IV SAB/Wa 1604/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 lutego 2022 r. sprawy ze skargi B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta [...] postępowania w sprawie dokonania wpisu oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi 1. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania Prezydenta [...] do dokonania wpisu oświadczenia B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. z dnia [...] sierpnia 2021 r. o powierzeniu wykonywania pracy R. B.; 2. stwierdza, że Prezydent [...] dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania opisanego w punkcie 1. (pierwszym); 3. stwierdza, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala skargę w pozostałej części; 5. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: skarżąca, strona lub Spółka), reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] (dalej: organ) w postępowaniu w sprawie oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi R. B.. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: 1. art. 12 § 1 i 2 w związku z art. 35 § 1, 2 i 3 w związku z art. 36 § 1 i 2 kpa, poprzez ich niezastosowanie i prowadzenie postępowania administracyjnego z naruszeniem terminów do załatwienia sprawy administracyjnej, co doprowadziło do bezzasadnego przedłużenia postępowania; 2. art. 7 kpa, poprzez działanie przeciwko interesowi strony postępowania w wyniku bezczynności organu w prowadzonym postępowaniu administracyjnym; 3. art. 8 § 1 kpa, poprzez prowadzenie przez organ postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1. stwierdzenie przewlekłości postępowania prowadzonego przed organem; 2. zobowiązanie organu do rozpatrzenia oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi w terminie tygodnia od uprawomocnienia się wyroku stwierdzającego przewlekłość; 3. stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. orzeczenie od organu na swoją rzecz sumy pieniężnej w wysokości 2.800 zł; 5. zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skarżąca podniosła m.in., że 25 sierpnia 2021 r. wysłała do wpisania do ewidencji oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy wskazanemu cudzoziemcowi, załączając wszystkie niezbędne dokumenty. Pomimo tego do dnia wniesienia skargi oświadczenie nie zostało wpisane, a termin do tej czynności upłynął w dniu 6 września 2021 r., choć sprawa nie kwalifikuje się do kategorii szczególnie skomplikowanych. Ponadto w uzasadnieniu podniesiono kwestię wniosku o zasądzenie sumy pieniężnej w wysokości 2.800 zł, która pozwoli zrekompensować poniesione przez skarżącą straty moralne w związku z bezczynnością organu, co zostało uzasadnione przedłużającą się niemożnością zatrudnienia cudzoziemca i utratą zaufania skarżącej do władzy publicznej. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...], reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie w całości i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu organ m.in. przyznał, że pierwsze czynności w sprawie zostały podjęte po upływie siedmiodniowego terminu. Ponadto wyjaśniono, że z mocy przepisu szczególnego, wniesione przez skarżącą ponaglenie zostało pozostawione bez rozpoznania, a stronę poinformowano o przyczynach wydłużonego oczekiwania na rozpatrzenie oświadczeń o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcom z uwagi na ich duże ilości i wskazano, że sprawa zostanie załatwiona do 22 września 2021 r. W przedmiotowym przypadku zaistniały również problemy techniczne, po ustaleniu których organ rozpatrzył przedmiotowe oświadczenie w ciągu 30 dni od jego złożenia, gdyż nie zostały spełnione obligatoryjne przesłanki do wpisu, o czym zawiadomiono stronę, która jednak nie zareagowała. Natomiast 11 października 2021 r. do organu wpłynął wniosek strony o umorzenie postępowania w całości i w związku z tym [...] października 2021 r. wydana została decyzja o umorzeniu. Dlatego, w ocenie organu, zarzuty skarżącej nie zasługują na uwzględnienie i w świetle tych okoliczności wniósł on o oddalenie skargi w całości. W odpowiedzi na odpowiedź na skargę skarżąca m.in. podtrzymała wnioski skargi w zakresie punktów 1, 3, 4 i 5, wywodząc w tej mierze jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 25 sierpnia 2021 r. Spółka B., reprezentowana przez adwokata, złożyła drogą elektroniczną do Urzędu Pracy [...] oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi – R. B.. 13 września 2021 r. strona, nadal reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła ponaglenie w związku z niezałatwieniem jej sprawy w terminie. W odpowiedzi, zawiadomieniem z 15 września 2021 r. organ poinformował pełnomocnika Spółki o pozostawieniu ponaglenia bez rozpoznania oraz o wydłużeniu czasu oczekiwania na rozpatrzenie oświadczeń o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcom z uwagi na duże ilości wniosków i następstwa aktualizacji portalu służącego do ich wnoszenia, a także że przedmiotowe oświadczenie zostanie rozpatrzone najpóźniej do 22 września 2021 r. W dniu 23 września 2021 r. Spółka, nadal reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w postępowaniu w sprawie oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi R. B.. Z kolei zawiadomieniem z 24 września 2021 r. organ poinformował stronę, że postępowanie w sprawie wykazało zaistnienie przesłanek skutkujących wydaniem decyzji niezgodnej z jej żądaniem, tym samym umożliwiając jej skorygowanie oświadczenia. W tym celu postępowanie zostało przedłużone do 25 października 2021 r. Wnioskiem datowanym na 11 października 2021 r. strona wniosła o umorzenie postępowania w całości. Decyzją z [...] października 2021 r. organ umorzył postępowanie w sprawie wpisu oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu w zasadniczej części. Z art. 3 § 2 pkt 1 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: ppsa) wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach decyzji administracyjnych. Nie ulega wątpliwości, że rozpoznanie skargi w niniejszej sprawie mieści się we wskazanych wyżej ramach. Na wstępie zauważyć należy, że na podstawie art. 119 pkt 4 ppsa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Oceniając zasadności skargi, w pierwszej kolejności odwołać się należy do stosownych regulacji ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: kpa). W art. 12 kpa wskazano, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1), zaś sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Z kolei art. 35 kpa stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1), niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2), a załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, zaś sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, natomiast w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a (§ 4). Taką odrębną regulację zawiera ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudniania i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1482 ze zm.), która w art. 84z ust. 4 stanowi, że w sprawach nie wymagających postępowania wyjaśniającego urząd pracy wpisuje oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń lub starosta (w niniejszej sprawie Prezydent [...]) albo odmawia wpisu oświadczenia do ewidencji w drodze decyzji nie później niż w terminie 7 dni roboczych od dnia otrzymania oświadczenia, a w sprawach wymagających postępowania wyjaśniającego – nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania oświadczenia. Ponadto, zgodnie z art. 36 kpa, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia i ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Z kolei art. 149 § 1 ppsa stanowi, że sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy (...): 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z art. 149 § 1a ppsa wynika zaś, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 ppsa, w przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Wskazując na powyższe zwrócić uwagę zatem trzeba, że na gruncie art. 149 ppsa, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym ustawowo terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie. Natomiast pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużych odstępach czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (zob. art. 37 § 1 kpa; por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2018 r., II OSK 349/18 oraz z dnia 1 lutego 2019 r., II OSK 2931/18 – CBOSA; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 6 wyd., Warszawa 2019, str. 91). W tym miejscu zwrócić trzeba uwagę na fakt, że postępowanie w przedmiocie dokonania wpisu oświadczenia Spółki B. z dnia [...] sierpnia 2021 r. o powierzeniu wykonywania pracy R. B. – zostało zakończone po wniesieniu skargi w niniejszej sprawie przez jego umorzenie. Czyni to bezprzedmiotowym orzekanie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ppsa. Art. 161 § 1 pkt 3 stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż skuteczne cofnięcie skargi przez skarżącego lub śmierć strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Z uwagi na powyższe, wobec wydania przez organ decyzji z dnia [...] października 2021 r. o umorzeniu postępowania, bezprzedmiotowy stał się zawarty w skardze wniosek o zobowiązanie organu do dokonania wpisu we wskazanym terminie. Skoro jednak wniosek taki został zgłoszony, to rolą Sądu było procesowe odniesienie się do niego i dlatego też należało orzec, jak w punkcie 1. sentencji. W dalszej kolejności zauważyć trzeba, że w skardze zarzucono w zasadzie bezczynność, jak i przewlekłość postępowania, co jednak nie ma wpływu na zasadność tej skargi, bowiem w obu przypadkach (tj. bezczynności oraz przewlekłości) istota sporu pozostaje ta sama: chodzi o sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub niezałatwienia sprawy w terminie. Pozostaje to w związku z zasadą, że przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być tylko jedna decyzja lub inny akt, którego legalność badana jest przez sąd administracyjny (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2017 r., II OSK 255/16 oraz z dnia 1 kwietnia 2015 r., I OSK 2567/14 – CBOSA). W szczególności w judykaturze ugruntowane jest już stanowisko, że zarzucenie w jednym piśmie bezczynności organu i przewlekłości prowadzonego przez niego postępowania nie stanowi skumulowania dwóch skarg, o ile kwestionowana jest terminowość i sprawność postępowania w zakończeniu tej samej sprawy administracyjnej. W takiej sytuacji objęcie jedną skargą obu form opieszałości organu inicjuje jedną sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub podjęcia czynności. Należy przy tym podkreślić, że w obu przypadkach (tj. bezczynności i przewlekłości) sąd administracyjny dysponuje tymi samymi środkami prawnymi, a ich zastosowanie jest obowiązkowe w razie stwierdzenia jakiejkolwiek postaci niesprawnego funkcjonowania organu, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów i wniosków oraz podstawy prawnej (art. 134 § 1 ppsa, wyrażający na gruncie procedury sądowoadministracyjnej zasadę procesową da mihi factum dabo tibi ius; por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2018 r., I OSK 16/17 i z dnia 18 września 2019 r., II OSK 1290/19 – CBOSA). Inaczej rzecz ujmując, decyzja, która z form nieterminowego załatwienia sprawy miała miejsce w danej sprawie, należy do sądu rozpoznającego skargę (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2016 r., II GSK 1029/15, CBOSA oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wa 457/15, z aprobująca glosą J. Chmielewskiego, OSP 2017/7-8/69). Przechodząc do meritum, w świetle powyższych ustaleń i regulacji uznać należy, że w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania. Po analizie akt administracyjnych Sąd stwierdził, że od chwili wpływu oświadczenia do organu (25 sierpnia 2021 r.) do 15 września 2021 r. nie podejmował on żadnych czynności zmierzających do jego załatwienia. Dopiero w odpowiedzi na ponaglenie organ poinformował stronę m.in. o wydłużeniu czasu oczekiwania na rozpatrzenie oświadczeń o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcom z uwagi na duże ilości wniosków i następstwa aktualizacji portalu służącego do ich wnoszenia, a także zastosował się do nakazu z art. 36 kpa (poinformował, że załatwienie sprawy nastąpi najpóźniej do 22 września 2021 r.). Z uwagi na upływ wyznaczonego terminu, w dniu 23 września 2021 r. strona wniosła skargę w niniejszej sprawie. Wówczas zawiadomieniem z 24 września 2021 r. organ poinformował stronę, że postępowanie w sprawie wykazało zaistnienie przesłanek skutkujących wydaniem decyzji niezgodnej z jej żądaniem, tym samym umożliwiając jej skorygowanie oświadczenia i w tym celu przedłużył postępowanie do 25 października 2021 r. W takiej sytuacji wnioskiem datowanym na 11 października 2021 r. strona wniosła o umorzenie postępowania w całości, co nastąpiło [...] października 2021 r. Stąd też do czasu wystosowania do strony pisma z 15 września 2021 r. organ pozostawał w całkowitej bezczynności. Pismo to spowodowało, że organ przestał być bezczynny. Wobec tego jego bezczynność uległa przekształceniu w przewlekłość, która trwała do chwili wydania decyzji z [...] października 2021 r. W szczególności we właściwym czasie organ nie informował strony postępowania o przyczynach niezałatwienia sprawy, ani nie wskazywał terminu jego rozpatrzenia. Uczynił to dopiero 15 września 2021 r., przy czym nie dochował nawet wyznaczonego przez siebie terminu. Do chwili wniesienia skargi postępowanie trwało zatem bez mała miesiąc, a w sumie ponad półtora miesiąca. Nie ulega wątpliwości, że postępowanie organu pozostaje w sprzeczności z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 kpa. Takie procedowanie podważa także wyrażoną w art. 8 kpa zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Zdaniem Sądu, w świetle powyższych okoliczności nie ulega wątpliwości, iż w sprawie doszło do przewlekłości postępowania. Organ prowadził bowiem postępowanie w sposób zdecydowanie opieszały, bez wymaganej koncentracji i kumulacji czynności. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa, należało orzec jak w punkcie 2. sentencji. Przystępując do oceny, czy przewlekłość organu miała charakter rażący wskazać należy, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, za rażące naruszenie prawa uznaje się stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2013 r., II OSK 468/13 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/14 i w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 69/13). Przedstawione wyżej zestawienie dat jasno wskazuje, iż organ nie dotrzymał terminu ustawowego, czego sam nie kwestionował, zaś biorąc pod uwagę dokonane ustalenia i powołane wyżej wywody, a także okres jaki upłynął pomiędzy wpływem oświadczenia do organu, a wniesieniem skargi w niniejszej sprawie i zakończeniem postępowania przez jego umorzenie – nie ulega wątpliwości Sądu, że przewlekłość ta nie nastąpiła z rażącym naruszeniem cytowanych wyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym, na podstawie art. 149 § 1a ppsa, należało orzec jak w punkcie 3. wyroku. Jednocześnie Sąd nie stwierdził potrzeby wymierzania organowi z urzędu dodatkowej sankcji w postaci grzywny – zgodnie z art. 154 § 6 ppsa. W ocenie Sądu, ten dodatkowy środek może być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu, to jest wówczas, gdy brak jest okoliczności, które ten stan rzeczy mogłyby tłumaczyć, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tych sankcji (bądź jednej z nich) organ nadal nie załatwi sprawy. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zaszła z uwagi na stosunkowo krótki okres przewlekłości, jak też ostateczne załatwienie sprawy. Ponadto sama strona, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika nie zgłosiła wniosku w tym względzie. Sąd nie znalazł też uzasadnienia dla uwzględnienia wniosku skarżącej o przyznanie jej sumy pieniężnej w wysokości 2.800 zł, ani żadnej innej. W tej mierze strona jedynie ogólnie powołała się na rekompensatę za poniesione przez nią straty moralne w związku z bezczynnością organu, co zostało uzasadnione przedłużającą się niemożnością zatrudnienia cudzoziemca i utratą zaufania skarżącej do władzy publicznej. Przede wszystkim jednak brak jest podstaw do przyznania skarżącej jakiejkolwiek sumy pieniężnej z uwagi na krótki okres przewlekłości i ostateczne zakończenie postępowania przez jego umorzenie na jej żądanie. Dlatego też, na podstawie art. 151 ppsa orzeczono jak w punkcie 4. sentencji. O kosztach postępowania w punkcie 5. wyroku orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 ppsa. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącej kwotę składa się uiszczony przez nią wpis od skargi (100 zł) – ustalony na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535), wynagrodzenie jej pełnomocnika procesowego (480 zł) – zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) oraz równowartość poniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).