IV SA/Wa 880/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa, , po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca – M. R. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2016 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] o mocy [...] wraz z infrastrukturą techniczną na terenie działek położonych w [...]. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że jest właścicielką nieruchomości sąsiadującej z działką, na której planowana jest inwestycja. Inwestycja będzie ograniczała plany skarżącej i pozbawi ją dochodów z nieruchomości. Ponadto inwestycja jest zlokalizowana 340 m od zabudowy skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie został uzasadniony z punktu widzenia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). W myśl tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że ww. przepisie chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało zasadniczo miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 20 lutego 2012 r., II FZ 38/12; z 26 marca 2009 r., I FZ 53/09, CBOISA; zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wolters Kluwer, 2011, s. 228). Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się natomiast takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10, CBOISA). Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowego wniosku stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki. Podniosła jedynie, że realizacji przedsięwzięcia będzie ograniczała jej plany i pozbawi dochodów z nieruchomości. Sąd, rozpatrując wniosek w przedmiotowej sprawie, stwierdza, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2016 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań, nie zawiera bezpośrednio takiego rozstrzygnięcia, które co do zasady rodziłoby bezpośrednie skutki o których mowa w ww. art. 61 § 3 p.p.s.a. w stosunku do skarżącej. Decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie może wywoływać bowiem skutków wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż nie uprawnia do realizacji inwestycji. Ma ona charakter przygotowawczy dla postępowania w sprawie wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji. Nie upoważnia ona do rozpoczęcia robót budowlanych, do których można przystąpić dopiero po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Warto dodać, że pogląd o braku podstaw do wstrzymywania w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań wyrażono również m. in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2015 r., II OZ 259/15, w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lutego 2016 r., IV SA/Po 1020/15 oraz w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 października 2015 r., II SA/Sz 1055/15 - CBOSA). W związku z tym Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.