IV SA/Wa 487/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant ref. staż. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2018 r. sprawy ze skargi U. M. na czynność Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty recyklingowej oddala skargę Skarżąca pismem z 1 grudnia 2017 r. zwróciła się do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej o zwrot nienależnie wpłaconej kwoty z tytułu opłaty recyklingowych. Skarżąca stwierdziła, że przepisy ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji są niezgodne z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE. Pismem z dnia 6 grudnia 2017 r. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej poinformował Skarżącą, że opłaty recyklingowe, których dotyczy wniosek, zostały wniesione na podstawie obowiązującego w momencie ich uiszczania przepisu art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2016 r., poz. 803 ze zm.). Stanowią one, zgodnie z art. 401 ust. 7 pkt 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r. poz. 672 ze zm.) przychód Narodowego Funduszu, który - w myśl tej ustawy - jest wydatkowany na ściśle określony cel związany z ochroną środowiska. Narodowy Fundusz nie nalicza opłaty recyklingowej, nie jest jej wierzycielem, nie ma też legitymacji do samodzielnego decydowania w sprawie zaniechania przyjmowania na swój rachunek wpływów z tego tytułu, jak i zwrotu już otrzymanych należnych kwot, bez dyspozycji ustawodawcy. Nadto Fundusz wskazał, że obowiązek wniesienia opłaty recyklingowej, na podstawie art. 12 ustawy o recyklingu dotyczył każdego podmiotu, który wprowadził pojazd na terytorium Polski do dnia 31 grudnia 2015 r. Regulacja zawarta w art. 5 ust. 4 dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. wyklucza natomiast wyłącznie możliwość ustanowienia przez krajowego prawodawcę regulacji nakładających określone opłaty o charakterze publicznoprawnym bezpośrednio na osobę przekazującą pojazd do unieszkodliwienia. Norma ta nie pozostaje w sprzeczności z pobieraniem określonych opłat o innym charakterze, niezbędnych do zarejestrowania pojazdu na terenie Polski. Zarejestrowanie używanego pojazdu nie jest bowiem jednoznaczne z przekazaniem go do unieszkodliwienia, gdyż w takim przypadku przywieziony z zagranicy pojazd należałoby zakwalifikować jako odpad, którego przemieszczanie transgraniczne podlega odrębnym procedurom. Fakt zarejestrowania pojazdu świadczy o chęci jego dalszego użytkowania, zgodnie z przeznaczeniem. Może być on w przyszłości przekazany do unieszkodliwienia bądź stanowić przedmiot dalszego obrotu. W tym kontekście obowiązek wniesienia opłaty, powiązany z faktem rejestracji, nie może być kwalifikowany jako naruszający zakaz pobierania opłat na etapie przekazania pojazdu do unieszkodliwienia. W ocenie Funduszu w regulacji tej wyrażono zasadę obowiązku zapewnienia przez państwa członkowskie, aby koszty związane z przekazaniem pojazdu do unieszkodliwienia pokrywali w całości lub znacznej części producenci. Zatem dopiero w przypadku udowodnienia przez przedsiębiorcę, który nie jest producentem pojazdu, a dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu pojazdu, że wniesiona przez niego opłata w wysokości 500 zł pokrywa całość kosztów wiążących się z utrzymaniem systemu unieszkodliwiania pojazdów wycofanych z eksploatacji, możliwe byłoby uznanie, że doszło do naruszenia dyrektywy 2000/53/WE z uwagi na brak partycypacji producentów w utrzymaniu systemu. Jednak nawet wówczas kwestionowana mogłaby być wyłącznie wysokość opłaty, nie zaś sama zasada jej ustanowienia. Fundusz wskazał, że w świetle art. 110 Traktatu państwa członkowskie mają pełną swobodę we wprowadzaniu nowych podatków oraz stosowaniu starych. Ponadto, żadne państwo członkowskie nie nakłada na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych, które pośrednio chronią inne produkty. W ocenie Funduszu przepisy ustawy o recyklingu nie nakładają na pojazdy sprowadzane z zagranicy wyższych opłat niż na pojazdy wyprodukowane w Polsce. Obowiązek uiszczenia opłaty recyklingowej dotyczył zarówno przedsiębiorcy, jak i podmiotu niebędącego przedsiębiorcą, w przypadku dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu pojazdów. Wysokość opłaty w odniesieniu do pojazdów pochodzących z innych państw członkowskich nie jest wyższa niż ta, która jest nakładana na pojazdy krajowe. W ocenie Funduszu norma zawarta w art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej nie sprzeciwia się wprowadzeniu opłat związanych z rejestracją pojazdu na terenie państw członkowskiego. Wobec powyższego, Narodowy Fundusz stwierdził, że nie znajduje podstawy prawnej do dokonania zwrotu wniesionej opłaty recyklingowej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższy akt z zakresu administracji publicznej w zakresie rozstrzygnięcia wniosku o zwrot opłaty recyklingowej wniosła M. K. zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 roku o odpowiedzialności za naruszenie finansów publicznych (Dz.U. z 2013 roku, poz. 168) poprzez uznanie, iż Fundusz nie posiada władczych uprawnień wobec decydowania w zakresie zwrotu opłaty recyklingowej, bowiem jest swego rodzaju kasą, biernym jej beneficjentem, na skutek czego jakiekolwiek władcze zachowania mogłyby doprowadzić do naruszenia ww. ustawy; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 roku o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 stycznia 2015 roku (Dz.U. z 2005 roku, nr 25, poz. 202) w związku z art. 5 ust. 4 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 roku w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, zwanej w dalszej części niniejszej skargi "Dyrektywą", polegające na uznaniu, że regulacja powyższa wyklucza wyłącznie możliwość ustanowienia przez krajowego prawodawcę regulacji nakładających określone opłaty o charakterze publicznoprawnym bezpośrednio na osobę przekazującą pojazd do unieszkodliwienia, podczas gdy prawidłowa wykładnia winna doprowadzić do uznania, iż cała opłata powinna być nałożona na producenta pojazdu; 3. naruszenie prawa materialnego, tj. pkt 7 preambuły Dyrektywy poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji uznanie, iż pobranie opłaty recyklingowej nie naruszyło prawa europejskiego; 4. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.Urz. UE C Nr 83 z dnia 30 marca 2010 roku) poprzez uznanie, iż przepisy ustawy o recyklingu pojazdów nie nakładały na produkty przywożone z zagranicy wyższych opłat niż na pojazdy wyprodukowane w Polsce, podczas gdy do uiszczenia opłaty recyklingowej był obowiązany każdy podmiot dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia, a obowiązek taki nie istniał w przypadku nabywania pojazdu na terenie kraju. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej czynności oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na fakt, że skarga została wniesiona w stosunku do czynności NFOŚiGW jako czynności z zakresu administracji publicznej, podczas gdy Funduszowi nie służy taki status, ewentualnie o oddalenie skargi, gdyż w odniesieniu do skarżącej aktualny był obowiązek uiszczenia opłaty recyklingowej i brak jest przesłanek ustawowych do zwrotu opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnianie. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że nie zasługiwało na uwzględnienie stanowisko organu, że nie jest organem właściwym w sprawie czynności zwrotu opłaty recyklingowej. W sprawie zwrotu opłaty recyklingowej wielokrotnie już wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 12 stycznia 2010r., sygn. akt II OSK 1608/09; z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 2030/10; z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 766/11; z dnia 18 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 563/12; z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 830/13. Pierwsze cztery orzeczenia wydane zostały w sprawie bezczynności NFOŚiGW, jednakże rozstrzygnięte w nich zostały kwestie istotne z punktu widzenia niniejszego postępowania. W szczególności uwagę należy zwrócić na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1608/09, w którym Sąd stwierdził, iż NFOŚiGW jest właściwy do rozpatrzenia wniosku o zwrot opłaty recyklingowej oraz, że Fundusz jest podmiotem administracyjnym o charakterze funkcjonalnym. Uznał też, że orzekanie w przedmiocie zwrotu opłaty recyklingowej uiszczonej przez osobę fizyczną niebędącą przedsiębiorcą następuje w formie czynności materialno-technicznej o charakterze zewnętrznym, jako jego prawnej formy działania. Ponadto należy zwrócić uwagę na treść art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 maja 2015 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 933), zgodnie z którym Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej dokonuje zwrotu nadpłaconej lub nienależnie pobranej kwoty, w przypadkach w tym przepisie określonym. Ustawodawca przyznał więc wprost powyższe kompetencje NFOŚiGW. Pismo Funduszu z dnia 1 grudnia 2017 r. należy więc potraktować jako akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Należy zwrócić uwagę, że uchylenie art. 12 ustawy o recyklingu, nie przesądza samo w sobie o tym, że opłaty z tego tytułu były pobierane w sposób niezgodny z Dyrektywą wrakową. Po drugie w art. 11 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o recyklingu, dopuszczono możliwość zwrotu przez Fundusz opłaty recyklingowej, ale w przypadkach tam szczegółowo wymienionych, a nie zaś co do zasady. Strona natomiast kwestionuje zasadę uiszczenia tej należności, a nie fakt, że uiszczona na rachunek Funduszu kwota przekroczyła 500 zł, pojazd był pojazdem historycznym, albo jego całkowita masa przekraczała 3,5 tony. W tym kontekście zasadnie Fundusz stwierdził, że okoliczności dotyczące dokonania nadpłaty powinny być przez stronę wykazane. Strona jednak kwestionuje co do zasady zasadność ustalenia obowiązków uiszczenia opłaty recyklingowej. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podzielić też należy zapatrywanie Funduszu o braku podstaw do twierdzenia, iż art. 12 ust. 2 ustawy recyklingowej nakładający obowiązek uiszczenia opłaty recyklingowej był niezgodny z art. 5 ust. 4 Dyrektywy wrakowej. Słusznie Fundusz wywiódł, że powyższy przepis Dyrektywy nie stoi w sprzeczności z możliwością ustanowienia przez ustawodawcę krajowego obowiązku uiszczenia takiej opłaty recyklingowej. Zgodnie z art. 1 powołanej Dyrektywy celem Dyrektywy jest przede wszystkim zapobieganie powstawaniu odpadów, ponadto ponowne użycie i recykling lub inne formy odzysku pojazdów wycofanych z eksploatacji i ich części, aby zmniejszyć ilość odpadów do unieszkodliwienia i polepszyć wyniki działań związanych z ochroną środowiska. Regulacje Dyrektywy ustanawiają na potrzeby jej stosowania zasadę przezorności oraz zasadę, że zanieczyszczający płaci. W preambule Dyrektywy mówi się o konieczności podejmowania na szczeblu krajowym różnych środków zmierzających do zminimalizowania w ten sposób szkodliwego wpływu pojazdów wycofanych z eksploatacji na środowisko naturalne, przyczyniając się do zachowania, ochrony i poprawy stanu środowiska. W treści preambuły przywołano wprost zasadę przezorności oraz zasadę, że zanieczyszczający płaci. Bezspornie zatem celem Dyrektywy była ochrona środowiska, a środki jakie należało podjąć, miały wynikać z ustawodawstwa krajowego. Zgodnie z art. 401 ust. 7 pkt 9 oraz art. 401 c ust. 9 pkt 4-6 ustawy Prawo ochrony środowiska (według stanu prawnego sprzed uchylenia art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu) opłata recyklingowa uiszczana przez osoby fizyczne - użytkowników pojazdów, przeznaczana była na finansowanie i utrzymanie systemu recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, w tym na dopłaty do demontażu oraz zbieranie porzuconych pojazdów. Biorąc pod uwagę brzmienie treści Dyrektywy wrakowej nie można w sposób uzasadniony wywodzić, że przepis art. 12 ust. 2 ustawy jest niezgodny z prawem unijnym, w zakresie w jakim przewiduje obowiązek ponoszenia kosztów recyklingu przez osoby fizyczne. Środki te miały bowiem służyć realizacji celu określonego w Dyrektywie, a z jej treści nie wynika zakaz uzyskiwania takich funduszy od osób fizycznych. Zgodnie z art. 5 ust. 4 Dyrektywy Państwa Członkowskie mają podjąć niezbędne środki aby zapewnić, że producenci pokryją wszystkie lub znaczną część kosztów związanych z wykonaniem tych środków i/lub będą odbierać pojazdy wycofane z eksploatacji na tych samych warunkach, jak określono w akapicie pierwszym - nie jest sformułowany (ze względu na wyrażenie "niezbędne środki") w sposób jednoznaczny, nakładający bezwzględny obowiązek przerzucenia wszystkich ciężarów finansowych na producentów pojazdów. Stosownie do art. 5 ust. 4 Dyrektywy Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki, aby zapewnić, że dostarczanie pojazdów do uprawnionych zakładów przetwarzania zgodnie z ust. 3 odbywa się bez żadnych kosztów obciążających ostatniego posiadacza i/lub właściciela ze względu na to, że pojazd nie posiada żadnej wartości rynkowej lub jest ona ujemna. Państwa członkowskie podejmą niezbędne środki, aby zapewnić, że producenci pokryją wszystkie lub znaczną część kosztów związanych z wykonaniem tych środków i/lub będą odbierać pojazdy wycofane z eksploatacji na tych samych warunkach, jak określono w akapicie pierwszym. Państwa członkowskie mogą postanowić, że dostarczenie pojazdów wycofanych z eksploatacji nie jest całkowicie wolne od opłat, jeżeli dostarczane pojazdy nie zawierają istotnych części pojazdu, w szczególności silnika i nadwozia lub zawierają odpady, które zostały dodane do pojazdu wycofanego z eksploatacji. W wyroku z 15 kwietnia 2010 r. C-64/09 Trybunał Sprawiedliwości uznał, że w pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż z samego brzmienia art. 5 ust. 4 Dyrektywy wrakowej jasno wynika, że przekazanie pojazdu wycofanego z eksploatacji do uprawnionego zakładu przetwarzania winno być nieodpłatne, przy czym związane z tym koszty obciążają producentów. Oznacza to przede wszystkim, że dla każdego zakładu złomowania, który dobrowolnie przyjął pojazd wycofany z eksploatacji do złomowania, system krajowy winien przewidywać mechanizm zwrotu kosztów przetwarzania, w tym przypadku taki sam jak mechanizm przewidziany dla zakładów przetwarzania, na które w systemie krajowym nałożono obowiązek przyjmowania pojazdów do złomowania (pkt 48 i 49 tego wyroku). Dyrektywa stanowi zatem o zapewnieniu możliwości dostarczania pojazdów do uprawnionych zakładów przetwarzania bez żadnych kosztów obciążających ostatniego posiadacza i/lub właściciela ze względu na to, że pojazd nie posiada żadnej wartości rynkowej lub jest ona ujemna. Przepis art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu nie sprzeciwia się temu obowiązkowi, ponieważ przedmiotowa opłata nie dotyczy etapu oddawania do przetwarzania. Zarzut z pkt. 2 i 3 skargi jest więc bezzasadny. Wskazać należy, że pkt. 7 preambuły Dyrektywy również właśnie dotyczy tego ostatniego etapu, jakim jest dostarczenie bez opłaty wyeksploatowanego pojazdu do autoryzowanego podmiotu zajmującego się utylizacją z tym, że ustalono również, że państwa członkowskie powinny doprowadzić do sytuacji, w której producenci pokrywają wszystkie, lub znaczącą większość kosztów takich działań; nie można przy tym ograniczyć normalnego działania sił rynkowych. Podkreślić również należy, że w art. 9 ustawy z 27 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. 2015.poz.933) jednoznacznie wskazano, że przepisy dotychczasowe (art. 12 ustawy o recyklingu) w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, mają zastosowanie do: 1) wprowadzającego pojazd w zakresie pojazdu wprowadzonego na terytorium kraju przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, czyli przed 1 stycznia 2016 r.; 2) podmiotu niebędącego przedsiębiorcą, który dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu pojazdu wprowadzonego na terytorium kraju przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej czyli przed 1 stycznia 2016 r.. Z powyższego wynika, że w odniesieniu do stanów faktycznych zastanych przed tę datą zastosowanie znajdują przepisy dotychczasowe, przewidujące obowiązek uiszczania stosownych opłat. Natomiast w art. 12 ust. 1 ustawy nowelizującej wskazano wprost, że opłaty wniesione na rachunek NFOŚiGW po dniu wejścia w życie art. 5 pkt. 3 lit. a , stanowią przychód NFOŚiGW i są uwzględniane przy ustalaniu wysokości zobowiązania określonego w art. 401c ust. 9 ustawy zmienianej w art. 5. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 110 Traktatu żadne państwo członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe. Ponadto żadne Państw Członkowskie nie nakłada na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych, które pośrednio chronią inne produkty. Skarżąca wskazała, że stosownie do art. 2 Aktu o warunkach przystąpienia do Unii Europejskiej, pierwszeństwo przed przepisami zawartymi w krajowym systemie ma prawo wspólnotowe, w tym art. 110 Traktatu. W skardze wywiedziono, że ustawodawca polski nałożył obowiązek uiszczenia opłaty recyklingowej w wysokości 500 zł. w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego na każdego wprowadzającego pojazd, który nie zapewnia sieci. Takich uregulowań nie stosuje jednak w stosunku do podmiotów nabywających pojazdy na rynku krajowym. Wskazano, że powyższe uregulowania są w zasadzie identyczne z przepisami obowiązującymi w zakresie pobierania opłat za wydanie kart pojazdów, które to przepisy zostały uznane za niekonstytucyjne. Podnieść należy, że art. 30 i 110 Traktatu nie sprzeciwiają się wprowadzeniu stosownych opłat związanych z rejestracją pojazdów na terenie państwa członkowskiego. Zgodnie bowiem z art. 30 WE, "Postanowienia artykułów 28 i 29 nie stanowią przeszkody w stosowaniu zakazów lub ograniczeń przywozowych, wywozowych lub tranzytowych, uzasadnionych względami moralności publicznej, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi i zwierząt lub ochrony roślin, ochrony narodowych dóbr kultury o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej, bądź ochrony własności przemysłowej i handlowej. Zakazy te i ograniczenia nie powinny jednak stanowić środka arbitralnej dyskryminacji ani ukrytych ograniczeń w handlu między państwami członkowskimi". Skarżąca w sposób skuteczny nie wywiodła, by doszło do arbitralnej dyskryminacji. Normodawca unijny przewidział zatem wyjątki od przepisów mających na celu zapewnienie niedyskryminacji towarów sprowadzanych, a przedmiotowa opłata może być postrzegana jako środek o równoznacznym znaczeniu do przepisów nakierowanych na wprowadzenie ograniczeń ilościowych dla takich towarów. Mimo, że art. 90 (obecny 110) WE służy zagwarantowaniu całkowitej neutralności podatków wewnętrznych w aspekcie konkurencji między produktami znajdującymi się już na rynku krajowym a produktami przywożonymi, to cel wprowadzenia tej opłaty, jako powiązany z ochroną środowiska, musi być brany pod uwagę jako umożliwiający sformułowanie przez krajowego ustawodawcę norm realizujących tę ochronę. Powołać należy, że przepisy ustawy o recyklingu w brzmieniu obowiązującym do 1.01.2016 r. nie nakładały na pojazdy sprowadzane z zagranicy wyższych opłat niż na pojazdy wyprodukowane w Polsce. Do wniesienia opłaty w wysokości 500 zł. zobowiązani tez byli m.in. wprowadzający pojazd, wydający kartę pojazdu, który produkuje pojazd w kraju – w przypadku braku obowiązku zapewnienia sieci zbierania pojazdów; wprowadzający pojazd, wydający kartę pojazdu, który sprowadził pojazd z zagranicy – w przypadku braku zapewnienia sieci zbierania pojazdu. Wysokość opłaty w odniesieniu do pojazdów pochodzących z innych państw członkowskich nie była wyższa niż ta, która była nakładana na pojazdy krajowe. Z powyższych względów nie sposób zgodzić się z twierdzeniami skargi odnośnie identyczności uregulowań, do przepisów odnoszących się do pobierania opłat za wydanie karty pojazdu w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu przywiezionego z innego państwa członkowskiego. Ustanowiona opłata uiszczana była na etapie rejestracji zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt. 9 ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, jest zatem związana technicznie z tę czynnością. Opłaty tego rodzaju nie stanowią ceł (orzeczenia ETS C-290/05 i C-330/05 i jako opłaty wewnętrzne ich ustanowienie jest możliwe). Podkreślić należy, że zarejestrowanie pojazdu używanego nie jest jednoznaczne z przekazaniem go do unieszkodliwienia, fakt rejestracji świadczy o planowanym dalszym użytkowaniu pojazdu i obowiązek wniesienia opłaty, powiązany z faktem rejestracji, nie może być kwalifikowany jako naruszający zakaz pobierania opłat na etapie przekazywania pojazdu do unieszkodliwienia. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut z pkt. 1 skargi, albowiem w okolicznościach przedmiotowej sprawy, brak jest jakichkolwiek przesłanek uzasadniających zwrot uiszczonej opłaty. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że stanowisko organu jako czynność administracyjna nie naruszyło prawa, co skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.