IV SA/Wa 511/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Sękowska Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.) sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w S. na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lutego 2021 r., [...] w przedmiocie gospodarowania odpadami oddala skargę. I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "Inspektor" lub "WIOŚ" lub "Organ") z [...] lutego 2021 r., [...] (dalej: "zarządzenie pokontrolne"), którym Inspektor na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2021 r., poz. 1070; dalej "i.o.ś.") oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej w okresie od 5 listopada do 7 grudnia 2020 r. w związku z działaniem [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") na terenie Zakładu nr [...], znajdującego się na części dz. ew. [...], obręb [...], przy ul. [...] w [...] (dalej: "Zakład nr [...]"), udokumentowanej protokołem kontroli nr [...], zarządził podjęcie działań zmierzających do usunięcia nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. II. Zaskarżone zarządzenie zostało wydane w następującym stanie sprawy. II.1. Skarżąca od 1 sierpnia 2016 r. prowadzi działalność polegającą na odzysku odpadów o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę z wykorzystaniem obróbki żużlu na terenie Zakładu nr [...]. Inspektor w okresie od 5 listopada do 7 grudnia 2020 r. przeprowadził planową kontrolę działalności Spółki na terenie ww. Zakładu za lata 2017-2020 r. II.2. Po zakończeniu kontroli, zarządzeniem pokontrolnym z 11 lutego 2021 r. Organ zobowiązał w pierwszej kolejności Spółkę do prowadzenia ewidencji odpadów zgodnie ze stanem rzeczywistym (pkt 1 zarządzenia pokontrolnego) oraz do wypełniania kart ewidencji odpadów (dalej: "KEO") zgodnie z obowiązującym wzorem (pkt 2 zarządzenia pokontrolnego). W tym zakresie WIOŚ zwrócił uwagę, że ewidencja odpadów w Spółce dla działalności prowadzonej na terenie Zakładu nr [...] prowadzona jest niezgodnie ze stanem rzeczywistym, tj. w niektórych kartach ewidencji odpadów błędnie wskazano rodzaj prowadzonej działalności. WIOŚ zwrócił również uwagę na niespójność dokumentacji podnosząc m.in., że masa odpadów przekazanych, wskazana w karcie ewidencji odpadów dla odpadów o kodzie 19 12 02 z 2017 r. jest niespójna z okazanymi kartami przekazania odpadów. W karcie ewidencji odpadów masy wskazane dla karty przekazania odpadów nr [...] i karty przekazania odpadów nr [...] są niespójne z faktycznymi masami wskazanymi na okazanych kartach przekazania odpadów. Ponadto WIOŚ zwrócił uwagę, że nie wszystkie okazane karty ewidencji odpadów były wypełniane zgodnie z obowiązującymi w danym czasie regulacjami prawnymi, tj. rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 12 grudnia 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1973; dalej: "rozporządzenie w sprawie wzorów z 2014 r.") i rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 25 kwietnia 2019 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów (Dz. U. z 2019 r. poz. 819; dalej: "rozporządzenie w sprawie wzorów z 2019 r."). W niektórych kartach ewidencji odpadów WIOŚ stwierdził brak numeru karty, brak wskazanego rodzaju działalności, błędnie wskazany rodzaj działalności oraz w przypadku przekazywania odpadów do innego miejsca prowadzenia działalności danego posiadacza odpadów, tj. z Zakładu nr [...] do zakładu przy ul. [...] w [...] - nie wskazano tego miejsca, podając nazwę województwa, nazwę miejscowości, ulicę, numer domu i lokalu. W dalszej kolejności, WIOŚ uznał za zasadne zobowiązać Skarżącą do przedłożenia Marszałkowi Województwa [...] (dalej: "Marszałek") korekty rocznego zbiorczego zestawienia informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat za lata 2017-2019 z uwzględnieniem wprowadzania pyłów do powietrza z linii do przerobu żużla stalowniczego, zaś kopię ww. zbiorczych zestawień z potwierdzeniem ich nadania bądź złożenia w Urzędzie Marszałkowskim Województwa [...] w [...] winny zostać przekazane do WIOŚ (pkt 3 zarządzenia pokontrolnego). Uzasadniając takie stanowisko WIOŚ wskazał, że w zbiorczych zestawieniach informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat za lata 2017-2019 przedłożonych Marszałkowi Spółka nie uwzględniła wprowadzania pyłów do powietrza z linii do przerobu żużla stalowniczego. W przypadku gdy kontrolowany podmiot w zbiorczych zestawieniach informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat przedłożonych Marszałkowi nie uwzględnił wszystkich źródeł powodujących emisję pyłów i gazów do powietrza znajdujących się na terenie zakładu, zobowiązany jest do złożenia korekty ww. sprawozdań. Zarządzeniem pokontrolnym organ wezwał również Spółkę do wnoszenia opłaty za korzystanie ze środowiska w terminie ustawowym, tj. za dany rok kalendarzowy do 31 marca następnego roku na rachunek urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce korzystania ze środowiska (pkt 4 zarządzenia pokontrolnego). WIOŚ podniósł bowiem, że Skarżąca opłatę za korzystanie ze środowiska za 2019 r. wniosła po terminie ustawowym, tj. 22 maja 2020 r. na rachunek urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce korzystania ze środowiska. Idąc dalej WIOŚ zobowiązał Spółkę do prowadzenia instalacji zgodnie z warunkami wskazanymi w decyzji Prezydenta [...] z [...] marca 2016 r., nr [...] udzielającej pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do przerobu żużli stalowniczych na terenie Zakładu nr [...], kwalifikowanej do instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, tj. instalacji w gospodarce odpadami dla odpadów innych niż niebezpieczne do odzysku o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę, z wykorzystaniem obróbki żużlu (dalej również: "pozwolenie zintegrowane"; pkt 5 zarządzenia pokontrolnego). Wydając takie zarządzenie WIOŚ uznał, że Skarżąca zobligowana jest prowadzić instalację zgodnie z warunkami wskazanymi w decyzji Prezydenta [...] z [...] marca 2016 r., nr [...]. Tymczasem, na podstawie okazanego przez Spółkę zestawienia wyprodukowanych kruszyw w latach 2017-2020 (do dnia 30 października 2020 r.) na terenie Zakładu nr [...] przy ul. [...] w [...] (instalacja do żużli) stwierdzono, że w wyniku przetwarzania odpadów w przedmiotowej instalacji powstaje kruszywo o frakcji: 0-31,5 mm, 0-90 mm, 31,5-63 mm, 40-90 mm i kruszywo (z okładzin), które zgodnie z oświadczeniem Skarżącej wyprodukowane posiada frakcję 63-250 mm. W tym kontekście WIOŚ wskazał, że zgodnie z częścią II pkt 2.2.1. i 2.2.2. pozwolenia zintegrowanego, kruszywo (materiał niemagnetyczny) kierowane jest do przesiewacza wibracyjnego. Kruszywo przesiewane jest przez sita o różnych średnicach oczek celem uzyskania frakcji 0/31,55 mm (alternatywnie 0-8 mm), 31,5/63 mm (alternatywnie 40-90 mm) oraz 63/250 mm. Jednocześnie ww. pozwolenie zintegrowane nie uwzględnia powstawania kruszywa o frakcji 0-90 mm, którego powstaje w wyniku przetwarzania przez Spółkę odpadów w przedmiotowej instalacji. Powyższe stanowi naruszenie warunków wskazanych w posiadanym przez Spółkę zezwoleniu zintegrowanym. WIOŚ zarządził także przedłożenie przez Spółkę wymaganych dokumentów co do wystąpienia do właściwego organu ochrony środowiska, w celu uregulowania stanu formalnoprawnego w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza z pomocniczej instalacji do przeładunku oleju napędowego eksploatowanej na terenie Zakładu nr [...] (pkt 6 zarządzenia pokontrolnego). Motywując swoje stanowisko w tym zakresie, WIOŚ zwrócił uwagę, że na terenie kontrolowanego zakładu znajduje się pomocnicza instalacja do przeładunku paliwa, na olej napędowy o pojemności 5000 l (naziemny, dwupłaszczowy zbiornik) wykorzystywana na użytek własny Spółki. Kontrola wykazała, że stan formalnoprawny ww. instalacji do przeładunku paliwa jest nieuregulowany, tj. nie została ona zgłoszona do właściwego organu ochrony środowiska. Kończąc, WIOŚ w pkt 7 zarządzenia pokontrolnego zobowiązał Spółkę do dostosowania systemu wizyjnego monitoringu miejsc magazynowania odpadów do obowiązujących przepisów prawa, zarzucając przy tym Spółce, że zainstalowany na terenie zakładu przy ul. [...] w Dzielnicy [...] wizyjny system kontroli miejsc magazynowania odpadów nie jest dostosowany do wymagań określonych w art. 25 ust. 6a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2021 r., poz. 779; dalej: "u.o.o." lub "ustawa o odpadach"). Monitoringiem nie są objęte wszystkie miejsca magazynowania odpadów. Monitoring nie obejmuje zasięgiem całego miejsca magazynowania odpadów o kodzie 16 11 04 (okładziny piecowe i materiały ogniotrwałe z procesów metalurgicznych inne niż wymienione w 16 11 03). Nadto, zapis obrazu wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania odpadów nie jest przechowany przez miesiąc od daty dokonania zapisu. Maksymalny zakres wyszukiwanego czasu to 24 godziny. III.1. Pismem z 10 marca 2021 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zarządzenie pokontrolne WIOŚ z [...] lutego 2020 r., [...] zaskarżając wszystkie jego punkty i zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania art. 12 ust. 1 i ust. 2 i.o.ś. poprzez wydanie zarządzenia pokontrolnego, podczas gdy w niniejszej sprawie nie było żadnych uchybień w działalności skarżącej spółki, tym samym nie było potrzeby podjęcia działań służących wyeliminowaniu rzekomych uchybień, co przesądza o bezzasadności wydania kwestionowanych zarządzeń; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 2a. art. 3 ust. 1 pkt 19, art. 66 ust. 1, art. 67 ust. 1, art. 70 ust. 1 u.o.o. poprzez błędne przyjęcie, że spółka, w myśl ustawy o odpadach - posiadacz odpadów, winna prowadzić karty ewidencji odpadów w odniesieniu do pojedynczej nieruchomości z instalacją objętą pozwoleniem zintegrowanym. W sytuacji, gdzie karty ewidencji odpadów, prowadzi się według rodzaju odpadu w posiadaniu danego posiadacza odpadów, bez wzgląd na to, ile posiada instalacji i jakiego rodzaju pozwoleniami lub zezwoleniami z zakresu gospodarki odpadami objęte są jego instalacje i nieruchomości, 2b. art. 25 u.o.o., poprzez błędną interpretację, w związku z czym nakładanie na spółkę warunków prowadzenia działalności gospodarczej związanych z gospodarką odpadami nie będących w kompetencji organu kontroli, 2c. art. 153 ustawy z dnia 21 kwietni 2001 r. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 1219; dalej: "p.o.ś."), poprzez nadużywanie zasad zgłaszania instalacji do organu ochrony środowiska zajmującego się emisjami do powietrza, bez uzasadnionych przyczyn, 2d. art. 284 w związku z art. 180 p.o.ś., poprzez błędną interpretację w stosunku do wydanego zarządzenia, wymaganie od zarządu spółki zgłaszania organom ochrony środowiska emisji od emisji i wnoszenia od nich opłat, 2e. art. 284 w związku z art. 285 p.o.ś., poprzez błędną interpretację w stosunku do wydanego zarządzenia, uznanie, że opłaty za korzystanie ze środowiska od urządzeń jezdnych wnosi się na rachunek urzędu marszałkowskiego właściwy ze względu na miejsce korzystania ze środowiska, w sytuacji gdy opłaty te wnosi się w myśl przepisu art. 271, na rachunek urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce rejestracji podmiotu korzystającego ze środowiska. W ocenie Skarżącej nie było podstaw do wydania zarządzenia numer 1 i numer 2 zobowiązującego Spółkę do prowadzenia ewidencji odpadów zgodnie ze stanem rzeczywistym, wypełniania kart ewidencji odpadów zgodnie z obowiązującym wzorem. Zdaniem Skarżącej, uzasadnienie do wydanego zarządzenia nie wskazuje, aby w kartach przekazania odpadów i kartach ewidencji odpadów nie był przedstawiony stan rzeczywisty ruchu przejęć odpadów pomiędzy kolejnymi posiadaczami odpadów. Organ kontroli także mylnie wywodzi w uzasadnieniu do zarządzenia, że Zakład nr [...] Spółki to całość działalności gospodarczej "posiadacza odpadów" o jakim mowa w ustawie o odpadach, obowiązanego do prowadzenia kart przekazania odpadów i kart ewidencji odpadów. Gdzie szereg przepisów ustawy o odpadach odwołuje się wprost do "posiadacza odpadów". Spółka jest jednym "posiadaczem odpadów" oraz posiada kilka "miejsc korzystania ze środowiska" przewidzianych do eksploatowania instalacji do przetwarzania odpadów i związanej z tym gospodarki odpadami. Zatem nie można sprowadzać całokształtu działalności gospodarczej skarżącej wyłącznie do prowadzenia fragmentu działalności w "miejscu eksploatowania instalacji do żużli" na terenie Zakładu nr [...] w [...]. Ponieważ odpady żużli czy odpady wytwarzane w wyniku przetwarzania żużli na terenie Zakładu nr [...] należą do tego samego posiadacza odpadów na równi ze wszystkimi innymi odpadami będącymi w posiadaniu Spółki w całokształcie prowadzonej działalności gospodarczej. Karta ewidencji odpadów dotyczy natomiast danego "rodzaju odpadu" - można ująć, że określa kod towaru jakim obraca dany podmiot gospodarczy na rynku. Skarżąca dodała, że każdy odpad wytworzony musi być więc w jakiś sposób ujęty w magazynie posiadacza odpadów, aby mógł być następnie przekazany kolejnemu posiadaczowi odpadów. Tak jak każdy towar na rynku - wchodzący i wychodzący z magazynu. W związku z czym karty ewidencji przedstawione organowi kontroli, nie przedstawiają błędnego rodzaju działalności czy ułomnych wpisów. Po prostu dotyczą całości działalności gospodarczej Spółki jako posiadacza odpadów. Natomiast ruch odpadów (zmianę posiadacza odpadów) przedstawiają zarówno karty przekazania odpadów, jak i karty ewidencji odpadów. Ilość odpadów wchodzących do karty ewidencji (np. dla kodu 19 12 02) dotyczy wytworzenia metali żelaznych pod tym kodem, we wszystkich instalacjach Spółki w danym roku, a nie tylko odpadów wytworzonych w jednej instalacji na terenie Zakładu nr [...] w związku z przetwarzaniem żużli. Odnosząc się zaś do pkt 3 zarządzenia pokontrolnego, Skarżąca wskazała, że odpady żużla stalowniczego przetwarzane w instalacji Spółki, które mogą powodować pylenie w instalacji, same w sobie są emisją. Są to odpady żużla, pierwotnie wytworzone w toku procesu technologicznego huty. W związku z czym, od chwili ich wytworzenia przez hutę stanowią emisję o jakiej mowa w art. 180 p.o.ś. Natomiast instalacja spółki do przetwarzania odpadów, ma właśnie na celu minimalizowanie tych odpadów (emisji), aby jak najkrócej były uciążliwością pylącą dla środowiska. W opinii Spółki, sama instalacja - zbudowana jest z metalu, może wytwarzać hałas w związku z jej ruchem, ale na pewno nie pyli. Także zmiana posiadacza odpadów, przekaz odpadów, nie eliminuje emisji. Są to cały czas te same emisje w postaci odpadów żużli po wytopie stali. Skarżąca zakwestionowała również zasadność wydania pkt 4 zarządzenia pokontrolnego. Jak podniosła, na terenie Zakładu Spółki nr [...] w [...], emitorami emisji z instalacji są przede wszystkim silniki urządzeń maszyn jezdnych w postaci wozideł, koparek, ładowarek i innych pojazdów wolnobieżnych zasilane paliwem w postaci oleju napędowego. Opłaty za emisje wytwarzane przez tego rodzaju urządzenia, odprowadza się w myśl art. 271 p.o.ś. na rachunek urzędu marszałkowskiego właściwy ze względu na miejsce rejestracji podmiotu korzystającego ze środowiska, a nie ze względu na miejsce korzystania ze środowiska. Zdaniem skarżącej, wydane zarządzenie ujawnia, że organ nie odróżnia obowiązków "posiadacza odpadów" od obowiązków "prowadzącego eksploatację instalacji" oraz nie zna "miejsc korzystania ze środowiska" kontrolowanego podmiotu. Tym samym mylnie wywiódł, że Zakład nr [...] Spółki, to całość działalności gospodarczej podmiotu [...]. W sytuacji, gdzie Spółka w myśl ustawy o odpadach jest zawsze jednym "posiadaczem odpadów" - właścicielem odpadów. Natomiast może posiadać i posiada kilka instalacji do przetwarzania odpadów na terenie województwa [...], objętych różnymi rodzajami pozwoleń i zezwoleń dla potrzeb ich eksploatowania w danym miejscu. Skarżąca zauważyła również, że wszelkie opłaty w roku 2020 wnoszone były w warunkach szczególnych. Kiedy to dnia 20 marca 2020 roku niespodziewanie ogłoszono stan epidemii COVID-19 na terenie kraju i wezwano spółkę do przygotowania maszyn i środków transportu do gotowości dla służb kraju. W czasie tym, nie pracowały także instytucje i urzędy państwowe. Opłata za 2019 r. została uiszczona niezwłocznie po odwołaniu mobilizacji decyzją Burmistrza Miasta [...]. Nie ma tu powodów do wydawania odrębnego zarządzenia zarządowi Spółki, w toku ogłoszonego stanu epidemii. Skarżąca wskazała także, że nie było podstaw do wydania zarządzenia nr 5 - zobowiązującego Spółkę do prowadzenia instalacji zgodnie z warunkami wskazanymi w decyzji Prezydenta [...], nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. W ocenie Skarżącej, udzielone jej pozwolenie zintegrowane określa warunki środowiskowe funkcjonowania instalacji czy postępowania z odpadami. Niemniej bez zalecania jakiejkolwiek techniki czy technologii wytwarzania produktu w takiej instalacji. Tym samym technologia produkcji kruszyw drogowych z odpadów żużli, ich skład granulometryczny, jest technologią producenta i gwarancją jakości produktu przez producenta, a nie warunkiem środowiskowym nałożonym pozwoleniem zintegrowanym przez organ ochrony środowiska na instalację czy na posiadacza odpadów. Organ ochrony środowiska nie bierze odpowiedzialności za produkt, za jego zachowanie się pod wylanym asfaltem na autostradzie czy drodze. Ponieważ te sprawy reguluje Polska Norma jakości dla produktów w postaci kruszyw drogowych (PN-EN-13242 + Al:2010). Jest to norma dla produktów z zakresu prawa budowlanego. Tym samym przestrzeganie warunków dla produktów budowlanych, nadzorują inne organy administracji. Potwierdza to wprost zapis kończący pkt 2.2.2 pozwolenia zintegrowanego. Skarżąca zauważyła również, że wydane zarządzenie przez organ kontroli nie dotyczy odpadów żużli, a dotyczy powstającego produktu o frakcji 0-90 mm. W związku z czym, wydano zarządzenie aby spółka zaprzestała produkcji kruszywa drogowego o frakcji 0-90 mm. Natomiast nie wskazano w żaden sposób, czym jest dla organu kontroli frakcja 0-90 mm żużla, skoro nie jest produktem z obróbki żużla. Także wydane pozwolenie zintegrowane, nie przewiduje aby powstawały jakieś odpady żużla z żużla, czy istniał sposób na zestalanie żużla z żużlem, celem wyprodukowania kruszywa drogowego o ściśle określonych frakcjach wskazanych w pozwoleniu zintegrowanym. Spółka podniosła również bezzasadność wydania pkt 6 zarządzenia pokontrolnego, zobowiązującego Spółkę do wystąpienia do właściwego organu ochrony środowiska, w celu uregulowania stanu formalnoprawnego w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza z pomocniczej instalacji do przeładunku oleju napędowego eksploatowanej na terenie Zakładu spółki nr [...] w [...]. W ocenie Skarżącej, sam zbiornik pusty lub napełniony olejem napędowym o pojemności do 5 000 litrów, stojący na zabezpieczonej powierzchni zakładu, jako czasowy magazyn paliwa dla potrzeb tankowania urządzeń jezdnych jak wozidła, koparki, ładowarki, nie oddziałuje w jakiś szczególnie negatywny sposób na środowisko, a jest eksploatowany w sposób normalny. Tak jak przewiduje to producent zbiornika, któremu ktoś wydał zgodę na jego sprzedaż do użytkowania na wolnym rynku, a niejako urządzenie do zainstalowania pod nadzorem organów budowlanych (na zgłoszenie, pozwolenie budowlane). Także proces przeładunku paliwa dostarczanego autocysterną do zbiornika odbywa się w sposób hermetyczny na zasadzie "wahadła gazowego" o skuteczności sięgającej 99,9%. Spółka ufa, że tak jest, ponieważ są to pojazdy specjalistyczne, dopuszczone do ruchu przez służby dozoru i takiego tankowania zbiorników pomocniczych na terenach zakładów przemysłowych. Spółka nie zajmuje się zawodowym przelewaniem paliwa. Zamawia dostawę paliw dla swoich potrzeb. Natomiast sam proces tankowania własnych pojazdów spółki pracujących przy linii przetwarzania żużli trwa ok. 1 godziny dziennie. Nie jest to więc skala tankowań z dystrybutora zbiornika i ruch pojazdów na terenie zakładu, aby zwykłe urządzenie zakładu uważać za instalację emisyjną o średniej mocy przemysłowej, uwalniającą niepoliczalne emisje do powietrza wymagające zgłoszenia organowi ochrony środowiska zajmującemu się emisjami do powietrza. Ponieważ powszechnie wiadomo, że emisje ze spalania oleju napędowego przez urządzenia jezdne (węglowodory alifatyczne, węglowodory aromatyczne) wylicza się corocznie na podstawie ilości spalonego paliwa przez silniki tych urządzeń (na podstawie faktur zakupu paliwa). Natomiast uwalnianie emisji do powietrza z toku tankowania oblicza się na podstawie czasu napełniania zbiorników. Skarżąca uznała również, że brak jest podstaw do wydania zarządzenia nr [...] odnoszącego się do monitoringu miejsc magazynowania odpadów. Wskazała, że na terenie Zakładu nr [...] nie prowadzi procesu magazynowania odpadów R13, a prowadzi wyższe procesy odzysku R12 i R5, o jakich mowa w pozwoleniu zintegrowanym dla tego zakładu. Świadczy o tym fakt, że odpady żużli każdego dnia są wymieniane pomiędzy Stalownią [...] sp. z o.o., a Zakładem nr [...] oraz na bieżąco są odbierane jako produkt z recyklingu przez pojazdy inwestorów. Które to kruszywa wykorzystywane są przez tych inwestorów dla potrzeb budowy dróg jako zamiennik kruszyw naturalnych. Odpady te są w ruchu. Skarżąca dodała, że potwierdzają to wprost karty przekazania odpadów. Natomiast inne odzyskiwane odpady, wytwarzane w związku z przetwarzaniem żużli, jak na przykład metale - zawracane są z powrotem do huty, okładziny piecowe - przekazywane kolejnym "posiadaczom odpadów" itp. w ramach procesu R12. W związku z czym, organ kontroli nie powinien mieć powodów do stwierdzania, że odpady żużli w posiadaniu Spółki to odpady leżące - magazynowane, podlegające wizyjnemu systemowi kontroli miejsc magazynowania odpadów. III.2. Pismem z 7 kwietnia 2021 r. WIOŚ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV.1. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.) IV.2. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest zarządzenie pokontrolne WIOŚ z [...] lutego 2021 r., [...] wydane na postawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i.o.ś. Zgodnie z tym przepisem, na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. W myśl zaś art. 12 ust. 2 i.o.ś., kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń. Należy dodać, że niepoinformowanie w wyznaczonym terminie organu Inspekcji Ochrony Środowiska o zakresie wykonania zarządzeń pokontrolnych lub poinformowanie niezgodnie z prawdą organ Inspekcji Ochrony Środowiska o wykonaniu zarządzeń pokontrolnych stanowi wykroczenie zagrożone karą aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny (art. 31a i.o.ś.). W orzecznictwie przyjęto, że zarządzenie pokontrolne wydawane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i.o.ś. może być zaskarżone do sądu administracyjnego jako inny akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Władczy charakter zarządzenia przejawia się tu w obowiązku informacyjnym jego adresata wynikającym z art. 12 ust. 2 i.o.ś., którego zaniechanie lub nieprawidłowe wykonanie stanowi wykroczenie z art. 31a i.o.ś. (por. np. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r. II GSK 1009/08, ONSAiWSA 2010, Nr 5, poz. 86). Równocześnie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że ów władczy charakter zarządzeń pokontrolnych jest ograniczony do wskazanych wyżej obowiązków informacyjnych z art. 12 ust. 2 i.o.ś. W szczególności zarządzenia te nie nakładają na ich adresata obowiązków administracyjnoprawnych, które mógłby być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Obowiązek taki może ciążyć na nich na podstawie odrębnych przepisów i decyzji, ale jego samoistnym źródłem nie jest zarządzenie pokontrolne (por. np. T. Czech, "Zarządzenie pokontrolne organów Inspekcji Ochrony Środowiska"; ZNSA 3/2011, s. 93). Wynika z tego m.in., że strona może nie zgodzić się z zarządzeniami pokontrolnymi i poinformować o tym organ. Jeżeli strona uczyni to w terminie określonym w zarządzeniu pokontrolnym, nie poniesienie odpowiedzialności z art. 31a i.o.ś. Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne jest aktem, który można określić jako akt o charakterze sygnalizacyjnym, określający ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska (albo innej osoby fizycznej) – por. np. wyrok NSA z 27 stycznia 2017 r., II OSK 1156/15 - CBOSA. Raz jeszcze należy podkreślić, że zarządzenia pokontrolne nie nakładają na ich adresata obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej ani innej sankcji administracyjnej, co również uzasadnia dopuszczalność formułowania ich w sposób ogólnikowy (por. np. wyrok NSA z 29 grudnia 2015 r., II OSK 1001/14, CBOSA). Ich celem, oprócz sygnalizacji osobie fizycznej korzystającej ze środowiska lub osobie zarządzającej jednostką organizacyjną korzystającą ze środowiska, jest przede wszystkim dostarczenie kontrolującemu organowi informacji co do konieczności wszczęcia postępowań zmierzających np. do nałożenia kary lub zobowiązania do wykonania lub zaniechania określonych czynności. Rzecz jednak w tym, że podstawą wydania takich decyzji nie jest zarządzenie pokontrolne, ale określony materiał dowodowy (np. protokół kontroli, protokoły oględzin, zeznania świadków, wyniki specjalistycznych badań). Stąd też w orzecznictwie utrwalił się pogląd, że do procedury wydawania zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się przepisów k.p.a., w tym art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. odnośnie ustalenia stanu faktycznego i uzasadnienia, co odnosi się zarówno do czynności kontrolnych, jak i wydania zarządzenia pokontrolnego. Pogląd taki jest już utrwalony w orzecznictwie (np. w wyrokach NSA: z 15 lutego 2011 r., II OSK 181/10; z 18 stycznia 2011 r., II OSK 2036/09; z 21 czerwca 2012 r. II OSK 723/12; z 28 maja 2013 r., II OSK 262/12 – CBOSA). Takie zakreślenie zakresu kontroli sądu administracyjnego co do zarządzeń pokontrolnych nie narusza praw podmiotu kontrolowanego. Otóż zachowuje on prawo do pełnej kontroli legalności ustaleń faktycznych zawartych w protokole kontroli w związku z ewentualnym wydaniem w oparciu o ten protokół decyzji nakładających na kontrolowanego określone obowiązku lub pozbawiających go określonych uprawień (por. np. wyrok NSA z 6 maja 2014 r., II OSK 2893/12, CBOSA). Podobnie sąd powszechny rozpoznając wnioski o ukaranie oparte na ustaleniach poczynionych w protokole kontroli nie jest związany tymi ustaleniami, jak i tym bardziej zarządzeniem pokontrolnym (zob. też art. 8 k.p.k. w zw. z art. 8 kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia). Sąd rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i.o.ś. bada zatem przede wszystkim, czy: 1) kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ; 2) treść zarządzeń koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli; 3) a także, czy treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. W postępowaniu tym sąd nie bada natomiast legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli, w tym poczynienia tych ustaleń w zgodzie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Takie zakreślenie zakresu kontroli zarządzeń pokontrolnych wydanych na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i.o.ś. znajduje uzasadnienie również w tym, że w przeciwnym razie spór o fakty, których ustalenie wymaga niekiedy wiedzy specjalnej, przeniósłby się na etap sądowoadministracyjny. Przepisy prawa nie wymagają bowiem ani sporządzenia uzasadnienia zarządzenia pokontrolnego ani odniesienia się przez WIOŚ do zarzutów podnoszonych przez kontrolowany podmiot. Wówczas zresztą rzeczywistym przedmiotem kontroli nie byłoby zarządzenie pokontrolne, ale dokument w postaci protokołu kontroli. Inaczej rzecz przedstawia się w razie prowadzenia postępowania jurysdykcyjnego, gdzie obowiązki co do ustalenia stanu faktycznego określają m.in. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., a nadto strona ma prawo do skorzystania z wniesienia odwołania. IV.3.1. Przenosząc powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że kontrola została przeprowadzona przez organ do tego uprawniony (zob. art. 2 ust. 1 i.o.ś.). Treść zarządzeń pokontrolnych koresponduje również z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli, a nadto ma oparcie w przepisach prawa. IV.3.2.1. W punkcie 1 zarządzenia pokontrolnego Inspektor zobowiązał Spółkę do prowadzenia ewidencji odpadów zgodnie ze stanem rzeczywistym. Zdaniem Sądu, powyższe zarządzenie w pełni koresponduje z treścią protokołu kontroli nr [...], gdzie Organ stwierdził brak wskazanego rodzaju działalności w KEO dla odpadów o kodzie 13 02 08*, 13 01 11*, 19 12 02, 16 11 04 (rok 2017). Nadto, Inspektor wskazał, że w KEO dla odpadów o kodzie 10 02 01 (rok 2017 ) jako rodzaj działalności wskazano odzysk i błędnie "zbieranie", podczas gdy Spółka nie posiada zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów na terenie Zakładu nr [...]. Analizując dokumenty za lata 2018 i 2019 Organ zarzucił również Spółce w protokole kontroli, iż ta nie wskazała w tych latach rodzaju działalności dla odpadów o kodzie 19 12 02. Natomiast w KEO nr [...] i [...] dla odpadów o kodzie 10 02 01 i 16 11 04 (rok 2018) jako rodzaj działalności wskazała odzysk i ponownie błędnie "zbieranie". Sytuacja powtórzyła się w 2019 r. w zakresie KEO dla odpadów o kodzie 10 02 01 i 16 11 04, gdzie jako rodzaj działalności wskazano "wytwarzanie", podczas gdy jest to błędna informacja, gdyż są to odpady poddawane odzyskowi na instalacji przez Spółkę. Przedmiotowe zarządzenie w zakresie pkt 1 wynikało również z ustaleń protokołu kontroli dotyczących niespójności w zakresie przekazanej masy odpadów, wskazanej w KEO dla odpadów o kodzie 19 12 02 z 2017 r. z okazanymi KPO. W KEO masy wskazane dla KPO nr [...]i KPO nr [...] są niespójne z faktycznymi masami wskazanymi na okazanych KPO. Jak już to wskazano wyżej, w ramach sądowej kontroli zarządzenia pokontrolnego nie jest możliwe weryfikowanie zarzutów co do prawidłowości poczynionych przez WIOŚ ustaleń. Niemniej, nie budzi również wątpliwości, że treść zarządzenia pokontrolnego w zakresie pkt 1 znajduje oparcie w odpowiednich normach prawa materialnego, tj. w treści art. 66 ust. 1 u.o.o., który wskazuje, że posiadacz odpadów jest obowiązany do prowadzenia na bieżąco ich ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z katalogiem odpadów określonym w przepisach wykonawczych. IV.3.2.2. Zarządzeniem pokontrolnym w zakresie pkt 2 WIOŚ zobowiązał Spółkę do wypełniania KEO zgodnie z obowiązującym wzorem i – zdaniem Sądu – ponownie, powyższe zarządzenie znajduje odzwierciedlenie w znajdującym się w aktach administracyjnych protokole nr WA [...], gdzie stwierdzono, że: nie wszystkie KEO miały numer karty, m.in. KEO dla odpadów o kodzie 10 02 01, 16 11 04, 13 02 08*, 13 01 11*, 19 12 02 (rok 2017). Nadto, z rzeczonego protokołu wynika, że w niektórych KEO nie wskazano rodzaju działalności lub błędnie wskazano rodzaj działalności. W protokole kontroli udokumentowane zostało również, że w przypadku przekazywania odpadów do innego miejsca prowadzenia działalności danego posiadacza odpadów, nie wskazano tego miejsca, podając nazwę województwa, nazwę miejscowości, ulicę, numer domu i lokalu. Taka sytuacja została stwierdzona przy analizowaniu dokumentacji za 2017 r., gdzie w przypadku KEO dla odpadów o kodzie 13 02 08* i 13 01 11* wskazano nr KPO i masę przekazanych odpadów i zgodnie z okazanymi KPO nr [...] i KPO nr [...] odpady o kodzie 13 02 08* i 13 01 11* zostały przekazane z PPZM [...] sp. z o.o. miejsce prowadzenia działalności ul. [...] w [...] do odbiorcy odpadów bez wskazania danych odbiorcy. Sytuacja powtórzyła się w 2019 r., gdzie w KEO dla odpadów o kodzie 13 02 08* wskazano numer KPO i masę przekazanych odpadów i zgodnie z okazaną KPO nr 1 odpady o kodzie 13 02 08* zostały przekazane z [...] sp. z o.o. ul. [...] w [...] ponownie do odbiorcy odpadów. Powyższe, oznacza, że wskazane wyżej dokumenty nie były sporządzane zgodnie z obowiązującymi w danym czasie rozporządzeniami, tj. rozporządzeniem w sprawie wzorów dokumentów z 2014 r. oraz rozporządzeniem w sprawie wzorów z 2019 r. IV.3.2.3. Uzupełniając rozważania poczynione w pkt IV.3.2.1 i IV.3.2.2. należy podkreślić, iż Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej, jakoby karty ewidencji Spółka powinna sporządzać dla całej działalności spółki. Rację ma w tym zakresie organ, że stanowisko Spółki jest sprzeczne m. in. z z rozporządzeniem w sprawie wzorów z 2014 r. i rozporządzeniem w sprawie wzorów z 2019 r.. Akty te, w odniesieniu do załączników nr 2 stanowiących wzór karty ewidencji odpadów, zawierają objaśnienia, w świetle których "w przypadku wytwarzania, zbierania, przetwarzania odpadów należy sporządzać osobną kartę ewidencji odpadów dla każdego miejsca prowadzenia działalności" (pkt 2 objaśnień). Dodatkowo, zasadnie zwrócił uwagę organ, że Spółka nie może twierdzić, że miejscem prowadzenia działalności w zakresie zbierania odpadów przez Spółkę jest obszar całego kraju. Miejsce zbierania odpadów jest zawsze wskazywane w decyzji zezwalającej na tego rodzaju działalność (zob. art. 41 ust. 2 w zw. z art. 42 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach). IV.3.2.4. Nie sposób również kwestionować pkt 3 zarządzenia pokontrolnego, nakazującego przedłożenie Marszałkowi korekty rocznego zbiorczego zestawienia informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat za lata 2017–2019 z uwzględnieniem wprowadzania pyłów do powietrza z linii do przerobu żużla stalowniczego. Z protokołu kontroli wynika, iż zlokalizowano dwa źródła emisji do powietrza na terenie zakładu, tj. linię do przerobu żużla stalowniczego oraz spalanie paliw w silnikach pojazdów mechanicznych wykorzystywanych na potrzeby prowadzonej działalności. W zbiorczych zestawieniach informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat uwzględniono wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z silników spalinowych oraz dla miejsca prowadzenia działalności przy ul. [...] w [...] z przeładunku oleju napędowego. Niemniej odnotowano, że Spółka nie uwzględniła emisji z linii do przerobu żużla stalowniczego. Sąd podziela pogląd organu, że linia do przerobu żużla stanowi niezorganizowane źródło emisji pyłów (zob. definicję emisji zawartą w art. 3 pkt 4 p.o.ś. oraz § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia (Dz. U. z 2010 r. poz. 881). W świetle powyższego słusznie w pkt 3 zarządzenia pokontrolnego, Inspektor zobowiązał Spółkę do wykonania korekty rocznego zbiorczego zestawienia informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokość należnych opłat za lata 2017-2019 z uwzględnieniem wprowadzania pyłów do powietrza z linii do przerobu żużla stalowniczego. Zobowiązanie to znajduje oparcie w art. 275 p.o.ś. który wskazuje, że podmioty korzystające ze środowiska obowiązane są do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska. Do tych opłat należy m.in. opłata za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza (art. 273 ust. 1 pkt 1 p.o.ś.). Przy czym w myśl art. 284 ust. 1 p.o.ś. podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego. IV.3.2.5. Sąd nie znalazł również podstaw, by zakwestionować pkt 4 zarządzenia pokontrolnego, którym WIOŚ nakazał Spółce do wnoszenia opłat za korzystanie ze środowiska w terminie ustawowym, tj. za dany rok kalendarzowy do dnia 31 marca następnego roku na rachunek urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce korzystania ze środowiska, pomimo błędnego wskazania podstawy prawnej zarządzenia. Jak wynika z protokołu kontroli, Spółka w trakcie jej trwania okazała zbiorcze zestawienie informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat za lata 2017-2019 przedłożone Marszałkowi. W ww. zbiorczych zestawienia Spółka uwzględniła wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza zarówno z silników spalinowych, jak i z przeładunku oleju napędowego dla kontrolowanego miejsca prowadzenia działalności przy ul. [...] w [...]. Jak wynika z treści art. 277 p.o.ś., opłaty za korzystanie ze środowiska podmiot korzystający ze środowiska wnosi na rachunek urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce korzystania ze środowiska (ust. 1). Natomiast opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, wynikające z eksploatacji urządzeń wnosi się na rachunek urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce rejestracji podmiotu korzystającego ze środowiska (ust. 2). Zdaniem Sądu, nie wskazanie w zarządzeniu pokontrolnym, iż opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, wynikające z eksploatacji urządzeń, wnosi się na rachunek urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce rejestracji podmiotu korzystającego ze środowiska stanowi nieścisłość, która nie miała jednak wpływu na wynik sprawy, albowiem nie zwalnia ona Skarżącej od wypełnienia nałożonych na nią ustawowych obowiązków, w świetle których podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją w terminie na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego (art. 284 ust. 1 p.o.ś.). Natomiast zgodnie z art. 285 ust. 1 p.o.ś. opłatę ustala się według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce. Jednocześnie ust. 2 wspomnianego przepisu wskazuje, że korzystający ze środowiska wnosi opłatę za dany rok kalendarzowy do dnia 31 marca następnego roku. Spółka opłatę za korzystanie ze środowiska za 2019 r. wniosła w dniu 22 maja 2020 r., a więc z uchybieniem zacytowanych wyżej przepisów. Istota punktu 4 zarządzenia dotyczy zasygnalizowania Skarżącej obowiązku terminowego wnoszenia opłat za korzystanie ze środowiska. W realiach niniejszej sprawy jest to przy tym ten sam odbiorca opłaty, tj. Marszałek Województwa [...]. Bez znaczenia z punktu widzenia treści zarządzenia pokontrolnego, w części odnoszącej się do terminowego wnoszenia opłat, są podnoszone w skardze problemy Spółki związane z pandemią COVID-19. Trzeb przypomnieć, że istotą zarządzenia pokontrolnego jest sygnalizacja podmiotowi kontrolowanemu stwierdzonych uchybień, a nie nakładanie na taki podmiot sankcji. Należy podkreślić, że ustawodawca nie zdecydował się na zawieszenie terminów płatności opłat za korzystanie ze środowiska w okresie wspomnianej pandemii. Natomiast sygnalizowane problemy Spółki, jeżeli rzeczywiście miały miejsce, mogą stanowić istotne argumenty w ewentualnych postępowaniach sankcyjnych w ramach przyznanych organom w tych postępowaniach tzw. luzów decyzyjnych. IV.3.2.6. Sąd nie stwierdził również podstaw do kwestionowania pkt 5 zarządzenia pokontrolnego, którym Inspektor zobowiązał Spółkę do prowadzenia instalacji zgodnie z warunkami wskazanymi w decyzji Prezydenta [...] z [...] marca 2016 r., nr [...], znak: [...] zmienionej decyzją Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2016 r., nr [...], znak: [...]. Wspomnianą decyzją ww. organ udzielił pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do przerobu żużli stalowniczych na terenie Zakładu nr [...], znajdującego się na części dz. ew. nr [...], obręb [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...], kwalifikowanej do instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, tj. instalacji w gospodarce odpadami dla odpadów innych niż niebezpieczne do odzysku o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę, z wykorzystaniem obróbki żużlu – najpierw na rzecz [...] sp. z o.o., a później na rzecz Skarżącej. Zgodnie ze wspomnianym pozwoleniem zintegrowanym proces technologiczny może być prowadzony w dwóch wariantach pracy instalacji, tj. w wariancie I – odzysk żużla, jak i wariancie II – odzysk żużla i odpadowych materiałów ogniotrwałych. W przypadku obu wariantów kruszywo (materiał niemagnetyczny) kierowane jest do przesiewacza wibracyjnego, gdzie przesiewane jest przez sita o różnych średnicach oczek, w celu uzyskania frakcji 0/31,5 mm (alternatywnie 0-8 mm), 31,5/63 mm (alternatywnie 40-90 mm) oraz 63-250 mm (część II pkt 2.2.1 i 2.2.2. pozwolenia zintegrowanego). We wskazanej decyzji wskazano zatem konkretne frakcje, w tym alternatywne jakie Spółka może wytworzyć. Ponadto, w pkt 6.2.6 części II ww. decyzji wprowadzono, jako dodatkowy i niezależny od wielkości frakcji, warunek, aby wytwarzane kruszywo spełniało wymagania ekologiczne i jakościowe Polskiej Normy PN-EN-13242, pozwalającej na jego wykorzystanie. Tymczasem, z protokołu kontroli wynika, że Skarżąca przedłożyła Inspektorowi zestawienie wyprodukowanych kruszyw w latach 2017-2020, w świetle którego na terenie Zakładu nr [...] powstaje kruszywo o frakcji: 0-31,5 mm, 0-90 mm, 31,5-63 mm, 40-90 mm i kruszywo (z okładzin), które zgodnie z oświadczeniem Spółki posiada frakcję 63-250 mm. Oznacza to, że Skarżąca dopuszcza powstawanie kruszywa o frakcji 0-90 mm w wyniku przetwarzania przez Spółkę odpadów w przedmiotowej instalacji bez wymaganego zezwolenia, albowiem cytowane wyżej pozwolenie zintegrowane nie uwzględnia powstawania ani odpadów ani kruszywa o takiej frakcji. W związku z powyższym Sąd podzielił ocenę Organu, iż zasadnym było zobligowanie Spółki do realizowania pozwolenia zintegrowanego (zob. art. 202 ust. 4 p.o.ś. w zw. z art. 194 ust. 5 o.p.; co do objęcia reżimem ustawy o odpadach pozwoleń zintegrowanych dotyczących odpadów zob. np. wyrok NSA z 7 listopada 2017 r., II OSK 359/16, CBOSA). IV.3.2.7. Brak jest również podstaw do kwestionowania pkt 6 zarządzenia pokontrolnego, które zobowiązuje Skarżącą do wystąpienia do właściwego organu ochrony środowiska, w celu uregulowania stanu formalnoprawnego w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza z pomocniczej instalacji do przeładunku oleju napędowego, eksploatowanej na terenie Zakładu nr [...]. Podczas kontroli, WIOŚ ustalił, że w ramach prowadzonej działalności funkcjonuje pomocnicza instalacja do przeładunku paliwa na olej napędowy o pojemności 5000 l (naziemny, dwupłaszczowy zbiornik) wykorzystywana jest na użytek własny. W protokole znajduje się również stwierdzenie, że owa instalacja nie została zgłoszona do organu ochrony środowiska. Nie okazano również zgłoszenia instalacji do Urzędu Dozoru Technicznego. W świetle powyższego, należy podnieść za Organem, że zgodnie z art. 152 ust. 1 p.o.ś. instalacja, z której emisja nie wymaga pozwolenia, mogąca negatywnie oddziaływać na środowisko, podlega zgłoszeniu organowi ochrony środowiska, z zastrzeżeniem ust. 8. Jak wynika z pkt 16 załącznika rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia (Dz. U. z 2010 r. poz. 881), wyjątek ten dotyczy m.in. instalacji do przesyłu, przeładunku lub magazynowania paliw płynnych. Organ ochrony środowiska miał jednak prawo uznać, że instalacja taka winna podlegać procedurze zgłoszenia, a na to podstawie wspomnianego art. 152 ust. 1 p.o.ś. w zw. oraz § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie rodzajów instalacji, których eksploatacja wymaga zgłoszenia (Dz. U. z 2019 r., poz. 1510). W związku z powyższym, Sąd uznał za zasadne zobowiązanie Skarżącej do przedłożenia do właściwego organu ochrony środowiska dokumentów w celu uregulowania formalnoprawnego rzeczonej instalacji. IV.3.2.8. Brak jest również przesłanek do kwestionowania ostatniego z punktów zarządzenia pokontrolnego, tj. pkt 7, którym WIOŚ zobowiązał Skarżącą do dostosowania systemu wizyjnego monitoringu miejsc magazynowania odpadów do obowiązujących przepisów prawa. Należy ponownie zwrócić uwagę, że zgodnie pozwoleniem zintegrowanym Skarżąca może prowadzić proces technologiczny w dwóch wariantach pracy instalacji, tj. w wariancie I – odzysk żużla i wariancie II – odzysk żużla i odpadowych materiałów ogniotrwałych. W wyniku przetwarzania ww. odpadów w obu wariantach powstają metale żelazne – kod 19 12 02 – 10 000 Mg (proces R12) oraz produkt – kruszywo drogowe, spełniające wymagania techniczne wskazane w normach, pozwalających na jego wykorzystanie (proces R5). Jako dopuszczalne metody przetwarzania odpadów w decyzji wskazano: R5 – recykling lub odzysk innych materiałów nieograniczonych, R12 – wymiana odpadów w celu poddania ich któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R11 i R13 – magazynowanie odpadów poprzedzające którykolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R12 (z wyjątkiem wstępnego magazynowania u wytwórców odpadów). Z protokołu kontroli wynika, że Spółka prowadziła w latach 2017-2020 odzysk odpadów o kodzie 10 02 01 – żużle z procesów wytapiania (wielkopiecowe, stalownicze) i odpadów o kodzie 16 11 04 – okładziny piecowe i materiały ogniotrwałe z procesów metalurgicznych inne niż wymienione w 16 11 03*. Wytworzone w wyniku procesów technologicznych odpady o kodzie 19 12 02 – metale żelazne Spółka przekazała do[...] ul. [...] w [...] oraz do [...] sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...] w [...]. Przeprowadzona kontrola wykazała, że zainstalowany na terenie Zakładu nr [...] wizyjny system kontroli miejsc magazynowania odpadów nie jest dostosowany do wymagań określonych w art. 25 ust. 6a u.o.o., albowiem monitoringiem nie są objęte wszystkie miejsca magazynowania odpadów. Monitoring nie obejmuje całego miejsca magazynowania odpadów o kodzie 16 11 04 (okładziny piecowe i materiały ogniotrwałe z procesów metalurgicznych inne niż wymienione w 16 11 03). W świetle powyższego, należy wskazać, że zgodnie z art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów, prowadzący magazynowanie odpadów, z wyjątkiem wstępnego magazynowania odpadów przez ich wytwórcę, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a, lub zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów, zgodnie z ust. 6b-6f, 6h i 6i oraz przepisami wydanymi na podstawie ust. 8a. Natomiast w świetle art. 6j wspomnianej ustawy ust. 6a nie stosuje się do popiołów, żużli, gipsów, fosfogipsów i wydobytej w trakcie robót budowlanych niezanieczyszczonej gleby lub ziemi. Racje ma organ, że wspomniany przepis zwalnia Spółkę z prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania żużli, lecz nie zwalnia z obowiązku prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania odpadów o kodzie 16 11 04 (okładziny piecowe i materiały ogniotrwałe z procesów metalurgicznych inne niż wymienione w 16 11 03). W świetle poczynionych ustaleń zaistniały podstawy do zobligowania Spółki do objęcia systemem wizyjnym całego obszaru, na którym składowane są odpady o kodzie 16 11 04. Protokół kontroli ujawnił ponadto, że skarżąca nie przechowuje obrazu wizyjnego miejsc magazynowania odpadów przez miesiąc od dokonania zapisu. W protokole kontroli odnotowano, że maksymalny zakres wyszukiwanego czasu to 24 godziny. Tymczasem, w świetle art. 25 ust. 6b u.o.o. zapis obrazu wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów przechowuje się przez miesiąc od daty dokonania zapisu, zatem i w tym zakresie zobowiązanie znajduje odzwierciedlenie w przepisach prawa. Skarżąca winna również przedłożyć informację o spełnianiu pozostałych wymagań rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów (Dz. U. z 2019 r. poz. 1755), m.in. dot. parametrów urządzeń teletechnicznych systemu kontroli (art. 25 ust. 8), czego w świetle udokumentowanego stanu faktycznego w protokole nie zrobiła, a do czego zasadnie zarządzeń pokontrolnym zobligował ją Organ. IV.4. Mają powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.