IV SA/Wa 930/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Łuczaj Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z [...] lutego 2019 r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia "Wodociągów i Kanalizacji – [...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...], reprezentowanej przez P. K. – Prezesa Zarządu Spółki, Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie stwierdził niedopuszczalność zażalenia ww. spółki na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnego Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] stycznia 2019 r., nr [...], w sprawie przedstawienia negatywnej opinii do projektu regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy Miasto [...]. Stan sprawy, zgodnie z uzasadnieniem zaskarżonego postanowienia, przedstawiał się następująco. Postanowieniem z [...] stycznia 2019 r., nr [...], Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z siedzibą w [...] wydał negatywną opinię do projektu regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy Miasto [...]. Z powyższym postanowieniem nie zgodziła się spółka "Wodociągi i Kanalizacja – [...]" z siedzibą w [...]. Organ II instancji, po otrzymaniu zażalenia, stwierdził jego niedopuszczalność wynikającą z przesłanki podmiotowej. Organ ten stwierdził bowiem, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne nie jest stroną uprawnioną do wniesienia w niniejszej sprawie środka prawnego w postaci zażalenia. Prezes Wód Polskich wyjaśnił, że brak legitymacji procesowej w niniejszej sprawie wyznaczają zarówno przepisy proceduralne, jak i te o charakterze materialnym, wskazując jednocześnie, że stroną w postępowaniu w przedmiocie zaopiniowania projektu regulaminu jest organ uchwałodawczy gminy - rada, co wynika z art. 19 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Rzeczą przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego jest natomiast opracowanie projektu regulaminu i przekazanie go właściwej radzie gminy. W ocenie organu II instancji, zażalenie w niniejszej spawie wniósł podmiot bezsprzecznie nielegitymujący się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a., co obligowało ten organ do wydania postanowienia, o jakim mowa w art. 134 k.p.a. Prezes Wód Polskich wskazał przy tym, że niewystarczającym dla skutecznego wniesienia zażalenia w niniejszej sprawie było przyjęcie przez skarżącą spółkę tzw. subiektywnej legitymacji procesowej, co w rezultacie skutkowało ziszczeniem się podmiotowej przesłanki niedopuszczalności zażalenia w postaci oczywistego braku legitymacji odwoławczej. Skargę na postanowienie Prezesa Wód Polskich z [...] lutego 2019 r. złożyła spółka "Wodociągi i Kanalizacja – [...]" reprezentowana przez Prezesa Zarządu – P. K.. Kwestionowanemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 28, 29 i 135 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, wnosząc jednocześnie o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia; 2) uznanie skarżącej spółki za stronę w postępowaniu administracyjnym prowadzonymi przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z siedzibą w [...] w sprawie wydania opinii do projektu Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. w sprawie przyjęcia projektu Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków, zakończonego wydaniem postanowienia [...] z dnia [...] stycznia 2019 r.; 3) skierowanie do ponownego rozpoznania przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z siedzibą w [...] zażalenia skarżącej spółki z [...] stycznia 2019 r. złożonego na postanowienie [...] z dnia [...]stycznia 2019 r. Uzasadniając ww. zarzuty, skarżąca spółka argumentowała, że choć projekt regulaminu przyjmowany jest uchwałą gminy, nie oznacza to automatycznego zawężenia kręgu stron postępowania wyłącznie do organu samorządu podejmującego taką uchwałę i uznania w tym przypadku Rady Miasta [...]za jedyną stronę w postępowaniu. Skarżąca powołała się przy tym na art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, wywodząc z jego treści wniosek o obowiązku aktywnego udziału przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego w przygotowaniu projektu regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków, a także podkreślając w oparciu o ww. przepis fakt, iż regulamin ten określa obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego w jego relacjach z odbiorcami wody i dostawcami ścieków. To zaś ma wskazywać na istnienie interesu prawny skarżącej spółki w niniejszej sprawie i powinno stanowić przesłankę dla organu regulacyjnego przy ustalaniu kręgu stron postępowania, tak aby przedsiębiorstwo jako strona miało zapewniony czynny udział na każdym etapie postępowania. Zdaniem skarżącej spółki, trudno nie dostrzec zarówno bezpośredniego i obiektywnego wpływu na sferę jej sytuacji prawnej wobec faktu, że regulacje prawne (w formie aktu prawa miejscowego), de facto mogłyby być uchwalone z pozbawieniem wpływu skarżącej spółki, jako podmiotu odpowiedzialnego za poprawną i skuteczną realizację przez gminę jednego ze swoich podstawowych zadań ustawowych oraz realizacji celu, do którego spółka została przez gminę powołana, tj. zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. W odpowiedzi na wniesioną skargę Prezes Wód Polskich wniósł o jej oddalenia, podtrzymując dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W jej następstwie postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Dodać należy, że zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozpatrzył niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Badając legalności zaskarżonego postanowienia w świetle wyżej wskazanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W niniejszej sprawie podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 134 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: k.p.a.). Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia m.in. niedopuszczalność odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Jednocześnie, w myśl art. 126 k.p.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Regulacja ustanowiona w art. 134 k.p.a. wyznacza zakres postępowania organu drugiej instancji określanego mianem wstępnego, rozpoczynającego działania organu wyższego stopnia badania zaistnienia formalnych przesłanek dopuszczalności środka zaskarżenia. Na tym etapie postępowania organ drugiej instancji jest obowiązany ocenić, czy dany środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został wniesiony w terminie. Jeżeli czynności postępowania wstępnego ujawnią brak wystąpienia formalnych przesłanek odwołania, a w niniejszym przypadku zażalenia, to obowiązkiem organu jest wydanie postanowienia kończącego ostatecznie postępowanie w sprawie. Akt ten nie tylko kończy zatem etap postępowania wstępnego, lecz jednocześnie całe postępowanie dwuinstancyjne. Dopiero pozytywny rezultat wskazanych czynności rodzi automatycznie prawo i jednocześnie obowiązek organu drugiej instancji zbadania sprawy i jej rozstrzygnięcia. Ten etap nazywany jest w piśmiennictwie postępowaniem rozpoznawczym, podczas którego przeprowadzane jest postępowanie wyjaśniające co do merytorycznych aspektów sprawy. Oznacza to, że jedynie po ustaleniu przez organ wyższego stopnia, że środek zaskarżenia został skutecznie wniesiony, może on badać kwestie materialnoprawne sprawy. Jednym z wymienionych wyżej powodów, dla których organ nie może przystąpić do merytorycznego badania sprawy, jest stwierdzenie niedopuszczalności wniesionego środka prawnego, co może być następstwem przesłanek przedmiotowych lub podmiotowych. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawa możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia w toku instancji. Przez brak przedmiotu zaskarżenia należy przykładowo rozumieć sytuację wniesienia odwołania (zażalenia) pomimo, iż uprzednio wobec odwołującego się nie wydano decyzji administracyjnej (postanowienia). Gdy zaś chodzi o niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych, to obejmuje ona sytuacje wniesienia odwołania (zażalenia) przez podmiot niemający legitymacji do wniesienia środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 k.p.a. Zastrzec jednak trzeba, że co do zasady, wątpliwości dotyczące posiadania przez podmiot skarżący interesu prawnego nie powinny być rozstrzygane w drodze postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność danego środka prawnego. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że organ powinien w takiej sytuacji wydać decyzję (postanowienie) o umorzeniu postępowania odwoławczego (zażaleniowego) na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., a przepis art. 134 k.p.a. nie powinien stanowić podstawy do rozstrzygnięcia, że skarżący nie jest stroną postępowania administracyjnego, gdyż weryfikacja legitymacji procesowej podmiotu wnoszącego środek zaskarżenia podlega merytorycznemu badaniu w toku postępowania odwoławczego (por. m.in. wyrok NSA z 7 września 2011 r. sygn. akt II OSK 905/11). Niemniej jednak wydanie postanowienia w przedmiocie niedopuszczalności odwołania z przyczyn podmiotowych jest możliwe w przypadku, kiedy brak legitymacji procesowej skarżącego, wynikający z nieposiadania przezeń interesu prawnego w sprawie ma miejsce prima facie, czyli "na pierwszy rzut oka" (por. m.in. wyrok NSA z 24 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1774/11; wyrok WSA we Wrocławiu z 12 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Wr 692/13). Zdaniem Sądu, właśnie z ostatnim przypadkiem mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, co uzasadniało wydanie zaskarżonego postanowienia. Należy podkreślić, że w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym, to znaczy ustalić przepis prawa materialnego, powszechnie obowiązującego, na którego podstawie podmiot może skutecznie żądać dokonania przez organ danej czynności albo zaniechania lub ograniczenia jakiegoś działania (wyrok NSA z dnia 6 września 1999 r., sygn. akt IV SA 2473/98 (LEX nr 47873); z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 860/10 i z dnia 31 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 883/11 - dostępne w CBOiS). Istotą interesu prawnego jest możliwość wykorzystania go dla osiągnięcia określonego skutku prawnego. Interes prawny nie może wynikać z subiektywnego przekonania danej osoby, lecz z obiektywnych cech, które zaistniały w stosunku do danego podmiotu. Istnieje bowiem niezależnie od woli danego podmiotu. Interes prawny musi być osobisty, konkretny i aktualny, oparty na normie prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 355/14). W piśmiennictwie przyjmuje się, że istotą interesu prawnego jest jego oparcie na konkretnej normie prawa materialnego, która wówczas stanowi źródło tego interesu (A.S. Duda, Interes prawny w polskim prawie administracyjnym, Warszawa 2008, s. 79). Musi przy tym być to taka norma, którą można wskazać, i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Zawsze powinna to być norma dająca się indywidualnie określić i wyodrębnić, której treść można do końca ustalić. Normę będącą podstawą interesu prawnego stanowić może nie tylko konkretna norma materialnego prawa administracyjnego, ale również norma prawa materialnego z innej gałęzi prawa. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga więc ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między powszechnie obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes prawny powinien być indywidualnym interesem prawnym konkretnej jednostki. Jednocześnie związek pomiędzy wspomnianą normą prawa materialnego, a sytuacją takiej jednostki musi być w odniesieniu do postępowania aktualny i bezpośredni. Interes prawny nie może być przewidywalny w przyszłości, ale musi realnie istnieć. W świetle powyższych rozważań w sposób oczywisty nie można było przyjąć, że skarżąca spółka legitymowała się w niniejszej sprawie interesem prawnym, który błędnie wywodziła przede wszystkim z art. 19 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz. U. z 2018 r, poz. 1152 ze zm., dalej: ustawa). Przepis art. 19 ust. 1 ustawy stanowi, iż rada gminy, na podstawie projektów regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków opracowanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, przygotowuje projekt regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków oraz przekazuje go do zaopiniowania organowi regulacyjnemu, zawiadamiając o tym przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne. Ustalając wykładnię ww. regulacji w kontekście oceny posiadania przez skarżącą spółkę interesu prawnego w sprawie, nie sposób pominąć treści ust. 2 art. 19 ustawy, zgodnie z którym opracowany projekt ww. regulaminu, nie później niż w terminie miesiąca od dnia jego doręczenia, organ regulacyjny opiniuje w zakresie zgodności z przepisami ustawy, co czyni w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków, który jest aktem prawa miejscowego, uchwala rada gminy (art. 19 ust. 3 i 4 ustawy). W ocenie Sądu, przywołane powyżej przepisy w sposób jednoznaczny pozwalają przypisać interes prawny w postępowaniu opiniodawczym, o jakim mowa w art. 19 ust. 2 ustawy, wyłącznie gminie. A zatem także gmina, reprezentowana przez jej właściwy organ, jest podmiotem wyłącznie legitymowanym do wniesienia zażalenia na postanowienie organu regulacyjnego negatywnie opiniujące projekt regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Ocena taka wynika, po pierwsze z tego, że ustawodawca wyłącznie gminie przyznał kompetencję uchwałodawczą do uchwalenia ww. regulaminu, co jest konsekwencją przyjęcia w polskim systemie prawnym, że jednym ze źródeł powszechnie obowiązującego prawa, w świetle art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Jednocześnie, w myśl art. 94 Konstytucji RP, do stanowienia aktów prawa miejscowego uprawnione są wyłącznie organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, zaś zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. W świetle powyższego nie może podlegać dyskusji, że wyłączna i zagwarantowana konstytucyjnie kompetencja ww. podmiotów do stanowienia aktów prawa miejscowego wyklucza możliwość wywodzenia przez inne podmioty jakichkolwiek przysługujących im uprawnień, wykraczających poza zakres tych, które ewentualnie przyznał im ustawodawca, ingerujących w proces stanowienia aktów prawa miejscowego. Skoro bowiem art. 94 Konstytucji RP in fine wskazuje, że zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa, to należy przyjąć, że wyłącznie ustawa określa także ewentualny udział innych podmiotów niż organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej w procesie stanowienia aktów prawa miejscowego, wyznaczając jednocześnie zakres przyznanych tym podmiotom uprawnień. Przepisy regulujące zakres uprawnień przyznanych innym podmiotom należy przy tym wykładać ściśle, gdyż zastosowanie wykładni rozszerzającej rodziłoby uzasadnione ryzyko naruszenia zastrzeżonych konstytucyjnie kompetencji organów samorządu terytorialnego oraz terenowych organów administracji rządowej w zakresie wyłącznego stanowienia przez nie aktów prawa miejscowego. Mając powyższe na względzie, oraz wziąwszy pod uwagę powoływaną wcześniej treść art. 19 ust. 1 ustawy, nie może ulegać wątpliwości, że ustawodawca jasno i precyzyjnie określił rolę, jaką w procesie stanowienia regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków pełnią przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne. W świetle tej regulacji rola ta sprowadza się tylko i wyłącznie do opracowania projektu takiego regulaminu oraz przedstawienia go właściwej radzie gminy, celem podjęcia przez ten organ jednostki samorządu terytorialnego dalszych prac zmierzających do uchwalenia tego aktu jako prawa powszechnie obowiązującego na terenie danej gminy. Przepis ten nie przewiduje zatem żadnych dodatkowych uprawnień dla przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego innych niż wyżej wymienione, w szczególności zaś do występowania w charakterze strony w postępowaniu opiniodawczym przed organem regulacyjnym, o jakim mowa w art. 19 ust. 2 ustawy. Przepis ten w sposób oczywisty nie może być zatem źródłem, z którego spółka skarżąca mogłaby wywodzić swój interes prawny uzasadniający jej legitymację procesową do złożenia zażalenia na wydane w toku ww. postępowania opiniodawczego postanowienie organu regulacyjnego negatywnie opiniujące projekt regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Taką legitymację można przypisywać wyłącznie gminie, reprezentowanej przez jej właściwe organy. Powyższej oceny nie zmienia przy tym treść art. 19 ust. 5 ustawy, do którego w uzasadnieniu skargi odwoływała się skarżąca spółka. Przepis ten stanowi, że "Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków określa prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, (...)". W ocenie Sądu, z tak określonej normy prawnej nie można w najmniejszym stopniu wywodzić interesu prawnego przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego do występowania w charakterze strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a., w postępowaniu opiniodawczym, o jakim mowa w art. 19 ust. 2 ustawy. Przepis art. 19 ust. 5 określa wyłącznie adresatów aktu prawa miejscowego, jakim jest regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków, którzy muszą stosować jego przepisy, co jest zresztą prostą konsekwencją faktu, iż chodzi o przepisy aktu powszechnie obowiązującego na danym terenie. Adresaci tego aktu nie są przy tym pozbawieni możliwości kontestowania zawartych w nim postanowień, a nawet prawa do jego zakwestionowania, jednak stosowne instrumenty w tym zakresie przewidują przede wszystkim przepisy ustawy o samorządzie gminnym. Przyjęcie sposobu interpretacji ww. przepisów ustawy, sugerowanego przez spółkę skarżącą, prowadziłoby natomiast do absurdalnego wniosku, że nie tylko przedsiębiorcom wodociągowo-kanalizacyjnym, ale także każdemu odbiorcy usług wodociągowo-kanalizacyjnych przysługiwałby interes prawny w postępowaniu opiniodawczym, o którym stanowi art. 19 ust. 2 ustawy, a co za tym idzie, legitymacja procesowa do złożenia zażalenia na postanowienie negatywnie opiniujące projekt regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków, skoro postanowienia tego aktu dotyczą także wspomnianych odbiorców. Sąd tego rodzaju wnioskowanie uważa jednak za niedopuszczalne, gdyż nie ma ono żadnych podstaw w przepisach, na jakie powołała się spółka skarżąca, ani potencjalnie w jakiejkolwiek innej regulacji materialnoprawnej. W ocenie Sądu, art. 19 ust. 5 może stanowić co najwyżej dowód istnienia interesu faktycznego po stronie skarżącej spółki, jak zresztą również odbiorców usług wodociągowo-kanalizacyjnych, którzy bez wątpienia są żywotnie zainteresowani kształtem przepisów, jakim powinni się podporządkować. Warunkiem posiadania przymiotu strony postępowania, zgodnie z art. 28 k.p.a., jest jednak legitymowanie się scharakteryzowanym wcześniej interesem prawnym mającym swoją podstawę w przepisach prawa materialnego. Sąd nie miał przy tym żadnych wątpliwości, iż spółka skarżąca takiego interesu w niniejszej sprawie nie posiadała, gdyż nie ma takiego przepisu prawa materialnego, który byłby tego podstawą. W szczególności zaś interes taki nie wynika z analizowanych przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Skoro w świetle powyższych rozważań brak interesu prawnego podmiotu żalącego się miał w badanej sprawie charakter oczywisty i okoliczność ta została należycie wyjaśniona w zaskarżonym postanowieniu o niedopuszczalności wniesionego zażalenia, to nie było podstaw do uznania, że ów rozstrzygnięcie wydano z naruszeniem prawa. Ponadto, działając z urzędu, Sąd nie dopatrzył się innego rodzaju naruszeń prawa materialnego i procesowego, które powinny skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zapadłych w sprawie rozstrzygnięć, dlatego działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.