IV SAB/Wa 113/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Sękowska Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 września 2018 r. sprawy ze skargi B. D. na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. w przedmiocie wydania orzeczenia: 1. zobowiązuje Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. do rozstrzygnięcia w sprawie wyłączenia z produkcji leśnej gruntów leśnych wobec wniosku z dnia [...] lipca 2017 r. w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza przewlekłość prowadzenia postępowania przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w pkt 1 wyroku; 3. stwierdza, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. przyznaje od Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości 500,00 zł (słownie: pięćset złotych); 5. zasądza od Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. na rzecz skarżącego kwotę 597,00 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P. B. D., zwany dalej "Wnioskodawcą" – reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego, wniósł skargę, zarzucając organowi administracji przewlekłe prowadzenie postępowania przy rozpatrywaniu jego wniosku z [...] lipca 2017 r. o wydanie decyzji w przedmiocie zezwolenia na wyłączenie z produkcji leśnej gruntu leśnego o powierzchni 0,1514 ha, stanowiącego część działki ew. nr [...] (obr. [...]), przy ul. [...] i [...] w [...]. W skardze wniesiono o: - zobowiązanie organu administracji do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt, - stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania i miało to miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - przyznanie Skarżącemu od organu sumy pieniężnej w wysokości 5000 zł. Uzasadniając skargę wskazano m.in.: - wniosek dotyczył nieruchomości objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" część I wobec uchwały Rady [...] nr [...] z dnia [...] października 2006 r. (Dz.Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), zwanego dalej "Planem"; wedle jego ustaleń zasadnicza część działki znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniowo-usługową (oznaczonym symbolem [...] – § 77 ust. 2 pkt. 2 Planu) oraz - w niewielkiej części - na terenie ulicy (symbol [...]), - w ramach prowadzonego postępowania organ administracji wystąpił [...] lipca 2017 r. do Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu [...], zwanego dalej "Biurem Architektury" o przekazanie informacji, co do uzyskania - przy sporządzaniu Planu - zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, w oparciu o art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (obecnie opubl. w Dz.U. z 2017 r. poz. 1161); w związku z tym poinformowano Wnioskodawcę, że sprawa nie zostanie załatwiona w ustawowym terminie; dla załatwienia sprawy wyznaczono nowy - 31 sierpnia 2017 r., - Wnioskodawca jednak - przy piśmie z [...] lipca 2017 r. - przedłożył organowi pismo Biura Architektury z [...] lipca 2017 r., gdzie informowano, że Urząd Miasta nie dysponuje decyzją o zgodzie na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych, - w sierpniu 2017 roku organ zwrócił się ponownie do Biura Architektury o przekazanie informacji dotyczącej uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na inne cele; w związku z tym wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy - [...] września 2017 r., - pismami z [...] lipca i [...] września 2017 r. Biuro Architektury poinformowało organ, że nie posiada zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na inne cele, - pismem z [...] września 2017 r. organ zwrócił się do Biura Geodezji i Kartografii Urzędu [...], zwanego dalej "Biurem Geodezji", o wydanie zaświadczenia dotyczącego wpisów w operacie ewidencyjnym w zakresie użytków figurujących w rejestrze gruntów dla przedmiotowej działki - według staniu na [...] października 2006 r. (sprzed 11 lat); w związku z tym ponownie przedłużono termin załatwienia sprawy - do [...] października 2017 r., - pismem z [...] września 2017 r., Biuro Geodezji przesłało zaświadczenie; zgodnie z nim aktualna działka ew. nr. [...] na [...] października 2006 r., stanowiła część działki o nr ew. [...], będącej użytkiem leśnym (LsVI), - [...] października 2017 r. organ złożył do Wojewody [...] wniosek o stwierdzenie nieważności Planu z powodu podejrzenia, że przy jego uchwalaniu naruszono art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych; zgodnie z nim przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne wymagało uzyskania zgody marszałka województwa, wyrażonej po uzyskaniu opinii izby rolniczej, - poddając pod wątpliwość ważność Planu w zakresie zmiany przeznaczenia działki na cele nieleśne, organ nie wydał dotychczas decyzji w przedmiocie zezwolenia na wyłączenie z produkcji leśnej działki, należącej do Skarżącego; aktualnie oczekuje na rozstrzygnięcie wniosku o stwierdzenie nieważności planu miejscowego w opisanym wyżej zakresie; w związku z wystąpieniem do Wojewody [...] organ ustalił nowy termin załatwienia sprawy - do [...] grudnia 2017 r., - z informacji Skarżącego wynika, że do dnia wniesienia skargi (datowana 7 marca 2018 r.) Wojewoda [...] nie złożył skargi o stwierdzenie nieważności Planu, - po złożeniu przez Skarżącego pisma z 7 grudnia 2017 r. - z żądaniem niezwłocznego załatwienia sprawy - organ zwrócił się do Wojewody [...] z prośbą o udzielenie Informacji w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności Planu; poinformował Skarżącego, o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy - do 31 stycznia 2018 r., - Wnioskodawca 8 stycznia 2018 r. złożył do Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych ponaglenie; po jego rozpatrzeniu nie stwierdzono, aby organ I. instancji dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania; stwierdzono, że ponaglenie na przewlekłość postępowania jest nieuzasadnione; w uzasadnieniu powołano się na pismo Wojewody [...] z 24 stycznia 2018 r.; poinformowano w nim, że - w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie oceny zgodności z prawem Planu - przygotowywana jest skarga do sądu administracyjnego, w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 ze zm.), - organ I instancji, pismem z 28 stycznia 2018 r., wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy - do 1 marca 2018 r., a pismem z 22 lutego 2018 r. - do 3 kwietnia 2018 r.,  - w niniejszej sprawie organ prowadził przewlekle postępowanie gdyż: - podejmował czynności nie mające merytorycznego znaczenia dla sprawy - żądał przedstawienia i sam poszukiwał zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na inne cele (w oparciu o art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych) przy sporządzaniu Planu, - oczekuje obecnie na orzeczenie w przedmiocie stwierdzenia nieważności części Planu mimo, że nie została nawet złożona skarga w tym przedmiocie - nie wiadomo, czy faktycznie i kiedy to nastąpi; tymczasem zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu na etapie postępowania o zezwolenie na wyłączenie z produkcji nie jest potrzebna, - z powoływanych przez organ pism nie wynika brak wyrażona wymaganej zgody na etapie przyjmowania Planu, lecz że nie posiada jej w swoich zasobach stosowny Urząd. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Wskazano: - działka ew. nr [...], znajduje się na terenie przeznaczonym w Planie pod zabudowę mieszkaniowo-usługową oraz na terenie ulicy; Wnioskodawca pismem z 10 lipca 2017 r., przedłożył pismo Biura Architektury z 6 lipca 2017 r., gdzie informowano, że Urząd Miasta nie dysponuje decyzją o zgodzie na zmianę przeznaczenie gruntów leśnych, - organ pismami z 20 lipca oraz 17 sierpnia 2017 r., wystąpił do Biura Architektury, celem weryfikacji, czy w toku sporządzania Planu uzyskano zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na inne cele, zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, - w odpowiedzi Biuro Architektury wskazało, że nie posiada zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na inne cele, - pismem z 22 września 2017 r., Biuro Geodezji przesłało zaświadczenie zgodnie z którym aktualna działka o nr ew. [...], stosownie do wypisu w rejestrze gruntów na 10 października 2006 r., stanowiła część nieruchomości, będącej użytkiem leśnym, - zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenie gruntów leśnych na inne cele wymaga uzyskania zgody marszałka województwa (uprzednio wojewody); przeznaczenia gruntów leśnych na inne cele dokonuje się w planie miejscowym, sporządzonym w trybie określonym w art. 7 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowani: i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie opubl. w Dz. U. z 2017 r., poz. 1073); Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 29 listopada 2010 r. (sygn akt II OPS 1/10), stwierdził, że: zgoda właściwego organu na przeznaczenie gruntu leśnego (rolnego) na inne cele, zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jest aktem stanowiącym konieczną podstawę do zamieszczenia odpowiednich ustaleń w planie miejscowym; brak wymaganej zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne skutkuje naruszeniem procedury uchwalania planu miejscowego w tym zakresie; stanowi to przesłanka uznania go za nieważny, - przyjęcie Planu obejmującego swym zasięgiem działki leśne, w celu ich przekształcenia (przeznaczenia) na działki budowlane, winna była być poprzedzona uzyskaniem zgody właściwego organu na zmianę ich przeznaczenia, bądź też mogła nastąpić kontynuacja funkcji terenu określona z poprzedniego planu miejscowego, w toku sporządzania którego taką zgodę uzyskano; brak zgody skutkuje tym, że - pomimo zapisów w Planie, że są to działki budowlane - nie mogą one zostać de facto zabudowane; nie mogą bowiem uzyskać zgody na wyłączenie gruntów z produkcji leśnej, a następnie pozwolenia na budowę, - taki stan rzeczy powoduje rozdźwięk pomiędzy bezwzględnie obowiązującymi przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a uchwałą w przedmiocie Planu; oparcie rozstrzygnięcia organu o wyłączeniu gruntów leśnych z produkcji wyłącznie na podstawie planu miejscowego, bez zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na inne cele, byłoby obarczone rażącym błędem; naruszałoby nie tyłki zapisy wymienionych ustaw, ale mogłoby również skutkować odpowiedzialnością odszkodowawczą Lasów Państwowych, reprezentujących Skarb Państwa, - biorąc to pod uwagę, pismem z 19 października 2017 r., organ wystąpił do Wojewody [...] o ocenę zgodności z prawem Planu, w zakresie dotyczącym zapisów przeznaczenia działki ew. nr [...]; stanowisko Wojewody [...], rozstrzygające o nieważność (bądź też zgodności zapisów Planu z prawem), jest niezbędne do merytorycznego rozstrzygnięcia wszczętego postępowania administracyjnego w sprawie wyłączenia z produkcji leśnej gruntu leśnego na działce ew. nr [...], - odpowiadając na pismo z 8 grudnia 2017 r., dotyczące przekazania informacji o podjętych działaniach w niniejszej sprawie, Wojewoda [...] - pismem z 24 stycznia 2018 r. - poinformował organ, że - w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego dotyczącego Planu - przygotowywana jest skarga do sądu administracyjnego; jednocześnie, Wojewoda wskazał, że o terminie wniesienia do sądu administracyjnego skargi na Plan, poinformuje odrębnym pismem; do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę (27 lipca 2018 r.), żadna informacja do organu nie wpłynęła, - ponadto, 11 grudnia 2017 r. do organu wpłynął wniosek o niezwłoczne załatwienie sprawy, a następnie Wnioskodawca - pismem z 5 stycznia 2018 r., - złożył ponaglenie do organu II instancji; postanowieniem z [...] lutego 2018 r. - po rozpatrzeniu ponaglenia - nie stwierdzono dopuszczenia się przez organ bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Sąd zważył, co następuje: Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu gdy sprawa mogła być załatwiona w krótszym terminie, jak również nieuzasadnione przedłużanie załatwiania sprawy (tak m.in. wyroki NSA o sygn. akt: II GSK 1665/16 i II OSK 1158/16 – dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"). Przy ocenie przewlekłości postępowania jest istotne, czy organ podejmował czynności niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy - niezależnie od tego, czy strona zgłaszała określone żądania w tym zakresie. O przewlekłości postępowania można mówić, gdy czas jego trwania przekracza rozsądna granice, przy uwzględnieniu terminowości i prawidłowości czynności podjętych przez organ, a także stopnia zawiłości sprawy i postawy samej strony. Przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności lecz podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle zasady szybkości postępowania wobec art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej "K.p.a.", względnie mają charakter czynności pozornych - nie istotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia, (tak np. wyroki NSA o sygn.: II OSK 1956/12 oraz. II GSK 2038/13 – dostępne w CBOSA). Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy zostało to spowodowane zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (analogicznie w kwestii bezczynności - patrz: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania może być wniesiona po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy, po wyczerpaniu środków zaskarżenia – ponaglenie w myśl art. 37 § 1 K.p.a. W rozpoznawanym przypadku uczyniono temu zadość (pismo z 5 stycznia 2018 r., rozpatrzone poprzez wydanie postanowienia z [...] lutego 2018 r.). Przepisy nie zakreślą wymaganego minimalnego bądź maksymalnego okresu pomiędzy wykorzystaniem środków, wskazanych w art. 37 § 1 K.p.a. w zw. z art. 52 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a wniesieniem skargi. Stosownie do art. 35 § 3 K.p.a., załatwienie sprawy, wymagającej postępowania wyjaśniającego, powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 K.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin jej załatwienia (art. 36 K.p.a.). Samo sprostanie tej powinności (w rozpatrywanej sprawie organ informował o kolejnych terminach rozpatrzenia wniosku) nie wyłącza jednak możliwości uznania, że organ prowadzi postępowanie przewlekle. Trafnie w skardze oraz odpowiedzi na nią przywołano istotne w sprawie regulacje normatywne oraz opisano przebieg sprawy. Wobec uprzedniego zreferowania, ponowne ich przytaczanie byłoby niezasadne. Dla oceny, czy w sprawie miała w istocie miejsce przewlekłość postępowania, niezbędne jest przesądzenie czy ewentualna wadliwość planu miejscowego - upatrywana w braku uzyskania uprzednio zgody, wymaganej w myśl ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych - może stanowić przeszkodę dla procedowania w przedmiocie zezwolenia na wyłączenie gruntu z produkcji leśnej. Trafne są wprawdzie wywody skargi, gdzie wskazano, że generalnie przesłanką wydania zezwolenia jest przeznaczenie danego terenu na inne cele w obowiązującym planie miejscowym, zaś ocena jego legalności nie jest rolą danego organu administracji. Zasadnie jednak odnotowuje z kolei organ, że - o ile dany plan jest dotknięty w stosownym zakresie nieważnością, wobec braku uzyskania uprzednio wymaganej zgody - wydanie w oparciu o niego decyzji administracyjnej może skutkować jej nieważnością (wobec treści art. 147 §. 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) a - co za tym idzie - odpowiedzialnością odszkodowawczą Skarbu Państwa wedle reguł prawa cywilnego. Jak z kolei trafnie zauważono w skardze, samo przekonanie o wadliwości planu miejscowego, skoro dany organ nie ma kompetencji do przesądzenia tej kwestii, nie może stanowić przeszkody do wykonywania przezeń kompetencji w zakresie orzekania w przedmiocie zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji leśnej. Nie wynika to bowiem z treści stosownych regulacji. Organ może odstąpić od merytorycznego załatwienia sprawy tylko o ile przewidują to stosowne przepisy (zasada legalizmu działania organów administracji – art. 6 K.p.a.). Należy odnotować, że do przypadków tego rodzaju należy np. możliwość zawieszenia postępowania, gdy jego wynik jest uzależnione od innego toczącego się postępowania sądowego bądź administracyjnego (rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.). Odnosząc powyższe uwagi do realiów niniejszej sprawy wypada wskazać, że ewentualna wadliwość Planu - w kontekście braku uzyskania zgody, gdy stosownej oceny nie może już dokonać organ nadzoru, wobec wyekspirowania termin do wydania rozstrzygnięcia przez wojewodę - może mieć znaczenie, o ile toczyłoby się stosowne postępowanie przed sądem administracyjnym, wobec zaskarżenia danego aktu prawa miejscowego – np. przez organ nadzoru. Trafnie zauważa organ administracji, że: - skoro powziął konkretne wątpliwości, co do legalności Planu, w kontekście kwestii pozostających w jego właściwości (ochrona gruntów leśnych), - wobec skutku ewentualnego orzeczenia o nieważności Planu ex tunc i możliwości powstania względem organu roszczeń odszkodowawczych, o ile uprzednio wydanoby orzeczenie administracyjne w oparciu o wadliwy akt prawa miejscowego uzasadnione może być wstrzymanie się z wydaniem decyzji. Możliwe byłoby to np. w razie zawieszenia postępowania, wobec art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Warunkiem byłoby jednak ustalenie faktu prowadzenia stosownego postępowania przed innym organem lub sądem celem oceny legalności danego Planu. W tym kontekście zasady były czynności organu administracji, które mogły zmierzać do ustalenia, czy; - istnieją uzasadnione wątpliwości, co do legalności Planu - kwestia uzyskanie zgody przed przyjęciem Planu oraz przeznaczenia danych gruntów w ewidencji na dzień jego uchwalenia, oraz – gdy ujawniono możliwe nieprawidłowości - - Plan został zaskarżony w danym zakresie w stosownym trybie. W tym kontekście nie sposób ocenić jako czynności zbędne czy pozorne wystąpienia organu do stosownych jednostek organizacyjnych Urzędu Miasta (w tym weryfikacja informacji, przedłożonej przez Wnioskodawcę) czy Wojewody - w kwestii ewentualnego zaskarżenia planu w stosownym zakresie. Organ administracji, kierując pismo do Wojewody, wystąpił wprawdzie z wnioskiem o zaskarżenie aktu prawa miejscowego w stosownym zakresie, co nie mogło stanowić przeszkody dla procedowania przezeń w sprawie, gdy wyekspirował już ustawowy termin jej załatwienia (maksimum dwa miesiące). Wystąpienie to było jednak obiektywnie niezbędne dla uzyskania informacji, czy dany Plan nie został już w stosownym trybie zaskarżony. Jak wskazano, mogłoby to mieć znaczenie w sprawie a informacje w tym zakresie nie są publicznie dostępne. Pomimo więc nieprecyzyjnego sformułowania, pismo organu - wobec jego treści - wprowadzić musiało do właściwego skutku - uzyskania niezbędnej informacji od organu nadzoru, która mogła mieć istotne znaczenie w sprawie. Czynności organu, do czasu wystąpienia do organu nadzoru, wobec stosownej ich częstotliwości, nie sposób kwalifikować jako przewlekłe prowadzenie postępowania. Inaczej musi być jednak oceniana sytuacja po upływie terminu, gdy - o ile toczyłoby się już postępowanie wobec zaskarżenia Planu - organ nadzoru przekazałby o tym stosowną informację (początek listopada 2017 roku) a w szczególności po uzyskaniu pisma z którego wynikało że Plan nie został dotąd zaskarżony, ale może to nastąpić w przyszłości (grudzień 2017 roku). W takiej sytuacji dalsze procedowanie organu, sprowadzające się do oczekiwania informacji, czy doszło do wniesienia skargi oraz wskazywania Wnioskodawcy kolejnych terminów załatwienia sprawy, nie mogą być traktowane jako uprawnione. Skoro wyekspirował termin załatwienia sprawy, nawet szczególnie skomplikowanej, organ obowiązany był w takiej sytuacji orzec, wedle aktualnego stanu prawnego (obowiązywanie Planu). Nie było wszak przesłanek dla zawieszenia postępowania zaś termin załatwienia sprawy nie powinien - co do zasady - przekraczać dwóch miesięcy. W tym kontekście skargę należy uznać za zasadną, co do przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji od listopada 2017 roku, gdy oczekiwano na informacje w kwestii ewentualnego zaskarżenia Planu w przyszłości. Dokonywanie ustaleń w tym zakresie nie było niezbędne dla dalszego procedowania – wydania orzeczenia. Zasadne jest zasądzenie wobec tego na rzecz Wnioskodawcy sumy pieniężnej odpowiadającej kwotom 100 zł za miesiąc opóźnienia (okres listopad – marzec), wedle stanu sprawy, wynikającego z udzielenia odpowiedzi na skargę. Wymaga podkreślenia, że zasądzona kwota nie stanowi zadośćuczynienia za ewentualne szkody, jakie mógł ponieść Skarżący wobec przewlekłości postępowania. Może być ono dochodzone w odrębnym postępowaniu - przed sądem powszechnym. W tej sytuacji nie znajdowałoby uzasadnienie zasądzenie wyższej kwoty - żądanej w skardze (5000 zł.). Mylnie przyjął organ administracji, jakoby sama konkretna wątpliwość, co do wadliwości Panu, wobec domniemanego braku uzyskania w procedurze jego uchwalania stosownej zgody, mogła stanowić materialną czy procesową przeszkodę dla wydania zezwolenia na wyłączenie gruntu leśnego z produkcji. Zresztą - o ile by tak było - organ winien był wydać decyzję odmowną. W rozpatrywanej sprawie przewlekłość postępowania – oczekiwanie na informację przyszłą i niepewną - wynikała więc z błędnego rozumienia treści regulacji normatywnych i uwarunkowań procesowych sprawy. Zresztą analogiczne stanowisko prezentował organ odwoławczy, rozpatrujący ponaglenie. Oznacza, to że przewlekłość postępowania nie może być w danym przypadku zakwalifikowana, jako mająca charakter rażący (oczywisty). Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, pracując dalej w sprawie, organ ustali, czy nie wystąpiły przesłanki zawieszenia postępowania - nie toczy się przed sądem postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności Planu w stosownym zakresie. Jeżeli nie stwierdzi przesłanki zawieszenia postępowania orzeknie, co do meritum. W takiej sytuacji zakreślony przez Sąd czas załatwienia sprawy (30 dni) jest uzasadniony, Nie mógł być natomiast uwzględniony wniosek skargi, o wyznaczenie terminu 14 dni. Jak trafnie wywiedziono w skardze w państwie prawnym nie może być akceptowania sytuacja, gdy stosowne organy nie wykonują swoich kompetencji wyłącznie wobec wątpliwości, co do legalności określonego aktu prawa miejscowego, gdy kontrola jego legalności nie została nawet zainicjowana - nie wszczęto stosownego postępowania przed sądem administracyjnym, gdy kompetentnym do podważenia określonego aktu nie jest już organ nadzoru. Przedwczesne byłoby natomiast w niniejszej sprawie zajmowanie przez organ administracji bądź Sąd stanowiska, czy zgromadzone w sprawie informacje przesądzają tylko o braku stosownych dokumentów w przedmiocie zgody w zasobach organu planistycznego (Urzędu Miasta), czy też o nie uzyskaniu zgody i tego skutkach. Kwestia ta może być przesądzona wyłącznie w stosownym postępowaniu sądowym - w przedmiocie oceny legalności aktu prawa miejscowego (Planu). Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w pkt 1-4 sentencji wyroku. W pkt 5 sentencji wyroku zasądzono zwrot kosztów postępowania na podstawie art. 200 i 205 wskazanej ustawy. ----------------------- 12