IV SA/Wa 638/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant referent Joanna Kicińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2018 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, powołując się na art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 lit. b, art. 315 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 3, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 319 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1990, z późn. zm., obecnie t.j.: Dz.U. z 2017, poz. 2206, ze zm.), określanej dalej jako ustawa oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), wskazywanej dalej jako K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatelkę [...], M. N., ur. [...].06.1983 r. (określanej dalej jako skarżąca, cudzoziemka), od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...].09.2017 r. nr [...], orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemki oraz jej małoletnich dzieci: K. V., ur. [...].11.2004 r., K. V., ur. [...].10.2011 r., S. V., ur. [...].02.2016 r. do powrotu oraz zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen, na okres 3 lat od dnia wydania decyzji, postanowił: 1. uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu; 2. orzec o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat, od dnia wydania decyzji; 3. utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan sprawy. W dniu [...].06.2017 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zobowiązania do powrotu M. N. oraz jej małoletnich dzieci: K. V., K. V., S. V., a następnie decyzją z dnia [...].09.2017 r. nr [...] orzekł o zobowiązaniu M. N. oraz jej małoletnich dzieci: K. V., K. V., S. V. do powrotu oraz zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat, od dnia wydania decyzji. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 lit. a ustawy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że cudzoziemka wraz z dziećmi dokonała przekroczenia granicy wbrew przepisom, a ponadto została wobec nich wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy oraz odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i nie opuścili oni terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i przypadku, o którym mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy, który stwierdza, że cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia mu ochrony uzupełniającej (...) stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. Cudzoziemka złożyła odwołanie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, a mianowicie: art 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania; art. 348 oraz art. 351 ustawy, poprzez ich błędną wykładnię i nieudzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych oraz zgody na pobyt tolerowany, pomimo że skarżąca spełnia przesłanki do jej udzielenia; art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy, ponieważ zachodzą podstawy do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych. W ocenie skarżącej, razem z rodziną, wypełnia ona przesłankę z art. 348 ust. 1 i 3 ustawy, dlatego powinna wraz z rodziną uzyskać zgodę na pobyt ze względów humanitarnych. Wobec tego, zobowiązanie do powodu jest niedopuszczalne, a jego orzeczenie niezgodne z art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że w dniu [...].07.2016 r. małżonek cudzoziemki, M. V. zwrócił się za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej. Przedmiotowym wnioskiem została objęta skarżąca – M. N. oraz małoletnie dzieci: K. V., K. V., S. V.. Decyzją z dnia [...].08.2016 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców umorzył przedmiotowe postępowanie, bowiem wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej został wycofany w sposób dorozumiały poprzez to, iż wnioskodawca opuścił ośrodek i nie powrócił do niego przez okres dłuższy, niż siedem dni bez usprawiedliwionej przyczyny. Cudzoziemka - wraz z rodziną - przekroczyła wówczas, wbrew przepisom prawa, granicę Polski, udając się do Niemiec, gdzie również wystąpiła z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej. W dniu [...].06.2017 r. cudzoziemka, wraz z rodziną, została przekazana przez stronę niemiecką funkcjonariuszom Placówki Straży Granicznej w [...], na podstawie art. 18 ust. 1 lit. d rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanawiania kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego, odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wtórnego przyjęcia obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, którego wniosek został odrzucony i który złożył wniosek w innym państwie członkowskim lub który przebywa na terytorium innego państwa członkowskiego bez dokumentu pobytowego). Tego samego dnia małżonek cudzoziemki, M. V. złożył kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej na terytorium RP. Przedmiotowym wnioskiem została objęta również skarżąca – M. N. oraz małoletnie dzieci: K. V., K. V., S. V.. W związku z faktem, iż cudzoziemcy przekroczyli granicę, wbrew przepisom prawa, Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] w dniu [...].06.2017 r. dokonał zatrzymania M. N. wraz z małoletnimi dziećmi, znajdującymi się pod jej opieką. Postanowieniem Sądu Rejonowego w [...], z dnia [...].06.2017 r. sygn. akt [...], M. N., wraz z małoletnimi dziećmi: K. V., K. V., S. V., została umieszczona w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w [...], a w związku ze złożonym przez jej małżonka wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej, którym wraz z dziećmi została objęta, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...].08.2017 r. nr [...], orzekł o odmowie nadania statusu uchodźcy oraz odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. W związku ze złożonym odwołaniem Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...].11.2017 r. nr [...] (otrzymaną przez stronę w dniu [...].12.2017 r.), utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy, decyzję o zobowiązaniu do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę. W myśl art. 302 ust. 1 pkt 16 lit b ustawy, decyzję o zobowiązaniu do powrotu wydaje się, gdy została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i cudzoziemiec przebywa w strzeżonym ośrodku albo areszcie. Biorąc pod rozwagę przedstawiony wyżej stan faktyczny organ stwierdził, że istniały przesłanki do wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu, bowiem M. V. złożył w dniu [...].07.2016 r., za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...], wniosek o udzielenie ochrony uzupełniającej. Przedmiotowym wnioskiem została objęta również jego małżonka, M. N. oraz małoletnie dzieci: K. V., K. V., S. V.. W związku z faktem, że powyższy wniosek został przez cudzoziemca wycofany w sposób dorozumiały, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...].08.2016 r. nr [...], umorzył postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej. Jednocześnie organ zauważył, że cudzoziemka wraz z dziećmi, w trakcie trwania pierwszej procedury uchodźczej, dokonała przekroczenia granicy państwowej, wbrew przepisom prawa z Rzeczypospolitej Polskiej do Republiki Federalnej Niemiec, skąd w dniu [...].06.2017 r. została przekazana na podstawie art. 18 ust. 1 lit. d rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. W związku z przekroczeniem granicy państwowej, wbrew przepisom, M. N. wraz z dziećmi: K. V., K. V., S. V. została postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...].06.2017 r. umieszczona w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w [...]. W dniu [...].06.2017 r. M. V. złożył kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej na terytorium RP. Przedmiotowym wnioskiem, tak jak w poprzednim przypadku została objęta także M. N. oraz małoletnie dzieci. W wyniku tego postępowania administracyjnego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...].08.2017 r. nr [...] odmówił nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy oraz odmówić udzielenia ochrony uzupełniającej. W związku ze złożonym odwołaniem Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...].11.2017 r. nr [...] podzieliła stanowisko organu pierwszej instancji i utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Organ uznał, że została wyczerpana dyspozycja art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 lit b ustawy, bowiem decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, a ponadto gdy została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej i cudzoziemiec przebywa w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców. Organ I instancji, wydając w dniu [...].09.2017 r. decyzję będącą przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego, zaniechał zastosowania dyspozycji zawartej w wymienionym artykule, pomimo jednoznacznego spełniania przez cudzoziemkę przesłanki do jego zastosowania, M. N., wraz z dziećmi wyczerpuje przesłankę zawartą w art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 lit. b ustawy, do wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Organ II instancji skorygował podstawę prawną zaskarżonej decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...], wskazując że zamiast art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy, należało zastosować art. 302 ust. 1 pkt 16 lit b ustawy. Nadto Szef Urzędu podał, że przytoczone przepisy mają charakter obligatoryjny. Już samo stwierdzenie faktów, odpowiadających ich hipotezie, uzasadnia zobowiązanie cudzoziemca do powrotu oraz orzeczenie zakazu ponownego wjazdu przez określony czas. Wynikająca z art. 7 K.p.a. zasada, doznaje istotnego ograniczenia, znajdując zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji, opartych na zasadzie uznania administracyjnego. W ocenie organu nie zaszła żadna z przesłanek negatywnych, wskazanych w art. 303 ust. 1, w związku z art. 348 i 351 ustawy. Zdaniem szefa Urzędu, brak jest podstaw do uznania, że po powrocie do kraju pochodzenia skarżąca będzie narażona na zagrożenia wymienione w powyższych przepisach. Z faktu, że organy odmówiły nadania M. N. oraz jej małoletnim dzieciom: K. V., K. V., S. V., statusu uchodźcy oraz odmówiły udzielenia ochrony uzupełniającej, organ wywodził, że cudzoziemka nie wykazała uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia, czy też ryzyka doznania poważnej krzywdy w wyniku stosowania tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. W toku postępowania dotyczącego zobowiązania cudzoziemca do powrotu, powołuje się ona na obawę, związaną z najściami bliżej nieokreślonych osób, poszukujących jej męża. Odnosząc się do powyższego, organ odwoławczy wskazał, że powyższe oświadczenie cudzoziemki nie może zostać uznane za wiarygodne, gdyż jest ono nie tylko bardzo ogólnikowe i lakoniczne, ale także w żaden sposób nieweryfikowalne, a dodatkowo nie poparte przez stronę żadnym materiałem dowodowym. Organ wskazał, iż co prawda skarżąca dołączyła do akt sprawy organu I instancji kopię wezwania do sądu czeczeńskiego, jednakże jak wynika z jego treści, jest to wezwanie w charakterze świadka, a nie oskarżonego. Wobec powyższego, brak jest podstaw do twierdzenia, że wobec męża skarżącej, M. V. toczy się postępowanie sądowe, mogące skutkować pozbawieniem go prawa do rzetelnego procesu sądowego albo ukaraniem bez podstawy prawnej. Brak jest też podstaw do twierdzenia, że jej mąż rzeczywiście jest osobą poszukiwaną w kraju pochodzenia, a ona sama może stać się ofiarą najść funkcjonariuszy siłowych. W ocenie organu odwoławczego, nie ma podstaw do udzielenia M. N. oraz jej małoletnim dzieciom zgody na pobyt ze względów humanitarnych, na podstawie art. 348 ust. 1 ustawy. W kontekście prawa cudzoziemki do ochrony życia rodzinnego, o którym mowa art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz.U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175, dalej Konwencja, Konwencja rzymska), organ uznał za istotne, iż żaden z tych aktów prawnych nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemkę wyboru kraju, w którym chciałby ona, wraz z dziećmi, zamieszkać i nie jest narzucona państwu przyjmującemu cudzoziemkę i jej małoletnie dzieci konieczność legalizowania ich pobytu w formie przez nich wybranej, na wybranej podstawie prawnej, wbrew przepisom prawa krajowego oraz bez względu na okoliczności faktyczne sprawy. Organ zwrócił uwagę, że orzeczony zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest bezterminowy - wynosi 3 lata. Dalej organ wywodził, że nie każdy rodzaj więzów rodzinnych, czy prywatnych z krajem goszczącym zasługuje na jednakową ochronę. Mając na uwadze okoliczność udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, uwzględnioną w art. 348 pkt 2 ustawy należy wskazać, iż w orzecznictwie ETPCz rozumienie pojęcia "życie rodzinne'' co do zasady dopowiada związkom pomiędzy najbliższymi członkami rodziny np.: małżonkami (konkubentami), pomiędzy rodzicami i ich małoletnimi dziećmi, czy pomiędzy małoletnim rodzeństwem. W ocenie organu odwoławczego, brak jest podstaw do twierdzenia, że w przypadku zobowiązania cudzoziemca do powrotu więzy rodzinne zostaną zerwane lub istotnie ograniczone. Podstawą do takiego stwierdzenia jest fakt, że w odrębnym postępowaniu administracyjnym Szef Urzędu utrzymał w mocy decyzję zobowiązującą do powrotu małżonka skarżącej, M. V. oraz orzekł wobec niego tożsamy okres zakazu ponownego wjazdu. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, zobowiązanie do powrotu nie naruszy prawa do życia rodzinnego, jak też prawa do życia prywatnego, w rozumieniu Konwencji. Formułując powyższe stanowisko organ uwzględnił dorobek orzeczniczy Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, który wskazuje, że art. 8 Konwencji chroni życie prywatne rozumiane, jako prawo do ustanowienia i rozwoju relacji z innymi istotami ludzkimi i światem zewnętrznym i niekiedy może obejmować kwestię jednostkowej społecznej tożsamości. Trybunał zaakceptował pogląd, że ogół społecznych więzi pomiędzy osiedlonym imigrantem i społeczeństwem, w którym żyje, stanowi część pojęcia "życie prywatne" i w niewielu przypadkach osiedlony imigrant nie będzie w stanie wykazać, że jego wydalenie nie będzie ingerowało w jego życie prywatne chronione przez art. 8 Konwencji (np. w sprawie Balogun p-ko Wielkiej Brytanii z dnia 10.04.2012 r. nr 60286/09). W dalszej części tego orzeczenia Trybunał odnotował, że nie wszyscy osiedleni imigranci mają równie mocne więzi z krajem goszczącym i kwestia ta z reguły powinna być przedmiotem oceny, w kontekście "proporcjonalności" podjętego środka, jakim jest wydalenie cudzoziemca z kraju goszczącego. Szczególną, wzmocnioną ochroną objęci są np.: tzw. emigranci drugiej generacji. Odnosząc się do sytuacji skarżącej organ stwierdził, że skarżąca nie posiada w naszym kraju majątku trwałego ani stałych źródeł dochodu, stanowiących podstawę jej egzystencji, jej centrum życiowe M. nie zostało przeniesione do Polski a powrót do kraju pochodzenia nie pogorszy w sposób drastyczny jej sytuacji. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców - w kontekście art. 9 ust. 1 tej Konwencji, który przewiduje, że państwa zapewnią, aby dziecko nie zostało oddzielone od swoich rodziców wbrew ich woli - zobowiązanie do powrotu nie naruszy praw dziecka z Konwencji o prawach dziecka, w stopniu istotnie zagrażającym rozwojowi psychofizycznemu dzieci, bowiem mąż cudzoziemki, będący ojcem dzieci, również został zobowiązany do powrotu. Konwencja nie gwarantuje bezwarunkowego prawa do nauki w miejscu wybranym przez rodziców. Uwzględniając powyższe okoliczności, w ocenie organu, brak było podstaw do stwierdzenia, iż w sprawie zachodzi przesłanka z art. 348 pkt 3 ustawy. W kontekście instytucji udzielenia zgody na pobyt tolerowany organ nie stwierdził, aby wobec M. N. oraz małoletnich dzieci zachodziły okoliczności z art. 349 ustawy, a zatem nie ma zastosowania przesłanka z art. 351 pkt 1 ustawy. Organ odwoławczy uznał, iż sytuacja M. N. oraz jej dzieci nie uzasadnia udzielenia im zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy pobyt tolerowany, albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że ich powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z naruszeniem przepisów Konwencji, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. W kwestii natomiast zarzutów podniesionych przez cudzoziemkę w odwołaniu, dotyczących naruszenia przepisów K.p.a., w ocenie organu II instancji, Komendant Placówki Straży Granicznej w [...], zgodnie z treścią art. 7 K.p.a., podjął niezbędne kroki zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także w myśl art. 77 § 1 K.p.a. w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, zgodnie z art. 80 K.p.a. Odnosząc się do kolejnego zarzutu, iż organ I instancji niewłaściwie zinterpretował przesłanki do udzielenia zgody na pobyt humanitarny wskazując, iż udzielenie powyższej zgody możliwe jest jedynie wtedy, gdy wnioskodawca sam wykaże, że w kraju pochodzenia istnieje zindywidualizowane ryzyko naruszenia jego praw, Szef Urzędu stwierdził, że ocena zasadności udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych następuje w oparciu o postępowanie dowodowe, polegające na odniesieniu ustalonej zindywidualizowanej sytuacji, w której znalazł się cudzoziemiec, do aktualnej sytuacji w kraju jego pochodzenia i na tej podstawie rozstrzyga się o udzieleniu zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Tak właśnie -- w ocenie organu odwoławczego - postąpił Komendant Placówki Straży Granicznej. Organ dodał, iż samo ogólne stwierdzenie przez stronę, że w kraju pochodzenia jest zagrożona ze strony bliżej nieokreślonych osób, rzekomo poszukujących jej męża, nie uzasadnia przyznania zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Odnosząc się do kolejnego zarzutu, organ stwierdził, iż w ocenie organu odwoławczego, w treści zaskarżonej decyzji brak jest wskazania materiałów dowodowych, na podstawie których organ oparł swoje stwierdzenie, dotyczące braku zagrożenia dla strony oraz jej małoletnich dzieci w sytuacji powrotu do kraju pochodzenia, przy czym w aktach sprawy organu I instancji znajdują się materiały, w postaci aktualnych opracowań Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC, które pomimo, że nie zostały wyraźnie wskazane w decyzji poprzez podanie ich numeru oraz daty publikacji, to ich treść pokrywa się z treścią uzasadnienia decyzji. Zgodnie z art. 315 ust. 2 pkt 1 ustawy, w decyzji o zobowiązaniu do powrotu nie określa się terminu dobrowolnego powrotu cudzoziemca, gdy istnieje prawdopodobieństwo ucieczki cudzoziemca. Treść art. 315 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy wskazuje, że prawdopodobieństwo ucieczki cudzoziemca istnieje, gdy cudzoziemiec przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, co skłoniło organ do uznania, że wydanie decyzji o zobowiązaniu M. N. do powrotu, bez określenia terminu dobrowolnego powrotu jest uzasadnione. Organ przytoczył treść art. 318 ust. 1 art. 319 pkt 1 ustawy i uznał za zasadne określenie przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] wobec cudzoziemki zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat, bowiem M. N. pomimo, że wjechała na terytorium naszego kraju w celu ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej, to nie czekając na rozstrzygnięcie w jej sprawie, po zaledwie tygodniu od jego złożenia, dokonała przekroczenia granicy państwowej wbrew przepisom i udała się do Niemiec, gdzie również wystąpiła z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej. Powyższe – w ocenie organu - wskazuje na instrumentalne potraktowanie procedury w sprawie ochrony międzynarodowej, a samo złożenie wniosku, jako sposób na wjazd do kraju, z pominięciem wizy. W skardze, wywiedzionej na decyzję Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2018 r., skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 7 K.p.a., w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 78 § 1 K.p.a., poprzez niezebranie w kraju pochodzenia, do czego organ pierwszej i drugiej instancji jest zobowiązany, ani nie uwzględnienie stanu zdrowia, a tym samym niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, i wnoszę o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, z powodu wskazanego naruszenia, które miało istotny wpływ na wynik postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. I. Skarga okazała się niezasadna. II. W sprawie nie są sporne okoliczności, które organ prawidłowo ocenił, jako pozytywne przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji. Mianowicie M. V. - mąż skarżącej w dniu [...] lipca 2016 r., zwrócił się za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej. Przedmiotowym wnioskiem została objęta cudzoziemka oraz małoletnie dzieci: K. V., K. V., S. V.. Decyzją z dnia [...].08.2016 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców umorzył postępowanie, ze względu na fakt, że wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej został wycofany w sposób dorozumiały poprzez to, iż wnioskodawca opuścił ośrodek i nie powrócił do niego przez okres dłuższy niż siedem dni, bez usprawiedliwionej przyczyny. Cudzoziemka, wraz z rodziną przekroczyła wówczas, wbrew przepisom prawa granicę rzeczypospolitej Polskiej, udając się do Republiki Federalnej Niemiec, gdzie wystąpiła z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej. W dniu [...] czerwca 2017 r. cudzoziemka, wraz z rodziną, została przekazana przez stronę niemiecką funkcjonariuszom Placówki Straży Granicznej w [...], na podstawie powoływanego wcześniej art. 18 ust. 1 lit. d rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 604/2013 z dnia 26.06.2013 r. Tego samego dnia mąż skarżącej złożył kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przedmiotowym wnioskiem została objęta również M. N. oraz małoletnie dzieci: K. V., K. V., S. V.. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, decyzją z dnia [...].08.2017 r. orzekł o odmowie nadania statusu uchodźcy oraz odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. W związku ze złożonym odwołaniem, Rada do Spraw Uchodźców, decyzją z dnia [...].11.2017 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Cudzoziemka dokonała przekroczenia granicy wbrew przepisom, a ponadto została wobec niej i jej małoletnich dzieci wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy oraz odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i nie opuścili on terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i przypadku, o którym mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2 ww. ustawy, który stwierdza, że cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia mu ochrony uzupełniającej stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. Potwierdzają to m. in. zeznania cudzoziemki, złożone do protokołu z dnia [...].06.2017 r. (karta 11 i nast. akt administracyjnych sporawy, teczka 2/2). Ponadto w wyniku rozpatrzenia kolejnego wniosku męża skarżącej o udzielenie ochrony międzynarodowej, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...].08.2017 r. orzekł o odmowie nadania statusu uchodźcy oraz odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, a Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...].11.2017 r. utrzymała w mocy decyzję. Ponadto skarżąca od dnia [...].06.2017 r. przebywała w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców, co implikuje zastosowanie dyspozycji art. 302 ust. 1 pkt 10 i pkt 16 lit. b ustawy. III. Podkreślenia wymaga, że dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu organ administracji zobligowany jest do wyjaśnienia, czy została spełniona któraś z przesłanek określonych w art. 302 ust. 1 ustawy (przesłanki pozytywne), przy jednoczesnym niespełnieniu przesłanek określonych w art. 303 ust. 1 tej ustawy (przesłanki negatywne). Przywołanych w pkt II uzasadnienia okoliczności strona nie kwestionuje i to one, jako przesłanki pozytywne, stały się podstawą do wydania decyzji przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...].09.2017 r. o zobowiązaniu cudzoziemki oraz jej małoletnich dzieci do powrotu oraz zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen, na okres 3 lat, od dnia wydania niniejszej decyzji, częściowo uchylonej decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...].01.2018 r. Wyczerpują one okoliczności z art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 lit. b ustawy, co wynika z literalnej wykładni tych przepisów, prawidłowo powołanych i wyłożonych przez organ. Nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie, iż w stosunku do skarżącej została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej, a cudzoziemka nie opuściła dobrowolnie terenu Rzeczypospolitej Polskiej w terminie określonym przez ww. ustawę. Oznacza to, że została spełniona przesłanka określona w art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a tej ustawy, obligująca organ administracji do wydania decyzji zobowiązującej cudzoziemkę do powrotu. W orzecznictwie podkreśla się, że redakcja przepisu ("decyzję o zobowiązaniu do powrotu wydaje się") nie pozostawia wątpliwości, że w przypadku zaistnienia którejś z podstaw określonych w art. 302 ust. 1 (i jednocześnie niezaistnieniu przesłanek określonych w art. 303 ust. 1) na organie ciąży obowiązek wydania takiej decyzji. Innymi słowy decyzja ta ma charakter związany a nie uznaniowy (tak NSA w wyroku z dnia 1.08.2018 r., sygn. akt II OSK 257/18, CBOSA). IV. Co do negatywnych przesłanek wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu, to stwierdzić należy, że organy obu instancji należycie wyjaśniły również tę kwestię, odwołując się do właściwych w sprawie przepisów i poglądów judykatury. Zgodnie z orzecznictwem, bezpośrednio odnoszącym się do przesłanek ww. przepisów, dla uznania istnienia przesłanek udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany, muszą istnieć poważne podstawy do stwierdzenia, że osoba będąca w tzw. procedurze powrotowej, znajduje się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wskazanych w tych przepisach zagrożeń. Do uzyskania zgody na pobyt na podstawie art. 348 lub art. 351 pkt 1 ustawy, uprawnione są zatem te osoby, które wykażą, że powrót do kraju pochodzenia spowoduje dla nich indywidualne i realne zagrożenie wolności i praw chronionych tymi przepisami. Sama możliwość wystąpienia zagrożenia nie jest wystarczająca (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2017 r. SA/Wa 2634/16, LEX nr 2303313). Nie wystarczy zatem, co do zasady, powołanie się na ogólną sytuację w kraju pochodzenia. Innymi słowy, osoba taka winna posiadać jakieś cechy bądź znajdować się w jakiejś sytuacji faktycznej bądź prawnej, która warunkować będzie urzeczywistnienie takiego zagrożenia. Sam obraz sytuacji bezpieczeństwa, czy też poziomu przestrzegania praw człowieka nie jest w takim przypadku wystarczający, jeżeli nie wykazany zostanie związek z indywidualną sytuacją takiej osoby. Przede wszystkim w przypadku stwierdzenia powszechnego stosowania przemocy bądź innych form poważnego naruszania praw człowieka wobec ludności cywilnej w danym państwie, bez względu na cechy bądź inne czynniki wyróżniające poszczególne osoby, możliwe jest uznanie, że cudzoziemiec wydalony do takiego kraju byłby narażony na naruszenia jego praw podstawowych. Jak wyżej wspomniano, organy administracji publicznej odmówiły nadania rodzinie skarżącej statusu uchodźcy oraz odmówiły udzielenia ochrony uzupełniającej. W przedmiotowej sprawie znaczącym jest, iż podczas przesłuchania, przeprowadzonego przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w dniu [...].06.2017 r., cudzoziemka zaznaczyła, iż jedyna okoliczność, która w jej ocenie uzasadnia udzielenie jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany, związana jest z bliżej nieustalonymi okolicznościami poszukiwania jej męża przez policję w kraju pochodzenia, z uwagi na odmowę współpracy ze służbami. Jednocześnie skarżąca, oprócz kopii wezwania jej męża do sądu czeczeńskiego w charakterze świadka, nie załączyła do akt postępowania żadnych dokumentów, które potwierdziłyby ww. okoliczności, związane z obawą powrotu do kraju pochodzenia. Organy zasadnie zatem oceniły, że brak jest podstaw do uznania, że istnieją, obiektywnie weryfikowalne przeszkody w powrocie do kraju pochodzenia, z uwagi na osobiste zagrożenie strony. Uznanie, że decyzja o zobowiązaniu do powrotu może naruszać art. 2 do 7 (czy ewentualnie inne) Konwencji rzymskiej, uwarunkowane jest stwierdzeniem co do zasady zindywidualizowanego skonkretyzowanego zagrożenia naruszeniem określonych praw, co słusznie wywodził organ, przytaczając relewantne w tek kwestii orzecznictwo. Stanowisko takie utrwalone jest w orzecznictwie sądowym, dotyczącym uchylonego z dniem 1 maja 2014 r. art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (stanowiącego do pewnego stopnia odpowiednik art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach z dnia 12 grudnia 2014 r.). Przykładowo w wyroku z dnia 9 września 2010 r. (sygn. akt V SA/Wa 338/2010, Lex Polonica nr 2555954) Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył: "Za uznaniem istnienia przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, zgodnie z kryteriami zawartymi w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że osoba, o którą chodzi, znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wymienionych w cytowanym artykule zagrożeń w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. Sama możliwość wystąpienia zagrożenia nie jest wystarczająca" (analogicznie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2010 r. V SA/Wa-1252/2010 LexPolonica nr 2502517). Osoba powołująca się na zagrożenie naruszenia jej praw chronionych Konwencją rzymską (art. od 2 do 7 tego aktu) powinna wskazać fakty, które czynią jej obawy uzasadnionymi. Jedynie w przypadku stwierdzenia powszechnego stosowania przemocy bądź innych form poważnego naruszania praw człowieka wobec ludności cywilnej w danym państwie, bez względu na cechy bądź inne czynniki wyróżniające poszczególne osoby, możliwe jest uznanie, że cudzoziemiec wydalony do takiego kraju byłby narażony na naruszenia jego praw podstawowych, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak bowiem zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29.03.2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2219/2010, Lex Polonica nr 2539088): "Do uzyskania prawa do pobytu tolerowanego uprawnione są osoby, które wykażą, iż po powrocie do kraju pochodzenia stanęłyby wobec indywidualnych zagrożeń zawartych w Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności". Z kolei w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2012 r. (sygn. akt V SA/Wa 807/12, LEX nr 1343766) podkreślono, że co do zasady "Zgoda na pobyt tolerowany nie może być traktowana jako konsekwencja ogólnej niestabilności w kraju pochodzenia, niedostatków praworządności, czy nawet ogólnego braku bezpieczeństwa. Przedmiotem oceny jest sytuacja cudzoziemca, a nie jego kraju pochodzenia." Ustalenia dotyczące sytuacji w [...] poczynione zarówno w trakcie postępowania w sprawie udzielenie skarżącej ochrony międzynarodowej, jak i w sprawie zobowiązania do powrotu, nie wskazywały na realne ryzyko wystąpienia naruszeń ww. praw podstawowych. Treść zeznań z dnia [...].06.2017 r. oraz wcześniejsze ustalenia wskazują, iż podnoszone przez cudzoziemkę okoliczności, stanowiące przyczynę opuszczenia przez nią kraju pochodzenia i ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej, tj. poszukiwanie jej męża przez policję nie zostały w wiarygodny sposób przez niego wykazane. Zeznania na temat ww. okoliczności i doświadczanych przez cudzoziemkę w kraju pochodzenia represji, nie zostały poparte żadnymi istotnymi dowodami. Materiał dowodowy uzasadniał przyjęcie oceny, że w niniejszej sprawie nie zachodziła żadna z okoliczności, wymienionych w art. 348 pkt 2 i 3 ustawy. Unormowane w art. 8 Konwencji, prawo do poszanowania życia rodzinnego nie ma charakteru absolutnego i dopuszczalna jest ingerencja ze strony władzy publicznej, ale stosownie do art. 8 ust. 2 Konwencji ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa jest usprawiedliwiona tylko w pewnych szczególnych przypadkach. W orzecznictwie strasburskim, kwalifikacja wydalenia, jako krajowego środka ingerencji w prawo do życia rodzinnego nie była kwestionowana (por. wyroki ETPCz: Keles przeciwko Republice Federalnej Niemiec z dnia 27 października 2005 r., skarga nr 32231/02; Slivenko przeciwko Łotwie z dnia 9 października 2003 r., skarga nr 48321/99). Należy podkreślić, że ograniczenia prawa do życia rodzinnego muszą być konieczne (proporcjonalne). Zasada proporcjonalności wymaga rozważenia sytuacji osobistej i rodzinnej cudzoziemca, w tym między innymi, długotrwałości pobytu w Polsce, ewentualnych przeszkód do zamieszkania z rodziną w kraju pochodzenia cudzoziemca, w tym skutków wynikających dla rodziny z przeniesienia życia rodzinnego do innego kraju (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2774/14; niepubl.). Podobnie, jak większość praw chronionych konstytucyjnie, tak i prawo do ochrony prawnej życia prywatnego i rodzinnego przewidziane w art. 47 Konstytucji nie jest prawem o charakterze absolutnym, podlega bowiem ograniczeniu, z uwagi na interes publiczny lub usprawiedliwiony interes innych osób (art. 31 ust. 3 Konstytucji). Prawidłowo zwrócił uwagę organ, że w kontekście przesłanki z art. 303 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 348 ustawy, mając na uwadze podstawy udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, a dotyczące praw gwarantowanych w Konwencji, art. 2-8 Konwencji, nie mogą być interpretowane w sposób, prowadzący do narzucania państwu przyjmującemu cudzoziemców konieczności legalizowania im pobytu w formie przez nich wybranej, na wybranej przez cudzoziemców podstawie prawnej, wbrew przepisom prawa krajowego oraz bez względu na okoliczności faktyczne sprawy (por. wyroki ETPCz: Gül przeciwko Szwajcarii z dnia 19.02.1996 r., skarga nr 23218/94; Rodrigues da Silva i Hoogkamer przeciwko Królestwu Niderlandów z dnia 31.01.2006 r., skarga nr 50435/99; Darren Omoregie i inni przeciwko Norwegii z dnia 31.07.2008 r., skarga nr 265/07; Nunez przeciwko Norwegii z dnia 28.06.2011 r., skarga nr 55597/09; oraz wyroki NSA: z dnia 7.08.2018 r., sygn. akt II OSK 480/18, z dnia 20.01.2010 r., sygn. akt II OSK 27/09, niepubl., z dnia 12.09.2007 r., sygn. akt II OSK 1706/06; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Powołane przepisy nie stanowią normy gwarancyjnej o charakterze generalnym, zakazującej wydalenie cudzoziemca prowadzącego w kraju goszczącym życie rodzinne. Ingerencja w prawa chronione art. 8 Konwencji, aby mogła zostać uznana za dopuszczalną, musi służyć ochronie określonych dóbr (bezpieczeństwa państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób). Ingerencja w prawa chronione, na mocy art. 8 Konwencji jest dopuszczalna zarówno w sytuacjach, w których cudzoziemcy dopuszczają się relatywnie ciężkich przestępstw o charakterze czysto kryminalnym (Amrollahi p-ko Danii (No 56811/00), Baghli p-ko Francji (No 34374/97), Keles p-ko Niemcom, nr 32231/02), jak również naruszenia np.: przepisów regulujących wjazd i pobyt cudzoziemców (Darren Omoregie i inni p-ko Norwegii, wyrok z dnia 31.07.2008 r., skarga nr 265/07, Nunez p-ko Norwegii, wyrok z dnia 28.06.2011 r., skarga nr 55597/09, Antwi i inni p-ko Norwegii, skarga nr 26940/10, wyrok z dnia 14.02.2012 r.). Nie ma przy tym istotnego znaczenia, czy reakcją państwa na zjawisko nielegalnej imigracji jest sankcja karna czy środki administracyjne. W obu ostatnich orzeczeniach podkreślono, że przyznanie organom władzy możliwości reakcji, w postaci wydalenia (obywatela państwa trzeciego), stanowi ważny środek ogólnej prewencji, w odniesieniu do poważnych lub powtarzających się naruszeń prawa imigracyjnego. Należy uznać, iż system wykonywania krajowego prawa imigracyjnego, który został oparty na sankcjach administracyjnych, w postaci wydalenia, jako taki nie skutkuje brakiem zgodności z art. 8 Konwencji. Na tym tle argument, że interes publiczny w przypadku wydalenia ma charakter przeważający jedynie w tych przypadkach, gdy zainteresowana osoba została skazana za popełnienie poważnego przestępstwa, musi zostać odrzucony. To czy ostatecznie wydanie decyzji o wydaleniu będzie uznane za zgodne z art. 8 Konwencji, zależeć będzie od tego, czy naruszenia prawa, których się dopuścił i zagrożenia, jakie w związku z tym stwarza, pozostają w należytej proporcji do stopnia ingerencji w życie rodzinne, czy prywatne. Dopiero wówczas możliwe będzie uznanie, że wydalenie cudzoziemca jest "konieczne w demokratycznym społeczeństwie" (art. 8 ust. 2 Konwencji). O braku traktowania prawa z art. 8 Konwencji jako absolutnego świadczą liczne orzeczenia, wydane przez NSA. Gwoli przykładu wymienić należy następujące, najnowsze wyroki NSA: z 7.08.2018 r., sygn. akt II OSK 480/18, z 1.08.2018 r., sygn. akt II OSK 257/18, z 10.08.2018 r., II OSK 367/18, z 18.07.2018 r., II OSK 1367/18, z 10.05.2018 r., sygn. akt II OSK 3105/17, z 15.02.2018 r., sygn. akt II OSK 2445/16, z 24.01.2018 r., sygn. akt II OSK 1720/16, z 10.01.2018 r., sygn. akt II OSK 1368/16, z 28.12.2017 r., sygn. akt II OSK 2604/17, z 21.12.2017 r., sygn. akt II OSK 1336/16, CBOSA. Organ II instancji prawidłowo rozważył dwie konkurujące ze sobą wartości, zważając na to, że prawo z art. 8 Konwencji nie może być przeciwwagą dla nielegalnego pobytu, ponieważ skarżąca nie mieszkała w Polsce długo, a zobowiązanie do powrotu zostało orzeczone wobec wszystkich członków rodziny, którzy w związku z tym nie zostali rozdzieleni. Istotne jest bowiem, iż cudzoziemka oraz jej małoletnie dzieci przyjechały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jedynie w wyniku złożenia na granicy wniosku o nadanie statusu uchodźcy. Ich pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej został zalegalizowany wyłącznie w związku z postępowaniem w ww. sprawie. Powyższa okoliczność ma w tego typu sprawach istotne znaczenie, na co wskazuje orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. W orzecznictwie tym podkreślano niejednokrotnie, że dokonując oceny, czy środek w postaci wydalenia cudzoziemca jest konieczny w demokratycznym społeczeństwie, należy brać pod uwagę nie tylko długość tego pobytu ale również charakter pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym w okresie, w którym nawiązywał on więzi z tym krajem. W wyroku z dnia 31 stycznia 2006 r. w sprawie Rodrigues da Silva i Hoogkamer p-ko Królestwu Niderlandów (No 50435/99) w uzasadnieniu prawnym wyroku Trybunał uznał (obok innych okoliczności istotnych dla oceny, czy doszło do naruszenia art. 8 Konwencji), że w tego typu sprawach istotną kwestią jest rozważenie czy więzy rodzinne, "życie rodzinne", którego naruszenie jest badane miało swój początek w czasie, w którym osoby związane ze sprawą uświadamiały sobie, że ich status prawny na terytorium państwa goszczącego (immigration status) był tego rodzaju, że trwanie życia rodzinnego w tym państwie było zagrożone od samego początku (akapit nr 39 wyroku). Podobne stanowisko zostało zawarte np.: w wyroku w sprawie Darren Omoregie i inni p-ko Norwegii z dnia 31 lipca 2008 r. skarga nr 265/07. W ostatnim z powoływanych wyroków wskazano nawet, jeżeli taka sytuacja zachodzi, wydalenie członka rodziny niebędącego obywatelem [Układającego się Państwa] będzie niezgodne z art. 8 Konwencji, jedynie w wyjątkowych okolicznościach (akapit 57 orzeczenia). Analogiczny pogląd wyrażono w wyrokach Nunez p-ko Norwegii, wyrok z dnia 28.06.2011 r., skarga nr 55597/09, Antwi i inni p-ko Norwegii, skarga nr 26940/10 wyrok z dnia 14.02.2012 r.). Prawidłowo zatem organ uwzględnił okoliczność nielegalnego przekroczenia granicy i krótkiego pobytu na terytorium Polski, zwracając uwagę, że skarżąca wjechała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jako osoba dorosła w 2016 r., w tym okresie nie nawiązała silnych więzów z krajem pobytu, co prawidłowo zaznaczono w zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja o zobowiązaniu skarżącej do powrotu nie narusza jej prawa do poszanowania życia prywatnego. Więzi, jakie skarżąca ewentualnie nawiązała podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie miały charakteru głębszych relacji, wskazujących na wysoki stopień integracji społecznej. Cały trwający jedynie około kilku miesięcy pobyt skarżącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, związany był wyłącznie z postępowaniem w sprawie nadania statusu uchodźcy. Co istotne skarżąca kilka dni po złożeniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej wyjechała nielegalnie, wraz z cała rodziną do Republiki Federalnej Niemiec. Również w tym kraju jej mąż wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. W zaskarżonej decyzji orzeczono wprawdzie o zobowiązaniu cudzoziemki i jej małoletnich dzieci do powrotu, jednak orzeczony zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen nie jest bezterminowy - wynosi 3 lata, nie jest zatem bezterminowy. Z analogicznych powodów zdaniem organu odwoławczego wydanie decyzji, takiej jak zaskarżona, nie narusza przepisów Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11). Wprawdzie zgodnie z art. 9 ust. 1 Państwa-Strony zapewnią, aby dziecko nie zostało oddzielone od swoich rodziców wbrew ich woli, jednak ww. regulacja nie może być interpretowana, jako bezwzględny zakaz wydalenia cudzoziemca, prowadzącego do czasowej separacji z rodzicem. Podobnie art. 3 ust. 1 Konwencji ("we wszystkich działaniach dotyczących dzieci, podejmowanych przez publiczne lub prywatne instytucje opieki społecznej, sądy, władze administracyjne lub ciała ustawodawcze, sprawą nadrzędną będzie najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka"), nie może zostać uznany za regulację wykluczającą wydanie decyzji takiej jak zaskarżona. Powyższe normy Konwencji stanowią dyrektywę prawidłowego postępowania organów administracji, czy sądów, prowadzących określonego typu postępowania, w odniesieniu do małoletnich, czy które mogą małoletnich dotyczyć. Przepisy te nie mogą być rozumiane, jako stanowiące samoistne przesłanki konkretnych typów rozstrzygnięć, podejmowanych przez organy administracji, czy sądy. Na dopuszczalność ingerencji w prawa chronione Konwencją o prawach dziecka wskazuje zresztą wyraźnie art. 9 ust. 3 i 4 Konwencji, który stanowi, że Państwa-Strony będą szanowały prawo dziecka odseparowanego od jednego lub obojga rodziców do utrzymywania regularnych stosunków osobistych i bezpośrednich kontaktów z obojgiem rodziców, z wyjątkiem przypadków, gdy jest to sprzeczne z najlepiej pojętym interesem dziecka. W przypadku gdy tego rodzaju separacja jest wynikiem działania podjętego przez Państwo. Jakkolwiek zasadą wynikającą z art. 9 Konwencji jest takie postępowanie właściwych organów, aby dziecko nie zostało oddzielone od swoich rodziców wbrew ich woli, to jednak w określonych w art. 9 ust. 1, 3 i 4 przypadkach, nawet rozdzielenie rodziców i dzieci może okazać się dopuszczalne. Zaskarżona decyzja nie niesie za sobą tak drastycznych skutków. Jak zostało już wskazane, w związku z wydaniem decyzji o zobowiązaniu do powrotu oboje rodzice małoletnich – K. V., ur. dnia [...] listopada 2004 r., K. V., ur. dnia [...] października 2011 r. oraz S. V., ur. dnia [...] lutego 2016 r. powinni opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem nie ma realnych przeszkód aby z rodzicami wyjechały ich małoletnie dzieci. Należy podkreślić, że w sprawie nie występują żadne przeszkody faktyczne i prawne, które uniemożliwiałyby wyjazd małoletnich dzieci skarżącej z rodzicami. Skutkiem zaskarżonej decyzji nie jest więc z pewnością rozdzielenie dzieci od ich rodziców. Wobec powyższego podkreślenia wymaga, iż organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji, dokonał oceny przedstawionych przez skarżącą twierdzeń w sprawie zobowiązania do powrotu, jak również okoliczności opisanych w uzasadnieniu decyzji, w ramach postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcom ochrony międzynarodowej oraz wskazał fakty, które uznał za udowodnione, tj. okoliczności pobytu skarżącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazał również które dowody, tj. twierdzenia, odnoszące się okoliczności opuszczenia przez cudzoziemkę kraju pochodzenia nie wykazują się wiarygodnością i dlaczego odmówił im mocy dowodowej. Organ odwoławczy przytoczył również, w sposób wyczerpujący przepisy prawa, stanowiące podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Zdaniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców przyjęta w zaskarżonej decyzji ocena zgromadzonych dowodów, znajduje oparcie w materiale dowodowym, ocenionym zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, jak również jest zgodna z wytycznymi, wynikającymi z orzecznictwa sądowego w podobnych sprawach. Nie pominięto przy tym tych dowodów, mogących przemawiać na korzyść skarżącej, jednakowoż ich wymowa nie wpływała w sposób zasadniczy na ocenę całego materiału dowodowego. V. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. zauważyć należy, że autorka skargi nie sprecyzowała, jakich to konkretnie kroków nie podjął organ ani jakich dowodów nie przeprowadził czy nie rozpatrzył, które miałyby przyczynić się do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wadliwość ta w istotny sposób ogranicza Sądowi dokonanie kontroli zaskarżonego wyroku, w zakresie zgodnym z intencjami skarżącej. Jednocześnie z urzędu Sąd nie zauważył uchybień, przekładających się na konieczność uchylenia decyzji. Zaskarżona decyzja stanowi, po pierwsze rezultat prawidłowych ustaleń faktycznych związanych bezpośrednio z okolicznościami relewantnymi z punktu widzenia prawa materialnego, po drugie że przy jej wydaniu nie został naruszony jakikolwiek przepis postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, po trzecie, że decyzja ta jest rezultatem prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, po czwarte zaś, że zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego zostały wcześniej właściwie wyłożone przez organ. VI. Oznacza to, iż organ odwoławczy, nie uchybił wymienionym przepisom K.p.a., nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1369, ze zm.) – dalej w skrócie: "P.p.s.a.", a ani do naruszenia przepisów prawa materialnego, zarówno w aspekcie opisanych wyżej przesłanek negatywnych, jak i pozytywnych decyzji o zobowiązaniu do powrotu, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., co implikuje jej oddalenie, o którym mowa w art. 151 P.p.s.a.