; 15) zapewnić systematyczną konserwację silosów paszowych; 16) odpowietrzniki silosów zaopatrzyć w worki odpylające; 17) zastosować system pojenia zwierząt, minimalizujący zużycie wody; 18) czyszczenie i dezynfekcję pomieszczeń inwentarskich wykonywać w technologii wykluczającej powstawanie ścieków przemysłowych; 19) na etapie eksploatacji planowanego przedsięwzięcia ścieki bytowe odprowadzać do szczelnego zbiornika bezodpływowego; zbiornik systematycznie opróżniać (nie można dopuścić do jego przepełnienia) przez uprawnione do tego celu podmioty, a jego zawartość wywozić do oczyszczalni ścieków; 20) wody opadowe i roztopowe z powierzchni dachowych i terenów utwardzonych odprowadzać powierzchniowo na własny teren nieutwardzony w sposób nie powodujący zalewania terenów sąsiednich oraz niezmieniający stanu wody na gruncie, w szczególności kierunku odpływu wód opadowych ze szkodą dla gruntów sąsiednich; 21) prowadzić systematyczną kontrolę stanu technicznego wentylatorów w planowanym budynku; 22) system wodno-ściekowy oraz zbiorniki podrusztowe na gnojowicę regularnie i terminowo poddawać próbom szczelności i konserwacjom; wszelkie wykryte nieszczelności bądź awarie niezwłocznie usuwać. II.W dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy ooś (w projekcie budowlanym) należy uwzględnić następujące wymagania dotyczące ochrony środowiska: l)zaprojektowanie budynku inwentarskiego - chlewni w systemie chowu rusztowego, o obsadzie maksymalnej 1000 sztuk tuczników, 2) zainstalowanie w planowanym budynku inwentarskim maksymalnie 12 wentylatorów dachowych o maksymalnej wydajności 6900 m 3/h każdy oraz o poziomie mocy akustycznej nie większym niż 75,0 dB każdy, z odprowadzeniem zanieczyszczeń 12 emitorami pionowymi, otwartymi o średnicy maksymalnej 0,5 m i minimalnej wysokości ujścia emitora 7,0 m każdy, 3) zaprojektowanie 2 silosów paszowych o pojemności maksymalnej 30 Mg każdy, 4) zaprojektowanie szczelnego, bezodpływowego zbiornika na ścieki bytowe, 5) zaprojektowanie szczelnych, bezodpływowych zbiorników (basenów) podrusztowych na gnojowicę. II. Przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy ooś. Stan sprawy poprzedzający wydanie zaskarżonej decyzji przedstawiał się w sposób następujący. Decyzją Burmistrza Gminy i Miasta Z. z [...] października 2016 r. Nr [...], odmówiono określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia po nazwą "Budowa obiektu do chowu trzody chlewnej o obsadzie 1000 sztuk tucznika w systemie rusztowym na działce [...] położonej w W. gm. Z.. Organ I instancji uznał, że planowana inwestycja może negatywnie wpłynąć na pogorszenie stanu środowiska i może naruszyć zasadę zrównoważonego rozwoju i zasadę równości wobec prawa gdyż w pobliżu inwestycji działają już fermy trzody chlewnej które są uciążliwe dla mieszkańców (potwierdzają to protesty). W związku z tym sporządzony na potrzeby tego postępowania raport jest nie przekonujący, brak w nim poza tym analiz dotyczących eliminacji uciążliwości odorowych, nie dokonano analizy zagospodarowania gnojowicy i jej wpływu na wody powierzchniowe, gruntowe i glebę, wątpliwości budzi też analiza konfliktów społecznych, nie rozważono wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, a inwestycja może wpłynąć negatywnie na najbliższe tereny i stanowić źródło nasilających się konfliktów społecznych. Odwołanie złożył J. P. zarzucając naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (D.U. 2016, poz, 353), dale "uioś", ustawa ocenowa", nie wzięcie po uwagę pozytywnej opinii RDOŚ w W., fakt, że planowana inwestycja ma być zrealizowana na terenie ubogim przyrodniczo, w odległości 100 m od zwartego terenu zabudowy, bez występowania na nim form ochrony przyrody, mieszcząca się w zakresie działalności rolniczej, nie wpływająca negatywnie na te tereny, z zachowaniem standardów ochrony środowiska w tym jakości powietrza, bez przekroczenia normatywnych dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń. Zaprojektowano pasy drzew i krzewów stanowiące tzw. zielony filtr, z zastosowaniem nowoczesnych technologii które zminimalizują negatywny wpływ inwestycji na komfort i zdrowie mieszkańców. Nieprzyjemne zapachy będą uciążliwe wyłącznie przy złych warunkach atmosferycznych i pracach związanych z opróżnianiem zbiorników na gnojowicę. Ponadto wskazano, że tego rodzaju decyzja nie jest decyzją uznaniową a odmowa jej wydania może nastąpić wyłącznie gdy zaistnieją przesłanki ustawowe. Ponownie rozpoznając sprawą organ II instancji stwierdził że podstawę materialno - prawną do rozpoznania przedmiotowej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 71), dalej "rozporządzenie". Planowana inwestycja zaliczana jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy uooś oraz w § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), tj. "chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP)". Planowane przedsięwzięcie ma polegać na budowie obiektu do chowu trzody chlewnej o obsadzie 1000 sztuk tucznika w systemie rusztowym na działce nr [...] położonej w miejscowości W. gm. Z.. W ramach planowanego przedsięwzięcia ma zostać wybudowany budynek chlewni o łącznej powierzchni zabudowy ok. 1060 m2 do chowu trzody chlewnej w systemie rusztowym (bezściełowym). Maksymalna obsada wyniesie 1000 sztuk tucznika, zaś maksymalna wielkość chowu 140 DJP. W budynku powstaną także szczelne zbiorniki (baseny) podrusztowe do magazynowania gnojowicy o pojemności min.1110 m3. Chlewnię będzie wentylować 12 wentylatorów dachowych z odprowadzeniem zanieczyszczeń 12 emitorami pionowymi. Pasze mają być magazynowane w 2 silosach paszowych, powstanie również wewnętrzna infrastruktura drogowa o utwardzonej nawierzchni żwirowej, ogrodzenie stałe wraz z bramą wjazdową oraz pas zieleni izolacyjnej. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 79 ust. 1 uioś, organ pierwszej instancji zapewnił społeczeństwu udział w prowadzonym postępowaniu na każdym jego etapie, poprzez wywieszenie w Urzędzie Gminy i Miasta Z. oraz w miejscu planowanego przedsięwzięcia (miejscowość W. gm. Z.) zawiadomienia wydanego w trybie art. 33 ust. 1 uioś oraz poprzez zamieszczenie na stronie internetowej Urzędu. W aktach sprawy znajduje się raport oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przedłożony przez inwestora i następnie uzupełniony. Ponadto organ orzekający w sprawie w pierwszej instancji uzyskał wymagane przepisem art. 77 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 uioś uzgodnienie dla planowanego przedsięwzięcia od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W., który to organ jednocześnie uzgodnił warunki, pod którymi przedsięwzięcie to może być realizowane oraz pozytywną opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z.. W przywołanych aspektach postępowanie w sprawie wydania zaskarżonej decyzji jest zatem zgodne z obowiązującym prawem, jednakże sama decyzja zawiera inne wady uniemożliwiające utrzymanie jej w obrocie prawnym. Organ podzielił zarzuty odwołania co do braku uznaniowości organu przy wydawaniu tego rodzaju decyzji i wskazał na ustawowe przesłanek uzasadniających odmowę wydania decyzji środowiskowej tj. gdy istnieje: - niezgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, - wydana zostanie odmowa uzgodnienia warunków realizacji przez organy uzgadniające, - brak zgody inwestora na realizację przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez organ innym niż zawarty we wniosku, - niezgodność z przepisami szczególnymi, - wykazany zostanie w raporcie oddziaływania na środowisko negatywny wpływ danego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. - gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza. Powołując art. 80 i 61 ust. 2 uioś, organ wskazał na obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, co polega na weryfikacji raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskaniu wymaganych ustawą opinii i uzgodnień i zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Z kolei przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 1 uioś, obliguje organ do zawarcia w uzasadnieniu wydanej decyzji, niezależnie od wymagań określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego : a) informacji o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, b) informacji, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: - ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, - uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78, - wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, c) uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4; Uzgodnienie dokonane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. ma dla organu orzekającego w sprawie "środowiskowej" charakter wiążący. W przedmiotowej sprawie planowane przedsięwzięcie zostało uzgodnione pozytywnie przez RDOŚ w W., tak więc jego treść powinna zdeterminować przyjęte przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie. Opinia zaś (w tym przypadku pozytywna) PPIS w Z. (jak to wskazano powyżej) nie mogła mieć decydującego wpływu na podjęte orzeczenie. Ponadto zgodnie z art. 80 ust. 2 uioś, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli plan ten został uchwalony. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej wyraźnie stwierdza, iż teren planowanej inwestycji objęty jest zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lokalizacji elektrowni wiatrowych W., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2009 r. Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z planem wskazany teren oznaczony jest symbolem 15R (użytki rolne) - uprawy polowe, łąki, pastwiska z drogami dojazdowymi do pól i zielenią śródpolną; na terenie tym dopuszczono możliwość realizacji obiektów związanych z hodowlą i produkcją rolną, bez funkcji mieszkaniowej. Nie można zatem uznać, iż planowana inwestycja byłaby niezgodna z ustaleniami planu. Ponadto w stosunku do wpływu inwestycji na obszar Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 stwierdzono, iż planowane przedsięwzięcie ma powstać poza obszarami poddanymi ochronie na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r., poz. 1651 ze zm.). Najbliżej położony obszar Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 - [...] i [...]znajduje się w odległości 2,2 km od terenu planowanej inwestycji. Tak realizacja, jak i eksploatacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie oddziaływać negatywnie na środowisko przyrodnicze i nie wpłynie negatywnie na krajobraz. Nie stwierdzono również niezgodności planowanej inwestycji z przepisami szczególnymi. Nie zaistniała również sytuacja, w której organy współdziałające odmówiłyby uzgodnienia warunków realizacji - w przedmiotowej sprawie została wydana pierwotnie opinia pozytywna, następnie zaś tzw. "milcząca zgoda" PPIS w Z., zaś RDOŚ w W. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki realizacji inwestycji. Z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza. Tak więc zdaniem organu II instancji nie wystąpiły przesłanki negatywne uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia określone w prawie materialnym. Oceniając raport Kolegium wskazało, iż przedłożony przez inwestora raport (kilkakrotnie uzupełniany) zawiera racjonalny wariant alternatywny. Autor raportu proponuje zamiast wariantu inwestorskiego tj. budowy budynku chlewni w systemie rusztowym, budowę chlewni w systemie ściołowym (o takiej samej obsadzie). Jak zaznaczono w uzupełnieniu do raportu, przy ściołowym systemie chowu warunkiem podstawowym jest zapewnienie czystej i suchej ściółki w ilości pozwalającej każdemu zwierzęciu na stworzenie higienicznego stanowiska. Wilgotna ściółka zwiększa ilość pary w powietrzu, co przy wyższej temperaturze stwarza warunki do rozwoju patogennej mikroflory, ta zaś stanowi źródło schorzeń układu oddechowego zwierząt. Na podstawie prowadzonych badań można stwierdzić, iż największa ilość grzybów i bakterii występuje właśnie w systemie ściołowym, głównie u świń. Najczęstsze wśród bakterii to pałeczki Gram-ujemne z rodzaju Salmonella, Klebsiella, Pseudomonas i Escherichia coli oraz bakterie z grupy ziarniniaków. Ściółka wilgotna sprzyja też rozwojowi drożdży i pleśni. W systemie ściołowym podstawowym materiałem jest słoma, którą należy ciąć na sieczkę, a to prowadzi do zwiększenia zapylenia powietrza. "Obecnie wielu autorów podkreśla duże zanieczyszczenia powietrza chlewni pyłami, a w szczególności kurzem. Kurz w chlewni składa się przede wszystkim z drobnych cząsteczek łuszczącego się naskórka, paszy oraz ściółki i odchodów zwierząt. Im drobniejsze są cząsteczki zanieczyszczeń, tym szybciej mogą przenikać do układu oddechowego powodując nasilenie się różnego rodzaju odczynów i reakcji alergicznych. Pozytywnym aspektem chowu trzody chlewnej na głębokiej ściółce jest małe znaczenie ciepłochronności przegród budowlanych. Jest to spowodowane tym, że sam obornik, podlegając procesom prawidłowej fermentacji, redukuje ciepło, dostarczając w pomieszczeniu jego znacznych ilości, a nawet częściowo ogrzewając same zwierzęta. " Jakkolwiek na podstawie badań można stwierdzić, iż w obu systemach chowu nie występują znaczne różnice w sferze zachorowalności i śmiertelności zwierząt, to jednak chów na ściółce charakteryzuje się większym ryzykiem wystąpienia nosicielstwa Salmonelli. Wyższe są również koszty utrzymania obiektów z głęboką ściółką niż w chlewniach z podłogą rusztową. W systemie rusztowym mniejsze jest również zapotrzebowanie terenu dla jednego zwierzęcia, a także łatwiejszy sposób gospodarowania nawozami naturalnymi, gdyż w procesie powstaje wyłącznie gnojowica. Przy systemie ściołowym pozyskiwanie słomy (jej prasowanie i zbiór) generuje wyższe koszty, koniecznym staje się również wywożenie obornika. W technologii rusztowej łatwiejsze jest usuwanie odchodów oraz utrzymanie czystości. Na podstawie przeprowadzonych obliczeń autor raportu stwierdza, iż w przypadku chowu rusztowego (proponowanego przez inwestora) emisja NH3 (amoniaku) będzie o ok. 64 % niższa niż w przypadku chowu ściołowego, zaś produkcja azotu będzie porównywalna. Ponadto podkreślono, iż eksploatacja przedsięwzięcia w wariancie alternatywnym nie stworzy zagrożenia dla ziemi, wód podziemnych i powierzchniowych oraz nie będzie negatywnie oddziaływać na na środowisko. Nadmierna emisja NH3 mogłaby powodować zwiększone zakwaszenie powierzchni ziemi (amoniak trafia do gleby i w niej podlega biologicznemu utlenieniu). Funkcjonowanie fermy nie spowoduje również uciążliwości akustycznych, planowane przedsięwzięcie w wariancie alternatywnym nie doprowadzi do naruszenia standardów jakości środowiska w zakresie emisji hałasu. Realizacja inwestycji nie zagrozi również środowisku przyrodniczemu, tj. roślinom i zwierzętom. ,Reasumując stwierdzono, że planowane przedsięwzięcie w zaproponowanych warunkach lokalizacyjno-środowiskowych i rozwiązaniach chroniących środowisko nie będzie negatywnie oddziaływać na ludzi, środowisko przyrodnicze, klimat, krajobraz, obiekty i obszary przyrodniczo chronione, przede wszystkim ze względu na specyfikę i stronę oddziaływania na środowisko m. in. przedsięwzięcie rolnicze. Obiekt stacjonarny i niski, oddziaływania przedsięwzięcia lokalnie ograniczone do terenu inwestora nieprzedstawiającego cennych walorów przyrodniczych, prawidłowa gospodarka nawozem naturalnym oraz brak zagrożenia dla fauny i siedlisk istotnych dla jej ochrony i występowania - na każdym z etapów przedsięwzięcia. " Przedstawiony przez inwestora wariant alternatywny uznano za racjonalny gdyż przeprowadzona analiza ewentualnych emisji substancji do powietrza w systemie chowu planowanym przez inwestora (chów rusztowy) oraz w systemie ściołowym (dla wariantu alternatywnego), pozwala na uznanie, iż emisje amoniaku będą zdecydowanie niższe w przypadku wariantu inwestorskiego. Ponadto w systemie chowu ściołowego oprócz gnojowicy powstawałby obornik, co wiązałoby się z koniecznością jego zagospodarowania i okresowego wywożenia, tym samym zwiększając emisję substancji złowonnych. Inwestor w raporcie przedstawił wariant alternatywny, wykonał stosowne pomiary i w wyniku obliczeń oraz analiz uznał, iż chów świń w systemie ściółki płytkiej (zamiast w systemie rusztowym) byłby bardziej szkodliwy dla środowiska, gdyż taki system chowu powodowałby większe emisje do środowiska substancji szkodliwych, tj. głównie amoniaku i azotu. Organ II instancji uznał, że organ I instancji przyczyny odmowy uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji sprowadza do braku ustawy odorowej, zasady przezorności i zaistniałych konfliktów społecznych. Zdaniem Kolegium sam brak ustawy odorowej nie może stanowić podstawy do odmówienia inwestorowi uzgodnienia warunków realizacji inwestycji. Ustawodawca nie uzależnia bowiem odmowy od tej przesłanki, a poza tym idąc tym tropem rozumowania realizacja jakiejkolwiek fermy drobiu czy chlewni w terenie kraju nie byłaby w ogóle możliwa. W ustawie wyraźnie wskazano, jakie okoliczności organy powinny brać pod uwagę w sprawach "środowiskowych", jednak organ I instancji skupił się wyłącznie na braku regulacji prawnych dotyczących emisji odorów, emisji substancji złowonnych do powietrza, które generują (w tym przypadku liczne) konflikty społeczne oraz na zasadzie przezorności. Jak natomiast wykazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w sprawie nie zaistniały ustawowe przesłanki uzasadniające odmowę określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji (takie jak niezgodność z obowiązującym planem, niezgodność z przepisami szczególnymi, negatywny wpływ na obszar prawnie chroniony Natura 2000 itp.). Zgodnie z przedłożoną dokumentacją teren działki inwestycyjnej obecnie użytkowany jest rolniczo, pokryty jest roślinnością niską, pozbawiony drzew i krzewów. W bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się: - od zachodu i południa - drogi, dalej użytki rolne, - od wschodu - chlewnia innego właściciela (w trakcie realizacji) oraz droga gminna, dalej zabudowa zagrodowa wsi W.; - od północy - użytki rolne. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest w odległości ok. 200 m od terenu przedmiotowego przedsięwzięcia. Teren przedmiotowej inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu lokalizacji elektrowni wiatrowych fragmentów miejscowości W. i B., gmina Z., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Z. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. (Dz. U. Woj. [...]. z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przedmiotowe przedsięwzięcie położone jest w obrębie terenu oznaczonego symbolem 15R - użytki rolne: uprawy polowe, łąki, pastwiska z drogami dojazdowymi do pól i zielenią śródpolną, na którym dopuszcza się możliwość realizacji obiektów związanych z hodowlą i produkcją rolną, bez funkcji mieszkaniowej. W trakcie realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia wystąpi emisja substancji do powietrza oraz hałasu, spowodowana eksploatacją sprzętu budowlanego i środków transportu. Uciążliwości związane z realizacją planowanej inwestycji będą okresowe i ustąpią po zakończeniu prac budowlanych. W celu zminimalizowania emisji substancji do powietrza, podczas prowadzenia prac budowlanych będzie stosowany sprzęt sprawny technicznie, eksploatowany i konserwowany w sposób prawidłowy. Materiały pyliste zostaną zabezpieczone przed rozwiewaniem (np. poprzez przykrywanie plandekami). Ponadto prace uciążliwe akustycznie wykonywane będą w godzinach od 6.00 do 22.00. Prace ziemne poprzedzone będą usunięciem z podłoża (na obszarze planowanych prac ziemnych) warstwy gleby (humusu). Gleba magazynowana będzie w wyznaczonym miejscu, w sposób który zabezpieczy ją przed zanieczyszczeniem. Po zakończeniu robót budowlanych gleba będzie wykorzystana w miarę możliwości (tylko, gdy nie zostanie ona zanieczyszczona substancjami niebezpiecznymi) na terenie ww. przedsięwzięcia w ramach zagospodarowania powierzchni, a jej nadmiar przekazany będzie uprawnionym podmiotom. Zgodnie z przedłożoną dokumentacją na terenie inwestycyjnym woda gruntowa występuje na głębokości od ok. 1,3 do ok. 1,5 m p.p.t. Planowane prace budowlane i ziemne prowadzone będą powyżej ww. głębokości występowania wód gruntowych. W związku z powyższym realizacja przedmiotowej inwestycji nie będzie wymagała prowadzenia prac odwodnieniowych. Na etapie realizacji przedsięwzięcia woda pobierana będzie z sieci wodociągowej. W celu kontroli zużycia wody, wielkość jej poboru będzie monitorowana i ewidencjonowana. Ścieki bytowe będą odprowadzane do szczelnych zbiorników bezodpływowych przewoźnych toalet. Zbiorniki będą systematycznie opróżniane przez uprawniony do tego celu podmiot, a ich zawartość wywożona będzie do oczyszczalni ścieków. Powstające na etapie realizacji planowanego przedsięwzięcia odpady inne niż niebezpieczne magazynowane będą selektywnie w wyznaczonym miejscu, w sposób zabezpieczający przed pyleniem, rozwiewaniem odpadów oraz zanieczyszczeniem środowiska gruntowo-wodnego. Powstające na etapie eksploatacji i ewentualnie mogące powstać na etapie realizacji planowanego przedsięwzięcia odpady niebezpieczne magazynowane będą w zamkniętych, szczelnych i oznakowanych pojemnikach, kontenerach lub innych opakowaniach, odpornych na działanie składników umieszczanych w nich odpadów, zlokalizowanych w wyznaczonym, ogrodzonym, zadaszonym miejscu o utwardzonym podłożu. Miejsca magazynowania ww. odpadów zostaną oznaczone i zabezpieczone przed wstępem osób nieupoważnionych i zwierząt. Powstające na etapie eksploatacji planowanej inwestycji odpady inne niż niebezpieczne będą magazynowane selektywnie w pojemnikach, kontenerach lub luzem na utwardzonym podłożu (w zależności od rodzaju odpadu), w sposób zabezpieczający przed możliwością powstawania odcieków i zanieczyszczenia środowiska gruntowo-wodnego. Wszystkie ww. odpady przekazywane będą uprawnionym odbiorcom do odzysku lub unieszkodliwienia. Gnojowica magazynowana będzie w szczelnych kanałach podrusztowych, a następnie przekazywana będzie do rolniczego wykorzystania jako nawóz naturalny na gruntach rolnych własnych i/lub innych rolników (zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu - Dz. U. z 2015 r. poz. 625) lub/i przekazywana będzie innym uprawnionym odbiorcom jako odpad do zagospodarowania. Zwierzęta padle, do czasu wywozu z terenu planowanego przedsięwzięcia, przechowywane będą w miejscu o szczelnym podłożu, zabezpieczonym przed działaniem czynników atmosferycznych i dostępem osób nieupoważnionych oraz zwierząt, a następnie przekazywane na bieżąco uprawnionym odbiorcom do zagospodarowania. Źródłami emisji substancji do powietrza na etapie eksploatacji przedsięwzięcia będą środki transportu (wykorzystywane do zasiedlania budynku, dowozu paszy, odbioru gnojowicy, ścieków i sztuk padłych) poruszające się po terenie planowanej inwestycji. Wprowadzono warunek dotyczący liczby i parametrów planowanych do zainstalowania w chlewni wentylatorów dachowych oraz liczby i pojemności planowanych silosów paszowych. W celu zminimalizowania emisji substancji odorotwórczych transport gnojowicy do miejsc przeznaczenia prowadzony będzie w sposób zabezpieczający przed niezorganizowaną emisją odorów, za pomocą specjalistycznych pojazdów. Sztuki padłe, do czasu ich wywozu z terenu przedsięwzięcia, przechowywane będą w warunkach minimalizujących uciążliwość odorową. Ponadto emisja substancji do powietrza będzie ograniczana dzięki sprawnemu czyszczeniu budynku chlewni i systematycznemu wywozowi sztuk padłych. Dodatkowo w celu minimalizacji emisji pyłu do powietrza zapewniona będzie systematyczna konserwacja silosów paszowych, a odpowietrzniki silosów zaopatrzone zostaną w worki odpylające. Przeprowadzona w raporcie uooś analiza rozprzestrzeniania się substancji w powietrzu na etapie eksploatacji planowanego przedsięwzięcia wykazała, że przy zachowaniu warunków określonych w postanowieniu, dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu zostaną dotrzymane. W chwili obecnej w Polsce brak jest możliwości oceny uciążliwości odorowej planowanej inwestycji, gdyż brak jest odpowiednich aktów prawnych regulujących te kwestie. Jednakże przeprowadzona ocena oddziaływania planowanej inwestycji na powietrze wykazała, iż na etapie eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia, poziomy substancji odoroczynnych, takich jak amoniak czy siarkowodór, pochodzących z procesu technologicznego, nie spowodują przekroczenia aktualnie obowiązujących norm w tym zakresie, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87). Biorąc pod uwagę charakter i skalę planowanego przedsięwzięcia, nie przewiduje się jego znaczącego oddziaływania na klimat. W czasie eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia głównym źródłem hałasu będą wentylatory w budynku inwentarskim oraz środki transportu, poruszające się po terenie inwestycji. W planowanej chlewni zastosowanych będzie maksymalnie 12 wentylatorów dachowych o poziomie mocy akustycznej nie większym niż 75,0 dB każdy. W celu zminimalizowania emisji hałasu prowadzona będzie systematyczna kontrola stanu technicznego wentylatorów. Przeprowadzone w raporcie uooś obliczenia rozprzestrzeniania się hałasu wykazały, że podczas eksploatacji planowanego przedsięwzięcia, przy zachowaniu określonych w sentencji postanowienia warunków, dopuszczalne poziomy hałasu na terenach chronionych akustycznie będą dotrzymane. Na etapie eksploatacji przedmiotowa chlewnia zaopatrywana będzie w wodę z sieci wodociągowej. W celu kontroli zużycia wody, wielkość jej poboru będzie monitorowana i ewidencjonowana. Woda zużywana będzie do pojenia trzody chlewnej, czyszczenia pomieszczeń chowu oraz do celów socjalno-bytowych. W celu kontroli zużycia wody, wielkość jej poboru będzie monitorowana i ewidencjonowana. Do pojenia zwierząt stosowany będzie automatyczny system (poidła smoczkowe), minimalizujący zużycie wody. Po zakończeniu cyklu produkcyjnego i wywiezieniu gnojowicy wykonywane będzie czyszczenie i dezynfekcja pomieszczeń inwentarskich w technologii wykluczającej powstawanie ścieków przemysłowych. Ruszty będą opłukiwane myjką ciśnieniową, a powstałe w ten sposób zanieczyszczenia o składzie zbliżonym do gnojowicy spływać będą do zbiorników (basenów) podrusztowych i będą mogły być zagospodarowane tak, jak gnojowica. Powstające na etapie eksploatacji przedsięwzięcia ścieki bytowe odprowadzane będą do szczelnego zbiornika bezodpływowego. Zbiornik ten będzie systematycznie opróżniany przez uprawniony do tego celu podmiot, a ścieki wywożone do oczyszczalni ścieków. Wody opadowe i roztopowe z powierzchni dachowych oraz terenów utwardzonych odprowadzane będą powierzchniowo na własny teren nieutwardzony w sposób nie powodujący zalewania terenów sąsiednich oraz niezmieniający stanu wody na gruncie, w szczególności kierunku odpływu wód opadowych ze szkodą dla gruntów sąsiednich. System wodno-ściekowy oraz zbiorniki podrusztowe będą regularnie i terminowo poddawane próbom szczelności i konserwacjom. Wszelkie wykryte nieszczelności bądź awarie będą niezwłocznie usuwane. Teren przedmiotowej inwestycji oraz jego najbliższe otoczenie to grunty orne, drogi gminne oraz zabudowa zagrodowa wsi W., położona na wschód od terenu planowanej inwestycji. Działka inwestycyjna pokryta jest roślinnością niską oraz pozbawiona drzew i krzewów. Ze względu na ingerencję człowieka nie stwierdzono tutaj rzadkich i unikalnych gatunków flory i fauny, lęgowisk czy gniazd ptasich, ani szczególnego obszaru przemieszczania, odpoczynku i żerowania dzikich ptaków i ssaków. Obszar działki inwestycyjnej, obejmującej projektowaną chlewnię wraz z obiektami towarzyszącymi, zostanie ogrodzony i odizolowany zaprojektowanymi pasami zieleni nisko i wysokopiennej, szczególnie od strony wschodniej, tj. od strony zwartej zabudowy zagrodowej wsi W.. Planowane przedsięwzięcie zlokalizowane będzie poza obszarami poddanymi ochronie na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r. poz. 1651, ze zm.). Najbliżej położony obszar Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 - [...] i [...]znajduje się w odległości 2,2 km od terenu planowanej inwestycji. W związku z tym organ stwierdził, że zarówno realizacja, jak i eksploatacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie oddziaływać negatywnie na środowisko przyrodnicze oraz nie wpłynie negatywnie na krajobraz. Po zapoznaniu się z charakterem przedmiotowego przedsięwzięcia, biorąc pod uwagę jego lokalizację, stwierdził brak znaczącego negatywnego wpływu realizacji inwestycji na przyrodę. Ze względu na charakter planowanego przedsięwzięcia, a także jego lokalizację nie stwierdzono możliwości wystąpienia transgranicznego oddziaływania. Na terenie planowanego przedsięwzięcia i w jego otoczeniu nie występują zabytki chronione na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ponadto RDOŚ w W., prowadząc postępowanie, nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy uooś, biorąc pod uwagę w szczególności następujące okoliczności: 1) posiadane na etapie wydawania postanowienia dane na temat planowanego przedsięwzięcia i elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko pozwalają wystarczająco ocenić jego oddziaływania na środowisko i ustalić warunki jego realizacji; 2) ze względu na rodzaj i charakterystykę planowanego przedsięwzięcia oraz jego powiązania z innymi przedsięwzięciami nie wystąpi ponadnormatywne kumulowanie się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się obecnie na obszarze, na który będzie oddziaływać przedmiotowe przedsięwzięcie; 3) nie stwierdzono możliwości negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody. W związku z powyższym Kolegium uznało, że skoro w przedmiotowej sprawie nie zaistniała jakakolwiek negatywna przesłanka uzasadniająca odmowę uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia a analiza raportu i uzupełnień do niego wykazała, iż eksploatacja planowanej inwestycji nie spowoduje negatywnych, ponadnormatywnych emisji do środowiska, RDOŚ w W. (organ wyspecjalizowany) uzgodnił środowiskowe uwarunkowania planowanej inwestycji, zaś organ I instancji nie wykazał w zaskarżonej decyzji, iż w sprawie miały miejsce okoliczności uzasadniające odmowę uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań, to w związku z tym uchylił zaskarżoną decyzję w całości i uzgodnił środowiskowe warunki dla planowanego przedsięwzięcia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodło, będące uczestnikiem postępowania, stowarzyszenie [...] z siedzibą w B., zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie: 1. przepisów prawa, skutkujące nieważnością decyzji tj. art. 33 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (zwana dalej ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku) poprzez nieprzeprowadzenie prawidłowej procedury informowania społeczeństwa o toczącym się postępowaniu i tym samym niezapewnienie społeczeństwu udziału w kontrolowanej procedurze zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji, co stanowiło rażące naruszenie prawa i zgodnie z art. 156 §1 pkt 2 kpa winno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji, 2. przepisów postępowania skutkujące wznowieniem postępowania tj. 2.1. art. 24 §1 pkt 1 kpa poprzez fakt uczestniczenia wnioskodawcy – J. P., w niniejszym postępowaniu w charakterze Sołtysa wsi W., który był zobowiązany do wywieszenia obwieszczeń wydawanych zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku na tablicy ogłoszeń we wsi W., 2.2. art. 10 § 1 kpa i art. 28 kpa poprzez naruszenie prawa stron do czynnego udziału w postępowaniu na skutek wadliwego ustalenia kręgu stron i przyjęcie, że stronami są wyłącznie właściciele nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja i brak ustaleń co do oddziaływania planowanej inwestycji na inne nieruchomości, 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. - art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez wydanie decyzji bez uwzględnienia wyników postępowania z udziałem społeczeństwa, - art. 62 ust. 1 pkt a, b, d i ust 2 w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez ich niezastosowanie i nie dokonanie ustaleń co do wpływu planowanej inwestycji na życie i zdrowie ludzi oraz na dobra materialne, - art. 66 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji z pominięciem tego przepisu, podczas gdy z akt sprawy wynika, że Raport był niekompletny, -art. 77 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez jego nieprawidłową interpretację polegającą na przyjęciu, że postanowienie regionalnego dyrektora ochrony środowiska ma zawsze charakter wiążący, 4. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj.: - art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez nieuzasadnienie swego stanowiska dotyczącego stwierdzenia braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, - art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu decyzji informacji o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, -art. 7,77 §1, 80 i 107 §1 i 3 kpa poprzez niepodejmowanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przede wszystkim poprzez brak weryfikacji spełnienia przez raport wymogów określonych w art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, -art. 7,77 §1, 80, 107 §1 i 3 kpa poprzez wybiórczą a nie całościową ocenę materiału dowodowego, w tym wydanie decyzji bez odniesienia się do pisma sporządzonego przez konsultanta firmy E. Sp. z o.o. p. A. S. dot. analizy przeprowadzonych badań siły i kierunków wiatrów, a ponadto przez błędne uzasadnienie decyzji polegające na braku przedstawienia dowodów na których oparło się SKO wydając decyzję, a którym odmówił mocy dowodowej i z jakich powodów, -art. 36 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i art 89 § 2 kpa poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, pomimo iż niniejszym postępowaniu ujawniły się konflikty społeczne związane z planowaną inwestycją, a w toku sprawy zostały zgłoszone liczne protesty. -art. 84 §1 kpa poprzez niezwrócenie się do biegłego o wydanie opinii w sprawie, pomimo iż rozstrzygnięcie sprawy wymagało wiadomości specjalnych takich jak np. kwestia weryfikacji emisji poszczególnych substancji do powietrza. Postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. (zwanego dalej RDOŚ) zarzuciło naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 77 ust. 4 pkt 1 w zw. Z art. 66 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez uzgodnienie realizacji przedsięwzięcia oraz określenie warunków tej realizacji, w sytuacji gdy Raport złożony w niniejszej sprawie był niekompletny, 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez brak podjęcia wszelkich czynności celem ustalenia stanu faktycznego, brak zebrania całego materiału dowodowego. Wniesiono o o stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji w całości a w przypadku uznania przez Sąd, iż nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności, wniesiono o uchylenie tej decyzji w całości. Na podstawie art. 135 ppsa wniesiono o uchylenie postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2016 r. w całości. Na podstawie art. 200 ppsa wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił stan sprawy stwierdzając, że nie zgadza się z wydaną w sprawie decyzją organu pierwszej instancji, jak również ma szereg zastrzeżeń do postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. Decyzja zarówno organu pierwszej jak i drugiej instancji dotknięta jest wadami, które skutkują ich nieważnością. Organ II instancji nie zweryfikował w żaden sposób czy organ I instancji prawidłowo podał do informacji publicznej wiadomości, o których mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji, a co więcej, sam w toku postępowania dopuszczał się naruszenia w/w przepisów. W aktach sprawy brakuje informacji na temat wywieszania obwieszczeń we wsi W.. W aktach sprawy znajdują się jedynie potwierdzenia odbioru wezwań do wykonania obowiązku wywieszenia obwieszczenia na tablicy ogłoszeń, nie ma natomiast adnotacji osób uprawnionych o wykonaniu tego obowiązku. Podkreślono że sołtysem wsi W. - a więc osobą zobowiązaną do wypełnienia obowiązku wywieszenia ogłoszenia jest sam Inwestor- J. P.. Wezwania do wykonania obowiązku wywieszenia obwieszczeń wydawanych przez Burmistrza Gminy i Miasta Z. na tablicy ogłoszeń we Wsi W. początkowo kierowane były do trzech osób – J. P. (Sołtysa wsi W.), A. K. (Rada Sołectwa W.) i E. J.. Następnie zaniechano tego i korespondencja była kierowana wyłącznie do "Sołtysa wsi W." bez imiennego wskazania tej osoby. Doszło do naruszenie art. 24 §1 pkt 1 kpa poprzez fakt uczestniczenia wnioskodawcy – J. P., w niniejszym postępowaniu w charakterze Sołtysa wsi W., który był zobowiązany do wywieszenia obwieszczeń wydawanych zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku na tablicy ogłoszeń we wsi W.. Już sam fakt, że postępowanie dotyczyło osoby Sołtysa wsi W. rodził obowiązek jego wyłączenia z udziału w niniejszym postępowaniu. Tymczasem Sołtys wsi W. sam nie wyłączył się z uczestnictwa w niniejszej sprawie, to również organy I jak i II instancji nie zwróciły na to uchybienie uwagi. Organy obu instancji nie dokonały nawet kontroli prawidłowego wykonania obowiązków przez Sołtysa wsi W.. Takie postępowanie narusza nie tylko art. 24 §1 pkt 1 kpa, ale powoduje poważne podważenie zaufania obywateli do organów administracji publicznej. W niniejszej sprawie organy obu instancji rażąco naruszyły art. 10 § 1 k.p.a. i art. 28 k.p.a. Burmistrz Gminy i Miasta Z. nie przedstawił w uzasadnieniu decyzji w jaki sposób ustalił krąg stron postępowania, zaś analiza akt sprawy prowadzi do wniosku że za strony postępowania zostali uznani wyłącznie właściciele nieruchomości bezpośrednio graniczących z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja. Zarówno organ I jak II instancji nie zawiadomiły o toczącym się postępowaniu przede wszystkim właścicieli nieruchomości sąsiednich znajdujących się vis a vis nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, w tym właścicieli działek - nr [...],[...], [...],[...], [...], [...], [...], [...]. Organy obu instancji nie dokonały ustaleń w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji i potrzeby ustalenia szerszego kręgu stron postępowania. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, w przypadku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, problematyka istnienia interesu prawnego do bycia stroną w postępowaniu musi być łączona z oceną projektowanej inwestycji na środowisko (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 stycznia 2009 r., II SA/Bk 842/07, LEX nr 486235), zwłaszcza w kontekście analizy przedłożonego raportu oddziaływania na środowisko. Tym samym przymiot strony w sprawach o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mają podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości mieszczących się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 lutego 2008 r" II SA/Op 578/07, LEX nr 510776, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2009 r., II OSK 1476/08). Właściciele w/w działek w ogóle nie brali udziału w toczącym się postępowaniu. Zarówno organ I jak i II instancji nie zawiadamiały ich o prowadzonych czynnościach oraz wydanych decyzjach. Powyższe jednoznacznie pokazuje, że została naruszona podstawowa zasada postępowania administracyjnego wyrażona w art. 10 kpa zobowiązująca organy administracyjne do zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu. Organ II instancji w ogóle nie wziął pod uwagę wyników postępowania z udziałem społeczeństwa, które wskazywało na negatywne oddziaływanie planowanej inwestycji na środowisko w tym odory. Organ wskazał jedynie, że w obowiązującym systemie prawnym nie istnieją normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów podczas gdy brak normatywnych podstaw określających parametry stężeń substancji zapachowych w powietrzu nie zwalnia organów z obowiązku analizy w tym zakresie. Podstawę ustaleń powinny stanowić przede wszystkim skala zjawiska oraz możliwy zakres środków służących ograniczeniu uciążliwości. Organ pominął fakt, że w okolicy funkcjonują już chlewnie i fermy drobiu. Tak m.in. chlewnia syna inwestorów na działce o nr ew. [...]. Pominął też kwestie podnoszone przez społeczeństwo dotyczące obaw, że w sąsiedztwie przedsięwzięcia mogą wystąpić owady i mikroorganizmy, a zatem przedsięwzięcie niesie za sobą niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia mieszkańców. Takie działanie organu stanowi oczywiste naruszenie art. 80 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W niniejszej sprawie zarówno organ I jak II instancji zaniechały analizy oraz oceny wpływu inwestycji na dobra materialne innych uczestników postępowania oraz uwag społeczeństwa. Organy całkowicie zaniechały przeprowadzenia postępowania w zakresie wpływu planowanej inwestycji na spadek wartości nieruchomości położonych w Z. oraz nieruchomości położonych we wsi W.. Organy nie przebadały wpływu inwestycji na zagrożenie mikrobiologiczne. Organ nie zastosował art. 66 ust. 1 pkt 2, 5, 6, 19 oraz ust. 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i wydał decyzję uzgadniającą środowiskowe uwarunkowania dla środowiska, podczas gdy Raport był niekompletny. Raport złożony w niniejszej sprawie zawierał szereg braków takich jak: -brak analizy oddziaływań skumulowanych z istniejącymi i planowanymi przedsięwzięciami (art. 66 ust. 1 pkt 8 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku) -niedostateczny opis elementów przyrodniczych środowiska (art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku) -brak analizy oddziaływań skumulowanych z istniejącymi i planowanymi przedsięwzięciami (art. 66 ust. 1 pkt 8 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Brak jest analizy oddziaływań skumulowanych z istniejącymi i planowanymi przedsięwzięciami) -art. 66 ust. 1 pkt 8 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Inwestor nie opisał skumulowanego oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji przy uwzględnieniu, że w odległości ok. 400 m od inwestycji znajduje się ferma drobiu (działka nr [...]), na sąsiedniej działce nr [...] działa już chlewnia syna inwestora oraz przy uwzględnieniu, że w bliskiej odległości znajduje się farma wiatrowa o mocy 60 MW składająca się z 30 turbin wiatrowych typu G. firmy G. o mocy 2 MW każda i mocy akustycznej 107 decybeli (z czego cztery położone są w bliskim sąsiedztwie inwestycji). Negatywny wpływ kumulacji planowanego przedsięwzięcia oraz zlokalizowanej nieopodal farmy wiatrowej przedstawiony został w pismach Pana A. S. (firma E. Sp. z o.o.) znajdujących się w aktach sprawy. Lokalizacja planowanej farmy w pobliżu istniejących 4 elektrowni wiatrowych model G. oraz w bezpośrednim sąsiedztwie innej chlewni spowoduje tzw. skumulowany efekt akustyczny. Z tego powodu należy przeprowadzić analizę akustyczną dla połączonych źródeł hałasu z elektrowni wiatrowych i wentylatorów planowanej fermy, która ma powstać na działce nr [...] oraz chlewni, która już działa na działce nr [...] i przeanalizować przebieg izofony 45dB (zgodnie z załącznikiem do Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U.2007 Nr 120 poz. 826) w celu jednoznacznego określenia, faktycznego poziomu hałasu na który będą narażeni mieszkańcy wsi W.. Ponadto zarówno organ I instancji jak i RDOŚ w ogóle nie wzięły pod uwagę okoliczności, że na terenie samej Gminy Z. na dzień 3 marca 2015 r. znajdowało się 160 czynnych ferm drobiu i chlewni, w tym 7 w W., 33 w P. (położone ok. 3,5 km od planowanej inwestycji) i 39 w B. (położone ok 1,5 km od planowanej inwestycji). Liczba ta stale rośnie. Obecnie wiele inwestycji jest w trakcie realizacji. Ponadto w okolicy planowana jest budowa innych chlewni w niedużej odległości od inwestycji Wnioskodawcy, o których również nikt dotychczas nie wspomniał. Urząd Gminy i Miasta w Z. - Wydział Infrastruktury Budownictwa i Ochrony Środowiska poinformował za pośrednictwem strony internetowej urzędu, iż przystąpiono do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa budynku inwentarskiego - chlewni w systemie chowu rusztowego o obsadzie 1950 sztuk tucznika (273 DJP) wraz z obiektami towarzyszącymi" na działce nr [...] położonej we W. (Inwestor – M. J.). W dniu [...].03.2016r wpłynął wniosek o wydanie decyzji wraz z raportem oos (znak sprawy [...] "Budowa czterech budynków inwentarskich - chlewni w systemie chowu rusztowego o obsadzie po 1950 sztuk tucznika każdy -1092 DJP) wraz z obiektami towarzyszącymi na działkach nr [...] i [...] położonych w W.". W dniu 19 grudnia 2016 r. Inwestor T. M. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w/w chlewni. Pierwsza z planowanych inwestycji oddalona jest od inwestycji wnioskodawcy o ok. 900 m zaś druga o niespełna 290 m. Zdaniem skarżącego organ powinien wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia Raportu. Podczas gdy RDOŚ w ogóle nie odniósł się do tego problemu. Powyższe wskazuje, że RDOŚ niedostatecznie przeanalizował Raport przedstawiony przez wnioskodawcę, a zatem wydane przez niego postanowienie z dnia [...] sierpnia 2016r. zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa. Stowarzyszenie podnosiło w toku postępowania, że w Raporcie brak jest jakiejkolwiek informacji przyrodniczej przedstawionej na podstawie inwentaryzacji terenowej lub chociażby innych dostępnych źródeł informacji w postaci niepublikowanych danych lokalnych przyrodników. Ograniczono się w nim zaledwie do zacytowania kilku zasad ekorozwoju, zalecanych na obszarze Zielonych Płuc Polski. Brak jest jakichkolwiek informacji na temat typu i faktycznego stanu siedlisk, składu flory, bioty (zespołu grzybów) i fauny w zasięgu bezpośredniego i pośredniego oddziaływania inwestycji. W wytycznych Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska zatytułowanych "Ocena oddziaływania na środowisko - prawidłowe sporządzenie raportu" autorstwa J. S., wskazuje się, że "Oceniając raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko należy zwrócić szczególna uwagę na następujące kwestie: brak inwentaryzacji przyrodniczej, nieaktualna lub niekompletna inwentaryzacje. W niniejszej sprawie Inwestor zaś w ogóle nie przedstawił inwentaryzacji przyrodniczej. Inwentaryzacja taka powinna być wykonana przez sporządzającego Raport w optymalnym sezonie dla poszczególnych grup organizmów i siedlisk przyrodniczych. Gatunki podlegające ochronie w naszym kraju i Unii Europejskiej, takie jak np. bezkręgowce (trzmiele, biegaczowate, winniczek i inne), płazy (żaby brunatne czy ropucha szara), ptaki (gąsiorek, ortolan, czajka, kruk, cznadel, czyż, sikory i inne związane z terenami użytkowanymi rolniczo), ssaki (nietoperze czy jeże). Organ dopuścił się naruszenia art. 77 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez jego nieprawidłową interpretację polegającą na przyjęciu, że postanowienie regionalnego dyrektora ochrony środowiska ma zawsze charakter wiążący. Doszło także do naruszenia art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez nieuzasadnienie swego stanowiska dot. stwierdzenia braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu decyzji informacji o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Organ II instancji w uzasadnieniu swej decyzji winien przedstawić w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Kolegium wskazało jedynie, że decyzja ma charakter decyzji związanej, zaś odmowa wydania może nastąpić wyłącznie w sytuacjach przewidzianych w przepisach ustawy. Zdaniem organu w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przyczyn, która pozwoliłaby na odmowę wydania decyzji. Organ wspomina jedynie o wnioskach społeczeństwa niejako przy okazji, wskazując jedynie że takowe wpłynęły, zupełnie zaś zaniechał ich oceny. Takie uzasadnienie z pewnością nie spełnia wymogów określonych w art. 85 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku Zarzut naruszenia art. 7,77 §1, 80 i 107 §1 i 3 kpa sprowadza się do braku weryfikacji spełnienia przez raport wymogów określonych w art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, wybiórczą ocenę materiału dowodowego, niepodejmowanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przede wszystkim poprzez brak ustalenia posiadanego przez inwestora areału gruntów, co pozwalałoby na ustalenie czy spełnia on wymogi określone w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu i ustalenie jaki wpływ ma inwestycja na pobliskie wody gruntowe. Inwestor nie wskazał w Raporcie planowanych miejsc zrzutu wyprodukowanej gnojowicy. Ponadto Inwestor nie posiada wystarczającego areału ziemi do jej zagospodarowania (11 ha), podczas gdy potrzebne jest 55 ha. Uniemożliwia to stwierdzenie czy inwestycja jest bezpieczna dla środowiska czy też będzie zagrażała środowisku naturalnemu oraz życiu i zdrowiu mieszkańców zamieszkujących tereny gdzie będzie wylewana. Wskazuje że obecnie utrwalona praktyka Regionalnych Dyrektorów Ochrony Środowiska jest dokładne badanie miejsca wywożenia gnojowicy ma to bowiem olbrzymi wpływ na środowisko. Zgodnie z ustawą o nawozach i nawożeniu, Kodeksem dobrej praktyki rolniczej i Dyrektywą azotanową Dawka nawozu naturalnego zastosowana w ciągu roku nie może przekraczać 170 kg azotu (N) w czystym składniku na 1 ha użytków rolnych. Ograniczenia te są podyktowane koniecznością ochrony środowiska, dlatego powinny być ściśle weryfikowane na etapie wydawania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. "Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia jest zwieńczeniem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które służy ocenie na wstępnym etapie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne oddziaływania na środowisko, które następnie powinny być wykorzystane na dalszych etapach postępowania administracyjnego" (K. Gruszecki. Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie..., s. 199). SKO nie wskazało na jakich dowodach oparło uzasadnienie, a jakim dowodom odmówiło mocy dowodowej. Przede wszystkim z decyzji nie wynika, aby SKO odniosło się w jakikolwiek sposób do analizy przeprowadzonych badań siły i kierunków wiatrów sporządzonej przez p. A. S. Konsultanta projektu "Budowa Farmy Wiatrowej L." z firmy E. Sp. z o.o. Doszło do naruszenia art. 36 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i art 89 §2 kpa poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, pomimo iż niniejszym postępowaniu ujawniły się konflikty społeczne związane z planowaną inwestycją, a w toku sprawy zostały zgłoszone liczne protesty. Wymagało to przeprowadzenia rozprawy administracyjnej zgodnie z art. 89 kpa: §1 K.p.a., gdyż zachodziła potrzeba uzgodnienia interesów stron Organ wbrew art. 84 §1 K.p.a. nie zwrócił się do biegłego o wydanie opinii w zakresie analizy przedłożonego przez Inwestora Raportu, podczas gdy kwestie podnoszone w toku postępowania wymagają wiadomości specjalnych, należą do nich np. emisja poszczególnych substancji do powietrza. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego pozwala stwierdzić, że organy w niniejszej sprawie w ogóle nie weryfikowały Raportu pod względem merytorycznym lecz z góry uznały go za dokument rzetelny i niepodważalny. Postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. również dotknięte jest szeregiem uchybień. Zarzut naruszenia art. 77 ust. 4 pkt 1 w zw. Z art. 66 ust. 1 pkt 2, 5, 6, 19 oraz ust. 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez uzgodnienie realizacji przedsięwzięcia oraz określenie warunków tej realizacji, w sytuacji gdy Raport złożony w niniejszej sprawie był niekompletny. Zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1. kpa poprzez brak podjęcia wszelkich czynności celem ustalenia stanu faktycznego, brak zebrania całego materiału dowodowego. Raport złożony w niniejszej sprawie jest niekompletny. Nie zawiera: analizy oddziaływań skumulowanych z istniejącymi i planowanymi przedsięwzięciami (art. 66 ust. 1 pkt 8 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku), dostatecznego opisu elementów przyrodniczych środowiska (art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku), RDOŚ nie podjął czynności w celu uzupełnia niezbędnych informacji co stanowi oczywiste naruszenie art. 7 i 77§ 1 kpa. Mimo wielu braków Raportu, RDOŚ w dniu [...] lutego 2016 r. uzgodnił realizacji przedsięwzięcia oraz określił warunki tej realizacji, stanowi to naruszenie art. 77 ust. 4 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., 270, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja SKO wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa zgodnie z którym organ II instancji może uchylić decyzję organu I instancji i orzec co do istoty sprawy. W związku z tym przedmiotem oceny sądu jest w pierwszej kolejności to czy rzeczywiście istniały podstawy do wydania decyzji reformatoryjnej. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Stosownie do art. 71 ust. 1 tej ustawy organ wydaje decyzję służącą ocenie ewentualnych następstw dla środowiska wynikających z realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 o.o.ś.), jeżeli taki wymóg zostanie nałożony. Nie było sporne, że planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w związku z czym konieczne było sporządzenie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy ocenowej i § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (D.U. 2016, poz. 71). Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy ocenowej dla tego rodzaju przedsięwzięcia konieczne jest sporządzenie raportu. Raport jest dokumentem prywatnym, może go sporządzić sam inwestor o ile posiada stosowną wiedzę pozwalającą na jego sporządzenie. Stanowi dowód podlegający ocenie zgodnie z zasadami wyrażonymi w kodeksie postępowania administracyjnego (art. 75 i następne). Oceny raportu dokonuje wyspecjalizowany podmiot a tymi są w tego rodzaju sprawie Burmistrz Gminy i Miasta Z. a następnie SKO w C.. Oznacza to że ustawodawca wyposażył te podmioty w samodzielną kompetencję do oceny raportu. W związku z tym brak jest podstaw do powoływania w niniejszej sprawie biegłego do oceny prawidłowości sporządzonego raportu. (por. wyrok NSA z 21 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 2316/15 w CBOSA – internetowa baza orzecznictwa sądów administracyjnych). Raport, tak jak każdy inny dowód może być kwestionowany przez stronę postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy ocenowej raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać: opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym elementów środowiska objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Chodzi zatem o zakres przewidywanego oddziaływania planowanego indywidualnego przedsięwzięcia na środowisko. Punktem wyjścia przy dokonywaniu wykładni art. 66 ust. 1 pkt 2 tej ustawy jest zasada wyrażona w art. 5 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1232, dalej: p.o.ś.), według której, ochrona jednego lub kilku elementów przyrodniczych powinna być realizowana z uwzględnieniem ochrony pozostałych elementów (zasada kompleksowej ochrony). Mimo, że w art. 5 p.o.ś. wyraźnie jest mowa o ochronie elementów przyrodniczych, to jego treść należy interpretować szerzej w kontekście funkcji tej zasady dla ochrony środowiska jako całości oraz poszczególnych elementów środowiska w ich wzajemnym powiązaniu. Zasadę kompleksowości odzwierciedlają ustawowe definicje pojęć: "ochrona przyrody" (art. 2 ust. 1 u.o.p.) oraz "cele ochrony przyrody" (art. 2 ust. 2 u.o.p.). Przepis art. 66 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. odwołuje się bowiem do elementów przyrodniczych środowiska objętych ochroną na podstawie u.o.p. W piśmiennictwie zwrócono uwagę na wymóg kompleksowość jako wymóg merytoryczny wynikającym nieuchronnie z «wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego», o którym mowa w art. 191 ust. 2 TFUE (poziom ochrony środowiska naturalnego nie mógłby być wysoki, gdyby dopuścić niekompleksowe podejście" (zob. M. Pchałek, [w:] Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Warszawa 2014, s. 95). W procedurze indywidualnej oceny oddziaływania na środowisko konieczne jest ocenianie oddziaływań na wszystkie elementy przyrodnicze środowiska stanowiące środowisko jako całość. Oznacza to, że raport powinien analizować wszystkie elementy przyrodnicze na które może oddziaływać przedsięwzięcie. W piśmiennictwie zwrócono uwagę, że z zasady kompleksowości "płynie dyrektywa, zgodnie z którą sprzeczna z wymaganiami ustawy jest taka działalność w zakresie ochrony środowiska, która dotycząc bezpośrednio określonych elementów środowiska, może wpłynąć ujemnie na stan pozostałych, a przez to ujemnie na ogólny stan środowiska" (A. Walaszek-Pyzioł, O zasadach prawnych ochrony i kształtowania środowiska naturalnego (próba katalogu na tle ustawy z 31 I 1980 r.), KSP, R. 16, 1983, s. 47). Przepisy ustawy ocenowej implementują zasadę kompleksowej ochrony wyrażonej w art. 5 p.o.ś. poprzez m. in. określenie wymagań prawnych jakim powinien odpowiadać raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zasada kompleksowości wiąże się z zasadą zachowania równowagi przyrodniczej. Przez równowagę przyrodniczą rozumie się stan, w którym na określonym obszarze istnieje równowaga we wzajemnym oddziaływaniu: człowieka, składników przyrody żywej i układu warunków siedliskowych tworzonych przez składniki przyrody nieożywionej (art. 3 pkt 32 p.o.ś.). Jednym z zasadniczych celów raportu jest przedstawienie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla elementów przyrodniczych środowiska związanych z realizacją indywidualnie przedstawionego w raporcie przedsięwzięcia. Przeprowadzenie w sposób właściwy procedury indywidualnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zależy w dużej mierze od wyboru pomiędzy poszczególnymi wariantami realizacji przedsięwzięcia, które powinny zawierać dane o alternatywach jego realizacji. Obejmują one: lokalizację przedsięwzięcia, zagospodarowanie terenu, rozwiązania dotyczące obiektów zewnętrznych, sieci transportu, zasilania, organizacji robót, doboru materiałów, czasu realizacji oraz inne (zob. G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s. 189). Raport powinien zawierać opis i analizę trzech wariantów. W opisie poszczególnych wariantów powinny być zachowane jednakowe proporcje. Oznacza to że każdy z wariantów powinien w takim samym stopniu i z podobną wnikliwością analizować oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. Nie jest dopuszczalna sytuacja, w której raport obejmuje przede wszystkim analizę oddziaływania na środowisko wariantu proponowanego przez wnioskodawcę i marginalnie analizuje pozostałe warianty. W takim przypadku organ przeprowadzający procedurę oceny oddziaływania na środowisko powinien wezwać wnioskodawcę do przedstawienia pełnej analizy wariantowej planowanego przedsięwzięcia. Jeżeli analiza taka okaże się niewystarczająca organ powinien wezwać wnioskodawcę do przedstawienia analizy porównawczej wariantu wybranego do realizacji z racjonalnym wariantem alternatywnym, w tym określenia przewidywanego oddziaływania na środowisko. Opis wariantów przedsięwzięcia musi znajdować swoje odzwierciedlenie w materiale dowodowym postępowania, w ten sposób, aby spełniał wymagania określone w art. 66 ust. 1 pkt 5 o.o.ś. W opisach wariantów powinno znaleźć się jednoznaczne wskazanie sposobu funkcjonowania przedsięwzięcia, zgodnie z parametrami technicznymi opisującymi przedsięwzięcie. Nie jest zatem dopuszczalne przyjęcie w wariantach możliwości sterowania przedsięwzięciem w sposób nieprzewidywalny i zmienny w zależności od szeregu czynników niezależnych od inwestora. Należy także pamiętać, że uwarunkowania środowiskowe, nie są jedynymi, które mogą przesądzać o ostatecznym wyborze wariantu przewidzianego do realizacji. Zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju w opisie, a następnie w analizie wariantów należy uwzględnić kwestie: ekonomiczne, społeczne, techniczne, i prawne. Odnosząc te teoretyczne rozważania do niniejszej sprawy w ocenie Sądu dowód w postaci raportu budzi wątpliwości co do jego rzetelności, kompletności a przede wszystkim zgodności z przepisami ustawy ocenowej. 1. Pierwotny raport z czerwca 2013 r., i korekta do raportu ze stycznia 2016 r. zostały sporządzone przez T. L. który prowadzi biuro usług geodezyjnych G.. Z żadnej informacji znajdującej się w aktach sprawy nie wynika aby osoba ta posiadała wiedzę specjalistyczną z zakresu ochrony środowiska pozwalającą mu na sporządzenie raportu. Uzupełnienie do raportu z kwietnia 2015 r. (k 571 akt adm.) zostało sporządzone natomiast przez bliżej nieokreśloną osobę – podpis prawdopodobnie "L.", co może oznaczać że nie zostało sporządzone przez tę samą osobę która sporządzała raport pierwotny. Poza tym na korekcie raportu ze stycznia 2016r. brak jest prezentaty organu, co budzi uzasadnione wątpliwości co do zaznajomienia się organu z tym dokumentem. Raport powinien być sporządzony przez osobę która posiada wiadomości specjalne, doświadczenie i odpowiednie kwalifikacje zawodowe. W związku z tym z raportu powinna wynikać ta specjalizacja gdyż brak podania ww kwalifikacji zawodowych uniemożliwia ocenę czy raport został sporządzony przez osobę która daje gwarancję rzetelności i merytoryczności a w konsekwencji czy dowód ten może być uznany za wiarygodny. Stanowi to o naruszeniu przez organ art. 66 ust 1 pkt 19 u.o.ś. 2. Raport zawiera informacje dotyczące przeznaczenia nieruchomości w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego jednakże informacje te nie są identyczne w raporcie pierwotnym i raporcie uzupełnionym. Poza tym w aktach znajduje się wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (k 697). Dokument ten ma walor dokumentu urzędowego i korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą (art. 76 § 1 K.p.a.). Wynika z niego, że zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] stycznia 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu lokalizacji elektrowni wiatrowych fragmentów miejscowości W. i B., gmina Z. (D.Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), działka o nr ew. [...] położona jest na obszarze oznaczonym symbolem 15R – użytki rolne: uprawy polowe, łąki, pastwiska z drogami dojazdowymi do pól i zielenią śródpolną, podczas gdy z załączonego do tego wypisu, części tekstowej planu, wynika, że na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem 15 R dopuszcza się realizację obiektów związanych z hodowlą i produkcją rolną bez funkcji mieszkaniowej (§ 17pkt 3a Planu); W uzupełnieniu raportu (k 283) mowa jest o tym, że działka jest tylko przeznaczona pod użytki rolne. Okoliczności te powinny być wyjaśnione, jako mające istotne znaczenie w świetle art. 80 ust. 2 ustawy ocenowej. 3. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 u.o.ś raport powinien zawierać informacje umożliwiające analizę kryteriów określonych w art. 62 ust. 1 oraz zawierać opis wariantów uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływanie w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego (pkt a), racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska – wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Łącznie zatem raport musi przedstawiać 3 warianty. Musi także, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 6a tej ustawy zawierać porównanie oddziaływań poszczególnych wariantów na ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze, powierzchnię ziemi, dobra materialne, zabytki i krajobraz i wzajemne oddziaływanie tych elementów pomiędzy sobą. Musi także zawierać uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu. I tak w raporcie pierwotnym z czerwca 2013 r. nie ma wariantów alternatywnych a wariantem najkorzystniejszym dla środowiska jest nie podejmowanie decyzji o realizacji przedsięwzięcia. Przeanalizowany jest w związku z tym wyłącznie wariant wybrany przez wnioskodawcę. W uzupełnieniu do raportu z kwietnia 2015 r (str. 571 i następne akt adm.) analizie poddano wariant alternatywny w stosunku do wariantu proponowanego przez inwestora czyli wariant polegający na budowie chlewni o obsadzie 1000 szt. tucznika w systemie chowu ściółowego. Zgodnie z tym raportem funkcjonowanie fermy nie będzie powodować ponadnormatywnych oddziaływań akustycznych gdyż na terenie zabudowy wsi W. nie występują przekraczania dopuszczalnych poziomów hałasu. Z kolei w korekcie raportu ze stycznia 2016 r. (str. 284 akt adm.) w opisie i uzasadnieniu analizowanych wariantów w ogóle brak jest ich opisu. Mowa tylko o wariancie polegającym na zmianie lokalizacji. Nie ma natomiast omówionych żadnych innych wariantów. 4. Organ nie wziął także pod uwagę tzw. skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia z innymi realizowanymi już na tym terenie fermami drobiu czy chlewniami, nie mówiąc już o lokalizacji elektrowni wiatrowych. Z raportu wynika że jedynymi emitorami hałasu będzie ruch lokalny oraz wentylatory podczas gdy skarżące stowarzyszenie wskazuje na inne emitory (wiatraki i inne hodowle). Pominięcie innych potencjalnych emitorów hałasu uzasadnia twierdzenie, że organ dokonując oceny oddziaływania na środowisko nie dokonał w sposób prawidłowy i wyczerpujący analizy wpływu planowanej inwestycji na zdrowie i warunki życia okolicznych mieszkańców. Zasadne było na gruncie niniejszej sprawy dokonanie analizy wpływu kumulacji oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji przy uwzględnieniu, że w odległości ok 400 m od niej znajduje się ferma drobiu (działka [...]), na sąsiedniej działce nr ew.[...] funkcjonuje chlewnia a w niedalekiej odległości znajduje się farma wiatrowa o mocy 60 MW (30 turbin typu G. firmy G. o mocy 2 MW każda i mocy akustycznej 107 dB). Skarżące stowarzyszenie twierdzi, że 4 z nich znajdują się w niedalekiej odległości od inwestycji. Sąd w pełni podziela wywody skargi, że dla prawidłowej oceny wpływu planowanej inwestycji na środowisko konieczne jest przeprowadzenie analizy akustycznej dla połączonych źródeł hałasu z elektrowni wiatrowych, innych hodowli, wentylatorów i ruchu pojazdów, czego w pełnym zakresie zabrakło w raporcie. W związku z tym w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zasadna jest ocena, że raport czy to pierwotny czy jego uzupełnienia nie spełnia kryteriów wariantowości gdyż nie została w nim przestawiona analiza 3 wariantów, co czego zobowiązuje art. 66 ust. 1 pkt 5 u.o.ś. Nie zostało także w sposób prawidłowy przeprowadzona analiza akustyczna. W konsekwencji należy uznać, że organ nie dokonał w sposób prawidłowy oceny raportu pod kątem spełnienia przez raport i jego uzupełnienia przesłanek ustawowych. Ocena ta powinna doprowadzić organ do wniosku, że konieczne jest jego uzupełnienie co z kolei powinni skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie był wystarczający do prawidłowej oceny zamierzenia inwestycyjnego. Wbrew wywodom skargi nie doszło do naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (D.U. 2017, poz. 668). Zgodnie z nimi podmiot który prowadzi chów lub hodowlę świń powyżej 2000 szt. ma obowiązek zagospodarowania co najmniej 70% gnojowicy na użytkach rolnych których jest posiadaczem i na których prowadzi uprawę roślin a pozostałe 30 % może zbyć. Jak natomiast wynika z raportu i wniosku o wydanie przedmiotowej decyzji przedmiotem inwestycji jest budowa obiektu do chowu trzody chlewnej o obsadzie 1000 szt. a nie powyżej 2000. Czyni to również niezasadny zarzut naruszenia w tym zakresie przez organ art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ww ustawy tj. w zakresie w jakim nie zagwarantowano własnymi użytkami rolnymi miejsc zagospodarowania gnojówki. Należy jednak zgodzić się ze skarżącym stowarzyszeniem, że ilość gnojowicy i możliwość jej zagospodarowana ma istotny wpływ na środowisko. W każdym z wariantów powinno być zatem odpisane miejsce jej magazynowania i sposoby postępowania z nią oraz sposób przechowywania padłych zwierząt. Skarżący wskazuje, że na terenie Gminy Z. istnieje 160 czynnych ferm drobiu i chlewni, w tym 7 we W., 33 w P. i 39 w B.. Oczywistym jest że w każdej tego rodzaju produkcji jak proponowana przez inwestora powstają odchody zwierzęce które mogą być wykorzystywane jako nawóz. W związku z tym koniecznym jest wskazanie w jaki sposób inwestor zagospodaruje te odchody czy na własnym gruncie czy też w inny sposób. Ma to oczywiste znaczenie dla oceny wpływu inwestycji na stan gleb i wody powierzchniowe. Powyższe wskazuje zatem, że sporządzony raport nie spełnia przesłanek o jakich mowa w art. 66 o.o.ś i nie może być uznany za rzetelny dowód w sprawie tj. taki z którego wynika, że planowana inwestycja nie stwarza potencjalnych zagrożeń dla środowiska i życia i zdrowia ludzi. Organ dopuścił się także naruszenia art. 77 § 1 w zw z art.80 i 78 § 1 K.p.a. poprzez brak oceny dowodu w postaci analizy przeprowadzonych badań siły i kierunków wiatru wykonanych na potrzeby firmy E. spółka z.o.o (k 727 akt. adm.) Organ zgodnie z ww regulacjami kodeksowymi ma obowiązek ocenić każdy przestawiony przez stronę dowód o ile dowód ten ma znaczenie dla sprawy. W przeciwnym razie powinien poinformować stronę z jakich powodów takiego dowodu nie uznaje. Takiej oceny w zaskarżonej decyzji brak. W ocenie sądu zaskarżona decyzja zapadła również z naruszeniem art. 85 pkt ust. 1 pkt 1 ustawy ocenowej, gdyż nie zawiera w swym uzasadnieniu informacji o przeprowadzonym postępowaniu z udziałem społeczeństwa oraz w jaki sposób zostały uwzględnione uwagi i zarzuty zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Oceny tej dokonał wyłącznie organ I instancji. Odnosząc się natomiast to zarzutu naruszenia zasad dotyczących udziału społeczeństwa w postępowaniu środowiskowym Sąd uznał, że choć istotnie organ naruszył zasady dokonywania obwieszczeń to jednak uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Naruszenie to polegało na braku informowania społeczeństwa o toczącym się postępowaniu zgodnie z zasadami o jakich mowa w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach. Kwestię udziału społeczeństwa w wydawaniu decyzji wymagających udziału społeczeństwa określa art. 33 i następne oraz art. 85 ust. 3 tej ustawy. Nakład on na organ obowiązek podania do publicznej wiadomości informacji o przystąpieniu do przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wszczęciu postępowania, przedmiocie decyzji, organie właściwym do wydania decyzji, możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz miejscu w którym jest ona wyłożona do wglądu, możliwości składania uwag, sposobie i miejscu, organie właściwym do ich rozpatrzenia. Ustawa nie precyzuje natomiast w jaki sposób organ ma obowiązek dokonania tych obwieszczeń. W związku z tym zasadne jest sięgnięcie do przepisu art. 49 K.p.a. który w odniesieniu do takiej formy informowania strony o czynnościach procesowych wskazuje na możliwość dokonywania zawiadomienia poprzez obwieszenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób. W związku z przedmiotem inwestycji zasadnym jest dokonywanie obwieszczeń przede wszystkim tam gdzie inwestycja jest planowana czyli we wsi W.. Organ co prawda wystosował do sołtysa wsi wezwanie o dokonanie tego rodzaju obwieszczeń na tablicy ogłoszeń jednakże brak jest jakiejkolwiek informacji na temat wykonania tego obowiązku. Organ merytoryczny czynności dokonania ogłoszeń w tej formie nie zweryfikował. Ponieważ ustawa ocenowa nie zawiera normy prawnej która wskazywałby że naruszenie zasad dotyczących udziału społeczeństwa w postępowaniu winno skutkować bezwzględną eliminacją decyzji z obrotu prawnego to oznacza to, że ewentualne naruszenie tych zasad powinno podlegać ocenie pod kątem ustalenia czy mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por wyrok WSA w Szczecinie z 29 września 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 493/16 w CBOSA). W niniejszej sprawy w wyniku ogłoszenia o wszczęciu postępowania zostały zgłoszone protesty przez mieszkańców wsi a skarżące stowarzyszenie zgłosiło swój udział w postępowaniu. Oznacza to, że choć organ nie do końca (w zamierzonej przez siebie formie) dokonał ogłoszeń to udział społeczeństwa nie był ograniczony (niemożliwy). Poza tym wskazywane przez skarżące stowarzyszenie okoliczności, że nie brały udziału w postępowaniu wszystkie osoby których udział jest konieczny nie może odnieść, na gruncie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. zamierzonego skutku. Jak się wskazuje w orzecznictwie (np. wyrok NSA z 21. 10. 2009, sygn.. akt II OSK 1628/08, z dnia 16.05. 2012, sygn. akt II OSK 361/11) brak jest podstaw do uwzględnienia skargi z powodu naruszenia prawa strony do udziału w postępowaniu o ile osoba ta nie wniesie skargi. Oznacza to że skarżące stowarzyszenie nie może skutecznie podnosić zarzutu związanego z brakiem udziału w postępowaniu innych osób. Podkreślić należy, że przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu bez jej winy (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) związana jest z art. 145 K.p.a. który uzależnia wznowienie postępowania od wniosku strony. Czyni to niezasadnym zarzut naruszenia przez organ art. 33 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 11 ustawy ocenowej, art. 10 1 i 28 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a wskazywanego jako nie uwzględniającego wyników postępowania z udziałem społeczeństwa. Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że doszło do naruszenia przez organ art. 24 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez wskazywany fakt uczestnictwa wnioskodawcy J. P. w postępowaniu również w charakterze podmiotu zobowiązanego do wywieszenia obwieszczenia. Sołtys wsi W. jest co prawda stroną tego postępowania (wnioskodawcą) jednakże nie prowadzi on tego postępowania (nie przysługuje mu uprawnienie do wydania decyzji). Jego rola ogranicza się do obowiązku wywieszenia ogłoszenia na tablicy ogłoszeń co nie jest w żadnym razie równoznaczne z braniem udziału w postępowaniu. W art. 24 § 1 pkt 1 K.p.a. chodzi natomiast o możliwość podejmowania czynności merytorycznych a nie wykonywania czynności o charakterze publikacyjnym. Sumując, brak jest podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na częściowe naruszenie przez organ art. 33 ustawy ocenowej. Nie trafny jest również zarzut naruszenia przez organ art. 36, 89 § 2 ustawy ocenowej. Obowiązek przeprowadzenia rozprawy nie jest bezwzględny a sam fakt zgłoszenia protestów nie może być wyłączną przyczyną uzasadniającą przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Sąd nie podziela także zarzut naruszenia art. 84 § 1 K.p.a. poprzez niezwrócenie się przez organ o wydanie opinii przez biegłego. W ocenie Sądu organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach posiada niezbędną wiedzę specjalistyczną do jej wydania w tym do oceny przedstawionego przez wnioskodawcę raportu. W innym wypadku w każdej tego rodzaju sprawie konieczne byłoby dopuszczenie takiego dowodu, co oznaczałoby przerzucenie na biegłego odpowiedzialności za wynik postępowania administracyjnego. Dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia nie ma znaczenia okoliczność związana z hipotetycznym spadkiem wartości nieruchomości sąsiednich jako że kwestia ta nie przekłada się na przesłanki uzasadniające wydanie decyzji środowiskowej. Odnosząc się do zarzutów dotyczących postanowienia uzgadniającego z [...] sierpnia 2016 r. stwierdzić należy, że w sprawie RDOŚ wydał dwa postanowienia uzgodnieniowe tj. z [...] marca 2016 r. (k 715 akt adm.) i z [...] sierpnia 2016 r.(k 780 akt. adm.). Tego rodzaju postanowienie wydawane jest na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 , ust. 3 i 4 ustawy ocenowej. Ma rację skarżąca że pozytywne uzgodnienie nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego decyzję środowiskową (por. wyrok NSA z 1 lipca 2016 r, sygn. akt II OSK 339/15. LEX nr 2102273 ). Związanie dotyczy wyłącznie decyzji uzgodnieniowej negatywnej. Jaka wskazuje NSA w tym wyroku "pozytywne uzgodnienie nie obliguje organu do wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji, gdy organ z uzasadnionych przyczyn nie akceptuje któregokolwiek z istotnych ustaleń lub warunków określonych w postanowieniu organu uzgadniającego". Choć decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia uzależniona jest od niezaskarżalnego i istotnie kształtującego ją postanowienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, w szczególności w przypadku odmowy uzgodnienia warunków jego realizacji, to jednak powinno ono podlegać wnikliwej kontroli organu odwoławczego. Nie można bowiem dopuścić do takiej sytuacji, że niezaskarżalne i nieweryfikowalne postanowienie wydane w postępowaniu akcesoryjnym będzie bezwzględnie dyktować wynik postępowania głównego. Wobec faktu, że organ pierwszoinstancyjny wydający rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym jako związany tym postanowieniem, nie może go oceniać, to oczywistym jest, że do jego kontroli uprawionym jest organ nadrzędny, rozpoznający odwołanie od decyzji głównej. W niniejszej sprawie organ II instancji nie dokonał takiej oceny. Jest to także okoliczność uzasadniająca uchylenie zaskarżonej decyzji. Abstrahując od tego faktu należy stwierdzić, że wobec wadliwości raportu, który jest także podstawą do wydania tego rodzaju postanowienia organ I instancji będzie zobligowany do ponownego uzyskania postanowienia uzgadniającego a organ II instancji do jego oceny. Wyżej wskazane naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego uzasadniają wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, jako mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Konieczność uzupełnienia raportu stanowi podstawę do uchylania decyzji organu I instancji, mając na uwadze również zasadę dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w art. 15 K.p.a. Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie miał na uwadze przedstawioną przez sąd ocenę prawną. W pierwszej kolejności organ zwróci się do inwestora o uzupełnienie raportu wedle wytycznych wskazanych przez sąd we wcześniejszej części uzasadnienia, następnie dowód ten oceni pod kątem jego zgodności z art. 66 ustawy ocenowej. Zadba o prawidłowość czynności związanych z powiadamianiem społeczeństwa o czynnościach podejmowanych w toku postępowania w tym dokona stosownych ogłoszeń m.in. we wsi W.. Z tych wszystkich względów Sąd, podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c, 135 P.p.s.a. orzekł jak w wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego stowarzyszenia zwrot kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego (200 zł wpis i 480 zł zwrot kosztów udziału w sprawie pełnomocnika, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (D.U: 2015, poz. 1804).