IV SA/Wa 387/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Sędziowie: Sędzia SO del. WSA Aleksandra Westra Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi T. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2016 r. [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postępowania: oddala skargę I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. znak [...] (dalej "zaskarżonym postanowieniem") Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej także "GDDKiA"), po ponownym rozpoznaniu na wniosek T. G. (dalej także "skarżącego") sprawy zakończonej postanowieniem GDDKiA z dnia [...] października 2016 r., znak [...], odmawiającym stwierdzenia nieważności własnego postanowienia z dnia [...] lipca 2016 r., znak [...] utrzymującego w mocy postanowienie z dnia [...] maja 2016 r., znak [...], wydane z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przez Naczelnika Wydziału Uzgodnień i Zagospodarowania Przestrzennego w Oddziale we [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków gospodarczo - mieszkalnych i trzech budynków gospodarczych w zabudowie zagrodowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na części działki nr [...] położonej w obrębie S., gmina O., przy drodze krajowej nr [...] – utrzymał własne postanowienia z dnia [...] października 2016 r. w mocy. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez GDDKiA zaskarżonego obecnie postanowienia z dnia [...] grudnia 2016 r., przedstawia się następująco: 1. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. znak [...] GDDKiA utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] maja 2016 r., znak [...], odmawiające uzgodnienia - w trybie art. 106 k.p.a. projektu wspomnianej decyzji zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie trzech budynków gospodarczo - mieszkalnych i trzech budynków gospodarczych w zabudowie zagrodowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na części działki nr [...], położonej w S., gmina O., przy drodze krajowej nr [...] (dalej odpowiednio: "projekt decyzji", "planowana inwestycja, "teren inwestycja"). 2. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2016 r., uzupełnionym w dniu [...] września 2016 r., skarżący zwrócił się do GDDKiA o stwierdzenie nieważności postanowienia tego organu z dnia [...] lipca 2016 r. 3. Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. GDDKiA odmówił stwierdzenia nieważności w/w postanowienia. 4. Skarżący wniósł do GDDKiA o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem tego organu z dnia [...] października 2016 r. III. Jak wskazano powyżej, zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r., wydanym po ponownym rozpatrzeniu, na wniosek skarżącego, sprawy zakończonej postanowieniem tego organu z dnia [...] października 2016 r., GDDKiA utrzymał własne postanowienie w mocy. Uzasadniając własne orzeczenie z dnia [...] grudnia 2016 r., GDDKiA wskazał w szczególności, co następuje: Po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] listopada 2016 r., a także po wnikliwym przeanalizowaniu całokształtu kompletnego materiału dowodowego, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ustalił i uznał, co następuje: We wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia GDDKiA z dnia [...] lipca 2016 r., skarżący podniósł w szczególności, że "Zignorowanie dowodu w sprawie w postaci dokumentu urzędowego, jakim bezsprzecznie jest mapa zasadnicza pochodząca z urzędowego zasobu geodezyjnego Starosty [...], stanowi rażące naruszenie art. 76 § 1 k.p.a." oraz że "W zaskarżonej decyzji organ nazywa rejestr zjazdów "dokumentem urzędowym", co stanowi rażące naruszenie art. 76 § 1 k.p.a.". W myśl art. 76 § 1 k.p.a.: "Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone". Zasadne jest przywołanie w tym miejscu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 3033/15. W wyroku tym czytamy "Za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie.". Tymczasem organ, stosownie do art. 77 k.p.a., włączył do materiału dowodowego wszystkie niezbędne dowody oraz je rozpatrzył. W aktach znalazły się dwa dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a.: mapa zasadnicza przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] września 2015 r. i figurująca w nim pod nr [...] oraz wyciąg z Banku Danych Drogowych prowadzonego przez Rejon w [...] GDDKiA dla badanego odcinka drogi krajowej nr [...]. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie prawa administracyjnego funkcjonuje pogląd, zgodnie z którym przepis art. 76 k.p.a. ustanawia dwa domniemania: domniemanie prawdziwości (autentyczności) dokumentu urzędowego (tzw. moc formalna) oraz domniemanie jego wiarygodności, zgodności z prawdą, z rzeczywistością (tzw. moc materialna). Moc dowodowa dokumentu urzędowego nie jest jednakże bezwzględna, na co wskazuje art. 76 § 3 k.p.a., w świetle którego przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach. W wyroku z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 389/10 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, cyt. "Jako że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywające". Kierując się orzecznictwem sądów administracyjnych podkreślających, że zarządca drogi jest organem wyspecjalizowanym w zakresie drogownictwa (vide: wyrok tut. Sądu z dnia 16 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 476/08, wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 grudnia 2013 r, sygn. akt III SA/Kr 201/13), organ uznał, że dowodem na okoliczność istnienia zjazdu z drogi, czyli dojazdu faktycznego i zarazem legalnego, jest Bank Danych Drogowych. Z dostarczonej przez stronę mapy zasadniczej można natomiast jedynie wywieść, że działka nr [...] przylega na odcinku o długości 5,41 m do pasa drogowego drogi krajowej nr [...], co jednakże nie jest tożsame z funkcjonowaniem zjazdu. Zdaniem organu, wniosek o stwierdzenie nieważności sprowadza się w istocie do polemiki z oceną dowodu dokonaną w postanowieniu wydanym w postępowaniu zwykłym. W wyrokach: z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2224/15 oraz z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1571/13 tut. Sąd wskazał, że zastosowania sankcji nieważności nie można wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenia stanu faktycznego. Reasumując, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie dopatrzył się w rozpatrywanej sprawie wystąpienia rażącego naruszenia art 76 § 1 k.p.a. uzasadniającego stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] lipca 2016 r. Ponadto badane postanowienie jest wolne od pozostałych kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. IV. Pismem z dnia 16 grudnia 2016 r. skarżący wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie GDDKiA z dnia [...] grudnia 2016 r., konsekwentnie podnosząc, że wbrew oczywiście błędnym ustaleniom GDDKiA, poczynionym w postępowaniu zwyczajnym w przedmiocie uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji teren inwestycji (tj. działka nr [...]) przylega na szerokości 5,41 m bezpośrednio (podobnie jak i sąsiednia działka nr [...]) do zjazdu z drogi krajowej nr [...] (jezdnia o nawierzchni z tłucznia, oznaczona na mapie jako "j.tł."). Powyższe konsekwentnie wynika z materiałów geodezyjnych, które skarżący przedłożył organowi w postępowaniu o uzgodnienie projektu decyzji, których wiarygodności organ bezpodstawnie nie uznał, przyznając w to miejsce wiarygodność wadliwym danym pochodzącym z Banku Danych Drogowych. Do skargi skarżący załączył w szczególności korespondencję, prowadzoną z GDDKiA, odnosząca się do kwestii potrzeby zmiany w/w danych. V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 3 lutego 2017 r. GDDKiA wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W myśl art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei w myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2016 r. nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. VII. Kontrola legalności zaskarżonego do Sądu postanowienia GDDKiA z dnia [...] grudnia 2016 r. prowadzi do następujących wniosków: 1. Przedmiotem kontrolowanego przez Sąd nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, przeprowadzonego przez GDDKiA w trybie uregulowanym w art.156 i nast. w związku z art.126 k.p.a., było rozstrzygnięcie, czy wcześniejsze orzeczenie tego samego organu, tj. postanowienie GDDKiA z dnia [...] lipca 2016 r., wydane w postępowaniu zwyczajnym, tj. utrzymujące w mocy postanowienie GDDKiA z dnia [...] maja 2016 r., wydane w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej, planowanej przez skarżącego na części działki nr [...] położonej w obrębie S., gmina O., przy drodze krajowej nr [...], jest obciążone którąkolwiek z kwalifikowanych wad prawnych, przewidzianych w art.156 § 1 pkt 1 – 7 k.p.a. i czy w związku z powyższym zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności w/w orzeczenia. W następstwie przeprowadzenia postępowania nadzorczego w stosunku do własnego postanowienia z dnia [...] lipca 2016 r. GDDKiA uznał, iż orzeczenie to jest wolne od jakichkolwiek kwalifikowanych wad prawnych, o których mowa powyżej. W ocenie Sądu w/w stanowisko jest w pełni trafne, a zarzuty skargi, podnoszące rażącą wadliwość w/w orzeczenia, mającą wynikać z bezpodstawnego przyjęcia przez organ w postępowaniu zwyczajnym, w oparciu o niewiarygodny dowód, iż w sprawie nie występuje zjazd z drogi krajowej na teren inwestycji, nie zasługują na uwzględnienie. 2. Zaznaczyć wyraźnie należy, że przedmiotem weryfikacji w postępowaniu o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego nie są wszelkie uchybienia kontrolowanego orzeczenia, a tylko uchybienia o charakterze kwalifikowanym, tj. wymienione w art.156 § 1 k.p.a. Tym samym uchybienie, nawet o istotnym znaczeniu, któremu nie można przypisać charakteru uchybienia kwalifikowanego, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego. Postępowanie o stwierdzenie nieważności nie ma zatem na celu ponownego całościowego rozpatrzenia sprawy administracyjnej, zakończonej kontrolowanym orzeczeniem, a jego charakter prawny nie jest tożsamy z charakterem innego rodzaju nadzwyczajnych postępowań administracyjnych, w tym np. z instytucją wznowienia postępowania administracyjnego. Zakres postępowania wyjaśniającego i orzekania jest w tym przypadku węższy i ogranicza się wyłącznie do skontrolowania prawidłowości danej orzeczenia pod kątem wystąpienia ściśle określonych wad prawnych. W związku z charakterem zarzutów wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności orzeczenia uzgadniającego, zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie miała konieczność rozstrzygnięcia, orzeczenie to wydano z rażącym naruszeniem prawa (kwalifikowana wada prawna, wymieniona w art.156 §1 pkt. 2 k.p.a.). W odniesieniu do przewidzianej w art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. wady prawnej w decyzji administracyjnej, polegającej na rażącym naruszeniu prawa (zarówno procesowego, jak i materialnego), podkreślenia wymaga utrwalone stanowiska orzecznictwa sądowego, dotyczące właściwej wykładni tego pojęcia. W myśl powyższego rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (wyrok NSA z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt 2998/99, publ. w LEX nr 51249). O rażącym (a nie jakimkolwiek) naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2000 r., III SA 1935/99, publ. LEX nr 47008). "Rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący. A zatem dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. II OSK 1280/11, publ. LEX). 3. Stanowisko skarżącego zmierza do wykazania, że orzekając w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji, GDDKiA dokonał rażąco wadliwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego (w tym rażącego naruszenia art. 76 § 1 k.p.a.), uznając wiarygodność wadliwych (zdaniem skarżącego) danych zawartych w Banku Danych Drogowych (w świetle którego działka nr [...] nie ma dostępu do zjazdu z drogi krajowej), a nie opierając się w tym zakresie o dowód z dokumentu urzędowego w postaci mapy ewidencyjnej, mającej potwierdzać istnienie spornego zjazdu. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w całości ocenę organu nadzorczego, że o ile co do zasady strona postępowania ma oczywiste prawo kwestionowania ustaleń faktycznych organu, o tyle wniosek, iż przy orzekaniu przez organ doszło do rażąco wadliwego rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego, nie może być oparty na tym, iż oceniając materiał dowodowy organ uznał za wiarygodne dowodowy przemawiające na niekorzyść strony. W sytuacji, w której orzekając w przedmiocie uzgodnień organ uznał, iż ustalenia co do tego, czy sporny zjazd istnieje, czy też nie, należy czynić w oparciu o dowód z danych zamieszczonych w prowadzonym przez siebie rejestrze, które to dane organ uznał za w pełni wiarygodne i które istnienia w/w zjazdu nie potwierdzały, to rozumowaniu takiemu (nawet zakładając hipotetyczną nieprawidłowości przedmiotowych danych) nie można postawić zarzutu dokonanego z rażącym naruszeniem przepisów k.p.a., regulujących kwestię oceny materiału dowodowego. Wyłącznie właściwą drogą do kwestionowania w/w ustalenia było zatem wywodzenie wadliwości danych rejestru w skardze do tut. Sądu, złożonej bezpośrednio na postanowienie GDDKiA z dnia [...] lipca 2016 r., wydane w zwyczajnym postępowaniu administracyjnym, gdzie Sąd byłby zobowiązany do skontrolowana legalności w/w orzeczenia GDDKiA w zakresie wszystkich, a nie tylko kwalifikowanych naruszeń prawa. Skarga taka została przez skarżącego wniesiona, niemniej została następnie prawomocnie oddalona przez Sąd wyrokiem z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2606/16. Tym samym Sąd w całości przyłącza się do stanowiska organu, zajętego w odpowiedzi na rozpatrywaną obecnie skargę, odwołującego się do orzecznictwa sądowego, że za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 3033/15). Tymczasem organ, stosownie do art. 77 k.p.a., włączył do materiału dowodowego wszystkie niezbędne dowody oraz je rozpatrzył. W aktach znalazły się dwa dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a.: dostarczona przez stronę mapa zasadnicza przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 29 września 2015 r. i figurująca w nim pod nr [...] oraz wyciąg z Banku Danych Drogowych prowadzonego przez Rejon w O. GDDKiA dla badanego odcinka drogi krajowej nr [...]. Moc dowodowa dokumentu urzędowego nie jest bezwzględna, na co wskazuje art. 76 § 3 k.p.a., w świetle którego przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach. W wyroku z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 389/10 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, cyt. "Jako że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywające". Kierując się orzecznictwem sądów administracyjnych podkreślających, że zarządca drogi jest organem wyspecjalizowanym w zakresie drogownictwa (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 476/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 201/13), organ uznał, że dowodem na okoliczność istnienia zjazdu z drogi, czyli dojazdu faktycznego i zarazem legalnego, jest Bank Danych Drogowych. Dodać trzeba, że system Bank Danych Drogowych dostosowany jest do zapisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 lutego 2005 r. w sprawie sposobu numeracji i ewidencji dróg publicznych, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów oraz rejestru numerów nadanych drogom, obiektom mostowym i tunelom (Dz.U. z 2005 r. Nr 67 poz. 582) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 lutego 2005 r., w sprawie trybu sporządzania informacji oraz gromadzenia i udostępniania danych o sieci dróg publicznych (Dz.U. z 2005 r. Nr 67 poz. 583). Bank Danych Drogowych jest kluczowym system wspomagającym zarządzanie siecią dróg krajowych. Skonstruowany został jako zespół danych, realizujących szereg funkcji związanych z ewidencją i edycją informacji dotyczących stanu sieci drogowej. Dane te wykorzystywane są do bieżącego utrzymania dróg, nowych inwestycji, raportowania, sprawozdawczości oraz kontroli. Z dostarczonej przez stronę mapy zasadniczej można natomiast jedynie wywieść, że działka nr [...] przylega na odcinku o długości 5,41 m do pasa drogowego drogi krajowej nr [...], co jednakże nie jest tożsame z funkcjonowaniem zjazdu. Zdaniem organu, wniosek o stwierdzenie nieważności sprowadzał się w istocie do polemiki z oceną dowodu dokonaną w postanowieniu wydanym w postępowaniu zwykłym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał zaś w wyrokach: z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2224/15 oraz z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1571/13, że zastosowania sankcji nieważności nie można wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenia stanu faktycznego. W konsekwencji zaskarżone postanowienie nie jest obarczone wadą rażącego naruszenia prawa (art. 76 § 1 k.p.a.), jak również jest wolne od pozostałych kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W powyższych okolicznościach skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu na podstawie art.151 p.p.s.a.