IV SAB/Wa 129/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Sękowska Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2019r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi N. M. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej I. zobowiązuje Wojewodę [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego N. M. z dnia [...] lipca 2016r. o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o którym mowa w pkt I wyroku, III. stwierdza, że bezczynność Wojewody [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, IV. wymierza Wojewodzie [...] grzywnę w wysokości 1000 (słownie: tysiąc) złotych, V. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego N. M. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 22 listopada 2017r. N. M. obywatel [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...], wobec pozostawienia bez rozpoznania jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 20 lipca 2016 r. N. M. (dalej: skarżący, cudzoziemiec) wystąpił z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w związku z zamiarem podjęcia pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pismem z 20 lipca 2016 r. został on wezwany - w trybie art. 64 § 2 k.p.a. - do uzupełnienia braków formalnych wniosku, poprzez złożenie czytelnego podpisu pracodawcy lub osoby upoważnionej do reprezentowania pracodawcy na stronie 4 załącznika do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy; wezwanie zawierało pouczenie wskazujące, że - jeśli podpis zostanie złożony przez osobę upoważnioną - należy dołączyć kopię prawidłowo sporządzonego pełnomocnictwa do reprezentowania pracodawcy, wraz z okazaniem oryginału pełnomocnictwa do wglądu. Wezwanie organu zostało odebrane 20 lipca 2016 r., zaś termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku upłynął 27 lipca 2016 r. W dniu 2 sierpnia 2016 r. do organu wpłynęła prośba cudzoziemca o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Cudzoziemiec wskazał, że "brak złożenia dokumentu w terminie wynika z faktu, że osoba upoważniona do jego wydania przebywa za granicą, tj. w siedzibie firmy w [...]". Tego samego dnia do organu wpłynęło upoważnienie udzielone K. W. do reprezentowania [...] sp. z o.o. w [...] do reprezentowania pracodawcy przed Wojewodą [...] w sprawach wydawania zezwoleń na pracę dla cudzoziemców w trybie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz do wydawania zezwoleń na pobyt czasowy i pracę cudzoziemców w trybie ustawy z dnia 30 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Dnia 10 sierpnia 2016 r. organ pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie załącznika nr 1, opatrzonego czytelnym podpisem pracodawcy lub osoby upoważnionej przez pracodawcę. Zawiadomienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania zostało wysłane pocztą na adres wskazany przez stronę we wniosku i skutecznie doręczone 25 sierpnia 2016 r. Postanowieniem z [...] września 2016 r. odmówiono przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Dnia 20 lutego 2017 r. Skarżący złożył do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy przez organ I instancji. Postanowieniem z [...] listopada 2017 r. uznano zażalenie za nieuzasadnione. W dniu 23 listopada 2017 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wojewody [...] wobec pozostawienia bez rozpoznania jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze zarzucono naruszenie art. 8, 12, 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o: - zobowiązanie Wojewody [...] do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego, - orzeczenie czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - przyznania skarżącemu od organu kwoty pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., ewentualnie wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej dopuszczalnej wysokości, - zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ administracji nigdy w sposób prawidłowy nie wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dwóch przyczyn, gdyż wezwanie z 20 lipca 2016 r. było wadliwe, nie zawierało bowiem informacji, że nieuzupełnienie braków wniosku, wymienionych w pkt. 1 wezwania będzie skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Nadto cudzoziemiec otrzymał wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w języku polskim. Obowiązkiem organu, oprócz doręczenia wezwania skarżącemu przedmiotowego pouczenia w języku polskim, było również doręczenie pouczenia w języku dla niego zrozumiałym - językiem zrozumiałym dla cudzoziemca jest zaś język [...]. Samo stwierdzenie, że wnioskodawca nie otrzymał pouczenia o skutku nieusunięcia braków formalnych w języku dla niego zrozumiałym oznacza, że wezwanie nie było skuteczne, a organ bezpodstawnie pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Okazane przez cudzoziemca pełnomocnictwo w dniu składania wniosku było prawidłowe. W odpowiedzi na skargę, organ stwierdził, że w sprawie nie było możliwe merytoryczne rozpoznanie wniosku o pobyt czasowy cudzoziemca. Inicjujące postępowanie podanie zawierało bowiem braki formalne. Biorąc pod uwagę przepisy art. 106 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 64 § 2 k.p.a., organ administracji prawidłowo wezwał cudzoziemca do usunięcia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce, określając jednocześnie skutki w przypadku ich nieusunięcia. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, wezwanie z 20 lipca 2016 r. zawierało wyraźne pouczenie o brakujących dokumentach, sposobie ich uzupełnienia oraz konsekwencjach w przypadku ich nieuzupełnienia. Podniesiono również, że ani w toku postępowania w I instancji ani w zażaleniu na niezałatwienie sprawy w terminie do organu odwoławczego cudzoziemiec nie kwestionował prawidłowości doręczenia mu wezwania do uzupełnienia braków formalnych. Rozpoznając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 maja 2018r. sygn. akt IV SAB/Wa 381/17 oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że trafne jest stanowisko prezentowane przez organ administracji w odpowiedzi na skargę, gdzie wskazuje, że nieprzedłożenie właściwego pełnomocnictwa dla osoby reprezentującej pracodawcę cudzoziemca stanowiło brak formalny wniosku w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) po rozpatrzeniu wniesionej przez skarżącego N. M. skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 11 stycznia 2019r. sygn. akt II OSK 2638/18 w pkt 1 sprostował zaskarżony wyrok w zakresie imienia skarżącego oraz w pkt 2 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie orzekając jednocześnie o kosztach postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Za nietrafny uznać bowiem należy pogląd prawny Sądu I instancji, iż nie ma znaczenia prawnego, że wniosek został uzupełniony przed dniem sporządzenia zawiadomienia o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania. Zdaniem NSA, który w tym zakresie podzielił utrwalony pogląd, termin, o którym mowa w przepisie art. 64 § 2 k.p.a., traktować należy tak jak termin o charakterze instrukcyjnym nie zaś jak termin o charakterze materialnoprawnym. Jest to termin instrukcyjny wskazany wprost przez ustawodawcę. Jego uchybienie nie skutkuje utratą przez organ administracji kompetencji do rozpoznania sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2018 r. II OSK 1914/18, z dnia 14 września 2018 r. II OSK 629/18, z dnia 26 marca 2018 r. II OSK 3346/17, z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. II GSK 2184/13). Z samego sposobu sformułowania omawianego przepisu wprost wynika, że rygor zawarty w tym przepisie odnosi się wyłącznie do nieusunięcia braków pisma, a nie do ich usunięcia z uchybieniem terminu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 337/10, z 22 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 3/11). Tym samym, zdaniem NSA, jeżeli tak jak w niniejszej sprawie, uzupełnienie wniosku nastąpiło po upływie terminu do uzupełnienia braku formalnego jednakże przed wysłaniem stronie postępowania zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, to nie ma żadnych przeszkód do rozpoznania tak uzupełnionego wniosku. Tym samym pogląd prezentowany przez organ, a zaaprobowany przez Sąd I instancji, iż upływ tego terminu i brak jego przywrócenia musi skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpoznania byłby przejawem nieracjonalnego formalizmu. Przeczyłoby to wynikającemu z art. 12 § 1 k.p.a. obowiązkowi, by organy administracji działały w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Powyższe zdaniem NSA, oznacza że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Wojewoda [...] nie mógł pozostawić bez rozpoznania wniosku cudzoziemca, nie narażając się na uzasadniony zarzut bezczynności, z tego tylko powodu, że brak formalny wniosku został usunięty po wyznaczonym terminie, a przed wysłaniem zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, a odmienna ocena przedstawiona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie była następstwem wadliwej wykładni i zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. Jednocześnie pozostałe zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej NSA uznał za nietrafne. Wojewódzki Sąd Administracyjny po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, że w niniejszej sprawie Sąd, zgodnie z art. 190 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U z 2018r. poz. 1302 z późn.zm.- dalej: p.p.s.a.) związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2019r. sygn. akt II OSK 2638/18. W świetle powyższego należy uznać za NSA, że termin, o którym mowa w przepisie art. 64 § 2 k.p.a., traktować należy tak jak termin o charakterze instrukcyjnym nie zaś jak termin o charakterze materialnoprawnym a zatem jego uchybienie nie skutkuje utratą przez organ administracji kompetencji do rozpoznania sprawy. Z samego sposobu sformułowania omawianego przepisu wprost wynika, że rygor zawarty w tym przepisie odnosi się wyłącznie do nieusunięcia braków pisma, a nie do ich usunięcia z uchybieniem terminu. Tym samym, jeżeli tak jak w niniejszej sprawie, uzupełnienie wniosku nastąpiło po upływie terminu do uzupełnienia braku formalnego jednakże przed wysłaniem stronie postępowania zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, to nie ma żadnych przeszkód do rozpoznania tak uzupełnionego wniosku co oznacza, że w niniejszej sprawie Wojewoda [...] nie mógł pozostawić bez rozpoznania wniosku cudzoziemca, nie narażając się na uzasadniony zarzut bezczynności. Ponieważ jak wynika z akt sprawy Wojewoda [...], jak wskazano w opisie stanu faktycznego sprawy, pozostawił wniosek bez rozpoznania Sąd ponownie rozpoznając sprawę zobligowany jest do dokonania kontroli postępowania organu pod względem zasadności złożonej skargi na bezczynność. Podniesiony w rozpoznawanej sprawie zarzut bezczynności Wojewody [...] odnosi się do nierozpoznania wniosku skarżącego z dnia 20 lipca 2016r. uzupełnionego w dniu 2 sierpnia 2016r. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Sfera materialnoprawna sprawy o tak określonym przedmiocie podlega regulacji ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2094 z późn. zm.), natomiast czynności procesowe podporządkowane są przepisom kodeksu postępowania administracyjnego, z których wynika m.in., że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba, że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Przepisy procesowe określają także terminy załatwiania sprawy, przy czym stosownie do przyjętej w art. 12 § 1 k.p.a. zasady ogólnej szybkości postępowania organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione bezzwłocznie ( art. 12 § 2 k.p.a.). W myśl art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty o dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5). Artykuł 36 § 1 k.p.a. stanowi zaś o tym, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2). Powyższe przepisy nakładają zatem na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, o jakim mowa w art. 35 k.p.a., bądź w przepisach szczególnych, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia. Podane powyżej terminy załatwienia sprawy oznaczają okres, w którym dana sprawa powinna być rozstrzygnięta w formie decyzji. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się trafnie (m.in. T. Woś (w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1067/08, Lex nr 491969), że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem decyzji (postanowienia lub innego aktu) albo nie podjął stosownej czynności. Obejmuje ona również sytuacje, gdy organ odmawia rozpoznania sprawy lub jej załatwienia, bo błędnie uznaje, że zachodzą okoliczności, które zwalniają go z obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej. Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych wynika, że wnioskiem z dnia 20 lipca 2016r. skarżący zwrócił się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Materiał sprawy wskazuje również, że Wojewoda [...] pismem z dnia 20 lipca 2016r. skierował do skarżącego, w trybie art. 64 § 2 k.p.a. wezwanie do uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia braku formalnego wniosku i dostarczenie kopii prawidłowo sporządzonego pełnomocnictwa do reprezentowania pracodawcy wraz z okazaniem oryginału do wglądu. Z akt sprawy wynika, że w dniu 2 sierpnia 2016r. do organu wpłynęło upoważnienie dla K. W. –do występowania w imieniu spółki [...] sp. z o.o.(pracodawcy), której podpis widnieje pod załącznikiem nr 1 do wniosku. W aktach znajduje się również pismo Wojewody [...] z dnia 10 sierpnia 2016r. zatytułowane "Zawiadomienie", w którym organ ten informował o pozostawieniu wniosku skarżącego bez rozpoznania z powodu niedotrzymania siedmiodniowego terminu wynikającego z treści art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełniania braków formalnych wniosku tj. niedostarczenia załącznika nr 1 opatrzonego czytelnym podpisem pracodawcy lub osoby upoważnionej przez pracodawcę. W zaistniałych w sprawie a powyżej opisanych okolicznościach, należy przede wszystkim wyjaśnić, że wobec dorobku judykatury, nauki i piśmiennictwa pozostawienie podania bez rozpoznania jako forma bezczynności organu administracji publicznej może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Tym samym Sąd powinien, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wymaga zbadania, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Prowadzi to do wniosku, że z bezczynnością organu mamy do czynienia nie tylko w przypadku, gdy mimo upływu terminu sprawa nie jest załatwiona, ale również w przypadkach, gdy organ odmawia jej rozpoznania lub załatwienia, bo mylnie sądzi, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej. Przyjmując zaprezentowane wyżej rozumienie pojęcia "bezczynności", uznać należało, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zaszły podstawy do stwierdzenia bezczynności Wojewody [...] w załatwieniu wniosku skarżącego. W zaistniałej sprawie należy także przypomnieć, że jedna z podstawowych zasad postępowania administracyjnego została zawarta w art. 7 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji są zobowiązane do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Niewątpliwie zaś w słusznym interesie obywateli leży, by organy administracji publicznej działały wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami do załatwienia sprawy, co nakazuje wspomniany już wcześniej art. 12 § 1 k.p.a. Przyjdzie również zauważyć, że termin "załatwienie sprawy" w postępowaniu administracyjnym oznacza wydanie przez organ decyzji, chyba że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stanowią inaczej (art. 104 § 1 k.p.a.). Jeżeli zatem organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w prawem przewidzianym terminie, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy nie jest w żaden sposób uzasadniona, wówczas mamy do czynienia z "bezczynnością" organu. Zauważyć więc należy, że organ pozostawił sprawę bez rozpoznania (zawiadomienie z dnia 10 sierpnia 2016r. – karta 90 akt adm.) w sytuacji gdy po pierwsze, dysponował złożonym przed upływem terminu wnioskiem skarżącego o jego przedłużenie, po drugie gdy dysponował koniecznym materiałem do merytorycznego rozpoznania sprawy, gdyż w dniu 2 sierpnia 2016r. do organu wpłynęło upoważnienie dla osoby działającej w imieniu pracodawcy, której podpis widnieje pod załącznikiem nr 1 do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy (karta 54 akt adm.). Takie działanie organu nie może zdaniem Sądu zasługiwać na aprobatę, pamiętać bowiem należy, że w sprawach z zakresu ustawy o cudzoziemcach organ upoważniony do załatwiania tego typu spraw ma szczególny obowiązek dbania o to, aby strona nie poniosła negatywnych konsekwencji swojej niewiedzy spowodowanej najczęściej brakiem wystarczającej znajomości języka polskiego i braku doświadczenia w załatwianiu urzędowych spraw. Powyższe prowadzi do konkluzji, że organ powinien mając na uwadze podstawowe zasady postępowania administracyjnego oraz biorąc pod uwagę kierunek ich zmian rozpoznać wniosek skarżącego merytorycznie, czego niewątpliwie w niniejszej sprawie nie uczynił, pozostając w błędnym przekonaniu, że skoro braki złożonego podania nie zostały uzupełnione w zakreślonym przez przepis 64 § 2 k.p.a. terminie, to stanowi to przesłankę do pozostawienia podania bez rozpoznania. Tym samym niewątpliwie w niniejszej sprawie mamy do czynienia z bezczynnością organu, co uzasadnia uwzględnienie skargi, jako że organ błędnie uznając, iż istniały podstawy do pozostawienia podania bez rozpoznania nie rozpatrzył złożonego przez skarżącego wniosku, czym naruszył postanowienia przepisu art. 35 § 1 i § 3 kpa i korespondujący z nim art.12 § 1 i § 2 kpa oraz art. 36 § 1 kpa. Takie działanie organu implikuje po stronie Sądu obowiązek wyznaczenia organowi terminu załatwienia sprawy (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) oraz oceny charakteru zaistniałej zwłoki (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ustalając termin w jakim organ zobligowany będzie do załatwienia sprawy, Sąd wziął pod uwagę długość trwającego postępowania, jak również, że od złożenia przez skarżącego wniosku wraz z dokumentami uzupełniającymi do dnia wniesienia skargi minęło 15 miesięcy a do dnia wyrokowania przez Sąd 2 lata i miesięcy, tym samym w sprawie mogła zmienić się sytuacja wnioskodawcy i istnieje tym samym konieczność uzupełnienia wniosku o dodatkowe dokumenty. Z tego względu oceniono, że terminem, w jakim możliwe jest realne zakończenia postępowania– będzie termin 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Przystępując do oceny, czy bezczynność organu miała charakter rażący, Sąd uznał, że przedstawione powyżej okoliczności przemawiają za uznaniem, iż bezczynność Ministra miała rażący charakter. W ocenie Sądu bezczynność organu jest bowiem naganna i nosi cechy rażącego naruszenia prawa ze względu na długotrwałość prowadzenia postępowania- 15 miesięcy ( okres od 2 sierpnia 2017r. tj. od daty uzupełnienia braków wniosku poprzez złożenie upoważnienia dla K. W. pracownika firmy [...] sp. z o.o. do dnia 23 listopada 2017r. tj. daty wpłynięcia skargi na bezczynność kierowanej do Sądu ). W czasie tej wielomiesięcznej bezczynności organ nie wykazał absolutnie żadnej aktywności zmierzającej do załatwienia sprawy w formie procesowej, poza wystosowanym do skarżącego pismem z dnia 10 sierpnia 2016r., którym zawiadomiono skarżącego o pozostawieniu jego podania bez rozpoznania, a które to zawiadomienie zostało sporządzone i wysłane do skarżącego już po uzupełnieniu przez niego braków formalnych podania (braki uzupełniono 2 sierpnia 2016r.). Z tych względów, w okresie ocenianym na potrzeby zastosowania art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 i § 1a p.p.s.a, Sąd uznał, że postępowanie prowadzone było z rażącym naruszeniem prawa, bowiem organ nie podjął żadnych konkretnych, realnych i skutecznych prób zakończenia postępowania w sprawie w terminach wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, pozostając na dodatek w błędnym przekonaniu, co do braku podstaw do załatwienia sprawy. Uwzględniając skargę, przy takiej ocenie zaniechania organu jak przedstawiona wyżej, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości 1000zł (pkt IV wyroku), biorąc pod uwagę opisane powyżej zaniechania organu oraz uznając, że wysokość wymierzonej grzywny jest adekwatna do stopnia przyczynienia się organu do rażącej bezczynności w rozpatrzeniu wniosku. Sąd wymierzając organowi karę wziął również pod uwagę opisany wyżej okres trwania bezczynności. Reasumując na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, § 1a i § 2 i art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punktach I-IV sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.) (pkt IV wyroku) przy czym sumę kosztów zasądzonych składa się kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi i wysokość kosztów zastępstwa procesowego przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w kwocie 480 zł, zgodnie z art. 205 § 2 wskazanej ustawy w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.) oraz uiszczona opłata skarbowa w kwocie 17 zł od dokumentu stwierdzającego ustanowienie pełnomocnika